پولیس پاکستان چهار شورشی را در کراچی کشت

والتر راسل مید در یادداشتی که دوشنبه ۲۷ دلو در روزنامه وال‌استریت ژورنال منتشر کرد، نوشت گروه ضربتی ناو هواپیمابر «یواس‌اس جرالد آر. فورد» ماه گذشته در دریای کارائیب گشت می‌زد، زمانی که نیروهای امریکایی نیکولاس مادورو، رئیس‌جمهور پیشین ونزوئلا، را بازداشت کردند. اکنون و در حالی که بن‌بست طولانی‌مدت میان ایران و ایالات متحده وارد مرحله‌ای تازه و خطرناک می‌شود، بزرگ‌ترین ناو هواپیمابر جهان راهی خاورمیانه شده است.

به‌نوشته راسل مید، ممکن است که برای برخی دولت ترامپ بی‌پروا، ناکارآمد و حتی دلقک‌مآب به نظر برسد، اما در عین حال این دولت می‌تواند به شکلی شگفت‌انگیز موثر هم باشد.

کاراکاس از زمانی که هوگو چاوز در سال ۱۹۹۹ ونزوئلا را به مسیر فروپاشی برد—آن هم با تشویق بخش‌هایی از چپ امریکا که چاویسم را «سوسیالیسمی که بالاخره جواب می‌دهد» می‌دانستند—به معضلی برای روسای‌جمهوری امریکا بدل شد. در حالی که افول اقتصادی موجی از پناهجویان را به آن‌سوی مرزها راند و پیوند دولت با کارتل‌های مواد مخدر بحران را تشدید کرد، ونزوئلا به کوبای سوسیالیستی یارانه داد و به پناهگاهی برای رقبای روسی و ایرانی امریکا تبدیل شد.

در برابر این تحولات، بیل کلینتون، جورج بوش پسر، باراک اوباما و جو بایدن پاسخی موثر نداشتند. اما در دوره ترامپ، مادورو دستگیر و زندانی شد، جریان نفت به هاوانا قطع شد و دولت ونزوئلا پیش از هر تصمیم مهم با نگرانی به واشنگتن می‌نگرد.

به‌نوشته وال‌استریت ژورنال اکنون که ابزار اصلی سقوط مادورو به سوی ایران در حرکت است، توجه جهان به برنامه‌های ترامپ برای قدیمی‌ترین و سرسخت‌ترین دشمن امریکا در خاورمیانه معطوف شده است و تحلیلگران با تب‌وتاب درباره تصمیم و اقدام ترامپ گمانه‌زنی می‌کنند.

نویسنده این یادداشت تاکید کرده که پیش‌بینی نتیجه بحران ناممکن است و حتی خود دونالد ترامپ نیز احتمالا نمی‌داند در نهایت چه خواهد کرد.

به‌نوشته والتر راسل مید، یکی از کلیدهای روش دیپلوماتیک او ایجاد موقعیت‌هایی است که تنها خودش قدرت اتخاذ تصمیمی سرنوشت‌ساز را داشته باشد؛ تصمیمی که برای دیگر کشورها اهمیتی حیاتی دارد و آن‌ها را به رقابت برای جلب رضایت او وامی‌دارد.

او نوشت در حال حاضر، ترامپ در موقعیتی ایده‌آل قرار دارد. در قبال ایران دستش باز است و می‌تواند به هر سو حرکت کند. می‌تواند به سمت تغییر رژیم برود. می‌تواند توافقی ضعیف با تهران بپذیرد و آن را پیروزی جلوه دهد. می‌تواند مانند جنگ ۱۲روزه، اجازه دهد اسرائیل بخش عمده کار سخت را انجام دهد و در پایان برای کسب اعتبار وارد صحنه شود. حتی می‌تواند به روحانیون حاکم در تهران فرصتی تازه برای بقا بدهد.

همه کسانی که دغدغه ایران یا نفت آن را دارند، می‌دانند ترامپ قدرت آن را دارد که معادلاتشان را برهم بزند. مخالفان و حامیان توافق با ایران، اسرائیلی‌ها، قطری‌ها، روس‌ها، چینی‌ها، اروپایی‌ها و ترک‌ها، همه در انتظار تصمیم ترامپ هستند.

به‌نوشته راسل مید، موضوع فقط اهرم فشار نیست، بلکه جایگاه است. وقتی سرنوشت کشوری که برای منطقه و بازار جهانی نفت حیاتی است به تصمیم او وابسته باشد، ترامپ به قابل‌مشاهده‌ترین و قدرتمندترین رهبر جهان بدل می‌شود. دیگران حرف می‌زنند؛ او تصمیم می‌گیرد.

