مسئول سیاستهای بشردوستانه سازمان حفاظت از کودکان در ایالات متحده، میگوید که پشتکردن کشورش به رنج کودکان افغان، او را بهشدت خشمگین و ناامید کرده است. لزلی ارچمبولت هشدار داده است که قطع ناگهانی کمکهای بشردوستانه امریکا، بحران بشری را در افغانستان عمیقتر کرده است.
در ماه اپریل سال گذشته، حکومت ایالات متحده تمام کمکهای بشردوستانه برای حمایت از کودکان و خانوادهها در افغانستان را قطع کرد.
لزلی ارچمبولت که پیشتر به کابل و ولایات شرقی افغانستان سفر کرده بود، میگوید این اقدام امریکا «دههها وعده تکراری برای حفاظت از زنان و کودکان افغان را به کلماتی میانخالی تقلیل داد.»
این مقام سازمان حفاظت از کودکان هشدار داده است که قطع بیش از ۸۰ درصد کمکهای خارجی امریکا در سال ۲۰۲۵، هزینه انسانی تکاندهندهای را رقم زده است و پیامدهای آن بهگونهای قابل پیشبینی ویرانگر است.
او با اشاره به تعطیلی بیش از ۴۰۰ مرکز صحی در افغانستان ناشی از قطع کمکهای مالی امریکا، افزود که این وضعیت مردم را مجبور ساخته است تا به تعداد اندک مراکز باقیمانده مراجعه کنند؛ مراکزی که اکنون بهشدت با فشار و ازدحام بیشاز حد مواجهاند.
خانم لزلی میگوید کمکهای بشردوستانه امریکا پیش از این، منابع مالی مهمی را برای فعال نگهداشتن این کلینیکها فراهم میکرد، اما اکنون آینده این مراکز در خطر قرار دارد و شمار بیشتری از مادران و کودکان با تهدید جدی مواجهاند.
او گفت که قطع ناگهانی تمام کمکهای نجاتبخش امریکا به افغانستان، بحران بشردوستانه را عمیقتر ساخته است؛ نهتنها خدمات حیاتی صحی را متوقف کرده، بلکه پروژههای آبرسانی، حفظالصحه و بهداشت را نیز متأثر ساخته است.
لزلی ارچمبولت میگوید که پس از بازگشت از افغانستان به واشنگتن، با سیاستگذاران امریکایی از طیفهای مختلف سیاسی درباره وضعیت اسفبار کودکان افغان گفتوگو کردهاست. بیش از ۱۰۰ هزار شهروند امریکایی به سازمان حمایت از کودکان مستقر در امریکا پیوستهاند و با ارسال نامه به نمایندگانشان، خواستار اقدام برای حفاظت از کودکان افغانستان شدهاند.
مسئول سیاستهای بشردوستانه سازمان حفاظت از کودکان در امریکا میگوید، کودکان افغانستان نیاز دارند که حکومت ایالات متحده کمکهای بشردوستانه نجاتبخش را دوباره ارائه کند.
او نیز از حکومت ایالات متحده خواست که بهگونه فوری اقدام کند و به ارزشهایی وفادار بماند که این کشور برای نسلها به آن افتخار کرده است.
خانم ارچمبولت معتقد است که «هر کودک سزاوار یک کودکی واقعی است؛ فرقی نمیکند که کیست یا در کجا زندگی میکند. کودکان افغانستان نیز همانقدر سزاوار زندهماندن، رشدکردن، رؤیاپردازی و بازیکردن را دارند که کودکان امریکایی یا کودکان هر ملیت دیگر دارند.»
