دستکم هشت بازیکن تیم ملی کریکت سریلانکا بدون انجام مسابقات سهجانبه مقابل پاکستان و زیمبابوه، پاکستان را ترک کردهاند. این تصمیم پس از انفجار انتحاری سهشنبه در اسلامآباد اتخاذ شد که در آن ۱۲ نفر کشته شدند.
خبرگزاری فرانسه روز چهارشنبه ۲۱ عقرب، گزارش داد بازیکنان سریلانکا نگرانی خود را بابت امنیتشان ابراز کردهاند.
قرار بود فردا تیم ملی این کشور مقابل پاکستان بازی کند، اما ادامه حضور تیم در مسابقات هنوز مشخص نیست. فدراسیون کریکت سریلانکا اعلام کرده که در حال آمادهسازی بیانیه رسمی درباره ادامه حضور در این تورنمنت است.
هیئت کریکت پاکستان نیز پس از انفجار، اعلام کرد که تدابیر امنیت تیم مهمان را افزایش داده است. مسابقات باقیمانده طبق برنامه در راولپندی برگزار خواهد شد.
نگرانی امنیتی ورزشکاران در پاکستان سابقهای طولانی دارد؛ در ماه مارچ ۲۰۰۹، شش بازیکن سریلانکا هنگام حرکت به ورزشگاه قذافی در لاهور هدف تیراندازی مهاجمان قرار گرفتند و زخمی شدند. این حادثه باعث شد تیمهای بینالمللی نزدیک به یک دهه از سفر به پاکستان خودداری کنند.
به گفته فدراسیون ملی پرورشاندام، تمام مراحل اداری، ارسال اسناد لازم از طریق اداره تربیت بدنی و ورزش، و هماهنگی با سفارت اندونزیا در کابل انجام شده بود، اما پس از دو ماه انتظار، درخواست ویزای اعضای تیم ملی بیپاسخ ماند.
براساس معلومات رسمی، اندونزیا افغانستان را در فهرست شش کشوری قرار داده که برای شهروندانشان تنها در صورت ارایه درخواست رسمی از داخل اندونزیا، ویزه صادر میکند.
با وجود همکاری فدراسیون جهانی، پرداخت هزینههای ویزا و پیگیری سفارت افغانستان در جاکارتا، روند صدور ویزا برای ورزشکاران کشور متوقف ماند، تصمیمی که به گفته مقامهای فدراسیون «غیرعادلانه و مایه تاسف» است.
پس از پاسخ منفی سفارت اندونزیا، فدراسیون تلاش کرد تا برای اعضای تیم پاسپورت «خدمت» دریافت کند، اما وزارت امور خارجه طالبان با این استدلال که ورزشکاران «رسمی» محسوب نمیشوند، از صدور این نوع پاسپورت خودداری کرد.
به این ترتیب، تمام تلاشهای فدراسیون پرورشاندام افغانستان، اداره تربیت بدنی، سفارت افغانستان در جاکارتا و فدراسیون جهانی برای فراهم کردن حضور تیم ملی بینتیجه ماند.
فدراسیون ملی پرورشاندام افغانستان با ابراز تاسف از این وضعیت، از نهادهای داخلی و بینالمللی خواسته است تا در برابر چنین رفتارهای غیرورزشی سکوت نکنند و اجازه ندهند زحمات چندینماهه ورزشکاران کشور در پیچوخم تصمیمهای اداری و سیاسی نادیده گرفته شود.
