بلاول بوتو زرداری، وزیر خارجه پاکستان در یک نشست خبری مشترک با آنالنا بربوک، وزیر خارجه آلمان گفت با وجودیکه کشورش عمدتا یک کشور دریافت کننده کمک است، اما به افغانستان کمکهای بشردوستانه میفرستد. آقای زرداری به دعوت همتای آلمانی خود، روز پنجشنبه ۱۴ میزان، وارد برلین شد.
او در نشست خبری با خانم بربوک انتقال پناهجویان افغان از پاکستان به کشورهای دیگر را هم یک دستاورد خواند.
وزیر خارجه پاکستان تصریح کرد تعداد زیادی از شهروندان افغانستان از پاکستان به آلمان منتقل شدهاند.
آلمان پیشتر اعلام کرده بود که هر هفته ۲۰۰ شهروند افغانستان را از پاکستان به برلین منتقل میکند.
سازمان صحی جهان میگوید بیش از ۱۸ میلیون نفر در افغانستان با گرسنگی شدید مواجه هستند. به گفته این سازمان، آمار کودکان مبتلا به سوء تغذیه در افغانستان هم افزایش یافته است.
این سازمان امدادی در گزارش جدیدی میگوید که ۳۴ هزار کودک زیر پنج سال به دلیل ناامنی غذایی تا ماه سپتامبر ۲۰۲۲ به مراکز صحی مراجعه کردهاند در حالی که در تمام سال ۲۰۲۱ این رقم به ۳۲ هزار و ۵۰۶ کودک میرسید.
به گفته این سازمان بلایای طبیعی مکرر، افزایش ناامنی غذایی و ادامه شیوع بیماریهای عفونی از تهدیدهای جدی هستند که مردم افغانستان با آن رو به رو هستند.
مطابق با گزارش ماه سپتامبر این سازمان ۱۳.۳ میلیون افغان در ۳۴ ولایت یک ساعت راه برای دسترسی به مراقبتهای بهداشتی و پزشکی فاصله دارند.
سازمان صحی جهان میگوید ۱۷۷ مرکز مراقبتهای بهداشتی ابتدایی را که ۲۶۵ هزار تن را تحت پوشش قرار میدهد، در افغانستان ایجاد کرده است.
ریچارد اوجدا، سناتور پیشین و سیاستمدار امریکایی به کارزار توقف «نسلکشی هزارهها» پیوست. آقای اوجدا در رشته توییتی با اشاره به مردم هزاره نوشت: «این مردم لیاقت سرزمین خودشان را دارند، آنها سزاوار زندگی هستند که در آن به دلیل قومیتشان کشته نشوند.»
این سیاستمدار امریکایی در توییترش نوشته که زنان هزاره مورد حمله قرار میگیرند زیرا آنها زن هستند... و هزاره.
او با یادآوری مسمومیت دختران در یک مکتب در زمان حکومت پیشین افغانستان میگوید آنان مسموم شدند چون طالبان نمیخواستند دختران تحصیل کنند.
به گفته آقای اوجدا، هزارهها هم در افغانستان و هم در پاکستان توسط گروههای شبهنظامی مورد آزار و اذیت قرار گرفتهاند.
این سیاستمدار امریکایی، از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ عضو سنای ویرجینیای غربی بوده و در سال ۲۰۱۸ زمانی که از اعتصاب معلمان در این ایالت حمایت کرد مورد توجه ملی قرار گرفت.
این نظامی پیشین که سابقه ماموریت در افغانستان را نیز داشته میگوید که در زمان امیر عبدالرحمن خان، حاکم سابق افغانستان (۱۸۸۰-۱۹۰۱) میلیونها هزارهها کشته، کوچانده شده و یا به بردگی درآمدند.
پس از حمله انفجاری به مرکز آموزشی کاج در غرب کابل که در آن بیش از پنجاه سه دانشآموز جان باختند، شماری از فعالان حقوق بشر و نیز سیاستمداران این حمله را محکوم کردند. قربانیان این حمله از قوم هزاره بودند.
