در جدال تیم‌های مدعی؛ تیم صداقت با شکست مقابل اتحاد، هدیه‌ نورزاد اف‌سی را پس فرستاد

در وقت نخست مسابقه تیم بُست با کاپیتانی نجیب‌الله زدران در ٢٠آور با از دست دادن ٦ ویکت، توانست ٢٠٢ دوش انجام دهد. به غیر کریم جنت، دیگر بازیکن این تیم به نام الله نور، توانست ٥٦ دوش کسب کند.

در وقت دوم که نوبت توپ‌زنی به تیم سپین‌غر بود این تیم با کاپیتانی رحمت‌شاه زرمتی در ١٩.٢آور تمام بازیکنانش را از دست داد و نتوانست بیش از ١٣٧دوش انجام دهد.

در بین بازیکنان توپ‌اندازان تیم بُست عرب گل و عبدالرحمن به ترتیب چهار و سه ویکت از حریف خود گرفتند.

نیمه نخست این دیدار با یک گل به سود جوانان میهن به پایان رسید؛ اما در نیمه دوم پنج دیگر ردوبدل شد که سهم جوانان میهن سه گل و از دیار سنایی دو گل بود. تیم جوانان میهن کابل با کسب این پیروزی وضعیت خود را در جدول بهبود بخشید و دیار سنایی هم‌چنان در قعر جدول ماند تا دیگر امیدی به بقا نداشته باشد.

این سومین برد تیم جوانان میهن بود که پیش از این دیدار در رده هفتم جدول قرار داشت.

در پایان این دیدار مبارک‌شاه زمانی، از تیم فوتسال جوانان میهن به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب شد.

این شور تازه به فوتبال، همزمان با موفقیت‌های اخیر باشگاه ناپولی در سری‌آ ایتالیا جان گرفته است. ناپولی طی سه فصل گذشته، دو بار قهرمان لیگ شده و خاطرات شیرین دوران دیگو مارادونا – اسطوره فوتبال ارجنتاینی و چهره محبوب ناپل – را برای مردم زنده کرده است.

زندان سابق «اسکوگنیتزو لیبراتو» (در لهجه ناپلی به‌معنای پسر خیابانی آزادشده) که بیش از دو دهه متروکه بود، اکنون به فضای پرانرژی برای گردهمایی جوانان و فوتبال‌دوستان محله‌های ناپل تبدیل شده است.

جام اسکوگنیتزو که اکنون ششمین دوره‌اش را تجربه می‌کند، به یک رویداد ورزشی محبوب میان مردم محل، مهاجران و فعالان اجتماعی بدل شده است. در این رقابت‌ها، تیم‌هایی از محله‌های مختلف در حیاط سمنتی این زندان سابق به مصاف هم می‌روند.

جوزپه پیپینو، از برگزارکنندگان اصلی این جام، به رویترز گفته است: «این تورنمنت برای مردم محل ساخته شده است؛ برای ایجاد دوستی و فضای انسانی. ناپل گاهی مورد انتقاد قرار می‌گیرد؛ اما جام اسکوگنیتزو مخصوص آن کودکانی است که با دشواری‌های بیشتری روبه‌رو هستند.»

در فینال امسال، تیم «منچسترسیتی ناپولی» که به‌نوعی ادای احترام شوخ‌طبعانه‌ای به باشگاه انگلستانی منچسترسیتی دارد، موفق شد تیم «انتر میامی کوارتیری اونیتی» را با نتیجه پرگل ۴-۰ درهم بشکند. این بازی در میان مشعل‌ها و شور جمعیت در حیاط زندان برگزار شد و شور تازه‌ای به فوتبال محلی بخشید.

در پایان این مبارزه نفس‌گیر در سالن «MGM Grand Garden Arena»، داوران رای به مساوی دادند. یکی از داوران بارریوس را با امتیاز ۱۱۵–۱۱۳ برنده اعلام کرد؛ اما دو داور دیگر نتیجه را ۱۱۴–۱۱۴ برابر دانستند.

با این تساوی، بارریوس (۲۹ پیروزی، ۲ شکست، ۲ مساوی) کمربند قهرمانی WBC دسته ولترویت را حفظ کرد.

مانی پاکیائو که رکورد حرفه‌ای او اکنون ۶۲ پیروزی، ۸ شکست و ۳ مساوی است، پس از پایان مبارزه گفت: «فکر می‌کردم مبارزه را برده‌ام. مبارزه نزدیک و دشواری بود. رقیبم خیلی سرسخت بود. مبارزه خوبی بود و لذت بردم.»

این ستاره پرآوازه فیلیپینی که ماه گذشته به تالار افتخارات بین‌المللی بوکس راه یافت، از سال ۲۰۱۹ رکورد مسن‌ترین قهرمان دسته ولترویت را در اختیار دارد؛ زمانی که با تصمیمی نزدیک، کیت تورمن را شکست داد.

