دو عالم دینی در ایالت خیبر پختونخوای پاکستان کشته شدند
در دو رویداد جداگانه طی ۲۴ ساعت گذشته در ولسوالیهای خیبر و کوهاتِ ایالت خیبر پختونخوا، دو عالم دینی بهدست افراد ناشناس کشته شدند. پولیس به افغانستان اینترنشنال گفته است که یکی از این افراد با شلیک گلوله و دیگری در حمله با سلاح سرد جان باخته است.
شیخ یوسف افریدی و مولوی عبدالقادر دو روحانیای هستند که در این رویدادها کشته شدهاند.
شیخ یوسف افریدی که روز دوشنبه در ولسوالی خیبر به قتل رسید، گفته میشود از پیروان مکتب فکری اهل حدیث بود. پولیس تأیید کرده است که او توسط افراد مسلح ناشناس هدف گلوله قرار گرفته است. تاکنون هیچ گروهی مسئولیت این حمله را بر عهده نگرفته است.
رویداد دوم در ولسوالی کوهات به وقوع پیوسته است. به گفته پولیس، شیخالحدیث عبدالقادر روز یکشنبه در پی حمله با ضربات چاقو بهشدت زخمی شد و روز دوشنبه بر اثر شدت جراحات جان باخت.
پولیس اعلام کرده است که تحقیقات در مورد هر دو رویداد آغاز شده و تلاش برای شناسایی عاملان ادامه دارد.
در ایالت خیبر پختونخوا، هدف قرار گرفتن عالمان دینی از سوی افراد یا گروههای مسلح پیشینه دارد و در برخی موارد، مسئولیت اینگونه حملات را گروههای تندرو بر عهده گرفتهاند.
سادیو کامارا، وزیر دفاع مالی در حملات هماهنگ شورشیان در این کشور کشته شد. این حملهها روز شنبه شروع شد اما خبر کشته شدن وزیر دفاع این کشور با تاخیر منتشر شد.
رویترز میگوید که سادیو کامارا در خانهاش در نزدیکی باماکو، پایتخت مالی هدف حمله قرار گرفت.
گروه «جماعت نصرتالاسلام والمسلمین» که وابسته به القاعده است، رهبری این حملات را بر عهده دارد. شورشیان طوارق نیز این گروه را همراهی میکنند.
در این حملهها، چند شهر و پایگاه نظامی نیز هدف قرار گرفتند. گزارشها میگویند شهر کیدال در شمال مالی نیز بار دیگر به دست شورشیان افتاده است، اما درباره وضعیت دقیق این شهر گزارشهای متفاوت وجود دارد.
سادیو کامارا از چهرههای مهم حکومت نظامی مالی بود. کشته شدن او ضربه سنگینی برای حکومت نظامی این کشور دانسته میشود.
حکومت مالی پس از این حملهها دو روز عزای عمومی اعلام کرده است. سازمان ملل نیز این خشونتها را محکوم کرده و خواستار واکنش بینالمللی شده است.
شهزاده رحیم حسینی آقاخان، رهبر شیعیان اسماعیلیه جهان، قرار است از ۲۰ تا ۲۶ می ۲۰۲۶ به پاکستان سفر کند. پنجاهمین امام اسماعیلیان با پیروان خود در چترال و ایالت گلگت-بلتستان دیدار خواهد کرد.
این نخستین سفر شهزاده رحیم آقاخان پس از بهعهده گرفتن رهبری امامت اسماعیلیه به پاکستان خواهد بود. او در جریان این سفر قرار است در اسلامآباد با مقامهای بلندپایه پاکستانی، از جمله شهباز شریف، نخستوزیر این کشور، دیدار و گفتوگو کند.
پیش از او، پدرش شاهکریم آقاخان چهارم، امام چهلونهم اسماعیلیه، آخرینبار در دسامبر ۲۰۱۷ از مناطق چترال و گلگت-بلتستان بازدید کرده و همچنین با پیروان خود در اسلامآباد و کراچی دیدار داشت. آقاخان چهارم در ۴ فبروری ۲۰۲۵ در شهر لیسبون پرتگال، در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
شهزاده رحیم آقاخان از زمان تصدی مقام امامت بهعنوان پنجاهمین امام موروثی، تاکنون با جماعتهای اسماعیلی در بخشهای مختلف جهان، از جمله اروپا و کانادا، دیدار و گفتوگو کرده است.
