چین از طالبان خواست حقوق زنان را رعایت کند

نیروهای دفاع مدنی غزه پیش‌تر شمار قربانیان را ۱۶ نفر، از جمله پنج کودک، و شمار زخمیان را ۱۴ نفر اعلام کرده بودند. با ادامه بیرون‌ کشیدن اجساد از زیر آوار، وزارت بهداشت غزه شمار جان‌باختگان را به ۱۹ نفر اعلام کرد. مقام‌ها گفته‌اند احتمال افزایش تلفات همچنان وجود دارد.

به گفته امدادگران، گمان می‌رود نزدیک به ۱۰۰ نفر دیگر زیر آوار گرفتار شده باشند. رئیس اداره دفاع مدنی شهر غزه، گفت دست‌کم ۱۰ خانواده در این ساختمان زندگی می‌کردند و امدادگران هنوز صداهایی را از زیر آوار می‌شنوند.

تصاویر به‌دست‌آمده توسط رویترز نشان می‌دهد امدادگران در تلاش‌اند افراد گرفتار زیر دیوارهای فروریخته را نجات دهند. در تصویری دیگر، سخنگوی دفاع مدنی غزه، دختربچه‌ای را که در پارچه خون‌آلود پیچیده شده، از محل حادثه بیرون می‌برد.

شماری از نهادهای سازمان ملل و اداره امدادرسانی مصر نیز در عملیات نجات شرکت دارند. الساندرو مراکیچ، مسئول دفتر برنامه توسعه سازمان ملل در غزه، گفت کمبود تجهیزات و ماشین‌آلات سنگین، عملیات نجات را دشوار کرده و شماری از مردم با دست‌های خالی آوارها را کنار می‌زنند.

او هشدار داد که حدود ۴۰۰ ساختمان دیگر در غزه با خطر فروریختن روبه‌رو هستند و بارندگی‌های زمستانی می‌تواند این خطر را افزایش دهد.

دفاع مدنی غزه می‌گوید خانواده‌های فلسطینی اکنون در حدود دو هزار ساختمان آسیب‌دیده زندگی می‌کنند.

مقام‌های فلسطینی و سازمان ملل، محدودیت‌های اسرائیل بر ورود ماشین‌آلات سنگین به غزه را عامل کمبود تجهیزات امدادی می‌دانند. اسرائیل می‌گوید این محدودیت‌ها برای جلوگیری از دسترسی گروه‌های مسلح به تجهیزات اعمال شده است.

براساس برآورد سازمان ملل، جنگ غزه حدود ۶۱ میلیون تُن آوار بر جا گذاشته است و پاک‌سازی آن ممکن است هفت سال طول بکشد. کمبود سرپناه و خیمه نیز بسیاری از خانواده‌های آواره را مجبور کرده است در ساختمان‌های نیمه‌ویران زندگی کنند.

آتش‌بس مورد حمایت امریکا که در میزان ۱۴۰۴ برقرار شد، درگیری‌های گسترده را متوقف کرد، اما حملات اسرائیل به‌طور کامل پایان نیافته است. مقام‌های صحی غزه می‌گویند از زمان برقراری آتش‌بس تاکنون بیش از ۱۳۰۰ فلسطینی، عمدتاً غیرنظامی، کشته شده‌اند. ارتش اسرائیل نیز از کشته‌شدن چهار سرباز خود در این مدت خبر داده است.

این سومین میزبانی جاپان از بازی‌های آسیایی و نخستین میزبانی این کشور پس از هیروشیما در سال ۱۹۹۴ است. با این حال، استقبال عمومی از بازی‌های آچی-ناگویا تاکنون به اندازه انتظار برگزارکنندگان نبوده و فروش تکت نیز با دشواری‌هایی روبه‌رو شده است. بارندگی شدید در روزهای منتهی به آغاز رقابت‌ها نیز بر فضای آماده‌سازی تأثیر گذاشته است.

در این دوره، حدود ۱۷ هزار ورزشکار و مسئول از ۴۵ کشور و منطقه حضور خواهند داشت؛ رقمی که از پیش‌بینی اولیه حدود ۱۵ هزار نفر بیشتر است. بازی‌ها از ۱۹ سپتامبر تا ۴ اکتوبر برگزار می‌شود و ورزشکاران در ۴۳ رشته برای کسب ۴۶۹ مدال طلا رقابت خواهند کرد.

در مقایسه با بازی‌های آسیایی هانگژو، چند رشته مانند شطرنج، شیانگ‌چی و بریج از برنامه حذف شده و رشته‌هایی مانند هنرهای رزمی ترکیبی (MMA)، پدل و موج‌سواری به برنامه افزوده شده‌اند. همچنین ورزش‌های جدیدی مانند تکواندوی مجازی و تک‌بال نیز در این دوره حضور دارند. رقابت‌های ورزش‌های الکترونیکی نیز بار دیگر به عنوان رشته مدال‌آور برگزار خواهد شد.

رقابت‌ها تنها در ناگویا برگزار نمی‌شود و شماری از رویدادها در نقاط مختلف جاپان، از جمله توکیو و اوساکا، برگزار خواهند شد. برگزارکنندگان همچنین به جای ایجاد دهکده سنتی ورزشکاران، از راهکارهای متفاوت برای اسکان هزاران ورزشکار استفاده کرده‌اند که شامل کانتینرهای چوبی موقت و یک کشتی تفریحی مستقر در خلیج ناگویا می‌شود.

بازی‌های آسیایی ناگویا برای شماری از ورزشکاران اهمیت دیگری نیز دارد؛ زیرا در رشته‌هایی مانند تیراندازی با کمان، هاکی، قایقرانی، اسکواش، موج‌سواری، تنیس و سه‌گانه، سهمیه‌های المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس نیز در نظر گرفته شده است.

