اسرائیل روز یکشنبه روند لغو جواز فعالیت ۳۷ سازمان بینالمللی را که کمکهای بشردوستانه به نوار غزه میرسانند، آغاز کرد. اسرائیل مدعی است که این سازمانها بر اساس مقررات جدید ثبتنام، شرایط مورد نیاز را برآورده نکردهاند.
حکومت اسرائیل با ارسال اطلاعیههای رسمی به دهها سازمان بینالمللی، آنها را از لغو جواز فعالیتشان از جنوری ۲۰۲۶ آگاه ساخت و از آنها خواست تا فعالیتهای خود را تا ماه مارچ سال جاری میلادی پایان دهند.
اسرائیل ادعا میکند که «این سازمانها در مجموع کمتر از یک درصد از کل کمکهای بشردوستانه در جریان جنگ را انتقال دادهاند و این تصمیم بر میزان کمکها تأثیری نخواهد گذاشت.»
بر مبنای گزارش رسانه اسرائیلی «کان»، بررسیهای امنیتی نشان داده است برخی کارمندان سازمان داکتران بدون مرز در «فعالیتهای تروریستی» دخیل بودهاند و ادعا کرده که در دو مورد اصلی، این سازمان اطلاعات کامل درباره هویت و نقش کارمندان خود را ارائه نکرده است.
اما به گزارش روزنامه اسرائیلی هاآرتص، تصمیم اسرائیل در ماه نوامبر برای لغو جواز فعالیت سازمانهای بینالمللی امدادرسان، ریشه در دلایل صرفا سیاسی دارد.
اسرائیل پیش از این نیز اقدامات مشابهی را علیه اداره سازمان ملل متحد برای کمک به پناهندگان فلسطینی (آنروا) اتخاذ کرده بود.
در سال ۲۰۲۴، اسرائیل قانونی را تصویب کرد که فعالیتهای این نهاد را در این کشور ممنوع میسازد؛ اقدامی که بر اساس ادعاهایی مبنی بر دخالت برخی کارمندان «آنروا» در رویدادهای ۷ اکتبر ۲۰۲۳ صورت گرفت.
این نهاد چنین ادعاهایی را رد کرده است. سازمان ملل متحد اعلام کرده که «آنروا» به معیارهای سختگیرانه بیطرفی متعهد است.
پس از آن، مقامهای اسرائیلی اقدامات خود علیه این نهاد را تشدید و قانونی را تصویب کردند که بر اساس آن، آب و برق تأسیسات آنروا قطع شد.
تحلیلگران میگویند حمله نظامی امریکا به ونزوئلا، چین را برای تقویت ادعاهای ارضی خود بر تایوان و بخشهایی از دریای جنوبی چین جسورتر میکند.
به باور تحلیلگران، چین از حمله امریکا به ونزوئلا بهعنوان فرصتی برای تشدید انتقادها از واشنگتن و تقویت جایگاه خود در صحنه بینالمللی استفاده خواهد کرد.
با اینحال، تحلیلگران حمله احتمالی چین به تایوان را بعید میدانند زیرا به باور آنان، محاسبات شی جینپینگ، رئیسجمهور چین، درباره تایوان، جدا از تحولات امریکای لاتین است و بیش از هر چیز تحت تأثیر وضعیت داخلی چین قرار دارد.
ویلیام یانگ، تحلیلگر گروه بینالمللی بحران مستقر در بروکسل، به رویترز گفت: «استدلالهای همیشگی و دیرینه واشنگتن این بوده که اقدامات چین ناقض حقوق بینالملل است، اما اکنون خود امریکا این استدلالها را تضعیف میکند.»
او افزود: «این وضعیت دریچههای فراوانی میگشاید و مهمات ارزانی در اختیار چین قرار میدهد تا در آینده در برابر امریکا ایستادگی کند.»