حساب رسمی جامعه مسلمانان اسماعیلی در شبکه اجتماعی اکس اعلام کرده است که بهمنظور فراهمسازی فرصت تمرکز بیشتر برای شهزاده رحیم آقاخان جهت دیدار با پیروان در مناطق شمالی پاکستان، از اعضای جماعت در سایر نقاط کشور و همچنین دیگر کشورها خواسته شده است در جریان این سفر به این مناطق سفر نکنند.
شیعیان اسماعیلی در پاکستان یکی از جوامع مذهبی فعال و سازمانیافته به شمار میروند که عمدتاً در مناطق شمالی این کشور، بهویژه در گلگت-بلتستان، چترال و برخی شهرهای بزرگ مانند کراچی و اسلامآباد زندگی میکنند. این جامعه تحت رهبری امام آقاخان، دارای شبکههای گسترده آموزشی، صحی و توسعهای است که از طریق نهادهای وابسته به آقاخان در بهبود وضعیت اقتصادی و اجتماعی مناطق مختلف نقش مهمی ایفا کردهاند. اسماعیلیان در پاکستان به دلیل رویکرد صلحجویانه، تمرکز بر آموزش و مشارکت در توسعه محلی شناخته میشوند.
وزارت بازرگانی پاکستان دستورالعمل جدیدی برای تسهیل تجارت با ایران صادر کرد. طبق سیاست جدید پاکستان، ایران میتواند کالاهای خود را به مقصد یا از مبدا کشورهای ثالث از طریق پاکستان ترانزیت کند.
در سیاست تازه، کالاهایی که از کشورهای دیگر به ایران میروند یا از ایران به کشورهای دیگر ارسال میشوند، مجاز به عبور از خاک پاکستان خواهند بود.
دولت پاکستان همچنین مسیرهای مشخصی برای تردد این کالاها تعیین کرده است تا حملونقل تحت نظارت و با سهولت بیشتری انجام شود.
هدف از این دستورالعمل، بهبود روند لجستیک و کنترول بهتر حملونقل کالا در مرزها عنوان شده است.
این اقدام میتواند تاثیر زیادی بر تجارت منطقهای و تسهیل صادرات و واردات برای ایران داشته باشد.
خبرگزاری رسمی کوریای شمالی گزارش داد کیم جونگ اون، رهبر این کشور، در دیدار با وزیر دفاع روسیه بر ادامه حمایت پیونگ یانگ از مسکو تاکید کرد.
کیم جونگ اون در این دیدار گفت نیروهای کوریای شمالی و ارتش روسیه یک سال پیش منطقه کورسک را آزاد کردند و همکاری دو کشور ادامه خواهد یافت.
او گفت «دولت کوریای شمالی در آینده نیز به طور کامل از سیاستهای فدراسیون روسیه برای حفاظت از حاکمیت دولتی، تمامیت ارضی، امنیت و منافع این کشور حمایت خواهد کرد.»
رهبر کوریایی شمالی گفته است «ارتش و مردم روسیه قطعاً در مبارزه عادلانه و مقدس خود پیروز خواهند شد.»
کیم همچنین از رهبری روسیه برای تلاشها در جهت توسعه روابط بین دو کشور قدردانی کرد.
خبرگزاری رسمی کوریای شمالی گفت رهبر این کشور و وزیر دفاع روسیه در دیدارشان، «درباره وضعیت بینالمللی و منطقهای که روز به روز رو به وخامت است، تبادل نظر کردند.»
۲۶ آپریل چهلمین سالگرد فاجعه اتمی چرنوبیل است؛ واقعهای که در سال ۱۹۸۶ در نزدیکی شهر پریپیات اوکراین رخ داد و به عنوان یکی از هولناکترین سوانح هستهای تاریخ ثبت شد.
اکنون با گذشت چهار دهه، در حالی که آثار این فاجعه هنوز در زندگی بازماندگان نمایان است، تداوم جنگ روسیه و اوکراین به نگرانیها درباره احتمال وقوع یک بحران هستهای دیگر دامن زده است.
اوکراین در آن زمان (فاجعه اتمی چرنوبیل) بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بود.
با وجود تلاش مقامهای شوروی برای پنهان کردن ابعاد حادثه چرنوبیل، پیامد آن انتشار مواد رادیواکتیو در اروپا بود؛ رخدادی که اکنون در پرتو کارزار جنگی روسیه علیه اوکراین، اهمیت و معنایی تازه یافته است.
چرنوبیل که در شهر کییف و در نزدیکی مرز بلاروس قرار دارد، اکنون بخشی از خاک اوکراین به شمار میرود.
