پیروزی درخشان زنان متحد افغان در سومین دیدار تورنمنت فیفا

در بسیاری از شهرهای افغانستان، مردم به‌صورت خودجوش با آتش‌بازی، کارناوال‌های شادی و پخش شیرینی، این افتخار ملی را جشن گرفتند. فضای مجازی نیز از پیام‌های تبریک، ویدیوها و تصاویر جشن‌ مردم لبریز شد و همه با افتخار از تیم «شیران خراسان» یاد کردند.

سهیلا همراز، یکی از مخاطبان افغانستان اینترنشنال نوشته است: «از کابل تا مزار، از قندهار تا بدخشان، از فاریاب تا بامیان، ماه همه پیروز شدیم.»
سرور جعفری، دیگر مخاطب، نیز چنین نوشته است: «بهتر است این بخش ماجرا هم گفته شود؛ کارشناسان ایرانی در رسانه‌های‌شان به مردم افغانستان توهین کردند، کادر فنی و بازیکنان ایران در جریان بازی رفتارهای غیر ورزشی و غیر حرفه‌ای داشتند. آیا این همان تمدن بزرگی است که از آن سخن زده می‌شود؟»

از زمان قهرمانی تیم ملی فوتبال افغانستان در مسابقات جنوب آسیا در سال ۲۰۱۳، چنین شور و همبستگی گسترده‌ای در پی یک موفقیت ورزشی دیده نشده بود. یکی از کاربران نیز با نگاهی شاعرانه نوشته است: «حالا تاریخ ما شد پنج‌هزار و یک سال»؛ کنایه‌ای از آغاز فصل تازه‌ای در تاریخ غرورآفرین کشور.

در میان انبوه پیام‌ها، بسیاری از مردم و هواداران ورزش، بر اتحاد ملی و همدلی تأکید کرده و گفته‌اند که اگر اقوام مختلف افغانستان در کنار هم باشند، هیچ مانعی نمی‌تواند در برابر موفقیت‌های آنان بایستد، به‌ویژه در میدان‌های ورزشی که نماد همبستگی و اراده جمعی است.

واکنش مردم نسبت به پیروزی شاگردان بهروز جعفری، در شرایطی که فشارها، جنگ روانی و جوسازی حریفان وجود داشت، نشان داد که ورزش تا چه اندازه می‌تواند منبع امید، انرژی و وحدت ملی باشد. این قهرمانی، لحظه‌ای نادر از شادی و هم‌صدایی را به افغانستان آورد، لحظه‌ای که نگاه همه به یک نقطه دوخته شد: پرچم افغانستان بر فراز آسیا.

این نخستین قهرمانی تاریخ فوتسال افغانستان در مسابقات آسیایی است. ایران در مسابقات دوم شد و تایلند به مقام سوم رسید. اوزبیکستان نیز در رده چهارم قرار گرفت.

دیدار نهایی بین افغانستان و ایران به دلیل حاشیه‌سازی‌های رسانه‌های ایران و فشار روانی که ایجاد شده بود، حساسیت زیادی داشت. افغانستان در این رقابت‌ها پیش از فینال، نمایش‌های درخشانی ارائه کرده بود.

در مرحله گروهی شاگردان بهروز جعفری، در بین هشت تیم آسیایی، بهترین تیم هر دو گروه بود. آمار تیم افغانستان برای سایر تیم‌ها ترسناک بود. به همین دلیل، هم تایلند پیش از دیدار نیمه‌نهایی جنگ روانی ایجاد کرد و این اتفاق پیش از دیدار نهایی، توسط ایران نیز تکرار شد.

افغانستان در نیمه نخست، سعی کرد بازی را کنترل کند و راه‌های نفوذ تیم ایران ببندد و با ضد حمله‌های سریع درصدد گلزنی بود.

تعداد خطاهای تیم افغانستان در اواخر نیمه نخست به بیش از پنج خطا رسید و ایران صاحب یک ضربه پنالتی از نقطه دوم زمین شد که بازیکن ایران ضربه‌اش را به آسمان کوبید.

بعد از آن که ایرانی‌ها فرصت خود را از دست دادند، افغانستان بسیار سریع در دقیقه شانزدهم نیمه نخست توسط ضربه خوب عباس حیدری، کاپیتان افغانستان، دروازه ایران را به زیبایی باز کرد و شیران خراسان نیمه نخست را بردند.

در نیمه دوم تیم افغانستان روی یک ضربه کرنر که عباس حیدری ارسال کرد توسط علی احمدی، گل دوم را به به زیبایی ثمر رساند. تیم ایران بعد از گل دوم افغانستان تلاش زیادی کرد و یکی از گل‌ها را پاسخ داد.

