متقی خواستار ایجاد کمیسیون مشترک برای گسترش همکاری اقتصادی با چین شد

پناهجویان که عمدتا از اقلیت هزاره و از ولایت‌های مختلف افغانستان به پاکستان پناه آورده‌اند، می‌گویند از خانه‌های خود بیرون رانده شده‌اند و اکنون پس از بارندگی‌های شدید، زیر پلاستیک و در شرایط بهداشتی وخیم زندگی می‌کنند.

سمیه، زن ۲۶ ساله‌ای که سه هفته پیش نوزادش را به دنیا آورده می‌گوید: «وقتی نوزادم هفت روزه بود به اینجا آمدیم. حالا ۲۲ روز است در پارک زندگی می‌کنیم. نه غذا داریم، نه داکتر، نه سرپناه. فرزندم مریض است و بدنش بخار زده است.»

به گفته پناهجویان، پولیس به طور مرتب به آن‌ها هشدار می‌دهد که محل را ترک کنند، در غیر این صورت بازداشت خواهند شد.

یک زن باردار ۲۳ ساله، با چشمانی اشک‌آلود گفت: «اگر کودکم در این وضعیت دنیا بیاید، چه بر سر ما خواهد آمد؟ پولیس به صاحب‌خانه‌مان گفته که چون افغان هستیم، باید بیرون‌مان کند.»

خانواده‌هایی که این خیمه‌های اعتراضی را برپا کرده‌اند وعده‌های غذایی خود را با کچالو و سبزیجات ارزان‌قیمت روی آتش‌های کوچک تهیه می‌کنند و برای سرویس بهداشتی به مسجد نزدیک مراجعه می‌کنند.

کودکان تنها هفته‌ای یک بار حمام می‌کنند و زنان در نبود وسایل بهداشتی، از لباس‌های کهنه برای دوران قاعدگی استفاده می‌کنند.

در حالی که سازمان ملل هشدار داده است که پاکستان روند اخراج پناهجویان افغان دارای مدارک قانونی را نیز آغاز کرده، دولت اسلام‌آباد اصرار دارد که این اقدامات برای حفظ امنیت داخلی صورت می‌گیرد.

با این حال، بسیاری از پناهجویان می‌گویند که امکان بازگشت به کشورشان را ندارند و با خطرات جانی روبرو هستند.

پاکستان از زمان تهاجم شوروی در سال ۱۹۷۹ تاکنون میزبان میلیون‌ها مهاجر افغان بوده است.

پس از بازگشت طالبان به قدرت، بسیاری از شهروندان افغانستان به کشورهای همسایه پناه برده اند و منتظر انتقال به کشورهای غربی اند، اما ایران و پاکستان در دو سال گذشته صدها هزار مهاجر افغان را اخراج کرده اند.

دفتر‌ والی طالبان در هرات هم گفته است که به دستور اسلام‌جار والی این گروه، مسئولان شرکت ترانسپورتی هری کاروان برای تحقیقات احضار شده‌اند تا این حادثه بررسی شود. گفته شده قرار است پس از بررسی، موضوع برای «اتخاذ اقدامات لازم و قانونی به نهادهای مربوطه» سپرده خواهد شد.

سه‌شنبه شب یک بس مسافربری حامل‌ مهاجران افغان اخراجی از ایران، از اسلام قلعه به سوی کابل در حرکت بود که پس از تصادف دچار آتش‌سوزی شد.

وزارت داخله طالبان شمار کشته‌شدگان را ۷۹ نفر اعلام کرده است.

افغانستان یکی از کشورهایی است بالاترین نرخ تلفات و حوادث رانندگی را دارد.

اداره ترافیک طالبان در ماه دلو ۱۴۰۳ گزارش داد که در ۱۰ ماه نزدیک به چهار هزار رویداد ترافیکی رخ داد که در آن دستکم دو هزار نفر کشته شدند.

محمدرضا بهرامی روز چهارشنبه در یادداشتی در اکس نوشت: «مراتب تسلیت عمیق و صمیمانه خود را بابت جان باختن تعدادی از شهروندان افغانستان در اثر حادثه ترافیکی شب گذشته در استان هرات به خانواده جان باختگان و مقامات این کشور ابراز می دارم.»

سه‌شنبه شب یک بس مسافربری از اسلام قلعه به سوی کابل در حرکت بود که پس از تصادف دچار آتش‌سوزی شد.

وزارت داخله طالبان شمار کشته‌شدگان را ۷۹ نفر اعلام کرده است.

جمهوری اسلامی روزانه هزاران مهاجر افغان را بازداشت و از ایران اخراج می‌کند.

اسکندر مومنی، وزیر داخله ایران اعلام کرده که از ابتدای سال جاری تاکنون حدود یک میلیون و ۲۰۰ هزار مهاجر افغان بازگردانده شده‌اند. او با اشاره به حضور «شش میلیون افغان» در ایران گفت که تا پایان سال جاری حدود دو میلیون مهاجر افغان «با حفظ عزت» بازگردانده خواهند شد.

گزارش‌های حقوق‌بشری و اطلاعات دریافتی از منابع محلی و شاهدان عینی نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی ده‌ها هزار نفر مهاجر افغان را بدون طی مراحل قانونی، با تهدید، ضرب‌وجرح و انتقال اجباری به اردوگاه‌ها، به افغانستان بازگردانده است.

