شهرداری تهران با افزایش حقوق، پاکبان ایرانی را جایگزین پاکبان افغان کرد

مدیرعامل سازمان مدیریت پسماند شهرداری تهران گفته است که پس از خروج بخشی از کارگران مهاجر افغان، حقوق پاکبانان ایرانی افزایش یافته تا حضور آنها در این شغل در پایتخت تشویق شود.

مدیرعامل سازمان مدیریت پسماند شهرداری تهران گفته است که پس از خروج بخشی از کارگران مهاجر افغان، حقوق پاکبانان ایرانی افزایش یافته تا حضور آنها در این شغل در پایتخت تشویق شود.
محسن قضاتلو گفته است پیمانکاران شهرداری در حال جذب نیروهای جدیدند و برای این منظور فراخوان عمومی منتشر شده است. او افزوده که شکایتهای ثبتشده درباره نظافت معابر نسبت به سال گذشته کاهش یافته، اما هدف شهرداری حفظ و بهبود بیشتر وضعیت پاکیزگی شهر است.
پیش از این، ناصر امانی، عضو شورای شهر تهران، نسبت به افت کیفیت نظافت پایتخت ایران به علت کاهش شمار پاکبانها که اکثر مهاجر بودند، ابراز نگرانی کرده بود. او از شهرداری تهران خواسته بود که برنامهای شفاف برای جایگزینی ۱۰ هزار نیروی کار حذفشده ارائه کند.

