تیم کریکت آسترالیا: اگر طالبان مانع ورزش زنان شود، مسابقه نمی‌دهیم

سازمان همکاری شانگهای یک سازمان میان‌دولتی است که با هدف همکاری‌های چندجانبه امنیتی، اقتصادی و فرهنگی تشکیل شده. چین، روسیه، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ازبکستان، هند و پاکستان اعضای اصلی این سازمان هستند و افغانستان، ایران، مغولستان و بلاروس اعضای ناظر محسوب می‌شوند.

حکومت فروپاشیده افغانستان طی سال‌های گذشته تلاش داشت عضویت دائمی این سازمان را به دست آورد، اما شرایط عضویت این سازمان را نتوانست برآورده کند.

نشست سازمان همکاری شانگهای و سازمان پیمان امنیت جمعی قرار است ۲۵ و ۲۶ سنبله در دوشنبه پایتخت تاجیکستان برگزار شود. بررسی مسائل افغانستان و تقویت همکاری بین دولت‎ها به منظور جلوگیری از هرگونه تهدیدی از خاک افغانستان، یکی از موضوعات اصلی آن است.

بختیار حکیموف نماینده ویژه رئیس جمهور روسیه در سازمان همکاری های شانگهای به خبرگزاری تاس گفته است: «در گذشته از رهبری حکومت افغانستان دعوت می‌شد، اما حالا تا زمان یک دولت مشروع و قانونی که به رسمیت شناخته نشود، دلیلی برای دعوت وجود ندارد».

او می‌گوید: «ما به افغانستان بازگشتیم و به دنبال تامین امنیت برای تمام مردم افغانستان و همه جهان هستیم».

آخند در این گفتگوی رسانه‌ای بارها از خونسردی طالبان سخن گفت و اطمینان داد که «این گروه به دنبال انتقام نیست و کسی نمی‌تواند غیر آن را ثابت کند. امارت اسلامی طالبان یک وسیله‌ای برای آرامش مردم افغانستان و جهان است».

اویغورهای چین، اقلیت نژادی از مسلمانان ترک‌ تبار سین کیانگ هستند. دولت چین از سال ۲۰۱۷ سیاست سرکوب مسلمانان اویغور و دیگر اقلیت‌های مسلمان را آغاز کرد.

آمار دقیقی از شمار ایغورهای ساکن در افغانستان در دست نیست، اما گفته می شود تعداد آن‌ها به ۲۰۰۰ نفر می رسد. این اویغورها حالا مانند دیگر افغان‌ها از بدتر شدن اوضاع در حکومت طالبان می‌ترسند، اما برای آنان ترس بدتری هم وجود دارد؛ برگشت اجباری به چین.

توحان به «سی‌ان‌ان» گفته می‌ترسد که او و دیگر اقلیت‌های قومی اویغور ساکن افغانستان به خاطر دوستی چین با طالبان، به سین کیانگ بازگردانده شوند. توحان نام مستعار یک زن اویغور برای حفظ هویت او در برابر طالبان است.

طی سال‌های گذشته سازمان ملل و بسیاری از فعالان حقوق بشر از حضور اجباری اویغورها در چین حرف می زنند، اما چین ادعاهای نقض حقوق بشر را همواره رد کرده است.

توحان می‌گوید نگران است که در صورت بازگشت اجباری چه اتفاقی برای او و خانواده‌اش می‌افتد. او با اشاره به تسلط طالبان گفت: «در تمام سال‌های گذشته زندگی آن‌ها سخت بوده، اما آنچه اکنون اتفاق می‌افتد، بدترین است».

یک‌ شمار از خانواده‌هایی که فرزندانشان به کوه‌ها پناه برده‌اند، حاضر به ترک محل زندگی‌شان نیستند. آنان می‌گویند، طالبان مردم را به کوچ اجباری وادار کرده و بازرسی خانه به‌خانه را آغاز کرده‌اند.

در همین حال، گزارش‌های ضد و نقیضی از مردم محلی وجود دارد که می‌گویند طالبان دست به کشتار زده‌اند. آنها می‌گویند که برخی از جنگجویان طالبان به زبان اردو صحبت می‌کنند. شبکه‌های مخابراتی و انترنت همچنان در نقاطی از پنجشیر قطعند. این مسئله خبررسانی و تایید مستقلانه این گزارش‌ها را دشوار کرده است.

زابولون سیمینتوف ۶۲ ساله، پسر یوسف سیمینتوف آخرین یهودی اهل افغانستان بود که از جمع هزاران یهودی افغانستان همچنان مانده بود و در تنها کنیسه یهودیان افغانستان زندگی می‌کرد.

براساس تصاویر شبکه کان اسرائیل، این یهودی و حدود ۳۰ زن و کودک، پنج روز را با اتوبوس طی کردند و با کمک تیم نجات سرانجام توانستند آخر هفته گذشته از خاک افغانستان خارج شوند.

هرچند خانواده‌ زابولون سال‌ها پیش از افغانستان مهاجرت کرده بود‌، با آن هم او نمی‌خواست سرزمینش را ترک کند.

سخنگوی طالبان پیش از این گفته بود که زابولون در امان خواهد بود.