ارتش پاکستان می‌گوید ۱۱ عضو تحریک طالبان را در خیبر پختونخوا کشته است

او در توییتر نوشت که حکومت پیشین می‌خواست ۶۰۰ قاب دوربین‌ شب‌بین را از یک شرکت امریکایی بخرد، اما مقامات ایالات متحده آن را «خلاف روحیه تفاهمنامه دوحه» تلقی کرد و اجازه صدور آن را به افغانستان ندادند.

دستیابی طالبان به دوربین‌های شب‌بین بعد از سال ۲۰۱۷‌، به معضل بزرگی برای نیروهای امنیتی افغانستان تبدیل شد. طالبان با استفاده از تاریکی شب به راحتی می‌توانستند که نیروهای امنیتی افغانستان را مورد هدف قرار دهند و تلفات این نیروها را بالا ببرند.

معاون سابق شورای امنیت گفت که دسترسی طالبان به دوربین‌های شب بین«سبب شد که تلفات سنگین‌ به نیروهای ما وارد شود و در بسیاری نقاط مورال به صفر تقرب پیدا کند.»

قبل از دستیابی طالبان به دوربین شب‌بین نیز ارتش افغانستان با معضل تلفات بلند نیرو دست و پنجه نرم می‌کرد. تلفات روزانه نیروهای مسلح افغانستان بیش از ۵۷ نفر در روز تخمین زده می‌شد. با این حال، مدیران و فرماندهان قوای مسلح افغانستان نتوانستند این مشکل را تا آخر حل کنند.

نحوه دستیابی طالبان به دوربین‌های شب‌بین همواره به عنوان یک مساله مطرح بوده است. معاون پیشین شورای امنیت مدعی است که پاکستان به طالبان در قسمت خرید این وسیله از اوکراین و چین کمک می‌کرد.

در مقابل، طالبان ادعا کردند که تجیهزاتی چون دوربین‌های دید شب و سلاح‌های لیزری را از «نیروهای امنیتی افغان» به دست می‌آوردند. ذبیح الله مجاهد، سخنگوی طالبان در دسامبر ۲۰۱۷ گفت که این سلاح‌ها را در جریان درگیری با نیروهای خارجی یا از نیروهای مسلح دولت افغانستان در برابر پول خریداری کردند.

وزارت دفاع افغانستان همواره ادعای فروش سلاح از سوی نیروهای افغان به طالبان را رد می‌کرد. جنرال دولت وزیری، سخنگوی پیشین وزارت دفاع افغانستان در اپریل ۲۰۱۸ به نیویارک تایمز گفت که ارتش می‌تواند «حساب تمام دوربین‌های شب‌بین را پس بدهد.»

این روزنامه به نقل از مقامات امریکایی گزارش داد که علاوه بر فساد در ارتش، برخی اوقات این تجهیزات در میدان جنگ توسط نیروهای امریکایی و افغان رها می‌شد.

به نظر می‌آید که شورای امنیت ملی سابق در تامین تجهیزاتی چون دوربین شب‌بین از کشورهای دیگر نیز مشکل داشت. یک مقام بلندپایه پیشین نظامی به افغانستان اینترنشنال گفت که رفیع فاضل، معاون این شورا، در صدد خرید دوربین شب‌بین از یک شرکت بریتانیایی بود اما حکومت بریتانیا مجوز صدور این مستقل آن به افغانستان را صادر نکرد.

همچنان، او گفت فاضل و همکارانش در صدد خرید این تجهیزات از اوکراین نیز بودند اما «به علت اختلافات در شورای امنیت» در خریداری آن از این کشور ناکام ماندند.

سوالی که بی‌پاسخ باقی می‌ماند این است که ارتش افغانستان بیشتر از طالبان به تجهیزات پیشرفته نظامی، از جمله دوربین‌های شب بین مجهز بود. اما، تسلیحات و تجهیزات باعث نشد که ارگ و فرماندهان ارتش جلو افزایش قدرت و پیروزی نهایی طالبان را بگیرد.

مقامات حکومت اشرف غنی در برابر سیل انتقادات به خاطر سقوط دولت سابق تلاش دارند که توافق ایالات متحده با طالبان در دوحه را عامل اصلی سقوط معرفی کنند.