عطا محمد نور حمله اخیر به آموزشگاه کاج را به طالبان نسبت داد و گفت که حرکت طالبان را تصفیه قومی و نسلکشی میداند. آقای نور در مصاحبه با افغانستان اینترنشنال افزود که هزارهها در هرجا و در زمانهای مختلف بسیار مظلوم واقع شدهاند و مورد نسلکشی قرار گرفتهاند.
این درحالیست که با گذشته یک هفته از حمله مرگبار به آموزشگاه کاج، تاکنون هیچ فرد یا گروهی مسئولیت این حمله را به عهده نگرفته است.
طالبان این حمله را محکوم کرده و آن را کار «دشمنان اسلام و وطن» خواندهاند.
آقای نور در پاسخ به این سوال که آیا حمله به آموزشگاه کاج در غرب کابل را «نسلکشی» و این حمله را کار طالبان میداند یا گروه دیگر، گفت که «این حرکت طالبان را هم تصفیه قومی میدانیم و هم نسلکشی.»
عطامحمد نور عضو جبهه مقاومت ملی برای نجات افغانستان است. آقای نور در مصاحبه با افغانستان اینترنشنال گفت که نه تنها هزارهها بلکه اوزبیکها، تاجیکها و پشتونهای مدرن نیز در معرض توطئه و کشتار دستهجمعی قرار دارند.
در حمله انتحاری در مرکز آموزشی کاج در غرب کابل بیش از پنجاه سه دانشآموز کشته و بیش از صد تن دیگر زخمی شدهاند.
در پی این حمله، شماری از فعالان حقوق بشر و جامعه مدنی کارزار توقف «نسلکشی هزارهها» را راهاندازی کردهاند.
آقای نور تاکید کرد که طالبان اقوام تاجیک و اوزبیک را به صورت مخفیانه به قتل میرسانند و علیه آنها توطئه میکنند. این عضو جبهه مقاومت برای نجات افغانستان تصریح کرد که طالبان در ولایتهای پنجشیر و اندراب دست به کشتار قومی زدهاند.
عطا محمد نور همچنین افزود که طالبان، پشتونهای به گفته او مدرن را هم به صورت دسته جمعی به قتل میرسانند. او گفت که طالبان در قندهار زیر عنوان دورانی و غلجایی دست به جنایت زدهاند.
آقای نور تاکید کرد که این اقدام طالبان «کشتار قومی است و من این را نسلکشی میدانم.»
مارکس پوتزل، سرپرست نمایندگی سازمان ملل در افغانستان از مرکز درمان معتادان به مواد مخدر ابن سینا در کابل بازدید کرد. بر اساس خبرنامه یوناما، آقای پوتزل از کارمندان این مرکز درمانی قدردانی کرده و از طالبان خواسته است تا «منابعی را برای معاشات، غذا، ادویه و لباس آنها اختصاص دهد.»
یوناما در این مورد توضیحات بیشتری نداده است.
مرکز درمانی معتادان به مواد مخدر ابن سینا با حمایت سازمان ملل فعالیت میکند و شمار زیادی از معتادان به مواد مخدر در آن درمان میشوند.
مقامهای طالبان میگویند در یکسال گذشته در ولایات مختلف، شمار زیادی از معتادان را جمعآوری کردهاند.
در ماههای گذشته ویدیوهایی منتشر شده که نشان میدهند افراد طالبان، معتادان را در ملاء عام تحقیر میکنند و شلاق میزنند.
طبق گزارشها، انتقال معتادان نیز داوطلبانه نیست و نیروهای طالبان آنان را به زور شلاق و شکنجه با خود میبرند.
گزارشها حاکیست که کارمندان مراکز درمانی معتادان به مواد مخدر از نبود امکانات شاکیاند.
عدم پرداخت به موقع معاش کارمندان و نبود زغال سنگ برای گرم کردن حمامها از جمله مشکلات کارمندان است.
