له پاکستان نه په جبري ډول ستانه شوي ګڼ افغان کډوال وايي، په افغانستان کې د کار نشتوالي او اقتصادي ستونزو د دوی ژوند له سختو ننګونو سره مخ کړی او ډېری کورنۍ اړې دي چې ماشومان هم درنو کارونو ته واستوي.
رضا خان چې څه باندې یو کال وړاندې له خپلې کورنۍ سره له پاکستان نه افغانستان ته ستون شوی وايي، اوس له خپلو ماشومانو سره د خښتو په بټۍ کې کار کوي؛ ځکه د کورنۍ د نفقې لپاره بله لار نهلري.
هغه وايي: «له پاکستان نه په جبري توګه واېستل شو. هلته مې کاروبار لاره، خو دلته د ډوډۍ پیدا کول هم راته ستونزمن شوي دي». د ملګرو ملتونو د معلوماتو له مخې؛ د افغانستان نږدې ۴۰ سلنه خلک د خوړو له سخت کمښت سره مخ دي او له ۲۰۲۱کال راهیسې چې طالبان بیا واک ته رسېدلي، افغانستان ته نړۍوالې بشري مرستې هم د پام وړ کمې شوې دي.
مرستندویه ادارې اټکل کوي، چې د تېر کال له پیل راهیسې تر درې نیم مېلیونه ډېر افغانان له ګاونډیو هېوادونو بېرته افغانستان ته ستانه شوي؛ خو تر اوږدو جګړو وروسته د افغانستان کمزوری اقتصاد د دغه ستنېدونکو د جذب توان نهلري.
په ننګرهار ولایت کې ځايي اوسېدونکي وايي، د راستنېدونکو له زیاتېدو سره بېکاري ډېره شوې او د کورونو کرایې هم لوړې شوې دي. د سیمې یو اوسېدونکی وايي، د کور میاشتنۍ کرایه چې مخکې ۳۰ ډالره وه؛ اوس ۶۰ ډالرو ته لوړه شوې ده.
هغه زیاتوي: «کله چې یو بېوزله د ډوډۍ اخیستو توان نهلري؛ نو دومره لوړه کرایه به څنګه ورکړي؟» بل لور ته د کډوالو په چارو کې د ملګرو ملتونو د عالي کمېشنرۍ مشر افغانستان ته د سفر پرمهال د دغه هېواد پر مخ پر زیاتېدونکي بشري ناورين اندېښنه ښودلې ده.
دا په نږدې یو کال کې د ملګرو ملتونو لومړنی لوړپوړی سفر بلل کېږي. ملګري ملتونه اټکل کوي، چې سږ کال به په افغانستان کې تر پنځو کلونو کم عمره شاوخوا ۳،۷ مېلیونه ماشومان له خطرناکې لوږې سره مخ شي.
رضا خان وايي، د خپلو ماشومانو کار کول ورته سخت درد ورکوي؛ خو د ژوند د دوام لپاره بله چاره نهلري. هغه وايي: «زړه مې درد کوي چې خپل ماشومان په دې سخت کار کې وینم؛ خو د دوی د ژغورلو لپاره هېڅ نهشم کولای».