چین، تایوان را بخشی از قلمرو خود میداند؛ ادعایی که حکومت تایوان آن را رد میکند. بیجینگ همچنین تقریبا تمام دریای جنوبی چین را از آن خود میداند؛ موضعی که آن را در تقابل با چندین کشور جنوبشرق آسیا قرار داده است که آنان نیز بر بخشهایی از این مسیر حیاتی تجارت جهانی ادعا دارند.
چین حمله ترامپ به ونزوئلا را محکوم کرده و گفته است این اقدام ناقض حقوق بینالملل بوده و صلح و امنیت در امریکای لاتین را تهدید میکند. چین همچنین خواستار آزادی مادورو و همسرش شده است که در نیویارک که در نیویارک بهسر میبرند و منتظر محاکمهاند.
نیکلاس مادورو، رئيسجمهور ونزوئلا، ساعاتی از قبل از گرفتاری بهدست امریکا، با یک هیئت بلندپایه چینی در کاراکاس دیدار کرده بود.
«چین امریکا نیست، تایوان ونزوئلا نیست»
تایوان بهویژه در هفتههای اخیر با فشار فزایندهای از سوی بیجینگ روبهرو بوده است. چین هفته گذشته گستردهترین مانورهای نظامی خود را در اطراف این جزیره برگزار کرد.
با این حال، تحلیلگران میگویند انتظار ندارند چین با الهام از حمله امریکا به ونزوئلا، در آینده نزدیک علیه تایوان حمله نظامی انجام دهد.
شی یینهونگ، استاد روابط بینالملل در دانشگاه رنمین بیجینگ، گفت: «تصرف تایوان به تواناییهای در حال رشد اما هنوز ناکافی چین بستگی دارد، نه به آنچه ترامپ در قارهای دوردست انجام داد.»
نیل توماس، پژوهشگر سیاست چین در مؤسسه «آسیا سوسایتی»، گفت چین تایوان را مسئلهای داخلی میداند و بنابراین بعید است اقدامات امریکا علیه ونزوئلا را بهعنوان سابقهای برای حملات نظامی فرامرزی مطرح کند.
او افزود: «بیجینگ میخواهد در تقابل با واشنگتن، خود را مدافع صلح، توسعه و رهبری اخلاقی معرفی کند. شی بیش از ونزوئلا، به چین اهمیت میدهد و امیدوار است این ماجرا به باتلاقی برای ایالات متحده تبدیل شود.»
وانگ تینگ یو، قانونگذار ارشد حزب حاکم تایوان و عضو کمیته روابط خارجی و دفاع پارلمان، این دیدگاه را رد کرد که چین ممکن است از الگوی امریکا پیروی کرده و به تایوان حمله کند.
او در فیسبوک نوشت: «چین هرگز در دشمنی با تایوان کمبودی نداشته، اما واقعا از ابزار عملی لازم برخوردار نیست. چین امریکا نیست و تایوان قطعا ونزوئلا نیست. اگر چین میتوانست این کار را انجام دهد، سالها پیش انجام میداد.»
با این حال، برخی ناظران میگویند این وضعیت خطرات را برای تایوان افزایش میدهد و ممکن است تایوان را وادار سازد برای جلب حمایت بیشتر، به حکومت ترامپ نزدیکتر شود.
مقامات ایالت خیبر پختونخوای پاکستان روز یکشنبه گفتند دستکم چهار افسر پاکستانی در دو رویداد جداگانه در منطقه بنو کشته شدند. پولیس گفته است پس از این حملات، این مناطق محاصره و عملیات جستوجو آغاز شده است.
بهگفته سخنگوی پولیس بنو، افراد مسلح ناشناس که سوار بر موترسایکل بودند، به نیروهای پولیس در روستای لکی مروت تیراندازی کردند که در نتیجه سه افسر به شمول یک مامور ترافیک جان باختند.