در بخش شنا، پان ژان‌له، قهرمان المپیک و دارنده رکورد جهانی ۱۰۰ متر آزاد مردان، از چهره‌های برجسته تیم چین است. یو زیدی، شناگر ۱۳ ساله چینی، نیز یکی از ورزشکارانی است که توجه‌ها را به خود جلب کرده است. در تنیس، الکس ایالا از فیلیپین پس از کسب دو مدال برنز در هانگژو، برای کسب مدال طلا رقابت خواهد کرد.

جاپان که در المپیک پاریس با کسب ۲۰ مدال طلا در جایگاه سوم قرار گرفت، امیدوار است موفقیت ورزشکاران میزبان در ناگویا باعث افزایش استقبال هواداران شود. هاروکا کیتاگوچی، قهرمان المپیک در پرتاب نیزه و نخستین زن جاپانی که در یک رشته میدانی مدال طلای المپیک را به دست آورده، از امیدهای اصلی میزبان است. شینوسوکه اوکا، قهرمان سه‌مداله ژیمناستیک المپیک، نیز با وجود آسیب‌دیدگی کمر، برای کسب مدال طلا تلاش خواهد کرد.

آن عکس را هدی رستمی، عکاس ایرانی گرفته بود.

دیدن عکسی از یک زن بدون حجاب اجباری در تهران، تا همین سال‌های پسین، همین‌قدر غریب بود و گاهی به نام آزادی‌های یواشکی سر از رسانه‌های بیرونی درمی‌آورد.

امروزه حجاب در ایران دیگر اجباری نیست؛ در قاموس جمهوری اسلامی هنوز اجباری است، اما برای مردم عادی نه.

اکنون در شهرهای بزرگ و کوچک ایران، دیدن زنان جوانی که رها از حجاب اجباری، نسیم آزادی در میان موهای‌شان جولان می‌دهد، دیگر صحنه ناآشنایی نیست. هرچند هنوز نهادهای رسمی برای «ارشاد» مردم به‌سوی زندگی به شیوه موردپسند نظام وجود دارد و قانونی که «عفاف» و پاکدامنی را به حجاب گره‌ می‌زند، هنوز نافذ است. هنوز هستند تندروهایی که در تریبون‌های رسمی، از منبر مسجد و صفحه تلویزیون گرفته تا صحن مجلس شورای اسلامی، برای آزادی‌هایی که مردم با چنگ و دندان به‌دست آورده‌اند، خط و نشان می‌کشند.

پیشینه حجاب اجباری در ایران

100%

زنان تحت حاکمیت جمهوری اسلامی، از دیرباز برای به‌دست آوردن آزادی در پوشش تلاش می‌کرده‌اند و جمهوری اسلامی از همان اوایل شکل‌گیری، کوشید پوشش اجباری خود را به نام حجاب اسلامی به زنان تحمیل کند.
در ۱۵ حوت (اسفند) ۱۳۵۷، دو هفته پس از پیروزی انقلاب اسلامی، روح‌الله خمینی برای زنان ایرانی تکلیف تعیین کرد که «با حجاب بيرون بيايند نه اينکه خودشان را بزک کنند». بنیانگذار جمهوری اسلامی در آن سخنرانی که روز بعد خبرش در روزنامه‌ها منتشر شد، گفت «کار در ادارات (برای زنان) ممنوع نيست اما بايد زنان با حجاب اسلامی باشند».
پس از نشر این خبر، هزاران زن به خیابان‌ها برآمدند و در مخالفت با حجاب اجباری شعار دادند «نه روسری، نه توسری».
آن اعتراض‌ها اختلاف نظر میان رهبران جمهوری اسلامی بر سر نوع پوشش زنان را برجسته کرد. مخالفت در کف جامعه و دو دستگی در داخل نظام، اجرای سیاست‌های سخت‌گیرانه درباره حجاب را کمی به تاخیرانداخت. خمینی تا دو سال بعد فرمانی درباره حجاب صادر نکرد، اما در شروع تابستان ۱۳۵۹، به رئيس‌جمهور وقت (ابوالحسن بنی‌صدر) دستور داد از ورود زنان بدون حجاب اسلامی به ادارات دولتی جلوگیری کند.
مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۶۳ قانون مجازات اسلامی را تصویب کرد. در آن قانون گفته شده بود که هر زنی بدون حجاب اسلامی در فضای عمومی دیده شد،‌ باید ۷۲ ضربه شلاق بخورد. آن قانون هنوز در ایران نافذ است.
قانون و موضع جمهوری اسلامی درباره نوع پوشش زنان هیچ‌گاه تعدیل نشد. آنچه در سال‌های بعد باعث تغییر در چهره ظاهری زنان شد، مقاومت خود زنان و همراهی مردان بود.

عطش زنان ایرانی برای آزادی به حدی بوده است که جمهوری اسلامی هم در بزنگاه‌هایی مانند انتخابات و راهپیمایی‌های حکومتی،‌ کوشیده آن را مصادره به مطلوب کند تا نشان دهد که مردم از طیف‌های گوناگون، به این نظام دل‌بسته‌اند.

«انقلاب» زن، زندگی، آزادی

مرگ حکومتی مهسا امینی،‌ زن جوانی که با وجود داشتن روسری و مانتو به رنگ تیره، به بهانه بدحجابی دستگیر شد و دربازداشت «گشت ارشاد» درگذشت، نقطه عطف مبارزات زنان ایرانی علیه حجاب اجباری بود.
مهسا (ژینا) امینی،‌ همان‌گونه که به زبان کُردی بر سنگ مزار اولیه‌اش نوشتند، نمُرد، بلکه نامش اسم رمز یک انقلاب شد. انقلاب «زن، زندگی، آزادی».