در ادامه تیم ایران با استفاده از سیستم پاور پلی، تلاش کرد تا دروازه افغانستان را باز کند؛ اما تیم افغانستان به خوبی دفاع کرد و اجازه گلزنی به بازیکنان ایرانی نداد. ضمن آن که یک دروازبان آماده و سر پنجه به نام احمد اسماعیلی درون دروازه افغانستان بود که اجازه گلزنی به بازیکنان ایران نمی‌داد.

در پنج ثانیه مانده به پایان بازی در نیمه دوم و قطعی شدن قهرمانی افغانستان، وقتی احمد اسماعیلی یک توپ را در نزدیکی دروازه‌اش جمع کرد، بازیکن ایران با لگد (حرکت غیر ورزشی) به او ضربه زد.

داور مسابقه نیز با کارت سرخ بازیکن ایران را از بازی اخراج کرد. همین مسأله موجب به تشنج کشیده شدن بازی از سوی نیمکت تیم ایران شد. درگیری ایجاد شد، لحظه‌های بعد بازیکنان ذخیره و مربیان ایرانی به سمت بازیکنان افغانستان یورش بردند.

صحنه‌های ناپسند در اواخر این بازی در زمین مسابقه دیده شد و بازی که پنج ثانیه به پایانش مانده بود، دقایق طولانی متوقف ماند. نیروهای امنیتی شرایط را کنترل کردند و بعد از آرام شدن جو محل مسابقه، داور محمد اکبری، بازیکن افغانستان و دو بازیکن ایران با چند نفر از کادر فنی این تیم را از بازی اخراج کرد.

در پنج ثانیه آخر بازی، سه بازیکن در سمت ایران در زمین مانده بودند و سه بازیکن در طرف افغانستان. پس از سپری شدن پنج ثانیه، افغانستان رسما جشن قهرمانی خود را بر پا کرد.

شرایطی که در اواخر بازی به وجود آمد، ناپسند و دور از اخلاق و رفتار ورزشی بود و موجب شد که مزه قهرمانی برای بازیکنان افغانستان از بین برود. در نهایت مراسم توزیع مدال برگزار شد.

تایلند بر سکوی سوم ایستاد، ایران در رده دوم و افغانستان بر سکوی قهرمانی قرار گرفت.

به گفته مسئولان، هدف از برگزاری این رقابت‌ها رشد و ترویج ورزش بزکشی، شناسایی استعدادهای تازه و افزایش آمادگی چاپندازان در آستانه فصل مسابقات زمستانی است.

ورزش بزکشی از ورزش‌های باستانی و پرطرفدار افغانستان به‌شمار می‌رود که به‌ویژه در فصل سرما در ولایت‌های شمالی کشور مانند بغلان، تخار، قندوز، سمنگان و بلخ رونق فراوان می‌یابد و معمولاً هزاران تن از علاقه‌مندان را برای تماشای این رقابت‌ها گردهم می‌آورد.

این رقابت یک‌روزه در فضای شور و هیجان برگزار شد و با استقبال گسترده مردم محل همراه بود.

لیسه امانی کابل توانست لیسه علم فیضاد را با نتیجه ۳–۱شکست دهد و جام قهرمانی را بالای سر ببرد.

در پایان مسابقات، لیسه امانی مقام نخست، لیسه علم فیضاد مقام دوم و لیسه استقلال مقام سوم را به‌دست آوردند.
جوایز انفرادی این مسابقات:

• ذکرالله مموزی بهترین گل‌زن رقابت‌ها
• شکرالله شریفی چهره برتر مسابقات
• احمد مصطفی بهترین دروازه‌بان
• رامش اکبری بهترین بازیکن فینال

کارشناسان ورزش در افغانستان همواره تاکید دارند که اگر مسئولان ورزش به دنبال پیشرفت ورزش در کشور هستند، باید به مسابقات مکاتب و دانشگاه‌ها توجه ویژه داشته، امکانات و شرایط برگزاری مسابقات را رشد دهند.

لیسه امانی یکی از لیسه‌های قدیمی و در زمینه ورزشی دارای امکانات خوب در شهر کابل است.

این مبارزه در تاریخ ۱۵قوس ۱۴۰۴ در شهر نیوکاسل انگلستان برگزار خواهد شد.

فرامرز محمد، ورزشکار ۳۱ ساله افغان، تا کنون در شش مبارزه حرفه‌ای خود در رشته ام‌ام‌ای، چهار پیروزی و دو شکست را در کارنامه دارد. او آخرین بار در تاریخ ۹سپتمبر ۲۰۲۳ در چارچوب سازمان FCC به میدان رفته بود.

در سوی دیگر، حریف او، رایان کمپل از اسکاتلند، ۲۸ ساله است و در چهار مبارزه حرفه‌ای خود سه پیروزی و یک شکست را به‌دست آورده است. آخرین حضور او در قفس، در تاریخ ۲۸جون ۲۰۲۵ و در چارچوب سازمان CWFC ثبت شده است.