دغه شرکتونه به د خپلو شخصي پانګونو ترڅنګ د نړیوالو ادارو مالي ملاتړ ترلاسه کړي، څو خپل فعالیتونه پراخ کړي، د تولید ظرفیت لوړ کړي او د بزګرانو او بازارونو ترمنځ اړیکې لا پیاوړې کړي.
دغه منتخب شرکتونه د افغانستان په بېلابېلو ولایتونو لکه هرات، کاپیسا، کندوز، لوګر او تخار کې فعالیت لري او د تخم په تولید، زعفرانو، لبنیاتو، سویابین پروسس او د خوراکي توکو جوړولو کې بوخت دي. د پلان له مخې، په کاپیسا کې د سویابین د تېلو د تصفیې فابریکه، په تخار کې د لمر انرژۍ پر بنسټ د لبنیاتو سیستم او په کندوز کې د زعفرانو د پروسس عصري وسایل به چمتو شي.
د خوړو او کرنې ادارې تمه ښودلې چې دغه پانګونې به د تولید، پروسس، لوژستیک او بازارموندنې په برخو کې مستقیم او غیرمستقیم کاري فرصتونه رامنځته کړي.
په افغانستان کې د ملګرو ملتونو د خوړو او کرنې ادارې استازي، ریچارډ ټرېنچارډ د دغه پروګرام په اړه ویلي: «په افغانستان کې لا هم ډېر بزګران له بازارونو څخه لرې پاتې دي. موږ هڅه کوو د هغو سوداګریو ملاتړ وکړو چې دا وضعیت بدلولی شي. دغو بنسټونو لا له وړاندې د خپلې ودې لپاره پانګونه کړې ده. د نړیوال بانک په همکارۍ زموږ رول دا دی چې هغوی پیاوړي کړو څو زیاتو بزګرانو ته ورسېږي، کاري فرصتونه رامنځته کړي او د تولید او بازار ترمنځ اړیکې ټینګې کړي.»
د ملګرو ملتونو د خوړو او کرنې سازمان ټینګار کړی، چې دا ډول پانګونې به د افغانستان د کرنیزو خوړو سیستم بدلون ته لاره هواره کړي، د کار او عاید فرصتونه به زیات کړي او د هېواد سیمهييز اقتصادونه به د یوه خوندي او دوامدار راتلونکي لپاره پیاوړي کړي.
طالبانو له واک ته رسېدو وروسته یو پراخ کمپاین پیل کړی چې د افغانستان ځوانان د طالباني تفکر پر لور جذب کړي، خو دې هڅو سره له دې چې د هېواد ستونزې نه دي اوارې کړي بلکې وضعیت یې لا نور ترینګلی کړی دی.
په تېرو دریو کلونو کې د دیني مدرسو شمېر د تېرو شلو کلونو پرتله پنځه برابره زیات شوی، چې اوس یې شمېر نږدې ۷۰۰۰ ته رسېدلی او لا هم زیاتېږي. افغانان اړ دي چې خپل اولادونه ښوونځي ته ولېږي، آن که دا ښوونځی مدرسه هم وي.
د طالبانو د پوهنې وزارت د مدرسو او دارالحفاظونو مشر عبدالرزاق صدیق رسنیو ته ویلي و: «افغانستان یوه مذهبي ټولنه ده او هر کس باید لومړنۍ او د لوړې کچې دیني زدهکړې ولري. له همدې امله موږ د دیني مدرسو وده ضروري بولو».
خو دا فکر آن د طالبانو دننه هم پراخ ملاتړ نه لري. ځینې طالب چارواکي وایي چې افغانستان یوازې طالب او ملا ته اړتیا نه لري بلکې انجینرانو او ډاکټرانو ته هم اړتیا ده. دا وضعیت نړۍ ته یو انزوا طلبه او افراطي افغانستان معرفي کوي چې نه یوازې کولتوري ستونزې لري، بلکې سیمه او نړۍ ته قوي امنیتي ګواښ هم پېښولی شي.
که څه هم افراطي فکرونه پراخېږي، خو ټکنالوژي دا وړتیا لري چې له افراطیت سره مبارزه وکړي. انټرنټ او رسنۍ هغه څه دي چې په اوسني عصر کې ورسره ځوانان په بېلابېلو ډولونو نښلول شوي دي. د شمېرو له مخې، د افغانستان ۶۷ سلنه وګړي لږ تر لږه میاشت کې یو ځل ټلوېزیون ګوري، چې دا ۱۲ میلیونه ماشومان او ۱۴ میلیونه ځوانان رانغاړي.
نجیب پیکان زیاتوي، چې تر ټولو مهمه مسئله له دې ځوانانو سره د اړیکو جوړول دي: «افغان ځوانان په دوو برخو وېشل کېدای شي. لومړی، تحصیلکرده او ناراضه ځوانان دي چې په میدان یوازې پرېښودل شوي او د بدلون ځواک یې له لاسه ورکړی. دا هغه ځوانان دي، چې که څه هم ناهیلې دي، خو د ځان ژغورلو یوازینۍ لاره د آزادې نړۍ سره همکاري ګڼي.دویم، هغه ځوانان دي چې د طالبانو په اداره کې دي؛ هغوی افراطي شوي. هر کال نیم میلیون طالبان له مدرسو فارغېږي او د افراطیت پر لور ګام اخلي.»
د حالاتو د بدلون لپاره باید له دواړو ډلو سره کار وشي. تر ټولو مهمه لاره دا ده چې د رسنیو، خبرو اترو، کنفرانسونو او مشورو له لارې د ځوانانو ترمنځ پل جوړ شي، ترڅو هغوی انتقادي فکر ته وهڅول شي او خپل بحثونه له دین او آخرت څخه ور هاخوا هم وغځوي.
دا ځوانان کار غواړي، او د کار موندلو لپاره اړیکو ته اړتیا لري. له هغو هېوادونو درس اخیستل کېدای شي، چې د ځوانانو کچه پکې لوړه ده، او دغه ځوانان د سمې لارې پر لور هڅول کېدای شي.
