جمهوری اسلامی:ایمنی مرزها به سامانه‌های هوشمند سپرده می‌شود، طالبان به اصول مرزی توجه کنند

این شهروندان در پی تسلط طالبان در افغانستان، با ویزای بشردوستانه به برازیل منتقل شده‌اند.

به گزارش خبرگزاری دولتی کوبا، این ۲۰۶ پناهجوی افغان اکنون مجبور شده‌اند در نبود سرپناه و پر بودن مراکز پذیرش در گوشه‌ای از شلوغ‌ترین ترمینال هوایی امریکای جنوبی زندگی کنند.

نوید حیدری، پناهجوی افغان ۳۹ که برای ناتو به عنوان مترجم کار می‌کرد به خبرگزاری پرنسا لاتینا گفت که از ترس انتقام پس از بازگشت طالبان به قدرت، او به همراه همسر و چهار فرزندشان به ایران فرار کردند و از آنجا موفق به دریافت ویزای بشردوستانه برازیل شدند.

حیدری می‌گوید: «من فکر می‌کردم که قرار است مراکز پذیرش وجود داشته باشد و دیدن این وضعیت مرا شگفت‌زده کرد.». او افزود: «ما جایی برای شستن ظرف‌ و لباس نداریم و با سر و صدای کولرها خوابیدن سخت است، اما بهتر از این است که با کودکان در خیابان باشیم.»

طبق آمار دولت برزیل ۴۰۵ افغان در سال گذشته و ۳۱۱ نفر در پنج ماه اول سال ۲۰۲۳ در این کشور درخواست پناهندگی داده‌اند.

شهرداری سائوپائولو ، تنها ۱۷۷ تخت برای مهاجران و پناهندگان را در اختیار این پناهجویان قرار داده و همه آنها پر شده است.

فلاویو دینو، وزیر عدلیه برازیل روز پنج‌شنبه (هشتم سرطان) وعده سپرد که دولت پناهجویان را تا زمانی که دولت یک سیاست قطعی برای رسیدگی به این مشکل جدی ایجاد کند به هوتل‌ها انتقال بدهد اما مشخص نکرد که چه زمانی افغان‌ها به اقامتگاه جدید منتقل خواهند شد.

اما شیوع بیماری گال در بین این پناهجویان به شرایط سخت بود و باش این مهاجران در میدان هوایی افزوده است.

داوطلبانی که به پناهندگان کمک می کنند از مقامات می خواهند که مسئولیت این وضعیت را بر عهده بگیرند.

میگل فریره کوی، از یکی از نهادهای امدادرسان به پناهجویان افغان، با اشاره به شرایط غیربهداشتی می‌گوید شیوع گال یک «تراژدی پیش‌بینی‌شده» بود.

او می افزاید: «نزدیک به یک سال را صرف هشدار نسبت به شرایط اسفناک کرده‌ایم، اما نهادهای مرتبط فقط مشکل را بر سر یکدیگر می‌اندازند.»

حیدری که مشتاق است زبان پرتگالی را به فهرست زبان‌های خود بیافزاید، امیدوار است که خانواده‌اش به زودی در یک سرپناه زندگی کند.

او در حالی که از شرایط رقت‌بار فعلی و شیوع بیماری گال شاکی است می گوید: «ما کمی می‌ترسیم، اما حداقل در اینجا طالبان دیگر ما را تعقیب نمی‌کنند.»

آنها امتیازات مالی و حقوقی پناهجویانی را که به کمک حکومت به امریکا آمده اند، ندارند. ۷۵ هزار پناهجوی تخلیه شده، از کمک نقدی برای غذا، اجاره خانه، دسترسی به خدمات حقوقی و قانونی به منظور رسیدگی به پرونده پناهجویی وغیره بهره‌مند شده‌اند.

درخواست پناهندگی از مشکلاتی است که این طیف از پناهجویان افغان به دلیل چالش های مرتبط به یافتن مشاور حقوقی و اطمینان از ارایه پرونده در دادگاه مناسب با آن مواجه اند.

عدم تسلط بر زبان کشور میزبان نیز بر مشکلات درخواست پناهندگی و روند طی مراحل آن افزوده است.

از دیگر مشکلات پناهجویان افغانی که از مرز مکسیکو وارد امریکا شده اند، دشواری در یافتن شغل است.
علی رغم داشتن تجربه و مهارت های کاری لازم، در یافتن شغل به مشکلات متعددی بوده و حداقل پنج ماه پس از ثبت درخواست پناهندگی می توانند به مجوز کار دست یابند.

آرش عزیززاده، یک از فعالان اجتماعی در شهر نیویورک، می گوید: "وضعیت افغان هایی که از مرز جنوبی وارد امریکا شده اند در مقایسه با کسانی که از طریق مراجع رسمی آمده اند، متزلزل‌تر است."

او با اشاره به قوانین "منحصر به فرد نیویورک" مبنی بر حق قانونی داشتن سرپناه بدون نیاز به اقامت و درآمد برای پناهجویان می گوید: "اگر شهر نیویورک نبود، بسیاری از این افراد در خیابان می خوابیدند."