در رویدادی جداگانه، یک مامور پولیس، در روستای کفشیخیل بنو که در نزدیکی پاسگاه حوزه پولیس، توسط مهاجمان موترسایکلسوار هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد.
پولیس گفته است اجساد کشته شدهها به شفاخانه نوارنگ منتقل شد.
سهیل افریدی، وزیر اعلای خیبر پختونخوا، این حملات را محکوم کرده و آنها را «عمیقاً غمانگیز» خواند و گفت عاملان این حملات به محکمه کشانده شده و مطابق قانون مجازات خواهند شد.
وزارت دفاع بریتانیا اعلام کرد که جنگندههای این کشور، بههمراه هواپیماهای فرانسوی، شامگاه روز شنبه به تأسیسات زیرزمینی در سوریه که توسط داعش مورد استفاده قرار میگرفت، حمله کردند. این وزارت گفت که عملیات موفقیتآمیز بوده، به غیرنظامیان آسیب نرسیده و همه هواپیماها سالم بازگشتند.
وزارت دفاع بریتانیا گفت که در این حمله از بمبهای هدایتشونده Paveway IV برای مسدود کردن مسیرهای ورودی این تأسیسات زیرزمینی استفاده شد.
در بیانیه این وزارت آمده است که ارزیابی دقیق همچنان در حال انجام است، نشانههای اولیه حاکی از آن است که هدف با موفقیت مورد اصابت قرار گرفته و هیچ نشانهای از به خطر افتادن غیرنظامیان در نتیجه این حمله وجود ندارد.
بریتانیا گفته هواپیماهای نیروی هوایی سلطنتی این کشور همچنان به انجام گشتزنی بر فراز سوریه ادامه دادهاند تا پس از شکست نظامی گروه داعش در ۲۰۱۹، از هرگونه تلاش برای احیای دوباره این گروه جلوگیری شود.
در بخشی از این بیانیه آمده است که تحلیل دقیق اطلاعاتی، یک تأسیسات زیرزمینی را در کوهستانها، در چند مایلی شمال محوطه باستانی پالمیرا، شناسایی کرد.
جان هیلی، وزیر دفاع بریتانیا گفت: «این اقدام نشاندهنده رهبری بریتانیا و عزم ما برای ایستادن دوشادوش متحدانمان بهمنظور جلوگیری از هرگونه بازگشت داعش و ایدئولوژیهای خطرناک و خشونتبار آن در خاورمیانه است.»
بر مبنای آمار موسسه انرژی مستقر در لندن، ونزوئلا حدود ۱۷ درصد از ذخایر جهانی نفت معادل ۳۰۳ میلیارد بشکه نفت را در اختیار دارد و از این منظر حتا از عربستان سعودی نیز سبقت گرفته است. ترامپ گفته امریکا اداره ونزوئلا را به دست میگیرد و از ذخایر عظیم نفتی آن استفاده خواهد کرد.
پس از بازداشت نیکلاس مادورو و همسرش از سوی ارتش امریکا، دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، روز شنبه به شبکه فاکسنیوز گفت که ایالات متحده «بهشدت» در بخش نفت ونزوئلا دخیل خواهد بود.
این در حالی است که آژانس بینالمللی انرژی میگوید که جهان در سال آینده روزانه ۳.۸۴ میلیون بشکه نفت بیشتر از میزان مصرف تولید خواهد کرد.
ذخایر نفت ونزوئلا
هرچند ونزوئلا بزرگترین ذخایر نفت جهان را در اختیار دارد، اما بهدلیل سوءمدیریت، کمبود سرمایهگذاری و تحریمها، تولید نفت خام این کشور بسیار کمتر از ظرفیت کلی آن است.
بیشتر ذخایر نفت ونزوئلا از نوع نفت سنگین است که در منطقه اورینوکو در مرکز این کشور قرار دارد. وزارت انرژی ایالات متحده گفته است که استخراج این نوع نفت هرچند پرهزینه است، اما از نگاه فنی نسبتا ساده بهشمار میرود.