تمنا زریاب پریانی با چهار خواهرش پس از دو بار تلاش ناموفق برای خروج از افغانستان به آلمان رسیدند. این خواهران، معترضانی بودند که پارسال توسط طالبان بازداشت شده بودند.زرمینه پریانی به افغانستان اینترنشنال گفت آنها که از سوی طالبان ممنوعالخروج بودند، روز پنجشنبه به آلمان رسیدند.
زرمینه پریانی گفت که او و چهار خواهرش دو بار هنگام تلاش برای خروج از افغانستان، توسط طالبان بازداشت و با ممانعت این گروه مواجه شدند.
این پنج خواهر معترض سرانجام از مرز سپین بولدک وارد پاکستان شدند و سپس روز پنجشنبه به آلمان رسیدند.
پس از تسلط طالبان بر افغانستان و اعمال محدودیت شدید بر زنان از جمله ممنوعیت آموزش دختران، زنان و فعالان حقوق بشر در کابل دست به اعتراض زدند.
استخبارات طالبان به تاریخ ۲۹ جدی پارسال به خانه این زنان معترض هجوم بردند و چهار خواهر شامل تمنا زریاب پریانی، زرمینه پریانی، کرشمه پریانی و شفیقه پریانی را از خانه شان بازداشت کردند. آنها ۲۶ روز در بند طالبان بودند.
آن زمان بازداشت زنان معترض با واکنشهای گسترده ملی و بینالمللی شد و نهادهای حقوق بشری اقدام طالبان برای سرکوب اعتراضات زنان و بازداشت فعالان حقوق بشر را محکوم کردند.
زرمینه پریانی به رادیو افغانستان اینترنشنال گفت که پس از رهایی تمنا زریاب پریانی از زندان طالبان، بار نخست به تاریخ ۱۹ ماه می ۲۰۲۲ آنها تلاش کردند از مسیر تورخم وارد پاکستان شوند، ولی از سوی استخبارات طالبان شناسایی، بازداشت و بار دیگر زندانی شدند.
به گفته او، طالبان پس از بازداشت آنها را به کابل برگرداندند و برای ده روز زندانی کردند.
زرمینه پریانی گفت: «وقتی ما را در مرز تورخم شناسایی کردند، خیلی ترسیده بودیم. داکتر بشیر، رئیس استخبارات طالبان در ننگرهار، هر لحظه ما را به مرگ تهدید میکرد. پس از انجام تحقیقات ساعت ۱۲ شب با نهایت برخورد بد، تحقیر و توهین ما را با پنج تن از افرادش که همه مرد بودند به کابل بازگرداندند و ده روز دیگر زندانی کرد، بعداً در بدل ضمانت مدارک خانه و سپردن تعهد که دیگر از افغانستان خارج نمیشویم، رها شدیم.»
به گفته زرمینه پریانی، آنها پس از رهایی از زندان طالبان از مسیر سپین بولدک ولایت قندهار خارج و به پاکستان رفتند.
در این میان شکوفه پریانی، کوچکترین خواهر تمنا زریاب پریانی تنها یک بار هنگام خروج از افغانستان توسط طالبان بازداشت شده است.
زرمینه پریانی افزود که آنها برای خروج از افغانستان هزینه هنگفت برای قاچاقبر پرداختهاند تا برایشان شناسنامه کاغذی با هویت مستعار تهیه کند.
خانم زرمینه گفت که آنها در این سفر، لباس سنتی مردم محلی قندهار را پوشیدند، دستهایشان را حنا کردند تا شبیه ساکنان مناطق مرزی چمن و سپین بولدک به نظر برسند.
تمنا زریاب پریانی از جمله زنان معترض کابل است که با شمار دیگر از زنان در اولین روزهای بازگشت طالبان به افغانستان به خیابانهای کابل رفتند و با شعارهای «نان، کار، آزادی» در برابر قوانین سختگیرانه این گروه اعتراض کردند.
تمنا زریاب پریانی ۲۵ ساله و قهرمان ورزش بدنسازی و برنده دو مدال طلای افغانستان است.