جنگ اوکراین، بی‌خانمانی و زندگی در قطار: «جایی برای رفتن نداریم»

خانواده کاگارلیتسکی در ابتدای جنگ در زیرزمینی خانه‌شان زندگی می‌کردند، اما زمانی که نیروهای روسی شروع به اشغال شهر کردند، تصمیم به فرار گرفتند.

میلا گفت: «ما در ۴ مارچ حرکت کردیم؛ آخرین روزی که می‌توانستیم با موتر حرکت کنیم. روز بعد، همه ارتباطات قطع شد.»

خروج دسته‌جمعی نیروهای روسی از این منطقه در ماه اپریل، یک شهر ویران و یک جامعه آسیب‌دیده به جا گذاشت.

ساکنانی که بر خلاف خانواده کاگارلیتسکی ماندند، داستان‌های دلخراشی از سوء استفاده و اعدام دارند. جسد نزدیک به ۳۰۰ غیرنظامی در اینجا پیدا شد که اکثریت آنها زن بودند.

به تدریج برخی از ساکنان بازگشته‌اند، اما تهدید در اینجا هنوز هم باقی است.

خبرنگار اسکای نیوز از این خانواده پرسیده که چه چیزی باعث شده تا آنها به شهر و خانه‌شان که دیگر خرابه‌ای بیش نیست، برگردند.

پاسخ خانواده کاگارلیتسکی این بود که پسرشان ولاد پشت مکتب و دوستانش دق شده بود.

اما مکتب این پسربچه ۱۲ساله یکی از تخریب شده‌ترین مکاتب در اثر بمباران در منطقه است. ولاد ۱۲ ساله می‌گوید که یکی از دوستانش در تمام مدت اشغال نیروهای روسیه در ایرپین ماند و در زیرزمینی یک ساختمان زندگی می‌کرد.

اسکای نیوز می‌نویسد که ولاد ۱۲ ساله، تجربیات دلخراشش از جنگ را شاید تنها با دوستانی که او را درک می‌کنند، می‌تواند در میان بگذارد نه با کسانی دیگر.

سپس، ولاد با لحنی جدی در مورد پشک خانگی‌اش صحبت کرد. آنها هنگام فرار پشک‌شان را رها کرده بودند اما او به نوعی از غیبت آنها و اشغال روسیه جان سالم به در برده است. آنها اکنون روزانه به خانه مخروبه‌شان می‌روند تا هر روز به او غذا بدهند.

خانواده کاگارلیتسکی می‌گوید که وقتی پسرشان برای نخستن بار بعد از مدت زمانی پشکش را دید، لبخند زند؛ لبخندی که این خانواده او را با ارزش می‌داند.

این خانواده می‌گوید که هر کس به روش خودش با این جنگ کنار می‌آید.