عالیه رضایی، عضو پیشین تیم ملی تکواندوی زنان افغانستان، در مراسم فراغت خود در دانشگاه آسیایی برای زنان در بنگلادیش، با اجرای یک حرکت نمادین و آکروباتیک ورزشی روی استیج، پیام روشنی از ایستادگی و حمایت از زنان ورزشکار افغان به نمایش گذاشت.
او که سند فراغت خود را در رشته کمپیوتر ساینس دریافت کرد، هدف این حرکت را پشتیبانی از زنان ورزشکار افغانستان و دادخواهی برای آزادی خدیجه احمدزاده، مربی تکواندوی زنان، عنوان کرده است. زمانی که از عالیه رضایی برای دریافت دیپلوم فراغت روی استیج دعوت شد، او با اجرای یک حرکت آکروباتیک ورزشی، توجه تمامی حاضران را به خود جلب کرد و با تشویق گسترده اشتراککنندگان روبهرو شد.
این حرکت نمادین، پیام امید، مقاومت و ایستادگی دختران افغانستان را با خود داشت. رضایی باور دارد که با این اقدام میخواهد نشان دهد زنان و دختران ورزشکار افغانستان هنوز زندهاند، ایستادهاند و امید خود را از دست ندادهاند. او همزمان با اعتراض به وضعیت زنان و ورزش زنان در افغانستان، برای خدیجه احمدزاده که در هرات زندانی است، دادخواهی کرد و خواستار آزادی او شد.
شماری از ناظران، حرکت ورزشی عالیه رضایی را «فریادی خاموش اما استوار» توصیف کردهاند؛ فریادی که بیانگر پایداری و قدرت دختران افغانستان در برابر محدودیتها است. عالیه رضایی میگوید تکواندو به او انضباط، استقامت و باور به تواناییهای فردی را آموخته و پیام این حرکت در یک فضای آکادمیک به جهان این است که «دختران افغانستان در صورت فراهمبودن شرایط، در هر عرصه میدرخشند.»
این ورزشکار زن افغان نزدیک به سه سال دانشجوی رشته انجنیری سیول در دانشگاه کابل بوده است؛ اما پس از تغییر شرایط، ناچار شد تحصیل خود را ناتمام بگذارد و سپس در بنگلادیش، آموزش خود را در رشته کمپیوتر ساینس ادامه دهد.