مساله همچنین «امتیاز رسانه‌ای» است. هرچه تحلیلگران بیشتر درباره نیت او گمانه‌زنی کنند و بازارهای مالی و سیاست‌گذاران جهانی بیشتر بکوشند مقصود او را از میان سخنانی—که اغلب عامدانه گمراه‌کننده است—استخراج کنند، سلطه ترامپ بر اخبار بیشتر می‌شود. پس از نزدیک به یک دهه حضور پررنگ در سیاست جهانی، باید پذیرفت که این سلطه برای او قدرت‌آفرین است.

به‌نوشته وال‌استریت ژورنال، در حالی که ترامپ پیشنهادهای مختلف را می‌سنجد و از اعتباری که بحران برایش به همراه دارد لذت می‌برد، دشوار است تصور کنیم بخواهد این نمایش را به‌سرعت پایان دهد. از دید او، شاید تنها نقطه‌ضعف بحران ایران این باشد که نمی‌تواند تا ابد ادامه یابد.

او می‌تواند با حفظ وضعیت موجود هم سود ببرد، اما در نهایت باید انتخاب کند. اما انتخاب‌ها با خطر و هزینه همراه‌اند. به محض آنکه مسیری را برگزیند، گزینه‌های باقی‌مانده محدود می‌شوند. حمله به ایران خطر یک جنگ طولانی را دارد. پذیرفتن توافقی که از ترس جنگ طولانی تحمیل شود، می‌تواند او را در داخل ضعیف و در خارج بی‌اعتبار جلوه دهد.

به‌نوشته وال‌استریت ژورنال در چنین شرایطی، اعزام بزرگ‌ترین ناو هواپیمابر امریکا به خاورمیانه منطقی به نظر می‌رسد. ترامپ به‌تدریج تنش را بالا می‌برد، در حالی که یک گروه ضربتی ناو هواپیمابر به‌آرامی از دو اقیانوس عبور می‌کند. این روند گزینه‌های او را باز نگه می‌دارد و هم‌زمان برتری روانی و نظامی‌اش را بر حاکمان کشورهای خلیج فارس، اسرائیلی‌ها و هرکسی که نگران قیمت نفت یا امنیت دریاهاست افزایش می‌دهد.

والتر راسل مید در پایان تحلیل خود تاکید کرده که ترامپ در ایران با برخی از زیرک‌ترین و سرسخت‌ترین رقبای خود روبه‌روست و در مقابل، روحانیون حاکم در تهران با غیرقابل‌پیش‌بینی‌ترین و تهاجمی‌ترین رهبر امریکا از زمان به قدرت رسیدنشان مواجه‌اند.

در این بیانیه، درباره علت مرگ آقای دوال چیزی گفته نشده است.

لوسیانا دوال در این پست نوشت: «باب برای هر یک از نقش‌های فراوانش، همه وجود خود را وقف شخصیت‌ها و حقیقت روح انسانی‌ای که نمایندگی می‌کردند، می‌کرد.»

رابرت دوال همچنین در نقش‌های برجسته‌ای در فیلم‌های «اینک آخرالزمان» و «کشتن مرغ مقلد» نیز ظاهر شده است.

دوال که فرزند یک دریاسالار نیروی دریایی و یک بازیگر آماتور بود، در آناپولیسِ مریلند بزرگ شد.

او در سال ۱۹۸۴ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم «مهربانی‌های لطیف» را از آن خود کرد.

رابرت دوال، در کنار بازیگری به فیلم‌سازی هم روی آورد و فیلم‌هایی مانند «رسول» و «تانگوی ترور» را کارگردانی کرد.

به گزارش رسانه اسرائیلی آی۲۴، گراهام گفت که با اطمینان از توان امریکا و اسرائیل برای وارد کردن ضربه قاطع به رژیم ایران، اسرائیل را ترک می‌کند.

این سناتور امریکایی گفت: «رژیم ایران در ضعیف‌ترین نقطه تاریخ خود قرار دارد و بین ترامپ و نتانیاهو در مورد ایران اختلافی وجود ندارد.»

