بر اساس نتایج اعلامشده، حدود ۵۲ درصد رایدهندگان با پیشنهاد حکومت برای ازسرگیری مذاکرات پیوستن به اتحادیه اروپا مخالفت کردند و حدود ۴۷ درصد به آن رای مثبت دادند. میزان مشارکت در این همهپرسی بیش از ۸۲ درصد بود.
در ریکیاویک، پایتخت آیسلند، اکثریت رایدهندگان از آغاز مجدد مذاکرات حمایت کردند، اما در مناطق روستایی مخالفت با این طرح بیشتر بود.
حکومت آیسلند پیشتر وعده داده بود تا ۲۰۲۷ همهپرسی برگزار کند، اما بهدلیل افزایش تنشهای بینالمللی، از جمله اظهارات دونالد ترامپ درباره گرینلند، آن را زودتر برگزار کرد. حکومت استدلال میکرد که عضویت در اتحادیه اروپا میتواند جایگاه آیسلند را در برابر جنگهای تجاری و رقابت فزاینده قدرتها در قطب شمال تقویت کند.
با این حال، در جریان کارزار همهپرسی، مسئله ماهیگیری و اقتصاد بیش از نگرانیهای امنیتی مورد توجه قرار گرفت.
آیسلند اکنون عضو بازار واحد اروپا و منطقه شنگن است. این کشور از طریق توافق «منطقه اقتصادی اروپا»، در کنار ناروی و لیختناشتاین، به بخش بزرگی از بازار مشترک اروپا دسترسی دارد، بدون آنکه عضو اتحادیه اروپا باشد. عضویت کامل، آیسلند را وارد اتحادیه گمرکی اروپا میکرد و در نهایت میتوانست زمینه پیوستن این کشور به منطقه یورو را فراهم کند.
کریسترون فروستادوتیر، نخستوزیر آیسلند، پس از اعلام نتایج گفت که حکومت بر تقویت روابط موجود با اتحادیه اروپا در چارچوب همین توافق تمرکز خواهد کرد. او گفت که نتیجه همهپرسی نشان میدهد که مردم از روابط کنونی با اتحادیه اروپا رضایت دارند و افزود تا زمانی که ائتلاف میانهچپ او در قدرت باشد، موضوع عضویت دوباره مطرح نخواهد شد.
ماهیگیری یکی از مهمترین بخشهای اقتصاد آیسلند است و بهطور مستقیم و غیرمستقیم حدود ۱۵ درصد تولید ناخالص داخلی و نزدیک به ۴۰ درصد درآمد صادراتی این کشور را تشکیل میدهد. مخالفان نگران بودند که عضویت در اتحادیه اروپا، اختیار آیسلند بر آبهای ماهیگیری و تعیین سهمیه صید را محدود کند.
هزینههای زندگی، تورم و نرخ بالای بهره نیز از موضوعات مهم کارزار همهپرسی بود. نرخ بهره بانک مرکزی آیسلند هشت درصد است، در حالی که نرخ بانک مرکزی اروپا ۲.۲۵ درصد است. حامیان عضویت میگفتند که پیوستن به اتحادیه اروپا و احتمال استفاده از یورو میتواند به ثبات بیشتر اقتصاد کمک کند.
آیسلند نخستینبار در سال ۱۳۸۸ خورشیدی، پس از بحران مالی و فروپاشی نظام بانکی این کشور، درخواست عضویت در اتحادیه اروپا را ارائه کرد. مذاکرات تا مرحله پیشرفتهای رسیده بود، اما حکومت مخالف عضویت که در سال ۱۳۹۲ به قدرت رسید، آن را متوقف کرد.
ایریکور برگمان، استاد علوم سیاسی دانشگاه بیفروست، به بیبیسی گفت که مخالفان توانستند مسئله استقلال ملی را بهتر با هویت سیاسی مردم آیسلند پیوند بزنند. به گفته او، کارزار موافقان بیش از حد فنی بود و نتوانست بهروشنی توضیح دهد که پیوستن به اتحادیه اروپا چه سودی برای آیسلند خواهد داشت.
یک دیپلومات اتحادیه اروپا نیز به رویترز گفت که نتیجه همهپرسی «شکستی آشکار برای بروکسل» است و افزود که ماهیگیری و مسئله استقلال کشور در تصمیم رایدهندگان نقش تعیینکننده داشته است.
در این همهپرسی، از مردم پرسیده شده بود که آیا آیسلند باید مذاکرات پیوستن به اتحادیه اروپا را از سر بگیرد یا نه. رای مثبت به معنای عضویت فوری نبود. در صورت رسیدن به توافق با اتحادیه اروپا، عضویت نهایی باید در یک همهپرسی دیگر به رای گذاشته میشد.
آیسلند از اعضای بنیانگذار ناتو است، اما ارتش دایمی ندارد و برای دفاع به متحدان خود متکی است. نگرانی از فعالیتهای روسیه در قطب شمال و اظهارات ترامپ درباره گرینلند نیز در بحثها مطرح بود، اما نتیجه همهپرسی نشان داد که اقتصاد، ماهیگیری و حفظ استقلال برای بسیاری از رایدهندگان اهمیت بیشتری داشت.