یک شهروند: ۱۵ آگست روزی بود که زمان در افغانستان از حرکت بازماند

در زمستان برای بازگشایی جاده‌های مسدودشده توسط آب، بیل می‌گرفت و کارهای فیلمی زیادی انجام می‌داد. سالمندان را نیز به پشت خود می‌کرد و از آب عبور می‌داد.

اما مدتی است که می‌خواهند در جاده‌های یک‌طرفه موانع فلزی بگذارند تا موترها نتوانند خلاف جهت وارد این جاده‌ها شوند.

مثل این‌که مدیر ترافیک فراموش کرده است که نخست چندین جاده را کندن‌کاری کرد. مردم آن‌قدر اذیت شدند که جاهای کنده‌شده، مانند جاده جنوبی دروازه قندهار به طرف چهارسوق و جاهای دیگر را با آشغال پر کردند.

اکنون خبری از فعالیت‌های فلمی مدیر ترافیک نیست. مثل این‌که به خواب زمستانی رفته است.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

این تصمیم بر اساس حکم محکمه صادر شده و قرار است زمین‌ها به افرادی واگذار شود که حدود ۸۰ سال پیش به پاکستان مهاجر شده بودند.

این اقدام با واکنش گسترده مردم، اعم از زنان، مردان، سالمندان و جوانان روبه‌رو شد و هیات ناچار به بازگشت گردید. امروز نیز بیش از ۲۰۰ تن از باشندگان محل در مقام ولسوالی گردهم آمدند و خواستار رسیدگی به این موضوع شدند که متاسفانه دست‌های همه آنان را بسته و به ولایت منتقل کردند و هنوز مشخص نیست چه معامله‌ای با آنان می‌شود.

به گفته مردم، بر آنان فشار وارد می‌شود تا زمین‌ها را تسلیم دهند.

مردم نارضایتی خود از روند رسیدگی قضایی را به حضور رهبر طالبان ارائه کرده‌اند و اکنون در انتظار بررسی این درخواست هستند. همچنین این تصمیم، حکم نهایی نبوده و تنها در سطح ولسوالی و ولایت اتخاذ شده است.
از سوی دیگر، مشخص نیست طرف مقابل بر اساس چه اسناد و مدارکی ادعای مالکیت این زمین‌ها را مطرح می‌کند، در حالی که این زمین‌ها حدود ۸۰ سال است در تصرف و استفاده مردم قرار دارد.

در حال حاضر، باشندگان چهار قریه لاله‌گذر، سوجانی، شورتوغی و کتکتجر، خورد و بزرگ، برای دادخواهی گردهم آمده‌اند و خواهان اجرای عدالت و رسیدگی منصفانه به این پرونده هستند.

تاکنون دو تا سه نفر از زنان و مردان در جریان این تنش‌ها دچار شکستگی دست و پا شده‌اند. وضعیت همچنان متشنج است و سرانجام این موضوع هنوز روشن نیست.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

این جوان بدون هیچ مقاومتی موتورسایکل خود را به دزدان سپرد. با این حال، یکی از دزدان به فرد مسلح دیگر گفت: «یک گلوله عشقی به پایش بزن.»

دزد مسلح نیز به پای این جوان شلیک کرد. بر اثر اصابت گلوله، رگ‌های پای او قطع شد و اکنون در شفاخانه حوزوی هرات بستری است.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

قیمت کنونی کرایه خانه در کابل با درآمد و وضعیت اقتصادی بیشتر مردم هیچ تناسبی ندارد. خانه‌های عادی و بسیار ساده با قیمت‌های بسیار بلند به کرایه داده می‌شوند و بلندمنزل‌ها و حویلی‌ها نیز کاملا از دسترس مردم عادی خارج شده‌اند.

بیشتر خانواده‌ها درآمد اندکی دارند، اما مجبورند بیش از نصف یا تمام درآمد ماهانه خود را فقط برای کرایه خانه و هزینه‌های مربوط به آن بپردازند.

این وضعیت، زندگی را روزبه‌روز برای مردم سخت‌تر کرده است.

همچنان از مالکان محترم خانه‌ها می‌خواهیم که در این شرایط سخت، چشم بر مشکلات همشهریان خود نبندند و با مردم مدارا و انصاف کنند. سقف یک خانه باید محل آرامش باشد، نه منبع اضطراب و نگرانی همیشگی.»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

با گذشت چندین ماه و در برخی موارد بیش از یک سال، وضعیت بسیاری از این درخواست‌ها هنوز «در حال بررسی» است. هیچ تصمیم نهایی گرفته نشده و درباره علت این تاخیر نیز توضیح روشنی داده نشده است.

این وضعیت، بیماران و خانواده‌های آنان را با مشکلات زیادی روبه‌رو کرده است. بسیاری از این افراد به بیماری‌های مزمن یا بیماری‌هایی مبتلا هستند که به درمان تخصصی نیاز دارد. آنان از بیمارستان‌های معتبر هند دعوت‌نامه رسمی گرفته، همه مراحل قانونی را طی کرده و هزینه‌های لازم را نیز پرداخته‌اند. با این حال، ماه‌هاست که تنها پاسخ دریافتی آنان این است که درخواستشان در حال بررسی است.

در برخی موارد، بیمارستان‌های هند نیز بارها موضوع را پیگیری کرده‌اند. این بیمارستان‌ها گفته‌اند که درخواست بیماران را با بخش‌ها و مسئولان مربوط در میان گذاشته و خواهان بررسی سریع‌تر پرونده‌ها شده‌اند. با وجود این، متقاضیان هنوز در انتظار تصمیم نهایی هستند.

نبود شفافیت در روند بررسی درخواست‌ها، بیش از هر چیز دیگری باعث نگرانی شده است. اگر به دلایل سیاسی، امنیتی، اداری یا هر دلیل دیگری امکان صدور ویزا برای شهروندان افغانستان وجود ندارد یا محدودیت‌هایی وضع شده است، باید این موضوع به‌صورت رسمی و روشن گفته شود.

اگر صدور ویزا همچنان ادامه دارد، باید زمان تقریبی بررسی درخواست‌ها یا دلیل تاخیر طولانی آن‌ها به متقاضیان توضیح داده شود.

هزاران درخواست بدون پاسخ روشن مانده است. این وضعیت برای بیماران و خانواده‌های آنان مشکلات مالی، درمانی و روانی زیادی به‌وجود آورده است. برخی بیماران به درمان تخصصی نیاز دارند، اما به دلیل این تاخیر، ماه‌ها فرصت درمان موثر را از دست داده‌اند. آنان هنوز در انتظار تصمیمی هستند که زمان آن مشخص نیست.

از افغانستان اینترنشنال می‌خواهیم این موضوع را از مسئولان بخش ویزا و وزارت خارجه هند پیگیری کند.

چرا برخی درخواست‌ها برای چندین ماه یا بیش از یک سال در وضعیت «در حال بررسی» باقی مانده است؟

آیا برای درخواست‌های شهروندان افغانستان محدودیت یا سیاست ویژه‌ای وجود دارد؟

اگر چنین محدودیتی وجود دارد، چرا به‌صورت رسمی به متقاضیان گفته نمی‌شود؟

هدف ما انتقاد از روند بررسی درخواست‌ها نیست. ما خواهان شفافیت، اطلاع‌رسانی و پاسخ‌گویی به بیماران و خانواده‌هایی هستیم که ماه‌ها یا بیش از یک سال در انتظار تصمیم نهایی مانده‌اند.

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»