ونزوئلا همراه با ایران، عراق، کویت و عربستان سعودی از اعضای بنیانگذار اوپک بوده است.
این کشور در دهه ۱۹۷۰ تا ۳.۵ میلیون بشکه در روز نفت تولید میکرد که در آن زمان بیش از ۷ درصد تولید جهانی نفت را تشکیل میداد.
به گزارش رویترز، تولید نفت ونزوئلا در دهه ۲۰۱۰ به کمتر از ۲ میلیون بشکه در روز کاهش یافت و این رقم در سال گذشته بهطور میانگین به حدود ۱.۱ میلیون بشکه در روز کاهش یافت که تنها حدود ۱ درصد از تولید جهانی را شامل میشد.
سال کاوونیک، تحلیلگر یک موسسه پژوهشی و خدمات مالی در استرالیا، به رویترز گفت در صورت موفقیت تغییر رژیم، لغو تحریمها و بازگشت سرمایهگذاری خارجی، صادرات نفت ونزوئلا میتواند افزایش یابد.
خورخه لئون، رئیس بخش تحلیل ژئوپولیتیک شرکت ریستاد انرژی مستقر در ناروی، گفت: «تجربه تاریخی نشان میدهد که تغییر اجباری رژیم بهندرت باعث تثبیت سریع عرضه نفت میشود و لیبیا و عراق نمونههای روشن و هشداردهندهای در این زمینه هستند.»
سرمایهگذاری مشترک ونزوئلا با چین و روسیه
ونزوئلا در دهه ۱۹۷۰ صنعت نفت خود را ملیسازی کرد و شرکت «پترولئوس د ونزوئلا اس.ای.» را ایجاد نمود.
این کشور در دهه ۱۹۹۰ اقداماتی برای ورود سرمایهگذاری خارجی در بخش نفت خود انجام داد. برای افزایش تولید، سرمایهگذاریهای مشترکی با شرکتهایی چون شورون در امریکا، شرکت ملی نفت چین و شرکت روسی روسنفت انجام داد
صادرات نفت ونزوئلا به چین
ایالات متحده در گذشته خریدار اصلی نفت ونزوئلا بود، اما پس از اعمال تحریمها، چین در یک دهه اخیر به مقصد اصلی صادرات نفت این کشور تبدیل شده است.
به گزارش رویترز، چین در دوران ریاستجمهوری هوگو چاوز، رئیسجمهور پیشین ونزوئلا، به بزرگترین وامدهنده ونزوئلا تبدیل شد و این کشور اکنون حدود ۱۰ میلیارد دالر به چین بدهکار است.
هرچند ونزوئلا بدهیهای خود را با ارسال نفت خام بازپرداخت میکند، اما ترامپ در ماه دسامبر سال گذشته اعلام کرد همه نفتکشهایی را که به این کشور وارد یا از آن خارج میشوند، محاصره خواهد کرد.
این کشتیها اکنون در انتظار دستور هستند و صادرات ونزوئلا تا حد زیادی متوقف شده است. ترامپ روز شنبه به فاکسنیوز گفت که چین نفت را دریافت خواهد کرد، اما توضیح بیشتری نداد.
ترامپ همچنین روز شنبه پس از بازداشت مادورو و همسرش، گفت که شرکتهای نفتی امریکایی آمادهاند وارد ونزوئلا شوند و در این کشور امریکای جنوبی سرمایهگذاری کنند.
ترامپ گفت: «ما شرکتهای بسیار بزرگ نفتی ایالات متحده را وارد این کشور میکنیم؛ آنها میلیاردها دالر سرمایهگذاری خواهند کرد، زیرساختهای بهشدت آسیبدیده، بهویژه زیرساختهای نفتی را ترمیم میکنند و دوباره برای کشور درآمدزایی را آغاز خواهند کرد.»