در این مبارزه، پاکیائو آغاز خوبی داشت و در راوندهای ابتدایی پرانرژی ظاهر شد؛ اما براساس آمار CompuBox، بارریوس عملکرد بهتری در مجموع ضربات داشت؛ او ۱۲۰ ضربه موفق (در برابر ۱۰۱ ضربه پاکیائو) و ۴۵ ضربه مشت مستقیم (در برابر ۲۰ ضربه پاکیائو) وارد کرد. البته در ضربات قدرتی، پاکیائو با ۸۱ ضربه از بارریوس (۷۵ ضربه) پیش بود.

پاکیائو پس از ۱۰ راوند در هر سه کارت داوران پیشتاز بود؛ اما بارریوس در سه راوند پایانی برتری خود را در تمام کارت‌ها تثبیت کرد و از شکست گریخت.
پاکیائو پس از مبارزه به نقش سن و آمادگی جسمانی اشاره کرد و گفت: «باید آمادگی بیشتری داشته باشم، به‌ویژه برای مبارزه‌های قهرمانی. به‌خاطر انتخابات، تمریناتم دیر شروع شد؛ اما مهم نیست. البته که می‌خواهم مبارزه برگشت داشته باشم. می‌خواهم میراثی بر جا بگذارم و مردم فیلیپین را سربلند کنم.»

ماریو بارریوس نیز به تحسین رقیبش پرداخت و گفت: «استقامتش باورنکردنی است. هنوز هم خیلی قوی است و زمان‌بندی ضرباتش فوق‌العاده. او هنوز هم مبارزی پیچیده و دشوار است.»

در مورد مبارزه دوباره نیز نظر بارریوس مثبت بود: «حتماً. من آماده‌ام. این مبارزه برای بوکس بسیار مهم بود. مشتاقم که دوباره تکرار شود.»

به گزارش رویترز، اوسیک با کسب این پیروزی، کمربندهای قهرمانی WBC ،WBA و WBO را در اختیار اوسیک نگه داشت و همچنین کمربند IBF را که سال گذشته پیش از مسابقه‌اش با تایسون فیوری کنار گذاشته بود، باز پس گرفت. پس از آن، دوبوا به عنوان قهرمان معرفی شد و در ماه سپتمبر گذشته از این عنوان در برابر آنتونی جوشوا دفاع کرده بود.

اوسیک که با این پیروزی رکورد حرفه‌ای خود را به ۲۴ پیروزی بدون شکست رساند، اکنون سه‌بار قهرمان بی‌چون‌وچرای جهان شده است: دو بار در دسته سنگین‌وزن و یک‌بار در دسته خفیف‌تر (کروزر ویت).

اوسیک با وجود ۳۸ سال سن، از همان لحظات نخست مبارزه، مهارت و سرعت خود را به نمایش گذاشت. او با حرکت‌های حساب‌شده، از ضربه‌های حریف فرار کرد و با ضدحمله‌های دقیق، کنترل کامل مبارزه را به دست گرفت.

او پس از پایان مبارزه در سخنانی گفت: «در سی‌وهشت سالگی هنوز جوان است! این تازه آغاز است.می‌خواهم از عیسی مسیح، تیمم، و مردم در ویمبلی تشکر کنم. این پیروزی برای مردم است.در مورد آینده چیزی نمی‌دانم. فعلاً فقط می‌خواهم استراحت کنم؛ با خانواده‌ام، همسر و فرزندانم.»

با وجود وزن بیشتر نسبت به مبارزه‌های اوسیک در رینگ چابک و روان ظاهر شد و مانع بهره‌گیری دوبوا از قدرت و فیزیک برترش شد. اوسیک در سه راوند نخست برتری قاطع داشت؛ اما ضربه‌های تعیین‌کننده را در راوند پنجم وارد کرد.

در این راوند، ابتدا با یک ضربه سنگین از بالای دست، دوبوا را به زمین انداخت و سپس با یک ضربه مستقیم به چانه، کار را تمام کرد.

دوبوا پس از پایان مسابقه به شبکه DAZN گفت: «به اوسیک تبریک می‌گویم، من همه توانم را گذاشتم. هیچ چیزی از ارزش‌هایش کم نمی‌شود. باز خواهم گشت. فقط می‌خواستم مبارزه کنم، راوند به راوند پیش بروم. این‌گونه بود.»

اوسیک همچنین از احتمال مبارزه سوم با تایسون فیوری سخن گفت؛ بوکسوری که در سال گذشته دو بار از او شکست خورده بود. او افزود: «شاید. سه گزینه داریم: فیوری، درک چیسورا و آنتونی جوشوا. شاید هم جوزف پارکر؛ اما حالا نمی‌توانم تصمیم بگیرم، می‌خواهم به خانه برگردم.»

این مبارزه، بازتکرار مبارزه جنجالی سال ۲۰۲۳ در وروتسواف پولند بود؛ جایی که دوبوا به دلیل ضربه‌ای که داور آن را «ضربه پایین کمربند» دانست، نتوانست پیروزی را تثبیت کند.

در مسابقه‌ای دیگر در همین شب، لارنس اوکولی از بریتانیا موفق شد کوین لرینا از افریقای جنوبی را در یک رقابت نه‌چندان هیجان‌انگیز با رأی متحد داوران شکست دهد.