بقول نویسنده، اسلام‌آباد راهی به جز راه‌اندازی یک عملیات نظامی همه‌جانبه علیه تحریک طالبان پاکستان در منطقه مرزی افغانستان و پاکستان ندارد. زیرا، حملات تروریستی در شهرهای مختلف پاکستان افزایش یافته است. از دو ماه قبل که آتش‌بس میان طالبان پاکستانی و حکومت پاکستان به پایان رسید، ۲۶۱ نیروی امنیتی در این کشور کشته شده است.
این نویسنده می‌گوید که طالبان افغانستان نه مایل است و نه هم می‌تواند برادران ایدئولوژیک خود را از افغانستان بیرون کند. زیرا، زمانی طالبان پاکستانی از آنها در زمان جنگ علیه دولت پیشین افغانستان میزبانی کردند.
بقول او، پاکستان حتی قادر نیست عملیات‌های نظامی مانند «ضرب عضب» را که در زمان نخست‌وزیری نواز شریف علیه تحریک طالبان پاکستان انجام داد، حالا اجرا کند زیرا آن زمان کابل حکومتی تحت حمایت ایالات متحده داشت. طالبان که امروز قدرت را در دست دارد به ریش پاکستان می‌خندد و این کشور را هشدار داده است که علیه تحریک طالبان پاکستان اقدام نکند. احمد یاسر، معاون رئیس‌الوزرای طالبان، حتا پاکستان را به سخره گرفت و گفت که ارتش پاکستان در سال ۱۹۷۱ به هند تسلیم شد.
غلیرغم وابستگی شدید طالبان به پاکستان برای تدارکات و دسترسی به جهان بیرون، طالبان افغانستان می‌تواند کار را برای پاکستان دشوار کند. در پاکستان، حتی همان‌هایی که قبلاً طرفدار «عمق استراتژیک» بودند اکنون به این نظر هستند که طالبان با رسیدن به قدرت در افغانستان می‌توانند بدون هیچ تعهدی حمایت از تحریک طالبان پاکستان را ادامه دهند. درست همانگونه که از تسلیم‌دهی اسامه بن لادن به ایالات متحده سر باز زدند.

کریکتون می‌نویسد که پاکستان اکنون از ایالات متحده کمک می‌خواهد تا در مبارزه علیه تروریسم با این کشور همکاری کند؛ کشوری که خود مجبور شد در ماه اگست سال ۲۰۲۱ افغانستان را با دست‌پاچگی تمام ترک کند. او می‌نویسد که امریکا می‌خواهد به منطقه برگردد ولی این بار بر زین پاکستان برمی‌گردد. و چنین کاری طالبان را در رویارویی با پاکستان قرار خواهد داد.

100%

با پا گرفتن داعش خراسان در مناطق مرزی افغانستان و پاکستان وضعیت پیچیده‌تر از قبل شده است. داعش خراسان متشکل از عناصر رادیکال تحریک طالبان پاکستان، طالبان افغانستان و چندین گروه افراطی دیگر آسیای مرکزی و سین‌کیانگ چین است. به بیان دیگر، مرز افغانستان با پاکستان به خطرناکترین مرکز تروریستی جهان تبدیل شده است و بدتر از زمانی است که القاعده آنجا فعال بود.

این نویسنده می‌گوید که طالبان افغانستان نه مایل است و نه هم می‌تواند برادران ایدئولوژیک خود را از افغانستان بیرون کند. زیرا، زمانی طالبان پاکستانی از آنها در زمان جنگ علیه دولت پیشین افغانستان میزبانی کردند.

100%

به قول او، پاکستان حتی قادر نیست عملیات‌های نظامی مانند «ضرب عضب» را که در زمان نخست‌وزیری نواز شریف علیه تحریک طالبان پاکستان انجام داد، حالا اجرا کند زیرا آن زمان کابل حکومتی تحت حمایت ایالات متحده داشت. طالبان که امروز قدرت را در دست دارد به ریش پاکستان می‌خندد و این کشور را هشدار داده است که علیه تحریک طالبان پاکستان اقدام نکند. احمد یاسر، معاون رئیس‌الوزرای طالبان، حتا پاکستان را به سخره گرفت و گفت که ارتش پاکستان در سال ۱۹۷۱ به هند تسلیم شد.

علیرغم وابستگی شدید طالبان به پاکستان برای تدارکات و دسترسی به جهان بیرون، طالبان افغانستان می‌تواند کار را برای پاکستان دشوار کند. در پاکستان، حتی همان‌هایی که قبلاً طرفدار «عمق استراتژیک» بودند اکنون به این نظر هستند که طالبان با رسیدن به قدرت در افغانستان می‌توانند بدون هیچ تعهدی حمایت از تحریک طالبان پاکستان را ادامه دهند. درست همانگونه که از تسلیم‌دهی اسامه بن لادن به ایالات متحده سر باز زدند.

100%

اغلب سیاستمداران پاکستان ادعا می‌کنند که هند از تحریک طالبان پاکستان حمایت می‌کند. ستون‌نویسی در لاهور می‌پرسد که چگونه ممکن است «عمق استراتژیک» پاکستان قدرت را در کابل در دست داشته باشد اما هند از تحریک طالبان حمایت کند. او در آخرین ستون خود می‌نویسد که «سنت‌گرایان» به جای اینکه طالبان افغانستان را مقصر قدرت‌گیری تحریک طالبان پاکستان بدانند، انگشت روی هند بلند می‌کنند.

