کارشناسان میگویند این مسئله تهدیدی بزرگ و بهسرعت رو به رشد برای سیستمهای سلامت و مراقبت اجتماعی در هر جامعه، کشور و قاره است.
پژوهشگران امریکایی دریافتند که مشارکت در فعالیتهای تحریککننده ذهنی در طول زندگی، مانند خواندن، نوشتن یا یادگیری یک زبان جدید، با کاهش خطر بیماری آلزایمر، شایعترین شکل زوال عقل، و کندشدن روند کاهش شناختی مرتبط است.
آندریا زامیت، نویسنده این مطالعه، از مرکز پزشکی دانشگاه راش در شیکاگو، گفت این پژوهش نشان میدهد که سلامت شناختی در سنین بالاتر «بهشدت تحت تأثیر» محیطهای تحریککننده ذهنی است.
او گفت: «یافتههای ما امیدبخش است و نشان میدهد که مشارکت مداوم در انواع فعالیتهای تحریککننده ذهنی در طول زندگی میتواند تأثیرگذار باشد.»
بهگفته زامیت، سرمایهگذاریهای عمومی که دسترسی به محیطهایی مانند کتابخانهها و برنامههای آموزش ابتدایی که هدفشان ایجاد علاقه مادامالعمر به یادگیری است، ممکن است به کاهش شیوع زوال عقل کمک کند.
پژوهشگران حدود ۲ هزار نفر در سنین ۸۰ سالگی را که در آغاز مطالعه زوال عقل نداشتند، بررسی کردند. آنها بهطور متوسط به مدت هشت سال ارزیابی شدند. پژوهشگران فعالیتهای سه دوره زندگی آنان را از نظر فعالیتهای ذهنی و منابع یادگیری مطالعه کردند.
دوره اول (قبل از ۱۸ سالگی): در این مرحله با استناد به تجربیات اشتراککنندگان بررسی شد که در این دوره سنی چقدر برایشان کتاب خوانده شده، خودشان چقدر کتاب میخواندند، آیا در خانه به روزنامه دسترسی داشتند و آیا طی پنج سال زبان خارجی یاد گرفته بودند یا خیر.
دوره دوم (میانسالی): در این دوره داشتن مجله، فرهنگ لغت و کارت کتابخانه بررسی شد و همچنین اینکه چند وقت یکبار به جاهایی مثل موزه یا کتابخانه میرفتند.
دوره سوم (سالمندی، حدود ۸۰ سالگی): در این مرحله میزان خواندن، نوشتن، بازی کردن و همچنین وضعیت درآمد (مثل حقوق بازنشستگی و منابع دیگر) بررسی شد.
پژوهشگران افراد را به دو گروه تقسیم کردند: کسانی که بیشترین فعالیت ذهنی را در طول زندگی داشتند و کسانی که کمترین فعالیت را داشتند. نتیجه این بود که در گروه با فعالیت ذهنی بالا، ۲۱ درصد به آلزایمر مبتلا شدند، اما در گروه با فعالیت پایین این عدد ۳۴ درصد بود.
بعد از در نظر گرفتن عواملی مثل سن، جنسیت و تحصیلات، مشخص شد که فعالیت ذهنی بیشتر در طول زندگی خطر آلزایمر را ۳۸ درصد کمتر میکند و خطر اختلال خفیف شناختی را ۳۶ درصد کاهش میدهد.
همچنین زمان بروز بیماری هم متفاوت بود، چنانچه افراد با فعالیت ذهنی بالا بهطور متوسط در ۹۴ سالگی به آلزایمر مبتلا شدند، اما این سن در افراد با فعالیت پایین، ۸۸ سال بود.
در مورد اختلال خفیف شناختی نیز، افراد با فعالیت بالا در حدود ۸۵ سالگی دچار آن شدند، در حالی که در افراد با فعالیت پایین این سن ۷۸ سال بود.
پژوهشگران همچنین شرکتکنندگانی را که در طول مطالعه فوت کردند و کالبدشکافی شدند بررسی کردند. افرادی با فعالیت ذهنی بالاتر در طول زندگی، حافظه و مهارتهای تفکر بهتری داشتند و کاهش شناختی کندتری پیش از مرگ نشان دادند.