سخنگوی انستیوت نفت امریکا به رویترز گفت: «ما تحولات مربوط به ونزوئلا را از نزدیک دنبال میکنیم، از جمله پیامدهای احتمالی آن برای بازارهای جهانی انرژی.»
شرکت شورون، شرکت بزرگ امریکایی در ونزوئلا، که روزانه حدود ۱۵۰ هزار بشکه نفت خام از ونزوئلا به ساحل خلیج امریکا صادر میکند، اعلام کرد که تمرکز اصلی آن بر امنیت و رفاه کارکنانش است و به فعالیت خود ادامه میدهد.
تحلیلگران گفتند برنامههای ترامپ برای ورود شرکتهای بزرگ نفتی امریکا به ونزوئلا و به جریان انداختن دوباره نفت، به دلیل کمبود شدید زیرساختها با مانع روبهرو خواهد شد؛ کمبودی که جبران آن به سالهای طولانی و سرمایهگذاریهای سنگین نیاز دارد.
پیتر مکنالی، رئیس جهانی تحلیلگران بخشی در شرکت «ثرد بریج»، گفت: «هنوز پرسشهای بسیاری درباره وضعیت صنعت نفت ونزوئلا وجود دارد، اما روشن است که برای احیای این صنعت به دهها میلیارد دالر نیاز است.» او افزود که ممکن است دستکم یک دهه زمان ببرد تا شرکتهای بزرگ نفتی غربی بهطور پایدار به این کشور متعهد شوند.
همزمان، ترامپ گفت تحریم کامل ایالات متحده بر همه نفت ونزوئلا همچنان بهطور کامل پابرجاست. او به خبرنگاران گفت که نیروهای نظامی امریکا تا زمانی که همه خواستههای ایالات متحده بهطور کامل برآورده نشود، در مواضع خود باقی خواهند ماند.
او گفت: «ناوگان امریکا همچنان در حالت آمادهباش قرار دارد و ایالات متحده همه گزینههای نظامی را حفظ میکند تا زمانی که خواستههایش بهطور کامل برآورده و تأمین شود.»
بامداد شنبه ایالات متحده امریکا، حملات هوایی گستردهای را در سراسر ونزویلا انجام داد. انفجارهای مهیب پیش از طلوع آفتاب، کاراکاس، پایتخت این کشور را تکان دادند.
اندکی بعد، دونالد ترامپ اعلام کرد که نیروهای امریکایی، نیکولاس مادورو، رئیسجمهور ونزویلا و همسرش، سیلیا فلورس، را بازداشت و آنان را از کشور خارج کردهاند.
توجیهات قانونی این حمله — و اینکه آیا ترامپ پیش از حمله با کانگرس مشورت کرده بود یا نه — هنوز مشخص نیست.
این حمله شوکهکننده و بازداشت بیسابقه یک رئیسجمهور برحال، پس از ماهها کارزار فشار شدید امریکا علیه ونزوئلا صورت گرفت.
از ماه سپتمبر، نیروی دریایی امریکا ناوگانی بزرگ را در سواحل ونزوئلا مستقر کردند. این نیروها همچنین حملات هوایی علیه قایقهای مظنون به قاچاق مواد مخدر در دریای کارائیب و اقیانوس آرام انجام دادند و نفتکشهای ونزویلایی را توقیف کردند.
دستکم ۱۱۰ نفر در حملات به قایقها کشته شدند. گروههای حقوق بشری میگویند این اقدامات میتواند مصداق جنایت جنگی باشد.
مقامهای ونزوئلا امریکا را متهم کردند که در پی دسترسی به ذخایر نفتی این کشور است؛ ذخایر این کشور از بزرگترین ذخایر نفتی جهان بهشمار میروند.
با بمباران ونزوئلا و بازداشت مادورو، آینده رژیم حاکم بر ونزوئلا در وضعیتی نامشخصی قرار گرفته است. روزنامه بریتانیایی گاردین، زمینههای حمله امریکا به کاراکاس و بازداشت مادورو را بررسی کرده است.
