تیم کریکت زنان پناهنده افغانستان پس از سالها آوارگی و فرار از تهدیدهای طالبان، در سفری تاریخی به بریتانیا و پس از دیدار با شاه چارلز سوم، سرانجام در کمبریج به میدان رفت تا با انجام دو مسابقه نمادین، زنده بودن رویاها و مقاومت زنان افغان را به جهان ثابت کند.
نزدیک به پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت و محرومیت مطلق زنان افغان از آموزش، کار و ورزش، تیم ملی کریکت زنان افغانستان در ورزشگاه تاریخی «فنرز گراوند» کمبریج انگلستان مسابقات تاریخی خود را برگزار کرد.
این تیم که به دلیل محدودیتهای بینالمللی با نام «یازده تن از زنان افغان» مسابقه میدهد، در دو بازی بیستاوره به مصاف «تیم زنان نیروهای مسلح بریتانیا» و «تیم باشگاه زنان دانشگاه کمبریج» رفت.
اما تیم کریکت زنان پناهنده افغانستان در یکی از دیدارهای تور تدارکاتی خود مقابل تیم زنان نیروهای مسلح بریتانیا با اختلاف ۵۲ دوش شکست خورد. در این مسابقه که صبح روز شنبه برگزار شد، تیم بریتانیا در ۲۰ آور با از دست دادن ۷ ویکت ۱۴۹ دوش بهدست آورد.
با این حال، فعالان افغان و مدافعان حقوق بشر بازگشت تیم کریکت زنان افغان را در میدان رقابتها دستاورد مهم برای زنان افغانستان عنوان کردند.
از پنهانکاری در کابل تا برخاستن در تبعید
پیشینه این تیم به سال ۲۰۱۰ بازمیگردد؛ زمانی که دختران افغان با وجود مخالفتهای فرهنگی و تهدیدهای امنیتی، نخستین تیم ملی زنان را تشکیل دادند. اما با سقوط کابل در اگست ۲۰۲۱ همهچیز فروریخت. طالبان ورزش زنان را ممنوع کردند و بخش زنان کریکت بورد را به طور کامل بستند.
بازیکنان تیم ناچار شدند هفتهها در خانههای امن پنهان شوند، لباسهای تیم ملی را بسوزانند، بتها (چوبها) و مدالهای خود را پنهان یا نابود کنند تا توسط استخبارات طالبان شناسایی نشوند.
سرانجام با کمک نهادهای بینالمللی و دولت استرالیا، اکثر اعضای تیم از راههای خطرناک به پاکستان گریختند و سپس با ویزای بشردوستانه در استرالیا، کانادا و بریتانیا مستقر شدند و تمرینات خود را از صفر آغاز کردند.
پارادوکس بزرگ جهان کریکت
برگزاری این مسابقه بار دیگر یک تناقض بزرگ را در مدیریت ورزش جهان برجسته کرد. بر اساس مقررات شورای بینالمللی کریکت، کشورهای عضو باید تیم ملی زنان داشته باشند. با این حال، شورای بین المللی کریکت همچنان کریکت بورد تحت کنترول طالبان را به رسمیت میشناسد؛ تیم مردان افغانستان بدون هیچ مانعی در مسابقات جهانی رقابت میکند، اما تیم زنان از هویت رسمی ملی محروم است و به عنوان یک تیم پناهجو و بدون بودجه رسمی در جهان فعالیت میکند.
دیدار با پادشاه بریتانیا و بازتاب جهانی آن
سفر این تیم به بریتانیا که همزمان با جام جهانی بیستاوره زنان انجام شد، با میزبانی نهادهای علمی نامدار کمبریج مانند «هیوز هال» همراه بود. مهمترین رویداد این سفر، دیدار رسمی اعضای تیم با شاه چارلز سوم در کاخ «کلارنس هاوس» لندن بود که پیامی روشن از به رسمیت شناخته شدن این زنان توسط جامعه بینالمللی داشت.
در این دیدار، شکریه نوری، از بازیکنان باسابقه، بتی را که توسط تمامی اعضا امضا شده بود به پادشاه هدیه داد و شاه چارلز نیز با ستایش از شجاعت آنها گفت: «بسیار خوشحالم که توانستهاید راهی را که به آن عشق میورزید، ادامه دهید.»
صدای برای میلیونها زن محروم
بازیکنان این تیم اکنون به سخنگویان حقوق بشر تبدیل شدهاند. ناهیده، کاپیتان تیم که امور تیم را در ملبورن هماهنگ میکند، این حرکت را یک «جنبش برای تغییر» میداند.
فیروزه امیری، دیگر چهره شاخص تیم، تأکید میکند که آنها امروز نماینده میلیونها زنی هستند که تحت آپارتاید جنسیتی طالبان از ابتداییترین حقوق خود محرومند.
اکیل لطیفی، ویکتبان ۱۷ ساله تیم که هنگام سقوط کابل مجبور شد خانوادهاش را تنها بگذارد، میگوید این مسابقه فرصتی برای دفاع از حقوق زنان کشورش بود.
برای دختران افغان، بازی در کمبریج صرفاً یک رقابت ورزشی نبود. پنج سال پس از آنکه مجبور شدند از ترس جانشان ابزار ورزشی خود را بشکنند، هر ران (رن) و هر ویکتی که در این مسابقه ثبت شد، سندی زنده بود از اینکه طالبان با وجود تهی کردن میدانهای ورزشی داخل افغانستان، هرگز نتوانستهاند امید، استعداد و هویت زنان افغان را نابود کنند.
قربان گل، مادر صدیقه در ویدیویی گفته است دخترش در زندان بیمار است و از طالبان میخواهد که بهطور فوری او را آزاد کنند.
خانم قربان گل با فرستادن مدارکی به افغانستان اینترنشنال گفت که برای آزادی دخترش همه تلاشهای ممکن را انجام داده اما به نتیجه نرسیده است.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان روز شنبه در پاسخ به درخواست این زن، وعده داد که دادخواست او را «تعقیب میکند.»
براساس کنوانسیون حقوق کودک هر فرد زیر ۱۸ سال کودک است. خانواده صدیقه میگویند او در کودکی زندانی شده بود و هنوز ۱۸ ساله نشده است.
دو سال از زندگی صدیقه پشت دیوارهای زندان و میان راهروهای محاکم گذشته است. او هنوز کودک بود که زندگیاش با دشواری ناشی از ازدواج اجباری آغاز شد و امروز زندگیاش پشت میلههای زندان میگذرد. او با وصف تجربه این تلخیها میگوید: «تا بمیرم تن به این نکاح نمیدهم.»
صدیقه اصالتا ترکمن و از روستای ترکمننشین موریچاق در ولسوالی بالامرغاب ولایت بادغیس است.
افغانستان اینترنشنال توانسته به دهها سند مرتبط با این پرونده دسترسی پیدا کند که نشان میدهد روایت صدیقه، پروندهای پیچیده از رفتوآمد میان محاکم، فشار یک مرد متنفذ و ایستادگی دختری است که از کودکی تا جوانی زیر بار ازدواج اجباری نرفته و اکنون به همین اتهام در پشت میلههای زندان بهسر میبرد.