گراهام تاکید کرد دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، «تغییر حکومت» در ایران را «بهترین گزینه» دانسته است.
دفتر نخست‌وزیری اسرائیل از دیدار گراهام با بنیامین نتانیاهو، در اورشلیم خبر داد.
نفتالی بنت، نخست‌وزیر پیشین اسرائیل نیز پس از دیدار با گراهام گفت درباره وضعیت ایران و گزینه‌های اقدام علیه جمهوری اسلامی گفت‌وگو کرده‌اند.
او تاکید کرد جمهوری اسلامی در ضعیف‌ترین موقعیت است و زمان فشار برای سقوط آن فرارسیده و همه جریان‌های اسرائیل در این زمینه متحد هستند.
از سوی دیگر، مایک هاکبی، سفیر امریکا در اسرائیل، درباره مذاکرات تهران و واشنگتن که فردا (سه‌شنبه ۲۸ دلو) در ژنو سوئیس و با میانجی‌گری عمان ادامه می‌یابد، گفت: «آیا این مذاکرات می‌تواند صلح بیاورد؟ صادقانه بگویم، نمی‌دانم. اما شک و تردید جدی وجود دارد که ایرانی‌ها هرگز به چیزی رضایت ندهند که آن‌ها را وادار کند جاه‌طلبی هسته‌ای خود را کنار بگذارند.»
او در ادامه تاکید کرد: «اسرائیل و امریکا کاملا هم‌نظر هستند که باید با ایران برخورد شود و وضعیت فعلی نمی‌تواند ادامه پیدا کند.»
به گفته هاکبی، ایران نمی‌تواند تهدید هسته‌ای باقی بماند و نباید به تولید انبوه موشک‌های بالستیک ادامه دهد: «موشک‌هایی که نه تنها به سمت اسرائیل، بلکه به سمت جهان نشانه گرفته شده‌اند.»
هم‌زمان با این اظهارات و تحولات، بر اساس تصاویر ماهواره‌ای، ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن به فاصله ۲۴۰ کیلومتری از سواحل عمان و ۷۰۰ کیلومتری از سواحل ایران رسیده است.
از سوی دیگر، مایکل روزنبلات، پژوهشگر شورای آتلانتیک، ۲۶ دلو در یادداشتی در وب‌سایت شورای آتلانتیک تاکید کرد با وجود شروع مذاکرات و در حالی که رئیس‌جمهور ایالات متحده، انتظار دارد این روند ظرف یک ماه تعیین تکلیف شود، بدون امتیازدهی اساسی از سوی یکی از طرف‌ها، توافقی در کار نخواهد بود.
او توضیح داد موضوع‌هایی که دولت ترامپ بر آن‌ها پافشاری می‌کند، از جمله برنامه موشک‌های بالستیک و حمایت جمهوری اسلامی از شبکه نیروهای نیابتی منطقه‌ای، همان محورهایی هستند که تهران آن‌ها را غیرقابل مذاکره می‌داند؛ وضعیتی که به گفته او، دیپلوماسی را متوقف یا عملا بی‌اثر می‌کند.
روزنبلات نوشت اگر این بن‌بست ادامه پیدا کند، کاخ سفید ناچار است میان پذیرش یک روند فرسایشی و توسل به قدرت نظامی، یکی را انتخاب کند.

خبرگزاری نیمه دولتی تسنیم اعلام کرده است که هدف این رزمایش، آزمایش آمادگی نیروهای عملیاتی در برابر «تهدیدهای احتمالی امنیتی و نظامی» است.

این رزمایش در حالی برگزار می‌شود که تنش‌ها میان تهران و واشنگتن به شدت افزایش یافته است. گفت‌وگوهای دو طرف درباره برنامه هسته‌ای ایران پس از آن از سر گرفته شد که مذاکرات قبلی در پی حملات اسرائیل به ایران در جریان جنگ ۱۲ روزه هوایی و راکتی، متوقف شده بود.

امریکا تهدید کرده است که در صورت شکست مذاکرات، به گزینه نظامی علیه جمهوری اسلامی متوسل خواهد شد. در مقابل، مقام‌های نظامی و سیاسی ایران گفته‌اند که برای مقابله با حملات احتمالی امریکا کاملاً آماده هستند.

قرار است دور تازه گفت‌وگوها فردا سه شنبه در ژنو با میانجیگری عمان برگزار شود. همزمان با این، دونالد ترامپ، رئیس جمهور امریکا، هفته گذشته از اعزام دومین ناو هواپیمابر به خاورمیانه خبر داد و به تهدیدهای خود علیه ایران ادامه داد.

