گزارش تازه موسسه هوور از ساعات پایانی حکومت پیشین افغانستان نشان میدهد که در حالیکه اشرف غنی و شماری از مقامهای ارشد حکومت در ۲۴ اسد ۱۴۰۰ کابل را ترک کرده بودند، دو فرمانده ارشد ارتش پیشین، هیبتالله علیزی و سمیع سادات، هنوز برای ادامه جنگ و دفاع از پایتخت تلاش میکردند.
این گزارش که حلیمه کاظم، پژوهشگر و خبرنگار، بر اساس مصاحبههای پروژه تاریخ شفاهی افغانستان موسسه هوور نوشته است، روایت سه مقام ارشد حکومت پیشین، هیبتالله علیزی، سمیع سادات و حمدالله محب از ساعتهای منتهی به سقوط کابل را کنار هم قرار داده است.
براساس این گزارش، هیبتالله علیزی، رئیس ارتش افغانستان، اوایل بعدازظهر روز سقوط از طریق یکی از دستیارانش مطلع شد که اشرف غنی از کشور فرار کرده است.
علیزی میگوید نخستین واکنشش این بود که اکنون ارتش میتواند حکومت نظامی اعلام کند و کنترول اوضاع را به دست بگیرد.
تقریباً در همان زمان، اسدالله خالد، وزیر دفاع پیشین که در دبی بود، با سمیع سادات تماس گرفت و به او گفت که رئیسجمهور کابل را ترک کرده است.
سادات تنها چهار روز پیش مسئولیت امنیت کابل را گرفته و پس از حدود چهار ماه جنگ در هلمند، زخمی به پایتخت آمده بود.
او درباره لحظه شنیدن خبر فرار غنی گفته است احساس کرد «زمین زیر پایش حرکت کرده است.»
سادات سپس به قرارگاه خود برگشت، حکومت نظامی اعلام کرد و به گفته خودش، اجازه حملات هوایی بر مواضع طالبان در حال ورود به کابل را صادر کرد؛ اختیاری که تا آن زمان در صلاحیت رئیسجمهور بود. او استدلال کرده بود که با نبود رئیسجمهور، خودش این مسئولیت را برعهده میگیرد.
سادات و علیزی بعداً بهطور جداگانه به قرارگاه نیروهای ائتلاف رفتند و از دریا سالار پیتر وازلی، فرمانده ارشد امریکایی در کابل، خواستار کمک شدند.
روایت هر دو از پاسخ فرمانده امریکایی تقریباً یکسان است.
به گفته علیزی، وازلی به او گفت که رئیسجمهور و حکومت دیگر وجود ندارند و پرسید: «برای چه کسی میخواهید بجنگید؟»
سادات نیز روایت کرده که فرمانده امریکایی به او گفته است: «من از شما دستور نمیگیرم... شما دیگر حکومت ندارید، بنابراین نمیتوانم به شما کمک کنم.»
علیزی میگوید پس از این دیدار تصمیم گرفته بود به جنگ ادامه دهد. به روایت او، هنگامی که از قرارگاه بیرون میشد، فرمانده امریکایی از پشت سر به او توصیه کرد «بیدلیل کشته نشود.»
سادات نیز به علیزی گفته بود با امکانات باقیمانده میجنگند. او سپس با فرمانده نیروی هوایی تماس گرفت و خواست بمبافکنها برای عملیات آماده شوند، اما پاسخ گرفت که بخش بزرگی از هواپیماها پیشتر به اوزبیکستان و تاجیکستان رفتهاند و فرماندهی نیروی هوایی عملاً از هم پاشیده است.
علیزی در همین زمان تصمیم داشت به خط مقدم دارالامان برود و در برابر دوربین حکومت نظامی اعلام کند.
براساس روایت او، سادات پشت فرمان نشست؛ اما بهجای رفتن به دارالامان، مسیر میدان هوایی کابل را در پیش گرفت.
در میدان هوایی، یک هواپیمای C-17 برای خروج آماده بود. علیزی به دیگران گفت میتوانند بروند، اما خودش نمیرود.
او در مصاحبه با هوور گفته است: «من نمیروم. تا آخرین دقیقه میجنگم؛ حتی اگر فقط یک ساعت باقی مانده باشد.»
سادات به او یادآوری کرد که فرزند دارد، اما علیزی پاسخ داد که اکنون زمان ماندن در کشور است و نیروهایشان هنوز در حال جنگاند. دقایقی بعد، خبر رسید نیروهای مستقر در دارالامان نیز مواضعشان را ترک کردهاند.
با وجود آن، علیزی آن روز با هواپیمای خروج افغانستان را ترک نکرد.
به گزارش هوور، بسمالله محمدی، وزیر دفاع و یک جنرال دیگر سوار هواپیمای آمادهشده شدند، اما علیزی گفت ترجیح میدهد طالبان او را در میدان هوایی بکشند.
