یک پژوهش تازه با بررسی اطلاعات افراد در ۱۸ کشور جهان نشان میدهد بزرگسالانی که بیشتر احساس تنهایی میکنند، با کاهش تواناییهای ذهنی و کوتاهتر شدن عمر روبهرو هستند. این پژوهش که توسط دانشگاه کالیفرنیا انجام شده، تأثیر احساس تنهایی را بر سلامت ذهنی و طول عمر بررسی کرده است.
پژوهشگران در این مطالعه میان «احساس تنهایی» و «تنها بودن» تفاوت قائل شدهاند. به گفته آنان، احساس تنهایی یک تجربه ذهنی و عاطفی است که ممکن است حتی در حضور دیگران نیز به وجود بیاید؛ به این معنا که فرد میتواند در میان جمع باشد، اما همچنان احساس تنهایی کند.
در مقابل، تنها بودن به شرایط فیزیکی و میزان حضور فرد در کنار دیگران مربوط میشود؛ بدینمعنا که برخی افراد ممکن است تنها زندگی کنند، اما از این وضعیت رضایت داشته باشند و احساس تنهایی نکنند.
پژوهشگران در این مطالعه، اطلاعات ۱۷۵ هزار نفر بالاتر از ۵۰ سال را بررسی کردند. شرکتکنندگان درباره میزان احساس تنهایی خود و میزان ارتباطشان با دیگران معلومات ارائه کردند.
تومیکو یوندا، استاد روانشناسی در دانشگاه کالیفرنیا و نویسنده اصلی این پژوهش، میگوید: «تنهایی یک احساس درونی است. ممکن است یک فرد در میان جمعی از مردم باشد، اما باز هم احساس تنهایی کند. در حالی که انزوا فقط به معنای تنها بودن است. برخی افراد ممکن است تنها زندگی کنند، اما از این وضعیت راضی باشند و احساس تنهایی نکنند.»
پژوهشگران دریافتهاند که افزایش ۱۰ درصدی احساس تنهایی، خطر کاهش شدید تواناییهای ذهنی را حدود ۸ تا ۹ درصد افزایش میدهد و احتمال بروز مشکلات در حافظه و تفکر را بیشتر میکند.
همچنین این پژوهش نشان میدهد افرادی که احساس تنهایی بیشتری دارند، کمتر میتوانند از مشکلات خفیف شناختی به وضعیت عادی بازگردند. پژوهشگران میگویند کاهش احساس تنهایی ممکن است در روند بهبود این افراد نقش مهمی داشته باشد.
ایلین گراهام، یکی از پژوهشگران این مطالعه، گفته است افرادی که بیشتر احساس تنهایی میکنند، ممکن است سریعتر به مراحل شدیدتر مشکلات ذهنی برسند و احتمال بهبودی در آنان کمتر باشد.
پژوهشگران تأکید کردهاند که احساس تنهایی میتواند پیش از ظاهرشدن نشانههای قابل اندازهگیری کاهش توانایی ذهنی، بهعنوان یک عامل خطر عمل کند. آنان پیشنهاد کردهاند که مراکز صحی و مراقبتی، شناسایی احساس تنهایی را در بررسیهای معمول بزرگسالان شامل کنند. همچنین ایجاد فرصتهای بیشتر برای ارتباط اجتماعی بزرگسالان میتواند به کاهش خطر مشکلات شناختی کمک کند.
این پژوهش با همکاری ۲۴ پژوهشگر از چندین دانشگاه و مرکز علمی از جمله دانشگاه کالیفرنیا، دانشگاه نورثوسترن، دانشگاه کورنل و دانشگاه کالج لندن انجام شده و با حمایت مالی مؤسسه ملی سلامت امریکا تمویل شده است.
