د کابل په سروبي کې د یوې کورنۍ شکایت: له دوو ورځو راهیسې په ناحقه له برېښنا بې‌برخې یو

نوموړي ویلي، دغه کورنۍ د هرات د پخوانۍ قول اردو کارکوونکي وو او کلونه یې د هېواد د دفاع او د امنیت د ساتنې په برخه کې دنده ترسره کړې ده. هغه زیاته کړې، چې دغه کارکوونکو د خپلو کمو تنخواوو پرمټ د استوګنې لپاره کورونه جوړ کړي وو.

د هرات دغه اوسېدونکی وړاندې وایي، طالبان د دغه کورنیو یوشمېر غړي په زور له خپلو کورونو اېستلي او د هغوی کورونه او شتمنۍ یې نیولې دي. نوموړي همداراز ویلي، هغه کورنۍ چې لاهم په خپلو کورونو کې پاتې دي له ګواښونو او د خپلو اولادونو د نیولو له فشار سره مخ دي؛ څو خپل کورونه پرېږدي.

د هرات دغه اوسېدونکي طالبان تورن کړي، چې د کمزورو او بې‌وسه کورنیو پر وړاندې له زور کار اخلي. د هغه په وینا؛ یادې کورنۍ نه په فساد، نه په غلا او نه هم په سیاسي فعالیتونو کې ښکېلې وې، بلکې عادي دولتي کارکوونکي وو چې د خپلو کورنیو د ښه ژوند او د وطن د دفاع لپاره یې دندې ترسره کولې.

د هرات ښار دغه اوسېدونکی همداراز وایي، طالبان د دې پر ځای چې د خلکو له حقونو ساتنه وکړي له هغې سرغړونه کوي او د عدالت پرځای ظلم کوي. هغه د طالبانو د ورته کړنو پر وړاندې چوپ پاتې کېدل غندي.

دغه اوسېدونکي په ایکس خواله رسنۍ کې په خپل پیغام کې لیکلي، چې سرای شمالي ته د خپلې کورنۍ د یوه غړي د کاغذي تذکرې جوړولو لپاره تللی و، خو د نوم ثبتولو پر مهال له ستونزې سره مخ شو.

هغه ادعا کړې چې یوه کارکوونکي د «حسین شاه» نوم په ناسم ډول «محسن شاه» ثبت کړ او د سمون غوښتنه یې وروسته له ډېرو هڅو ومنل شوه.

نوموړي زیاته کړې: «ما ورته وویل مه یې غلطوه، سم یې ولیکه، په ډېر تکلیف مې پرې بېرته بدل کړ.»

د هغه په وینا، د نوم د وروستۍ برخې د لیکلو پر مهال هم ستونزه رامنځته شوه او کارکوونکي «شاه» په ناسم شکل ولیکه. نوموړي ویلي، وروسته له اعتراضه یې بیا هم د لیک بڼه په سمه توګه اصلاح نه شوه.

احرار افغان ادعا کړې چې په دغه مرکز کې یې د نورو کسانو په تذکرو کې هم ورته تېروتنې لیدلې دي او لیکلي یې دي چې ځینې کارکوونکي خپلې تېروتنې نه مني.

هغه له اړوندو ادارو غوښتي چې د تذکرو د ثبت پروسې ته جدي پاملرنه وکړي، ځکه د ده په باور، که ستونزې حل نه شي، خلک به د خپلو اسنادو د سمون لپاره له دوامدارو ستونزو او سرګردانۍ سره مخ وي.

یادو کسانو افغانستان انترنشنل ته په رالیږل شویو پیغامونو کې ویلي چې د نورګل ولسوالۍ د راستنېدونکو په غونډه کې د دوی د ستونزو د حل، د ځمکو د وېش او د سرپناه د برابرولو ژمنې شوې وې، خو تر اوسه یې د عملي کېدو په برخه کې کوم څرګند پرمختګ نه دی شوی.