100%

در این انقلاب مردان ایرانی شانه به شانه زنان به خیابان‌ها برآمدند، به خون‌خواهی مهسا شعار دادند و برای آزادی خواهران و مادران و دختران خود از حجاب اجباری، در برابر گلوله‌های آتشین نظام سینه سپر کردند.
امای افغانستان

جمهوری اسلامی در مخالفت با زنان، با همتای شرقی خود، تحریک اسلامی طالبان، تفاوت چندانی ندارد. آنچه در ایران زمینه تحول و باز شدن شرایط را فراهم کرد، همراهی مردان و ریشه‌دار نبودن مواضع ضد‌زن جمهوری اسلامی در میان جامعه بود.

100%

در نقطه مقابل، آنچه شرایط را برای زنان افغانستان دست و پاگیرتر کرده، همراهی نکردن مردان است.
ترکیب قوانین سخت‌گیرانه طالبانی و سنت‌های دست‌وپاگیر اجتماعی، در کنار بی‌توجهی اکثریت مردان به رنج زنان، افغانستان را به مخوف‌ترین زندان زنان در جهان تبدیل کرده است.

من تاریکی را می‌شناسم! اما باور کنید، تاریکی چشم‌ها آن‌قدر هولناک نیست که تاریکی وجدان انسان‌ها هولناک است! من از شما یک سوال دارم، صدای نسل قشر فراموش‌شده افراد دارای معلولیت، به‌ویژه صدای نابینایان و ناشنوایان افغانستان کجاست؟ آیا هنوز صدای ما را نشنیده‌اید؟ یا شنیده‌اید و تصمیم گرفته‌اید که ناشنیده بگیرید؟

شاید گزارش‌های شما پر از واژه‌های زیبایی چون «شمولیت»، «معلولیت»، «حقوق بشر»، «دسترسی برابر» و «توانمندسازی» باشد، اما ما نابینایان افغانستان با این واژه‌ها زندگی نمی‌کنیم! ما با بیکاری زندگی می‌کنیم! با ترس، با محرومیت، با درهای بسته، با آینده‌ای که هر روز کوچک‌تر می‌شود.

نابینایی فقط ندیدن رنگ آسمان نیست! وقتی از یک نابینا فرصت کار گرفته شود، وقتی از آموزش محروم شود، وقتی استقلال اقتصادی‌اش از او گرفته شود و وقتی به دلیل جنسیت و معلولیت، درهای جامعه هم‌زمان به رویش بسته شود، آن‌وقت دیگر فقط چشم‌های او نابینا نیست، جامعه نیز او را از دیدن آینده محروم کرده است!

من از شما می‌پرسم، اگر از وضعیت نابینایان افغانستان خبر دارید، موضع شما چیست؟ اگر می‌دانید که استادان و کارمندان نابینا با بیکاری و ناامنی شغلی روبه‌رو هستند، چه خواهید کرد؟ اگر از محرومیت دختران نابینا و ناشنوا از آموزش باخبر هستید، کدام در را برای آنان باز خواهید کرد؟

اگر خبر دارید که در همین سال‌هایی که طالبان بر چوکی قدرت تکیه زدند، بیست تن از کارکنان نابینا، بدون سابقه چنین برخوردی در دوره‌های پیشین، از کار منفک شده‌اند، چرا صدای اعتراض شما را نشنیدیم؟ آیا نابینا وقتی کارش را از دست می‌دهد، دیگر «حقوق بشر» ندارد؟ آیا حقوق بشر فقط برای آن روزهایی است که عکس گرفتن با یک نابینا برای گزارش سالانه و کنفرانس بین‌المللی زیباست؟

پرسش ما دیگر فقط یک پرسش نیست! یک فریاد است! برای دادخواهی کارمندان منفک‌شده چه کردی؟ آیا صدای آنان را به نهادهای حقوق بشری رساندید؟ آیا برای فقر، بی‌نانی، پرداخت بل برق و کرایه خانه آنان اقدامی کردید؟ آیا دست‌کم از آنان پرسیدید: «خواهر، برادر، چه بر سرت آمد؟ ما در کنار تو هستیم!» یا سکوت را ترجیح دادید؟

شاید سکوت برای بعضی‌ها امن‌تر باشد! اما برای قربانی، سکوت دیگران گاهی از خود خشونت نیز دردناک‌تر است.

ما از شما نمی‌خواهیم برای ما قهرمان شوید! نمی‌خواهیم نام ما را بر پروژه‌هایتان بنویسید! نمی‌خواهیم از رنج نابینایان برای گرفتن بودجه، اعتبار، کرسی، عنوان و موقعیت استفاده شود.

ما پروژه نیستیم، انسانیم! ما عدد نیستیم که در پایان یک گزارش درج شویم! ما تصویر نیستیم که در بروشور یک سازمان چاپ شویم! ما پله نیستیم که کسی از درد ما بالا برود و به جایگاه بالاتری برسد!
ما زن و مردی هستیم که می‌خواهیم کار کنیم، می‌خواهیم درس بخوانیم، می‌خواهیم درس بدهیم، می‌خواهیم نان خود را با دست خود به دست بیاوریم، می‌خواهیم دختر نابینای افغانستان بتواند کتابش را لمس کند و بداند که آینده‌اش از پیش برایش نوشته نشده است، اما امروز گاهی چنین احساس می‌کنیم که برای بعضی‌ها نابینای خاموش، مطلوب‌تر از نابینای مطالبه‌گر است!