او می‌نویسد که گفتگوی حکومت عمران خان و جنرال فیض حمید با طالبان پاکستان و توافق آتش‌بس با این گروه، به طالبان پاکستان فرصت داد تا خود را بازسازی و تحکیم کند. حالا این گروه به قدرتی تبدیل شده و دو حزب عمده سیاسی پاکستان را که حکومت کنونی را تشکیل می‌دهد، تهدید کرده است.

به نظر نویسنده، تمام این وضعیت حاصل سیاست خارجی دیکته شده توسط نظامیان پاکستان است که افغانستان را عمق استراتژیک این کشور تعریف کرده بودند.

گزارش حملات هوایی به دنبال آن صورت گرفت که شورای امنیت ملی پاکستان این هفته به صراحت گفت که برای دفاع از خود در برابر حملات تروریستی فرامرزی که اخیراً از جانب افغانستان افزایش یافته، حق هر اقدامی را برای خود محفوظ می‌داند.

پس از افزایش حملات تروریستی در پاکستان، این کشور بارها طالبان را در افغانستان متهم کرده است که به تروریست‌های پاکستانی پناه می‌دهد. طالبان اما چنین ادعایی را رد می‌کنند.

کمیته شورای امنیت پاکستان در جلسه‌ای با قاطعیت از طالبان افغانستان خواست تا جلو هرگونه فعالیت تحریک طالبان پاکستان در خاک افغانستان را بگیرد.

در این جلسه مقامات پاکستان گفتند که اگر حملات بر خاک این کشور ادامه یابد، پاکستان هیچ ملاحظه‌ای در مبارزه با آن نخواهد داشت.

کمیشنر عالی حقوق بشر ملل متحد گفته که حقوق زنان در افغانستان و ایران مورد حمله سیستماتیک قرار دارند.

این مقام سازمان ملل همچنین گفته است که می‌خواهد برای گفتگوهای مستقیم درباره وضعیت حقوق بشری با مقامات طالبان و جمهوری اسلامی ایران دیدار کند.

آقای تورک همچنان افزوده است که این بسیار نگران کننده است که تقریباً ۷۵ سال پس از اعلامیه جهانی حقوق بشر، تلاش‌ها برای سلب حقوق از زنان و دختران افزایش یافته است.

او گفت که قصد دارد در زمان مناسب به افغانستان سفر کند و در مورد وضعیت زنان و نقش آنها در توسعه افغانستان، با مقامات طالبان مذاکره کند.

آقای تورک همچنین گفت که برای صحبت درباره وضعیت حقوق زنان درخواست سفر به ایران را مطرح کرده است، اما مقامات جمهوری ا سلامی هنوز جوابی در این مورد نداده‌اند.

تورک گفت که اگر بتواند به ایران برود بار دیگر خواستار لغو «عملکردهای تبعیض‌آمیز علیه زنان و دختران» خواهد شد و موضوع سرکوب وحشیانه اعتراضات از سوی جمهوری اسلامی را مطرح خواهد کرد.

او خلبان چرخبال آپاچی بود و در شش ماموریت نظامی علیه طالبان پرواز کرد که منجر به "قتل جان انسان‌ها" شد، چیزی که به گفته روزنامه اندیپندینت، برای شاهزاده هری مایه افتخار و شرم نیست.

شاهزاده هری دوبار در افغانستان ماموریت انجام داده است. بار اول در سال ۲۰۰۸ و بار دیگر در سال ۲۰۱۳. او در پایگاه بسشن، مرکز نیروهای بریتانیایی در هلمند وظیفه انجام داده است.

اندیپندینت می‌نویسد این اولین‌بار است که این مرد ۳۸ ساله و عضوی خاندان شاهی می‌گوید که چه تعداد جنگجویان طالبان را در طول خدمت سربازی خود کشته است.

شاهزاده هری گفته است که سربازان معمولاً نمی‌دانند چند دشمن را کشته‌اند، اما "در دوران آپاچی‌ها و لپ‌تاپ‌ها" او می‌توانست "با دقت" بگوید که چند نفر را کشته است.

شاهزاده همچنین در زندگی‌نامه خود ادعا می‌کند که برادرش ویلیام و شاهدخت کیت او را تشویق کردند تا لباس سرباز نازی بپوشد - اتفاقی که او آن را "یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات زندگی" خود می‌نامد.

شاهزاده هری به مدت ۱۰ سال در ارتش خدمت کرد و به درجه کاپیتان رسید و دو سفر برای ماموریت نظامی به افغانستان داشت.