چگونه به این نقطه رسیدیم؟
از زمان آغاز دومین دوره ریاستجمهوری دونالد ترامپ، او مادورو را هدف اصلی خود قرار داده و سیاست «فشار حداکثری» علیه رژیم ونزوئلا را دنبال کرده است. ترامپ، مادورو را به نقشداشتن در بیثباتسازی قاره امریکا، از جمله قاچاق مواد مخدر و مهاجرت به امریکا، متهم کرده است. در ماه جولای، امریکا جایزهای ۵۰ میلیون دالری برای دستگیری مادورو تعیین کرد و او را «یکی از بزرگترین قاچاقچیان مواد مخدر جهان» خواند.
حکومت ترامپ گروههای تبهکار ونزویلایی مانند «ترن د آراگوآ» را سازمانهای تروریستی اعلام کرد و حملات هوایی علیه قاچاقچیان مظنون مواد مخدر در دریای کارائیب را راهاندازی کرد. در ادامه، امریکا توقیف نفتکشهای ونزوئلا را شروع کرد و حضور نظامی خود را در آبهای اطراف این کشور امریکای جنوبی افزایش داد.
ترامپ آشکارا ایده تغییر رژیم در ونزوئلا را مطرح کرده است. در اواخر ماه نوامبر، او به مادورو ضربالاجل داد تا قدرت را واگذار کند و در ازای آن خروج امن از کشور را به او پیشنهاد داد. مادورو این پیشنهاد را رد کرد و به هوادارانش گفت خواهان «صلح بردگان» نیست. مادورو در آن زمان امریکا را به تلاش برای کنترول ذخایر نفتی ونزوئلا متهم کرد.
با افزایش فشارهای ترامپ، دولت کاراکاس گاه سردرگم به نظر میرسید. مادورو بارها گفت ونزوئلا خواهان جنگ با امریکا نیست و حتی در مقطعی در برابر دانشجویان ونزوئلایی با ترانه «نه به جنگ، آری به صلح» رقصید و حرکت معروف مشتزدن دو دستی ترامپ را تقلید کرد. مادورو روز پنجشنبه، دو روز پیش از بازداشتش، در یک مصاحبه تلویزیونی گفت از سرمایهگذاری امریکا در بخش نفت ونزوئلا استقبال میکند.
چرا امریکا و ونزوئلا با هم در تقابلاند؟
روابط امریکا و ونزوئلا از سال ۱۹۹۹ و با به قدرت رسیدن هوگو چاوز تیره شد. چاوز که خود را سوسیالیست و ضد امپریالیسم میدانست، با مخالفت با حملات امریکا به افغانستان و عراق و همچنین نزدیکی به کشورهایی مانند کوبا و ایران، خشم واشنگتن را برانگیخت.
روابط دو کشور پس از آنکه چاوز امریکا را به حمایت از کودتای نافرجام سال ۲۰۰۲ متهم کرد، بیش از پیش تیره شد.
برای بسیاری در امریکا، بهویژه جناح تندرو حزب جمهوریخواه، گرایش ایدئولوژیک سوسیالیستی حکومت ونزوئلا این کشور را به دشمنی طبیعی برای امریکا، در کنار متحدش کوبا، تبدیل کرده است.
با تحکیم قدرت چاوز، سرکوب مخالفان سیاسی و مصادره بخش بزرگی از بخش خصوصی، امریکا ونزوئلا را به نقض حقوق بشر متهم کرد. با وجود دورههای کوتاه بهبود روابط، وضعیت کلی روابط بهویژه پس از به قدرت رسیدن مادورو در سال ۲۰۱۳ رو به وخامت گذاشت.