نابینایی که سکوت کند، خوب است! نابینایی که عکس بگیرد، خوب است! نابینایی که در یک برنامه نمایشی از «توانمندسازی» سخن بگوید، خوب است! اما نابینایی که بپرسد: «چرا کارم را از من گرفتید؟» «چرا دختران نابینا را از آموزش محروم می‌کنید؟» «چرا با همکار نابینای من خشونت شده است؟» «امنیت من کجاست؟» «حق من کجاست؟» ناگهان دردسرساز می‌شود!

ای مدعیان حقوق بشر! اگر صدای ما را فقط وقتی می‌شنوید که صدایمان برایتان هزینه‌ای نداشته باشد، شما مدافع حقوق ما نیستید، شما فقط شنونده انتخابی رنج ما هستید.

دفاع واقعی از حقوق بشر آن نیست که در سالن‌های مجلل درباره کرامت انسان سخن بگوییم! دفاع واقعی آن روزی آغاز می‌شود که دفاع از یک انسان، برای مدافعش هزینه داشته باشد.

امروز یک نابینا کارش را از دست داده، فردا شاید استاد دیگری باشد! امروز یک دختر نابینا از آموزش محروم شده، فردا شاید دختر دیگری باشد! امروز یک همکار ما از خشونت می‌ترسد، فردا شاید نوبت من باشد! و شاید فردا نوبت شما باشد که مجبور شوید توضیح دهید!

وقتی این انسان‌ها به کمک شما نیاز داشتند، کجا بودید؟

من یک زن نابینا هستم! شاید چشم‌هایم نتواند ساختمان‌های سازمان ملل را ببیند! شاید نتوانم چهره مسئولانی را ببینم که در مورد حقوق ما سخنرانی می‌کنند! اما یک چیز را خوب می‌فهمم، صداقت را با چشم نمی‌بینند، با رفتار می‌سنجند!
پس اگر واقعاً مدافع حقوق نابینایان هستید، لطفاً امروز صدای ما باشید، نه فردا! نه در گزارش بعدی! نه در کنفرانس بعدی! نه در یک بیانیه تشریفاتی!
امروز، صدای استاد نابینایی باشید که بیکار شده است! صدای کارمند نابینایی باشید که امنیت شغلی‌اش را از دست داده است! صدای دختر نابینایی باشید که حق آموزش می‌خواهد! صدای همکار نابینایی باشید که از خشونت و پیامدهای آن می‌ترسد! و صدای هزاران نابینایی باشید که شاید به دلیل ترس، فقر و محرومیت حتی توان فریاد زدن ندارند.

ما از شما معجزه نمی‌خواهیم! فقط نگذارید سکوت شما به عادی‌شدن رنج ما کمک کند! و اگر واقعاً صدای نابینایان افغانستان بوده‌اید، این بار صدای ما را فقط در اتاق‌های خودتان نگه ندارید، آن را به گوش جهان برسانید!

خواهش من از رسانه‌ها و اما از شما، خبرنگاران، رسانه‌ها و اهل قلم افغانستان و جهان، یک خواهش انسانی دارم، لطفاً این نامه را اگر ارزش شنیده‌شدن دارد، با مسئولیت و امانت‌داری همرسانی کنید!
از شما نمی‌خواهم طرف کسی را بگیرید! از شما نمی‌خواهم حکم صادر کنید! فقط خواهش می‌کنم صدای ما را سانسور نکنید و رنج نابینایان را به حاشیه نبرید!

اگر ادعایی نیازمند بررسی است، بررسی کنید! اگر مسئولی باید پاسخ بدهد، که یقین کامل دارم که هرگز پاسخ نخواهد داد، سعی کنید از او پاسخ بخواهید! اگر حقی پایمال شده، روایت قربانی را بشنوید! اگر ما اشتباه می‌کنیم، بگذارید شما تحقیق کنید و حقیقت را برای مردم روشن سازید، اما نگذارید صدای یک زن نابینا، فقط به این دلیل که چشم‌هایش توان دیدن دوربین و تریبون را ندارد، در تاریکی گم شود!

رسانه‌ها! شاید شما تنها پنجره‌ای باشید که از این تاریکی به بیرون باز می‌شود، این نامه را، اگر شایسته می‌دانید، محترمانه همرسانی کنید، نه برای ایجاد نفرت، نه برای تحریک خشونت، بلکه برای آن‌که یک قشر محروم شنیده شود!

ما چیزی جز حق شنیده‌شدن نمی‌خواهیم! ما چیزی جز حق زندگی با کرامت نمی‌خواهیم! ما چیزی جز حق آموزش، کار، امنیت و استقلال نمی‌خواهیم!
و شاید بزرگ‌ترین خواسته یک نابینا از جهانی که مدعی دفاع از حقوق اوست، همین باشد، ما را ببینید، حتی اگر خودمان نمی‌توانیم شما را ببینیم!»

«نوشته‌هایی که در این صفحه بازتاب داده می‌شود، تجربه‌ها، درددل‌ها و مشکلات مردم به قلم خود آن‌هاست. افغانستان اینترنشنال در محتوای این نوشته‌ها دست نمی‌برد.»

دبیرکل ملل متحد در تازه‌ترین گزارش خود درباره افغانستان می‌گوید که گروه‌های مسلح مخالف طالبان در فاصله اول ماه مه تا آخر جولای، مسئولیت ۸۸ حمله در ۲۱ ولایت افغانستان را بر عهده گرفته‌اند.

