مقام سازمان ملل در کابل شجاعت زنان افغانستان را ستود

وانگ ونبین تاکید می‌کند که آمریکا باید عوامل این حمله را مجازات کند و به خانواده‌های قربانیان غرامت هم بپردازد.

آسوشیتد پرس گزارشی را درباره نتایج یک بررسی مستقل وزارت دفاع امریکا درباره این حمله منتشر کرده است. نتایج بررسی نشان می‌دهد که حمله با هواپیمای بی‌سرنشین در روز ۲۹ آگوست که منجر به مرگ ۱۰ فرد ملکی در کابل شد، بر اثر اقدام سوء یا غفلت نبوده است و در نتیجه منجر به پیشنهادات انضباطی در اردوی امریکا نمی‌شود.

این نشریه بازتاب دهنده دیدگاه رسمی طالبان است. در عکسی که از این نشریه توسط خود طالبان و خبرگزاری باختر خبررسانی شده، تاریخ شمسی آن، به اشتباه چهارشنبه ۱۱ عقرب نگاشته شده است.

طالبان غالبا از تقویم قمری به جای تقویم خورشیدی و میلادی استفاده می‌کنند.

این در حالیست که سازمان دید‌بان حقوق بشر از قوانین جدید نشراتی طالبان انتقاد کرده. به گفته این سازمان، با مقررات جدید طالبان‌ رسانه‌ها و خبرنگاران به خودسانسوری روی آورده‌اند و می‌ترسند به زندان بیفتند.

به گزارش سی‌ان‌ان، پروانه پیش از این معامله تلاش کرد نظر والدینش را تغییر دهد، اما التماس او تاثیری نداشت. پروانه گفته بود می‌‍خواهد درس بخواند و معلم شود.

عبدالمالک، پدر پروانه می‌گوید برای زنده نگهداشتن اعضای خانواده مجور شده دخترش را بفروشد.

مرد ۵۵ ساله گفته است پروانه ارزان و پدرش بسیار فقیر بود.

فساد گسترده در دولت غنی و فروپاشی اقتصادی افغانستان در پی تسلط طالبان، مردم را بیش از پیش دچار فقر و گرسنگی کرده است.

اسوشیتد پرس گزارش داده که جنرال سامی سعید این بررسی را انجام داده است. او در گزارش خود گفته که اختلالاتی در ارتباطات و روند شناسایی هدف وجود داشته است. او نتیجه‌گیری کرده که تماس بهتر بین پرسونل و تصمیم‌گیرنده‌ها باعث افزایش تردید می‌شود اما نهایتا از وقوع حمله جلوگیری نمی‌کرد.

جنرال سامی سعید بازرس کل نیروی هوایی امریکا است و هیچ تماس مستقیمی با عملیات‌های افغانستان نداشته؛ از این رو از او خواسته شد تا مستقلانه این واقعه را بررسی کند.

در حمله هوایی به یک موتر توسط هواپیمای بی‌سرنشین امریکایی، زمری احمدی و نه تن از اعضای خانواده او به شمول هفت کودک کشته شدند. این واقعه چند روز پس از حمله داعش به میدان هوایی کابل رخ داد که در نتیجه آن ۱۳ امریکایی و ۱۶۹ شهروند افغانستان کشته شدند.

در سال‌های گذشته انفجار مواد عمل نکرده و ماین‌های جاسازی شده یکی از عوامل اصلی مرگ افغان‌ها به خصوص کودکان بوده است.

در طول جنگ‌های چهار دهه اخیر تقریبا تمامی طرف‌های درگیر برای زمین‌گیر کردن طرف مقابل و وارد آوردن تلفات بر آن‌ها اقدام به ایجاد میادین ماین کردند.

علاوه براین، در این مدت سرگوله‌های زیاد عمل نکرده برجای مانده که با وجود تلاش‌های زیاد نهادهای ماین‌پاکی در افغانستان، هنوز از بین نرفته‌اند.