او همان شب با یک هواپیمای C-130 در تاریکی به قندهار رفت و ۱۲۵ سرباز باقیمانده را به کابل منتقل کرد. علیزی تا شب ۳ سنبله ۱۴۰۰ در میدان هوایی کابل ماند، صدها کماندو را تجهیز کرد و دو بار نیز تلاش کرد خود را به پنجشیر برساند؛ جایی که احمد مسعود گفته بود او را خواهد پذیرفت.
سمیع سادات نیز پس از سقوط کابل چهار روز در پایتخت ماند. او گفته است در آن مدت تلاشش بر انتقال نیروهایش به محل امن متمرکز شد و قصد داشت دوباره به هلمند برگردد و از آنجا جنگ را ادامه دهد.
به گفته سادات، نیروهای امریکایی از دادن سوخت به هواپیمایی که قرار بود او را به هلمند منتقل کند خودداری کردند، زیرا میدانستند قصد او ادامه جنگ است. او سرانجام در حالی که از جراحات و ماهها جنگ بهشدت ضعیف شده بود، برای درمان به بریتانیا رفت.
پنج سال بعد، سمیع سادات بار دیگر با یونیفورم ارتش پیشین و زیر بیرق سهرنگ جمهوری ظاهر شده است.
«جبهه متحد افغانستان» به رهبری او از اوایل ماه جاری از آغاز عملیات نظامی علیه طالبان خبر داده و انجام چندین حمله، از جمله در قندهار، خاستگاه اصلی طالبان، را اعلام کرده است.
سادات میگوید تلاش برای رسیدن به راهحل از مسیر گفتوگو با طالبان پایان یافته و اکنون «زمان نبرد» فرا رسیده است.
در مقابل، جنرال هیبتالله علیزی، دیگر فرماندهای که بنا بر روایت موسسه هوور در ساعات پایانی جمهوری قصد داشت جنگ را ادامه دهد، اکنون در ایالات متحده امریکا زندگی میکند و طی پنج سال گذشته دستکم بهصورت علنی وارد اقدام نظامی یا تشکیلاتی برای به چالش کشیدن طالبان نشده است.
به این ترتیب، دو جنرالی که در آخرین ساعات جمهوری میگفتند حاضر نیستند میدان را ترک کنند، پنج سال بعد دو مسیر متفاوت در پیش گرفتهاند؛ یکی دوباره از بازگشت به جنگ سخن میگوید و دیگری تاکنون بیرون از میدان نظامی باقی مانده است.
موسسه هوور میگوید آرشیو تاریخ شفاهی افغانستان بیش از ۴۵۰ساعت مصاحبه دارد که بین سالهای ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴ با مقامها، نظامیان، دیپلوماتها، آموزگاران، قضات، خبرنگاران و دانشجویانی انجام شده که جمهوری افغانستان را از نزدیک تجربه کرده و سقوط آن را دیدهاند.
آقای محقق گفت که طالبان ادعای تسلط کامل بر افغانستان را دارند و مسئولیت این فاجعه بر دوش طالبان است. او روز سهشنبه، ۲۷ اسد ضمن نکوهش انفجار در «مکتب شمع هدایت» نوشت حمله به کودکانی که فقط با کتاب و قلم سروکار دارند، نشانهای از «قساوت و بیرحمی» است.
رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان این حمله را «دد منشانه» خواند و تاکید کرد که طالبان مسئولیت دارد از جان و مال مردم در ساحه تحت کنترول خود مراقبت کند.
حزب عدالت و آزادی
حزب عدالت و آزادی به رهبری سرور دانش، معاون رئیسجمهور پیشین نیز در بیانیهای حمله به دانشآموزان در مکتب شمع هدایت را «وحشیانه و ضد انسانی» خواند و نکوهش کرد. این حزب نوشت مسئولیت اصلی تأمین امنیت شهروندان و حفاظت از مراکز آموزشی بر عهده گروه طالبان است.
حزب عدالت و آزادی نوشت، گروهی که وزیر عدلیه آن مراکز مذهبی شیعیان و هزارهها را «مراکز فتنه» میخواند و از بستن این مراکز سخن میگوید، نمیتواند در برابر چنین جنایاتی خود را بیمسئولیت و بیخبر جلوه دهد. این حزب همچنین افزود که طالبان باید درباره این رویداد و سایر حملات مشابه، به مردم افغانستان پاسخ روشن و قانعکننده ارائه کند.
حزب سرور دانش خاطرنشان کرد که دهها حمله خونین علیه هزارهها و شیعیان در دوره حاکمیت طالبان بدون تحقیق و پیگرد عاملان آن به فراموشی سپرده شده است. این حزب افزود که تاکنون حتی یک مورد از عاملان و سازماندهندگان این «حوادث مصیبتبار» بهگونه شفاف در برابر مردم پاسخگو نشده و به عدالت سپرده نشدهاند.
