هغې د ملګرو ملتونو د ارزونو په حواله وویل، چې د نجونو پر زدهکړو او د ښځو پر کار بندیزونه تر ۲۰۳۰ کال پورې لږ تر لږه ۲۵ زره ښځینه ښوونکې او روغتیاپالان له منځه وړي.
د فلېمنګ په وینا، له یو میلیون ډېرې نجونې تر اوسه له زده کړو بېبرخې پاتې شوي او دا بهیر د تعلیماتو بنسټیزه سلسله ګډوډوي. هغې زیاته کړه، چې له کاري ډګره د ښځو شړل یوازې د هغوی پر عایداتو او خپلواکۍ ناوړه اغېز نهکوي، بلکې روغتیایي او تعلیمي خدمتونه هم کمزوري کوي او د ټولنې د سوکالۍ کچه راټیټوي.
هغې خبرداری ورکړ، که دا بندیزونه دوام وکړي، افغانستان به له روزل شویو ښځینه کادرونو بېبرخې شي او د روغتیا او تعلیم په برخو کې به تشې ژورې شي. د فلېمنګ په خبره، د ښځو پر وړاندې دا محدودیتونه د بشري حقونو له نړیوالو ژمنو سره په ټکر کې دي او د اوږدمهاله پرمختګ خنډ ګرځي.
ملیسا فلېمنګ له طالبانو وغوښتل، چې د نجونو د تعلیم او د ښځو د کار پر بندیزونو بیاکتنه وکړي او سملاسي یې لرې کړي. هغې ټینګار وکړ، چې د نجونو تعلیم او د ښځو ګډون نه یوازې اساسي حقونه دي، بلکې د افغانستان د اقتصادي ثبات او ټولنیز پرمختګ لپاره اړین بنسټ جوړوي.
یونېسف په خپل وروستي کې خبرداری ورکړی وو، چې په افغانستان کې د نجونو پر زدهکړو او کار بندیز ښایي دغه هېواد تر ۲۰۳۰ کال پورې د څه باندې ۲۵ زره ښځینه ښوونکو او روغتیايي کارکوونکو له کمښت سره مخ کړي. یادې ادارې زیاته کړې وه، چې د ۲۰۲۳ او ۲۰۲۵ کلونو ترمنځ په ملکي خدماتو کې د ښځو ونډه له ۲۱ سلنې څخه ۱۷،۷ سلنې ته راټيټه شوې ده.
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.