به نقل از خبرگزاری سعودی، ولیعهد سعودی از میان مقامات بلندپایه خارجی، میزبان پادشاه مالیزیا، روسای جمهور پاکستان، سنگال و بنگلادیش بوده و با آنان دست داد.

در همین حال، ذبیح الله مجاهد، سخنگوی طالبان، عکسی از دست دادن وزیر دفاع طالبان، با ولیعهد عربستان سعودی در توییتر نشر کرد و نوشت که مولوی یعقوب «ضمن سفر حج، با ولیعهد عربستان سعودی، محمد بن سلمان دیدار نمود.»

روشن نیست که آیا وزیر دفاع طالبان به ضیافت بن سلمان دعوت شده بود یا نه. در خبر خبرگزاری دولتی سعودی اشاره‌ای به حضور مقامات طالبان در ضیافت نشده بود.

عربستان سعودی یکی از کشورهای قدرتمند اسلامی است که تا هنوز طالبان را به رسمیت نشناخته است. اما، به نظر می‌آید که سخنگوی طالبان با انتشار عکس دست دادن مولوی یعقوب با بن سلمان می‌خواست نشان دهد که از وزیر دفاع این گروه در عربستان همانند دیگر مقامات خارجی پذیرایی شد.

در این اعلامیه به «فداکاری‌ احمدشاه مسعود در راه دفاع از مردم افغانستان» نیز اشاره شده است.

پیش از این، شهرهای سن دیگو و وست منستر نیز نهم سپتامبر را به عنوان روز «احمدشاه مسعود» نامگذاری کرده بودند.

در میان کشورهای اروپایی، فرانسه هم پارسال خیابانی را در پاریس به نام احمدشاه مسعود نام‌گذاری کرد.

این فرمانده برجسته نظامی در نهم سپتامبر سال ۲۰۰۱ در اثر انفجار انتحاری دو عضو القاعده که خود را خبرنگار معرفی کرده بودند، در ولسوالی خواجه بهاءالدین ولایت تخار جان خود را از دست داد.

شورای شهر مکینی گفته که «میراث مسعود بعد از ترورش توسط القاعده نیز ادامه پیدا کرده است.»

جورج فولر، شهردار از شهروندان مکینی خواست که به مناسبت این روز، «از دوستان خود مراقبت کنید و به نیازمندان امید ببخشید.»

پیش از سقوط حکومت پیشین، در افغانستان نیز روز ۹ سپتامبر به خاطر یادبود از احمدشاه مسعود، روز شهید نامگذاری شده بود و در سطح دولتی تجلیل می‌گردید.

گزارشگر نیویورک تایمز چشم‌دیدهای خود از کابل زیر تسلط طالبان را نوشته است. طبق این گزارش با وجود فرامین محدودکننده طالبان علیه زنان، دختران محروم از ادامه آموزش در پایتخت در دورهمی‌هایشان در کافی‌شاپ‌ها رمان‌هایی از نویسنده پرآوازه ترک، الیف شافاک را در دست دارند.

نشریه امریکایی در شرح تناقض ناشی از محدودیت‌های وضع شده طالبان بر مردم و سرکشی نسل جوان افغانستان در مقابل این محدودیت‌ها نوشته است در حالی که کارمندان دولتی مرد باید ریشٰ های خود را بلند نگه دارند اما پسران نوجوان مدل موهای جدید می‌زنند و پیراهن‌های شیک را به تن می‌کنند.

احمد خالد، ۳۷ ساله به نیویورک تایمز گفته «در این ۲۰ سال خیلی تغییرات به وجود آمد. مکاتب زیادی ساخته شد و ما با دسترسی به فناوری‌های جدید به دنیا متصل شدیم.»

گزارش افزوده که طی دو سال تسلط طالبان بر افغانستان دروازه های مکتب و دانشگاه‌ به روی زنان بسته شد و علمای دین با تفسیرهای سختگیرانه از قوانین شریعت تلاش کردند تا هر نوع آثار تجددگرایی را از بین ببرند اما حالا برای نسل جوان شهری، رستورانت‌ها، سالن‌های بازی و کتاب‌فروشی‌ها به مکان‌های دلخواه شهر تبدیل شده‌اند.

نیویورک تایمز درباره این مکان‌ها نوشته است که در این مکان‌ها جوانان می‌توانند برای دمی گذرا از واقعیت تاسف بار کشوری که این جوانان با حاکمان کنونی آن احساس بیگانگی می‌کنند، فرار کنند.

نویسنده در تحلیلی این ناهماهنگی را تا حدی با دیدگاه‌های رقابتی مقامات طالبان مرتبط دانسته است.

بر این اساس مقامات طالبان که بیشتر با دیپلومات‌های خارجی تعامل داشته‌اند و به خارج از منطقه سفر کرده‌اند سیاست‌های محدودکننده کمتری را در شهرهایی مثل کابل نسبت به قندهار، مقر رهبر طالبان با حداکثری‌ترین قوانین زن‌ستیزانه، اعمال کرده‌اند.