باشندگان پایتخت عصر روز دوشنبه، از وقوع انفجار در «مکتب خصوصی شمع هدایت» در شهرک مهدیه دشتبرچی کابل خبر دادند.
بربنیاد اطلاعات منابع، دستکم ۴۷ کودک دانشآموز این مکتب در پی این حمله زخمی شده و تحت درمان قرار دارند. تاکنون هیچ گروهی مسئولیت این حمله را بر عهده نگرفته و طالبان نیز درباره این رویداد بهطور رسمی ابرازنظر نکرده است.
حزب وحدت اسلامی افغانستان
حزب وحدت اسلامی افغانستان به رهبری کریم خلیلی، معاون رئیسجمهور حکومت پیشین نیز حمله به دانشآموزان در این مکتب را تروریستی خواند و به شدت محکوم کرد. حزب کریم خلیلی نوشت این حمله بار دیگر عمق فاجعهای را آشکار میکند که جامعه هزاره و شیعه افغانستان سالهاست با آن روبهرو است.
در بیانیه این حزب آمده است که هدف حمله به دانشآموزان، صرفاً یک رویداد امنیتی و حمله تروریستی نیست؛ بلکه نشانهای آشکار از جنایت علیه بشریت و تداوم حملات هدفمندی است که میتواند در چارچوب نسلکشی هزارهها بررسی شود.
این حزب تاکید کرد که تکرار حملات علیه هزارهها در مکاتب، مساجد، مراکز آموزشی، ورزشی و دیگر اماکن عمومی، در کنار تبعیض و آزار سیستماتیک، نمیتواند بهعنوان حوادث پراکنده و بیارتباط با یکدیگر بررسی شوند.
حزب وحدت اسلامی افغانستان تاکید کرد که کشتار و آزار هدفمند یک جامعه به دلیل هویت قومی و مذهبی آن، جنایت علیه کرامت انسانی و حقوق بنیادین شهروندان است.
طالبان با دو روز تأخیر، مراسم پنجمین سالگرد بازگشت خود به قدرت را در سفارت افغانستان در اسلامآباد و دهلی نو برگزار کردند.
آنند پرکاش، معاون وزارت خارجه هند و مسئول بخش پاکستان، افغانستان و ایران، به نمایندگی از این کشور در مراسمی که در سفارت افغانستان در دهلی نو برگزار شد، حضور یافت. سنیها دوبی، مدیر این بخش، نیز در این مراسم شرکت کرد.
با این حال، هیچ مقام بلندپایه دولت پاکستان در مراسمی طالبان در اسلامآباد برگزار کرد حضور نداشت.
طالبان روز دوشنبه مراسم مجللی را هتل پنج ستاره سرینا در اسلامآباد برگزار کرد.
نور احمد نور، کاردار طالبان در هند، در سخنرانی خود گفت افزایش اعتماد سیاسی، گسترش همکاریهای اقتصادی و ادامه تعامل میان افغانستان و هند به سود هر دو کشور است و میتواند به ثبات منطقه، گسترش ارتباطات و رفاه مشترک کمک کند.
او همچنین از وزارت خارجه هند و اس جیشنکر، وزیر خارجه این کشور، به دلیل آنچه حمایت از حقوق بینالمللی افغانستان خواند، قدردانی کرد و خواستار حمایت بیشتر هند از افغانستان شد.
پس از تیره شدن روابط طالبان و پاکستان، مقامهای ارشد طالبان در ماههای اخیر چندین بار به هند سفر کردهاند. مهمترین این سفرها، سفر امیرخان متقی، سرپرست وزارت خارجه طالبان، به دهلی نو در اکتبر ۲۰۲۵ و سفر نورالدین عزیزی، سرپرست وزارت صنعت و تجارت طالبان، به هند در نوامبر ۲۰۲۵ بود.
هند تاکنون اداره طالبان را بهصورت رسمی به رسمیت نشناخته است؛ اما سال گذشته به دیپلوماتهای طالبان اجازه داد کنترل سفارت افغانستان در دهلی نو را در دست بگیرند و همزمان سطح نمایندگی دیپلوماتیک خود در کابل را نیز ارتقا داد.
با وجود نبود بهرسمیتشناسی رسمی طالبان از سوی هند، پرچم ملی افغانستان همچنان در سفارت این کشور در دهلی نو برافراشته است؛ اما طالبان اجازه دارند مراسم و نشستهای خود را در این سفارت زیر پرچم خود برگزار کنند.
تقویت روابط طالبان و هند در حالی صورت میگیرد که روابط طالبان و پاکستان در ماههای اخیر بهشدت پرتنش شده است.
نور احمد نور، با اشاره به سفرهای مقامهای بلندپایه طالبان به هند در سالهای اخیر گفت روابط دو کشور پیشرفت قابلتوجهی داشته و بر پایه «احترام متقابل، تعامل سیاسی و منافع مشترک» پیش رفته است.