سازمان ملل اعلام کرد که از میان این حملات، ۵۵ مورد آن را تایید کرده است. ملل متحد گفت حملات مخالفان طالبان در ماه جولای افزایش چشمگیری داشت و به ۳۰ حمله رسید.

ملل متحد گفته است که جبهه آزادی افغانستان، جبهه مقاومت ملی، قطعه سبز، جبهه سپاهی میهن، جبهه استقلال افغانستان، جبهه جمهوریت، جبهه متحد افغانستان، جبهه مقاومت اندراب، نهضت آزادی و عدالت، جبهه آزادی‌بخش اسلامی مردم افغانستان، نهضت آزادی‌بخش اسلامی مردم افغانستان و جبهه بسیج ملی، مسئولیت این حملات را بر عهده گرفته‌اند.

بر اساس گزارش، گروه‌های مخالف مسلح طالبان در این دوره غیرمتمرکزتر، پراکنده‌تر و بیشتر متمرکز بر مناطق محلی بوده‌اند.

این حملات عمدتاً شامل کمین و حمله به ایست‌های بازرسی نیروهای طالبان و تأسیسات نظامی این گروه بوده است. از جمله، نیروهای وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان در هرات در ۱۲ جون و در کابل در ۲۲ جون هدف حمله قرار گرفتند.

در گزارش آمده در پنجم جون یک بمب‌گذار انتحاری در بیرون یک مکتب پسرانه در کابل، در نزدیکی محل اقامت معاون والی طالبان، مواد منفجره را منفجر کرد. هیچ گروهی مسئولیت این رویداد را بر عهده نگرفت.

گزارش می‌افزاید که جبهه سپاهی میهن در ۱۷ جولای برای مدت کوتاهی ساختمان‌های اداری در ولسوالی یفتل پایین بدخشان را تصرف کرد و سپس عقب‌نشینی کرد.

همچنین جبهه آزادی افغانستان در ۲۴ جولای به یک ایست بازرسی نیروهای امنیتی طالبان در ولسوالی زیباک بدخشان حمله کرد. بر اساس گزارش، طالبان این حمله را دفع و کنترول خود بر منطقه را حفظ کردند؛ با این حال، درگیری‌های پراکنده در این منطقه ادامه یافت.

ناامنی در افغانستان ۱۱ درصد افزایش یافته است

در گزارش تازه آنتونیو گوترش، دبیرکل ملل متحد، به شورای امنیت آمده است که از اول ماه مه تا ۳۱ جولای، ۲ هزار و ۹۴۷ رویدادهای امنیتی در افغانستان ثبت شده است.

بر اساس این گزارش، شمار این رویدادها در مقایسه با دوره مشابه سال گذشته ۱۱ درصد افزایش یافته است.

مرز افغانستان و پاکستان همچنان ناآرام است

دبیرکل ملل متحد در گزارش تازه خود به شورای امنیت گفته است که مرز افغانستان و پاکستان از اول ماه مه تا ۳۱ جولای، در پی حملات هوایی، نظارت پهپادی و اقدامات نظامی تلافی‌جویانه، همچنان ناآرام بوده است.

در این گزارش آمده است که حملات هوایی پاکستان در ماه‌های مه و جون بخش‌هایی از غزنی، کنر، خوست و پکتیکا را هدف قرار داده و در چند مورد به غیرنظامیان و زیرساخت‌ها آسیب رسیده است.

بر اساس گزارش، گلوله‌باران‌های پراکنده از خاک پاکستان نیز مناطقی در پکتیا، خوست، پکتیکا، نورستان و کنر را هدف قرار داده است.

ملل متحد می‌گوید در این دوره، چندین مورد درگیری میان نیروهای امنیتی طالبان و نیروهای پاکستانی نیز در ولایت‌های قندهار، ننگرهار و پکتیا گزارش شده است.

در ۳۰ جون، وزارت دفاع طالبان اعلام کرد که در واکنش به حملات پاکستان، حملات پهپادی علیه مکان‌های ادعایی داعش خراسان و گروه‌های مخالف طالبان در ولایت‌های خیبرپختونخوا و بلوچستان پاکستان انجام داده است. مقام‌های پاکستانی نیز ورود پهپادها به خاک این کشور و رهگیری آن‌ها را تأیید کردند.

دست‌کم ۵۷ غیرنظامی در درگیری‌های طالبان و پاکستان در سه ماه کشته شدند

دبیرکل ملل متحد در این گزارش گفت درگیری‌ها میان طالبان و پاکستان از اول اپریل تا ۳۰ جون سال جاری، ۳۹۹ غیرنظامی را کشته یا زخمی کرده است. بر اساس گزارش، از این میان ۵۷ نفر کشته و ۳۴۲ نفر زخمی شده‌اند.

ملل متحد گفته است که حملات هوایی پاکستان در ۲۸ جون در ولایت‌های کنر، پکتیکا و پکتیا، ۲۸ غیرنظامی را کشت و ۱۸۹ نفر دیگر را زخمی کرد.

100%

طبق این گزارش، در ولایت پکتیا، دو حمله هوایی به کشته‌شدن ۲۲ غیرنظامی، شامل دو دختر، سه پسر، دو زن و ۱۵ مرد، منجر شد. دست‌کم ۱۸۵ نفر دیگر، شامل پنج دختر، ۱۳ پسر، ۱۱ زن و ۱۵۶ مرد نیز زخمی شدند.

بر اساس گزارش، بیشتر تلفات در حمله دوم رخ داد؛ زمانی که ساکنان برای نجات قربانیان حمله نخست تلاش می‌کردند.