به گزارش خبرگزاری رویترز، وزارت امور خارجه اوکراین بهتازگی در بیانیهای اعلام کرد فاجعه چرنوبیل «نتیجه یک آزمایش راکتور بود که به دستور مسکو و با نقض پروتکلهای ایمنی انجام شد و پس از آن با دروغگویی و پنهانکاری همراه بود».
در ادامه این بیانیه آمده است: «تا به امروز، جهان همچنان با پیامدهایی روبهرو است که یک نظام تمامیتخواه با مقدم دانستن ایدئولوژی و قدرت سیاسی بر حقیقت و علم به بار آورده است.»
چهار دهه پس از فاجعه هستهای چرنوبیل، آثار آن همچنان در زندگی بازماندگان دیده میشود.
در کنار روایتهای رسمی، داستانهای شخصی بسیاری وجود دارد که ابعاد انسانی این فاجعه را روشنتر نشان میدهد.
پیامدهای بلندمدت فاجعه چرنوبیل
پس از انفجار و ذوب شدن هسته در راکتور شماره چهار نیروگاه شوروی در چرنوبیل در بامداد ۲۶ آپریل ۱۹۸۶، میلیونها نفر در معرض پرتوهای رادیواکتیو قرار گرفتند، صدها هزار نفر بهناچار محل زندگی خود را ترک کردند و بخش وسیعی از زمینهای منطقه آلوده شد.
در سالهای بعد، هزاران نفر بر اثر بیماریهای ناشی از تشعشعات، مانند سرطان، جان خود را از دست دادند، هرچند بر سر شمار دقیق قربانیان و پیامدهای بلندمدت این فاجعه همچنان اختلاف نظر جدی وجود دارد.
در چارچوب یک تلاش بینالمللی گسترده، در سال ۲۰۱۶ سازهای عظیم از فولاد و سمنت در محل نیروگاه چرنوبیل نصب شد تا پوشش اولیهای را که در سال ۱۹۸۶ بهصورت شتابزده برای مهار حجم عظیمی از مواد رادیواکتیو ساخته شده بود، ایمنتر کند.
با این حال، مقامهای اوکراینی اعلام کردند حمله پهپادی روسیه در فبروری ۲۰۲۵ به این سازه آسیب زد و به ایجاد حفره در پوشش آببندیشده آن انجامید.
این حمله به نشتی در تاسیسات منجر نشد، اما طبق اعلام بانک اروپایی بازسازی و توسعه، برای پیشگیری از بروز آسیبهای دائمی، این سازه به حداقل ۵۰۰ میلیون یورو هزینه تعمیرات نیاز دارد.
پیشتر، دادستان ارشد دولتی کییف اعلام کرد بر اساس دادههای راداری اوکراین، از ماه جون ۲۰۲۴ تاکنون دستکم ۹۲ پهپاد روسی در شعاع پنج کیلومتری این سازه به پرواز درآمدهاند.
هنوز مشخص نیست اوکراین برای چهلمین سالگرد فاجعه چرنوبیل چه برنامهای تدارک دیده است، زیرا بهدلیل شرایط جنگی، جزییات مراسم رسمی از پیش اعلام نمیشود.
سکوت وهمانگیز چرنوبیل
رویترز در ادامه نوشت در فاصله حدود ۱۰۰ کیلومتری شمال کییف و در میان منطقهای ممنوعه به وسعت ۲۶۰۰ کیلومتر مربع، نیروگاه چرنوبیل در سکوتی وهمانگیز فرو رفته و جنگلهای گسترده اطرافش را در بر گرفته است.
نیروگاههای گارد ملی در این مجموعه نگهبانی میدهند؛ حدود ۲۲۵۰ کارمند در شیفتهای چندروزه فعالیت میکنند و روند تدریجی برچیدن تاسیسات را زیر نظر دارند.
آخرین راکتور این نیروگاه در سال ۲۰۰۰ خاموش شد. اتاق کنترول راکتور شماره چهار اکنون فضایی تاریک و متروک است که بقایای فرسوده و درهمریخته تجهیزات دوران شوروی در آن بهجا مانده است.
در اطراف نیروگاه و شهر رهاشده پریپیات، گوزنهای شمالی و اسبهای وحشی آزادانه رفتوآمد میکنند؛ نشانهای از اینکه در نبود انسان، طبیعت بار دیگر این منطقه را به تصرف خود درآورده است.