دوی ویلي، ډېری راستنې شوې کورنۍ شخصي کورونه نه لري او د اوسېدو لپاره مناسب ځای نه مومي، له همدې امله د سرپناه نشتون له ستونزو سره مخ دي.

دوی وايي چې په ځینو نورو ولایتونو کې د کډوالو لپاره د ځمکو د وېش بهیر پیل شوی، خو د کونړ د نورګل ولسوالۍ کډوال لا هم په دې برخه کې له رسمي معلوماتو او عملي اقداماتو بې برخې دي.

یادو کډوالو له طالبانو غوښتي چې د ځمکو د وېش بهیر ژر تر ژره پیل، د ځنډ لاملونه روښانه، د سرپناه ستونزې ته عملي حل ومومي او د دې بهیر لپاره مشخص مهالوېش هم اعلان کړي.
د یادونې وړ ده چې دا یوازې د څو تازه رستنو شویو کډوال روایت دی.

دغه ښوونکي ویلي، چې میاشتنی معاش یې اووه زره افغانۍ دی، خو یوازې د کور کرایه اته زره افغانۍ ورکوي. د هغه په وینا، له خپلې کورنۍ سره تازه له مهاجرته افغانستان ته راستون شوی او د ژوند لګښتونه یې تر اوسه ډېر لوړ دي.

نوموړي په خپل پیغام کې ویلي: «زه یو ښوونکی یم، اووه زره افغانۍ معاش لرم او د کور اته زره افغانۍ کرایه ورکوم. موږ نوي مهاجر راغلي یو. نور لیوني کېږو، د کور کرایه ورکړو که اولاد ته نفقه پیدا کړو».

دغه ښوونکي له طالب چارواکو غوښتي چې د ښوونکو او نورو ټیټ معاش لرونکو کارکوونکو اقتصادي ستونزو ته جدي پاملرنه وکړي او د معاشونو او د ژوند د لګښتونو ترمنځ د موجود واټن د کمولو لپاره عملي ګامونه واخلي.

د یادونې وړ ده چې دا یوازې د یوه ښوونکي روایت دی.

هغې ویلي، چې دغه پیسې په جبري توګه ټولېږي او هېڅ ښوونکې د انکار حق نه‌لري. د هغې په وینا؛ د ښوونځیو مدیرانو ته خبرداری ورکړل شوی که له ښوونکو پیسې ټولې نه‌کړي، نو د ټولو ښوونکو پیسې به خپله مدیران ورکوي.

د نوموړې په خبره؛ د دغه میاشتني کسر ترڅنګ، وخت ناوخت د بېلابېلو پېښو په نوم لکه د هرات زلزله ځپلو، د کونړ زلزله‌ځپلو او کله هم د غزې او منځني ختیځ له خلکو سره د مرستې په نوم له ښوونکو پیسې ټولېږي.

هغې ویلي: «زه خپله کور نه‌لرم او شاوخوا لس کاله کېږي، چې له خپل اصلي استوګنځي بې‌ځایه شوې یم. په ۷زره افغانۍ تنخوا د نهو اولادونو لګښتونه مې تر غاړې دي او د دې وس نه‌لرم، چې له نورو سره مرسته وکړم. نه پوهېږم د خپلو ماشومانو لپاره ډوډۍ برابره کړم که کډوالو او نورو سره مرسته وکړم».

د هغې په وینا؛ اوسنی وضعیت بې‌ساری دی او د پخوانیو حکومتونو سره د پرتلې وړ نه‌دی. دغې ښوونکې زیاته کړې، چې د خپلې دندې له لاسه ورکولو له وېرې هیڅ څوک نه‌شي کولی په ښکاره اعتراض وکړي.
د هغې په خبره؛ که څوک خپل غږ پورته کړي، د دندې ګوښه کېدو او د همدې لږې تنخوا له لاسه ورکولو له ګواښ سره مخ کېږي. هغې په پای کې ویلي، له ټولو ستونزو سره، سره لاهم د خدای پر عدالت باور لري او هیله لري چې یوه ورځ به دغه وضعیت ته د پای ټکی کېښودل شي.