سفارت پاکستان در افغانستان به یوناما گفته است که این حملات «صرفاً» مواضع تروریست‌ها و زیرساخت‌های پشتیبان گروه‌های مسئول حملات در داخل پاکستان را هدف قرار داده است. سفارت پاکستان همچنین گفته است که این اقدامات مطابق با اصل تفکیک و تناسب در حقوق بین‌الملل انجام شده است.

وزارت خارجه طالبان این ادعای پاکستان را رد کرده و گفته است که «به‌طور قاطع» ادعای هدف قرارگرفتن یا کشته‌شدن افراد مسلح در این حملات را رد می‌کند.

کشته شدن دو نفر در اعتراضات بدخشان

سازمان ملل گفته است در روزهای ۸ و ۹ مه، در ولسوالی ارگو ولایت بدخشان، مردم به تخریب مزارع کوکنار در جریان عملیات مبارزه با مواد مخدر طالبان اعتراض کردند.

طبق این گزارش، نیروهای امنیتی طالبان در هر دو روز برای پراکنده‌کردن معترضان تیرهای هشداردهنده شلیک کردند. هنگام فرار معترضان، یک پسر در ۸ مه و یک مرد در ۹ مه بر اثر «افتادن» جان باختند.

ثبت ۱۲ مورد قتل کارمندان و نظامیان حکومت پیشین

سازمان ملل در گزارش تازه‌ای گفت یوناما از اول مه تا ۳۱ جولای دست‌کم ۱۲ مورد قتل، ۱۳ مورد بازداشت و حبس خودسرانه و سه مورد شکنجه و بدرفتاری علیه مقام‌ها و نظامیان حکومت پیشین را ثبت کرده است.

گزارش می‌گوید ثبت قتل نظامیان و کارمندان حکومت پیشین با عفو عمومی اعلام‌شده از سوی رهبر طالبان در تضاد است.

بازداشت خبرنگاران و تعلیق فعالیت رسانه‌ها

بر اساس گزارش، طالبان به بازداشت خبرنگاران و تعلیق فعالیت رسانه‌ها به دلایل نامشخص ادامه داده‌اند.

ریاست عمومی استخبارات طالبان سه خبرنگار را برای دوره‌هایی بین ۱۹ روز تا دو ماه بازداشت کرده و فعالیت دو رسانه را به حالت تعلیق درآورده است. یکی از این رسانه‌ها پس از یک هفته فعالیت خود را از سر گرفته، اما رسانه دیگر تا زمان تهیه گزارش همچنان تعلیق بوده است.

حملات داعش

در گزارش ملل متحد آمده است که داعش خراسان مسئولیت حمله به یک ایست بازرسی نظامی طالبان در ولسوالی ویگل ولایت نورستان در ۳۰ جون را بر عهده گرفت. طبق گزارش، در این حمله، چند نیروی امنیتی طالبان زخمی شدند.

گروه داعش همچنین در ۲۹ جولای مسئولیت ترور ذبیح‌الله امیری، رئیس اطلاعات و فرهنگ طالبان در بدخشان را برعهده گرفت.

• 

  رئیس اطلاعات و فرهنگ طالبان در بدخشان کشته شد

رهبر طالبان در سه ماه یک وزیر، هشت معاون وزیر و شش والی را تغییر داد

دبیرکل ملل متحد در گزارش تازه خود گفته است که هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان، از اول ماه مه تا پایان جولای، یک وزیر، هشت معاون وزیر و شش والی را تغییر داده است.

در این بازه زمانی، هبت‌الله آخندزاده وزیر مخابرات و تکنالوژی و معاونان وزارت‌های دفاع، حج و اوقاف، امر به معروف و نهی از منکر، مالیه، اطلاعات و فرهنگ و معادن و نفت را تغییر داده است.

• 

  رهبر طالبان یک ملای دیگر را وزیر مخابرات و تکنالوژی تعیین کرد

همچنین، رهبر طالبان والی‌های جدید در ولایت‌های بادغیس، بغلان، فاریاب، غزنی، جوزجان و خوست گماشته است.

علاوه بر این، ۹ معاون والی در ولایت‌های بغلان، فراه، هلمند، قندهار، لوگر، میدان وردک، پکتیکا، پکتیا و زابل و ۱۷ ولسوال در ولایت‌های بدخشان، بادغیس، کابل، ننگرهار و سرپل تعیین شده‌اند.

رهبر طالبان همچنین شهردار جدیدی برای هرات گماشته و فرماندهان پولیس ولایت‌های بغلان، هرات، کابل، لوگر، میدان وردک، جوزجان و نیمروز را تغییر داده است.

بر اساس گزارش دبیرکل ملل متحد، دست‌کم ۱۴ رئیس اداره محلی نیز در ولایت‌های بدخشان، بادغیس، بامیان، فراه، هرات، جوزجان، کابل، قندهار، پکتیکا و میدان وردک منصوب شده‌اند.

شمار زندانیان طالبان به ۳۰ هزار و ۳۰۰ نفر رسیده است

ملل متحد در گزارش تازه‌ خود نوشت بر اساس اعلام اداره امور زندان‌های طالبان، تا ۲۰ جولای، شمار زندانیان در زندان‌های این گروه به ۳۰ هزار و ۳۰۰ نفر رسیده است.

در این گزارش آمده است که اداره امور زندان‌های طالبان در ۲۶ مه اعلام کرد که دادگاه عالی این گروه به مناسبت عید قربان، هزار و ۱۹۱ زندانی را عفو و آزاد کرده است.

طبق این گزارش، طالبان همچنین خواستار حمایت از زندانیان در زمینه تغذیه، خدمات صحی و آموزش شده است.