در اعلامیه‌ای که روز چهارشنبه، ۲۹ اسد منتشر شد، نهادهای مدنی و اجتماعی تاکید کردند که طالبان با تخریب نمادهای فرهنگی و میراث تاریخی به تاریخ و تنوع فرهنگی افغانستان آسیب می‌رساند.

این اعلامیه مشترک که توسط ۲۰ نهاد مدنی و اجتماعی تهیه شده، تخریب تندیس امیرعلی‌شیر نوایی را «حمله‌ای آشکار به حافظه جمعی مردم و بخشی از هویت مشترک افغانستان» توصیف کرده است.

این نهادها از جامعه جهانی، یونسکو، نهادهای فرهنگی سازمان‌های بین‌المللی و مدافعان حقوق بشر خواستند تا فورا برای حفاظت از میراث تاریخی و فرهنگی اقوام افغانستان اقدام کنند.

امیر علی‌شیر نوایی، شاعر، دانشمند و سیاستمدار نامدار دوره تیموریان بود. تندیس او حدود ۱۷ سال پیش از سوی شهرداری مزار شریف، در چهارراهی مخابرات بنا شده بود.

پیشتر نیز گزارش‌هایی درباره تخریب بخشی از تندیس نوایی در شهر مزارشریف منتشر شده بود اما مقام‌های طالبان تاکنون درباره تخریب کامل این تندیس اظهار نظر نکرده‌اند.

تخریب این تندیس در شبکه‌های اجتماعی نیز واکنش‌هایی به دنبال داشته است. عبدالحنان قلیج ارسلان، استاد ادبیات اوزبیکی دانشگاه کابل، در شبکه اجتماعی فیسبوک این اقدام را «غیرمنصفانه» خوانده و خواستار شفاف‌سازی در این زمینه شد.

طالبان در چهار سال گذشته چندین بار برخی نمادهای شهری و تصاویر شماری از رهبران جهادی را تخریب کرده‌اند.

گزارش‌های میدانی از ولایات مرکزی افغانستان، به‌ویژه بامیان و میدان وردک حاکی از شرایط دشوار زنان در مواجهه با کمبود آب و نبود زیرساخت‌های بهداشتی مناسب است.

در مناطق روستایی افغانستان جایی که زیرساخت‌های آب و بهداشت تقریبا وجود ندارد، وظایف روزمره مرتبط با آب مانند شست‌وشوی لباس، پخت‌وپز، حمام کودکان و تأمین آب آشامیدنی همگی بر عهده زنان است.

شکریه عطایی، یک معلم در روستای شیبر بامیان به خبرگزاری فرانسه گفت: «آب، مسئله‌ای زنانه است. تهیه و استفاده از آن در زندگی روزمره بیشتر بر دوش ماست.»

به گفته او، زنان و دختران مجبورند کیلومترها پیاده‌روی کنند تا از چشمه‌ها و چاه‌های آلوده آب بیاورند و این موضوع منجر به دردهای جسمی و بیماری‌های گسترده‌ای در میان آنان می‌شود.

طبق آمار صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) نزدیک به یک سوم جمعیت افغانستان به آب آشامیدنی سالم دسترسی ندارند و ۴۲ درصد نیز از لوازم بهداشتی پایه محروم‌اند.

سازمان‌های امدادی می‌گویند که کمبود آب صحی برای زنان و دختران به‌ویژه در دوره قاعدگی یا مراقبت از کودکان آنان را با بحران سلامت روبه‌رو کرده است.

با کمبود آب پاکیزه در بسیاری از روستاهای مرکزی افغانستان امکان حمام روزانه وجود ندارد و کودکان تنها هفته‌ای یک‌بار شسته می‌شوند.

بسیاری از زنان نیز به دلیل قیمت بالای نوار بهداشتی برای دوره قاعدگی، از پارچه‌های کهنه یا لباس‌های قدیمی استفاده می‌کنند.

زنان و دختران می‌گویند که نبود آب کافی حتی شست‌وشوی آن‌ها را نیز ناممکن کرده است.

از سوی دیگر، سیلاب‌های اخیر در ولایت میدان وردک، چاه‌های آب را نابود کرده و خانه‌های زیادی را تخریب کرده‌اند.

خانواده‌هایی که در چادر زندگی می‌کنند، تنها به مقدار اندکی آب آن هم فقط برای نوشیدن دسترسی دارند.

با وجود ادعای مقام‌های طالبان مبنی بر بهبود وضعیت دسترسی به آب در روستاها، واقعیت میدانی حکایت از بحرانی مزمن دارد.

کارشناسان معتقدند که ادامه این روند، سلامت جسمی و روانی زنان را تهدید می‌کند و بر شدت فقر و نابرابری‌های جنسیتی می‌افزاید.

در شرایطی که جامعه افغانستان با محدودیت‌های گسترده برای زنان دست‌و‌پنجه نرم می‌کند، بحران آب نه‌تنها زندگی روزمره آن‌ها را مختل کرده، بلکه آن‌ها را در معرض بحران سلامتی قرار داده است.