در دوران ریاستجمهوری ترامپ، امریکا حکومت مادورو را نامشروع خواند و در سال ۲۰۱۹ خوان گوایدو، رئیس پارلمان را بهعنوان رئیسجمهور ونزوئلا به رسمیت شناخت.
در جولای ۲۰۲۴، مادورو در انتخابات ریاستجمهوری با شکستی سنگین روبهرو شد؛ انتخاباتی که در سایه خشم عمومی از حکومت اقتدارگرا و فروپاشی اقتصادی برگزار شد. حکومت بایدن ادموندو گونزالس، نامزد مخالفان را پیروز انتخابات اعلام کرد. دادههای دقیق رأیگیری که از سوی مخالفان منتشر و توسط کارشناسان مستقل تأیید شد، نشان میداد گونزالس برنده است، اما مادورو پس از سرکوبی شدید در قدرت ماند.
در اوایل دسمبر، دولت ترامپ سندی موسوم به «تبصره ترامپ» را منتشر کرد که بر اساس آن نیمکره غربی باید از نظر سیاسی، اقتصادی، تجاری و نظامی تحت کنترول امریکا باشد. طبق این دکترین جدید، ارتش امریکا میتواند برای دسترسی به منابع انرژی و معدنی منطقه بهکار گرفته شود.
نیکولاس مادورو کیست؟
مادورو از سال ۲۰۱۳ رئیسجمهور ونزوئلا بوده است. او که پیشتر راننده بس بود، در دوران چاوز به شهرت رسید و بهعنوان وزیر خارجه فعالیت کرد و پس از مرگ چاوز به ریاستجمهوری رسید.
حکومت مادورو دیکتاتورمآبانه توصیف میشود. سازمان ملل در سال ۲۰۱۹ برآورد کرد که بیش از ۲۰ هزار ونزوئلایی در «اعدامهای فراقضایی» کشته شدهاند. نهادهای کلیدی مانند قوه قضائیه تضعیف شده و حاکمیت قانون رو به زوال رفته است. روابط با امریکا نیز در دوران او بهشدت آسیب دیده است.
در ماههای اخیر، ترامپ بارها خواستار برکناری مادورو شده و او را به ارسال مواد مخدر و مجرمان به امریکا متهم کرده است. اما کارشناسان باور دارند که شواهدی در این زمینه وجود ندارد.
با وجود ماهها تشدید لفاظیها، بازداشت رئیسجمهور مستقر در روز شنبه بدون هشدار قبلی انجام شد و به نظر میرسد مقامهای ونزوئلا غافلگیر شدهاند.
چه اتفاقی در پیش است؟
آینده نامشخص است. وزیر دفاع ونزوئلا وعده داده به مبارزه ادامه دهد و از شهروندان خواسته است برای مقابله با «تهاجم» خارجی متحد شوند. او مقاومت در برابر امریکا را «نبردی برای آزادی» خوانده است.
با وجود بازداشت مادورو، نهادهای حکومتی و ارتش ونزوئلا ظاهراً همچنان پابرجا هستند. مشخص نیست حمله روز شنبه آغاز برنامهریزی برای یک درگیری گستردهتر بوده یا عملیاتی محدود. رهبران مخالفان ونزوئلا، بهویژه ماریا کورینا ماچادو، برنده جایزه نوبل صلح از ترامپ خواستهاند از یک قیام داخلی حمایت کند.
امریکا پیشتر رزمایشهایی برای شبیهسازی سناریوی «قطع سر رهبری» ونزوئلا انجام داده بود. این شبیهسازیها پیشبینی میکرد که کشور دچار هرجومرج طولانیمدت شود، موج پناهجویان به راه بیفتد و گروههای رقیب برای کنترول کشور با یکدیگر بجنگند.
داگلاس فارا، کارشناس امریکای لاتین که در این شبیهسازیها نقش داشته، به گاردین گفت: «با هرجومرجی طولانیمدت روبهرو خواهید شد… بدون هیچ راهحل روشنی برای خروج از آن.»