تورم مواد غذایی در افغانستان به ۸.۲ درصد رسیده است

دبیرکل ملل متحد در گزارش تازه خود به شورای امنیت گفته است که تورم مواد غذایی در افغانستان در ماه مه به ۸.۲ درصد رسید.

بر اساس این گزارش، نرخ تورم عمومی افغانستان در همین ماه ۷.۸ درصد بوده است.

ملل متحد می‌گوید افزایش قیمت‌ها در حالی رخ داده که اقتصاد افغانستان با پیامدهای بسته‌ماندن مرز پاکستان و اختلال در مسیرهای تجاری منطقه روبه‌رو است.

در گزارش آمده است که بسته‌ماندن مرز افغانستان و پاکستان از اکتبر ۲۰۲۵ بر اقتصادهای محلی و درآمدهای گمرکی تأثیر منفی گذاشته است.

از سوی دیگر، جمهوری اسلامی ایران یکی از مسیرهای مستقیم افغانستان به بنادر دریایی است. ملل متحد می‌گوید درگیری‌ها در خاورمیانه جریان تجارت از این مسیر را مختل کرده و باعث افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل و معاملات شده است.

به گفته ملل متحد، افزایش این هزینه‌ها به بالا رفتن قیمت مواد غذایی و کالاهای غیرغذایی در افغانستان منجر شده است.

این نهاد افزوده است که افزایش قیمت‌ها، قدرت خرید خانوارها را کاهش داده و فشار اقتصادی بر مردم را بیشتر کرده است.

بازگشت مهاجران و فشار بر اقتصاد افغانستان

بر اساس برآوردهای نهادها، صندوق‌ها و برنامه‌های ملل متحد، از اول جنوری تا ۲۲ آگست، نزدیک به ۱.۱۵ میلیون مهاجر افغان به کشور بازگشته‌اند. از این میان، ۶۸۶ هزار و ۲۰۰ نفر از پاکستان، ۴۶۵ هزار نفر از جمهوری اسلامی ایران و حدود یک‌هزار و ۳۰۰ نفر از تاجیکستان اخراج و به افغانستان بازگشته‌اند. این آمار علاوه بر بازگشت حدود ۲.۹ میلیون نفر در سال ۲۰۲۵ است.

بخش بزرگی از این بازگشت‌ها اجباری بوده است. ملل متحد می‌گوید بازگشت در مقیاس گسترده، فشار قابل‌توجهی بر بازارهای کار محلی و ظرفیت جوامع برای جذب بازگشت‌کنندگان وارد کرده و چشم‌انداز ادغام پایدار آنان در جامعه را تضعیف می‌کند.

ملل متحد در نیمه اول سال جاری به ۶.۸ میلیون نفر در افغانستان کمک کرد

در گزارش تازه آنتونیو گوترش آمده که نهادهای ملل متحد و شرکای بشردوستانه این سازمان، در پنج ماه نخست سال جاری میلادی به ۶.۸ میلیون نفر در افغانستان دست‌کم یک نوع کمک ارائه کرده‌اند.

بر اساس این گزارش، ۶۸۵ هزار نفر از این افراد سه نوع یا بیشتر از خدمات و حمایت‌های بشردوستانه دریافت کرده‌اند.

بیشترین کمک‌ها در بخش امنیت غذایی و معیشت ارائه شده و به ۴.۳ میلیون نفر رسیده است. همچنین ۲.۵ میلیون نفر خدمات صحی، ۲.۱ میلیون نفر خدمات حفاظتی، ۱.۵ میلیون نفر کمک‌های تغذیه‌ای و ۷۱۱ هزار نفر خدمات آب، بهداشت و حفظ‌الصحه دریافت کرده‌اند.

با این حال، ملل متحد می‌گوید وضعیت بشردوستانه افغانستان همچنان رو به وخامت است. بازگشت گسترده افغان‌ها از کشورهای همسایه، کمبود بودجه، درگیری در خاورمیانه، اختلال در تجارت و پیامدهای تغییرات اقلیمی، نیازهای بشردوستانه را تشدید کرده‌اند.

در جریان دوره گزارش‌دهی، بارندگی شدید و سیلاب‌های ناگهانی مناطق شرقی، جنوب‌شرقی و مرکزی افغانستان را تحت تأثیر قرار داد و در چندین ولایت پیامدهای گسترده بشردوستانه به همراه داشت.

بیش از ۴۰۰ هزار مهاجر بازگشته از کمک غذایی محروم شدند

بر اساس گزارش، بازگشت گسترده افغان‌ها، که عمدتاً در شرایط دشوار انجام شده، فشار زیادی بر سیستم‌های مرزی و ظرفیت جوامع برای پذیرش مهاجران بازگشته وارد کرده است.

نهادهای ملل متحد و شرکای بشردوستانه در گذرگاه‌های اصلی مرزی به فعالیت خود ادامه داده و به حدود ۱۳۵ هزار و ۳۰۰ مهاجر بازگشته آسیب‌پذیر کمک کرده‌اند.

اما کمبود بودجه باعث شد برنامه جهانی غذا در ماه جون کمک نقدی به بازگشت‌کنندگان را به‌تدریج متوقف کند. در نتیجه، بیش از ۴۰۰ هزار بازگشت‌کننده آسیب‌پذیر از کمک نقدی برای خرید غذا محروم شدند.

یک‌سوم افغان‌ها با ناامنی غذایی روبه‌رو هستند

ملل متحد می‌گوید حدود یک نفر از هر سه افغان با ناامنی حاد غذایی مواجه است.

برآورد شده است که امسال ۱۳.۸ میلیون نفر در افغانستان با بحران یا وضعیت اضطراری غذایی روبه‌رو باشند.

