منابع محلی در ولایت کنر روز یکشنبه، ۱۱ اسد، به افغانستان اینترنشنال گفتند که روند انتقال خانوادههای اعضای تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی) از ولسوالیهای مختلف کنر به ولایتهای غزنی و زابل از یک ماه پیش آغاز شده است.
به گفته این منابع، این خانوادهها توسط یک کمیته ویژه طالبان و در هماهنگی با تیتیپی، با موترهای نظامی خاص انتقال داده شدهاند.
باشندگان ولسوالی خاص کنر نیز تایید کردند که بیشتر این خانوادهها از مناطق باجور و مومند در خیبرپختونخوا آمدهاند.
یکی از بزرگان قومی کنر به افغانستان اینترنشنال گفت: «تنها در درههای ولی و شالی ولسوالی خاصکنر، حدود ۲۵ خانواده وابسته به تیتیپی زندگی میکردند که همگی منتقل شدهاند.»
با این حال، بهگفته منابع، خانوادههای ملاحیدر (مسئول مالی) و قاری کامران (عضو استخبارات)، دو مسئول تحریک طالبان پاکستان هنوز در ولسوالی خاصکنر باقی ماندهاند.
ساکنان محلی میگویند که مسئولان محلی تیتیپی از مردم عشر و کمکهای مالی جمعآوری میکردند.
باشندگان دره شونگری در ولسوالی سرکانو نیز انتقال برخی خانوادههای تیتیپی را تایید کردهاند.
یکی از باشندههای این منطقه میگوید: «در حکومت پیشین، آنها مخفیانه گشتوگذار میکردند، اما اکنون با سلاح و موتر در منطقه آزادانه رفتوآمد دارند.»
بر اساس گزارشها، برخی خانوادههایی که از خوست و پکتیکا به غزنی منتقل شده بودند، بهدلیل نبود امکانات مناسب، دوباره به مناطق قبلی بازگشتهاند.
در ماه دلو سال گذشته، افغانستان اینترنشنال بر بنیاد اطلاعات منابع خود گزارش داد که طالبان دهها خانواده وابسته به تحریک طالبان پاکستان را بهطور مخفیانه از کمپ «گلان» در ولایت خوست، روستاهای اطراف، ولسوالی اسماعیلخیل و مناطق مرزی پکتیکا به کمپهای مهاجرین در غزنی منتقل کردهاند.
اداره طالبان برای هر عضو این خانوادهها ماهانه ۴۰ دالر معاش در نظر گرفته بود. این انتقال براساس توافقی میان طالبان و تیتیپی انجام شده بود که طبق آن، از اعضای این خانوادهها بایومتریک گرفته نمیشود، عکسبرداری نمیشود و در کنار پرداخت معاش ماهانه، هزینه انتقال و تهیه وسایل خانه نیز به آنها پرداخت میشود.
یکی از منابع دخیل در روند انتقال خانوادههای بیجاشده وزیرستانی در آن زمان به افغانستان اینترنشنال گفته بود که: «خانوادهها به شرط حفظ محرمانگی و دریافت کمک مالی با انتقال موافقت کردهاند.»
به جنگجویان تیتیپی برای اقامت در ولایات لوگر، میدانوردک، قندوز و بغلان نیز پیشنهاد داده شده بود، چرا که در این مناطق افراد مربوط به قبایل مسید و وزیر سکونت دارند، اما آنها نپذیرفتند.
دلیل آن هم این بوده که هرچه بیشتر از مرز فاصله بگیرند، تامین و دریافت امکانات جنگی برایشان دشوارتر میشود.
یک منبع در غزنی نیز به افغانستان اینترنشنال گفته بود که: «تنها خانوادههای جنگجویان عادی به ولسوالی قرهباغ منتقل شدهاند، در حالی که خانوادههای فرماندهان در کابل و شهرهای بزرگ سکونت دارند.»
اداره طالبان و گروه تحریک طالبان پاکستان تاکنون در این انتقال اظهار نظری نکردهاند.
این گزارشها در حالی منتشر میشود که حکومت طالبان بهدلیل حضور جنگجویان پاکستانی، تحت فشار اسلامآباد قرار دارد.