تنگه هرمز گذرگاه راهبردی میان عمان و ایران است که خلیج فارس را به خلیج عمان و دریای عرب وصل می‌کند. اداره اطلاعات انرژی امریکا این تنگه را مهم‌ترین گلوگاه انتقال نفت جهان توصیف کرده است. حجم زیادی از نفت خام استخراج شده توسط کشورهای عضو اوپک مانند عربستان سعودی، امارات متحده عربی، کویت و عراق از طریق این مسیر عبور می‌کند و به بازارهای جهانی می‌رسد.

برخی تحلیل‌ها حاکی از آن است که ایران در صورت وقوع تهاجم نظامی از سوی امریکا، از بستن تنگه هرمز به عنوان یک سلاح استفاده خواهد کرد.

اکنون نشریه معتبر پولیتیکو به نقل از منابع خود گزارش داد که او رهبری گفت‌وگوها میان کانادا، اتحادیه اروپا و کشورهای هندوپاسفیک را به دست گرفته است.

این نشریه نوشت که دونالد ترامپ، رئیس جمهور امریکا، با سیاست‌های تعرفه‌ای خود تجارت جهانی را به چالش کشیده است، از این رو کانادا و ده‌ها کشور همسوی دیگر قصد دارند اثرات منفی این تعرفه‌ها را خنثی کنند.

بر پایه این گزارش، اتحادیه اروپا، کانادا، سنگاپور، مکسیکو، جاپان، ویتنام، مالیزیا و استرالیا- در مجموع حدود ۴۰ کشور- به فکر ایجاد بزرگترین بلاک تجارت آزاد جهان هستند تا کالاها بدون موانع جدی و با تعرفه پایین میان این کشورها به گردش درآید. آنها در حال رایزنی در مورد فرصت‌ها در این زمینه هستند.

پولیتیکو نوشت که کارنی در اوایل فبروری، جان هانافورد، نماینده ویژه خود را به سنگاپور فرستاد تا دیدگاه‌های رهبران منطقه مذکور را درباره این پروژه کلان جویا شود. یک مقام دولتی کانادا با تایید این موضوع به پولیتیکو گفت: «پیشرفت‌ها محسوس است و ما گفت‌وگوهای بسیار مثمر ثمری با شرکای بین‌المللی خود داشته‌ایم.»

پیشینه ادغام و موانع موجود
اتحادیه اروپا و کشورهای حوزه هندوپاسفیک در نوامبر سال گذشته متعهد شدند که برای مقابله با پیامدهای تعرفه‌های بازرگانی ترامپ با یکدیگر همکاری کنند.

یک مقام جاپانی در این باره گفت: «افزایش تجارت میان اتحادیه اروپا و حوزه هندوپاسفیک، موسوم به قرارداد جامع و پیشرو همکاری ترانس‌پاسفیک (CPTPP)، به استحکام و تاب‌آوری زنجیره تامین کالاها کمک شایانی می‌کند.» با این حال، وی افزود که در کوتاه‌مدت نباید در انتظار نتایج ملموس و فوری بود.

کشورهای کانادا، استرالیا، جاپان، مالیزیا، برونی، چیلی، مکسیکو، نیوزیلند، پرو، سنگاپور، بریتانیا و ویتنام از این پیمان حمایت می‌کنند. این کشورها ۱۴ درصد تولید ناخالص داخلی جهان، بالغ بر ۱۵ تریلیون دالر را در اختیار دارند.

حمایت قاطع بخش خصوصی
پولیتیکو نوشت که برخلاف احتیاط برخی دیپلومات‌ها، گروه‌های تجاری در سراسر اروپا با صدای بلند از این پیمان حمایت می‌کنند. اتاق بازرگانی و صنایع آلمان و اتاق‌ بازرگانی بریتانیا به طور کامل پشت این توافق ایستاده‌اند و بروکسل و لندن را برای تسریع مذاکرات تحت فشار قرار داده‌اند.

کلمنس کوبر، از مدیران اتاق بازرگانی و صنایع آلمان، معتقد است که هماهنگ‌سازی و ساده‌سازی قوانین تجاری برای شرکت‌های آلمانی بسیار سودمند خواهد بود. او خاطرنشان کرد که اتحادیه اروپا در حال حاضر با اکثر اعضای این بلاک از جمله نیوزیلند، جاپان، بریتانیا و کانادا قراردادهای تجارت آزاد انفرادی دارد.

کوبر می‌گوید که دستیابی به یک توافق بزرگ و جمعی، پیروزی بزرگی برای تمام این کشورها خواهد بود. او تاکید کرد: «هرچه تعداد کشورهای متحد بیشتر باشد، قدرت ما در برابر فشارهای خارجی بیشتر خواهد بود.»