همچنین پیش‌بینی شده است که در سال جاری میلادی، ۳.۷ میلیون کودک زیر پنج سال و ۱.۲ میلیون زن باردار و شیرده با سوءتغذیه حاد مواجه شوند.

برنامه جهانی غذا به دلیل کمبود بودجه انتظار دارد تنها به یک نفر از هر هفت زن و کودک مبتلا به سوءتغذیه حاد دسترسی پیدا کند. با این حال، کمک‌های این برنامه تاکنون امکان حمایت از ۸۰ هزار کودک و ۲۵ هزار زن را فراهم کرده است.

کاهش بودجه و بسته‌شدن ۱۵۰ مرکز صحی

گزارش دبیرکل ملل متحد می‌گوید نظام صحی افغانستان به‌شدت به بودجه بین‌المللی وابسته است و این بودجه در سال جاری حدود ۲۰ درصد دیگر کاهش یافته است.

از اول اپریل تا ۳۰ جون، بیش از ۵۲۰ مورد هشدار درباره بیماری‌های واگیردار ثبت شده که شامل ۴۲ هزار و ۶۰۰ مورد اسهال آبکی حاد، ۸۱۲ مورد تب دارای خونریزی‌ کریمه-کنگو و ۷۶۲ مورد دِنگی بوده است.

کمبود بودجه همچنین به تعلیق یا بسته‌شدن حدود ۱۵۰ مرکز صحی در فاصله جنوری تا جون منجر شده است.

کاهش ۳۸ درصدی ظرفیت مقابله با مین

ملل متحد می‌گوید مهمات منفجرنشده همچنان کودکان و جوامع محلی را در افغانستان تهدید می‌کند.

طبق این گزارش، در ۸ جون، انفجار یک مهمات منفجرنشده در ولسوالی برمل ولایت پکتیکا ۱۳ قربانی برجا گذاشت که ۱۰ نفر آنان کودک بودند.

ظرفیت فعالیت‌های مین‌روبی نسبت به دوره گزارش‌دهی قبلی ۳۸ درصد کاهش یافته است. در ماه جون، بخش فنی اقدامات مین‌روبی ۲۳۵ تماس دریافت کرد که به ۶۵ درخواست هیچ پاسخ فوری داده نشد.

محدودیت طالبان بر فعالیت‌های بشردوستانه

در گزارش آمده که شرکای بشردوستانه ملل متحد از اول اپریل تا ۳۰ جون ۱۵۹ مورد محدودیت در دسترسی بشردوستانه از سوی طالبان را ثبت کردند که باعث تعلیق ۸۶ مورد فعالیت شد.

در این مدت، ۲۳ مورد خشونت علیه کارکنان، تجهیزات یا تأسیسات بشردوستانه گزارش شد که در میان آن‌ها ۲۱ کارمند بشردوستانه بازداشت شده بودند.

وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان با ۴۰ مورد از این رویدادها مرتبط دانسته شده که ۲۷ مورد آن در هرات رخ داده است.

همچنین ۲۴ مورد محدودیت در مشارکت زنان کارمند در فعالیت‌های بشردوستانه یا دسترسی زنان به کمک‌ها گزارش شده است.

دبیرکل سازمان ملل از طالبان خواست گام‌های عملی برای احترام به حقوق بشر بردارد

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، در گزارش تازه خود از طالبان خواسته است برای رسیدگی به تعهدات بین‌المللی افغانستان و حمایت از حقوق بشر و آزادی‌های اساسی همه شهروندان، گام‌های عملی بردارند.

گوترش در این گزارش خواستار لغو فوری محدودیت‌ها و ممنوعیت‌های تبعیض‌آمیز علیه زنان و دختران و رفع موانع دسترسی آنان به آموزش، اشتغال و زندگی عمومی شده است.

او همچنین از طالبان خواسته است به کارمندان زن سازمان ملل متحد و امدادگران زن اجازه دهد به محل‌های کار خود بازگردند.

100%

دبیرکل سازمان ملل از طالبان خواسته است آزادی بیان و آزادی رسانه‌ها را رعایت کنند، روند قانونی و حقوق افراد بازداشت‌شده را تضمین کنند، از نقض عفو عمومی جلوگیری کنند و به استفاده از مجازات بدنی پایان دهند.

او همچنین تأکید کرده است که استفاده از زور باید کاملاً مطابق با حقوق بین‌الملل بشر، از جمله اصول قانونی‌بودن، ضرورت و تناسب باشد.

گوترش در بخش دیگری از گزارش درباره ادامه درگیری‌ها میان افغانستان و پاکستان ابراز نگرانی کرده و از همه طرف‌ها خواسته است به تعهدات خود بر اساس حقوق بین‌الملل، از جمله حقوق بین‌الملل بشر و در موارد قابل اجرا حقوق بین‌الملل بشردوستانه، عمل کنند و از غیرنظامیان حمایت کنند.

او همچنین از کشورهای عضو سازمان ملل خواسته است به تعهدات خود در زمینه حمایت بین‌المللی، از جمله اصل عدم بازگرداندن اجباری، پایبند باشند و اطمینان حاصل کنند که بازگشت افراد به افغانستان داوطلبانه، امن، با حفظ کرامت انسانی و همراه با تلاش‌های پایدار برای ادغام دوباره آنان انجام شود.

دبیرکل سازمان ملل در پایان از شرکت‌کنندگان در روند دوحه خواسته است تعهد خود به تعامل جامع درباره افغانستان را تجدید کنند؛ رویکردی که به گفته او باید در خدمت مردم افغانستان و در نهایت زمینه‌ساز ادغام دوباره این کشور در جامعه بین‌المللی باشد.