وزارت عدلیه طالبان اعلام کرد کمیته مشترک کنترول کرایه منازل این وزارت، به مالکان خانه اجازه داد که کرایه خانه را تا ۱۰ درصد نسبت به پارسال افزایش دهند. این وزارت گفت در صورت افزایش کرایه خانه بیشتر از ۱۰ درصد، «متخلفان مورد پیگرد قانونی» قرار خواهند گرفت.
همزمان با اخراج صدها هزار مهاجر از ایران و پاکستان به افغانستان، شهروندان اخیرا از افزایش کرایه خانه در پایتخت و شهرهای دیگر شکایت کردهاند.
وزارت عدلیه طالبان روز دوشنبه در خبرنامهای گفت که به گونه جدی بر قراردادهای خانههای کرایهای نظارت خواهد کرد.
استاندار خراسان گفته است اگر ایران در توسعه صنعتی سرعت نگیرد، ممکن است از افغانستان عقب بماند.
به گزارش خبرگزاری ایسنا، غلامحسین مظفری روز دوشنبه در جلسهای درباره گسترش مرز دوغارون گفت که افغانستان با سرعت در حال گسترش ظرفیتهای صنعتی خود است و اکنون حدود ۱۶۰ واحد تولیدی در آن سوی مرز فعالاند.
او هشدار داده است که تاخیر در تصمیمگیریها میتواند فرصتهای اقتصادی ایران را از بین ببرد.
به گفته آقای مظفری، مرز دوغارون باید از یک گذرگاه محلی به «قطب بزرگ اقتصادی و صادراتی» ایران تبدیل شود. او خواستار رفع موانع گمرکی، ارتقای زیرساختها و تسهیل رفتوآمد کالا و مسافر شد.
استاندار خراسان همچنین از توافق با مقامهای هرات برای افزایش صادرات و کاهش محدودیتهای مرزی خبر داد و گفت اجرای این تفاهمها به همکاری نزدیک دستگاههای دو کشور وابسته است.
مرز دوغارون با اسلامقلعه در هرات وصل است و اصلیترین مسیر تجارت میان دو کشور محسوب میشود.
سازمان ملل اعلام کرد که چهار سال پس از رسیدن طالبان به قدرت، «زنان افغان عمر کوتاهتری دارند و از سلامت کمتری برخوردارند.» سازمان ملل تاکید کرد که طالبان نزدیک به ۱۰۰ فرمان ضد زن صادر کرده که نتایجی «ویرانگر» برای زنان و دختران افغان داشته است.
سازمان ملل متحد روز دوشنبه ۲۰ اسد در مطلبی در وبسایت خود نوشت که بیش از ۷۸ درصد زنان افغان نه در حال آموزشاند و نه به شغلی دسترسی دارند. اکنون یافتن شغل برای زنان دشوار و دریافت مدرک تحصیلی «ناممکن شده است.»
این بدان معناست که «تقریباً نیمی از نیروی کار عملاً سهم قابل ملاحظهای در اقتصاد افغانستان ندارند که این برای کشوری با اقتصادی ویرانشده مشکل بزرگی است.»
مرگومیر مادران «رو به افزایش است»
برآورد سازمان ملل نشان میدهد که بهدلیل دسترسی نداشتن زنان به خدمات درمانی، تا سال ۲۰۲۶ مرگومیر مادران افغان ۵۰ درصد افزایش خواهد یافت.
ملل متحد مرگ مادران را بیشتر پیامد سیاستهای تبعیضآمیز و محدودکننده طالبان میداند. زیرا، «اگر زنان اجازه ورود به آموزش عالی نداشته باشند، نمیتوانند پزشک شوند و اگر در برخی مناطق، زنان از مراجعه به پزشک مرد منع شوند – که چنین است – نمیتوان انتظار داشت زندگی سالمی داشته باشند.»
مقامهای طالبان «در ازدواجهای اجباری دخیلاند»
سازمان ملل میگوید که ازدواج کودکان نیز در حال افزایش است و زنان چه در خانه و چه در بیرون، در معرض خشونت بیشتری قرار دارند.
به نقل از این مطلب، «در برخی موارد، مقامهای حاکم [طالبان] خود در ازدواجهای اجباری دخیلاند یا مجری چنین ازدواجهایی هستند.»
زنان افغان تنها از جامعه حذف نشدهاند. به گفته سازمان ملل، «۶۲ درصد این زنان احساس میکنند که حتی در خانه نیز در تصمیمگیری نقشی ندارند.»
سوزان فرگوسن، مسئول دفتر زنان سازمان ملل در افغانستان، گفت که محدودیتهای زنان را باید بهعنوان مسئلهای «فراتر از افغانستان درک کرد.»
او گفت: «این [محدودیتها] فقط درباره حقوق و آینده زنان و دختران افغان نیست. این درباره چیزی است که ما بهعنوان جامعه جهانی از آن نام میبریم.»
این مقام سازمان ملل معتقد است که اگر سرکوب زنان و دختران افغان ادامه یابد، به این معنا است که حقوق زنان و دختران «در هر جای دنیا قابل چشمپوشی است».
رادیوی نسیم روز دوشنبه اعلام کرد که فعالیت خود را پس از ۱۳ سال کار در دایکندی و بامیان متوقف کرده است. در اعلامیهای که در صفحه فیسبوک این رسانه منتشر شد، آمده است: «گاهی زمانه بیرحمتر از آن است که صداها را تاب بیاورد».
در اعلامیه ابراز امیدواری شده است که این رادیو بتواند «با بهبود شرایط» دوباره نشرات خود را از سر بگیرد.
خبر توقف نشرات رادیو نسیم پنج روز پس از آن تایید شد که استخبارات طالبان در دایکندی مدیرمسئول و دو خبرنگار این رادیو را بازداشت کرد.
منابع از ولایت دایکندی روز دوشنبه ۲۰ اسد به افغانستان اینترنشنال گفتند که طالبان سلطانعلی جوادی، مدیرمسئول رادیو نسیم و کارمندان این رسانه را «به شرط توقف نشرات رادیو» از زندان آزاد کرده است.
استخبارات طالبان روز چهارشنبه، ۱۵ اسد ۱۴۰۴ مدیر مسئول و دو گزارشگر رادیو نسیم در دایکندی را بازداشت کرد. در همان زمان برخی از وسایل رادیو نسیم نیز ضبط شد.
مرکز خبرنگاران افغانستان گفت کارمندان رادیو نسیم به اتهام بازتاب گزارش سازمان ملل درباره فعالیت داعش و مخالفان مسلح طالبان بازداشت و مورد بازجویی قرار گرفتهاند.
رضا واحدی، صاحب امتیاز رادیو نسیم در دایکندی به رادیو فرانسه گفت طالبان سیفالله رضایی، گزارشگر رادیو نسیم، را به اتهام «خندیدن» بازداشت کرد و پس از نشان در موتر، مدتی او را برای «عبرت» در سطح شهر گرداندند و سپس او را به مقر ریاست استخبارات ولایت دایکندی منتقل کردند.
گزارشها نشان میدهد که دو خبرنگار به نامهای سیفالله رضایی و مجتبی قاسمی در حاشیه یک نشست خبری در شهر نیلی، مرکز ولایت دایکندی بازداشت شدند. استخبارات طالبان سپس سلطانعلی جوادی، مدیر مسئول رادیو را نیز احضار و بازداشت کرد.
استخبارات طالبان سپس این خبرنگاران رh به قید ضمانت رها کرد.
استخبارات طالبان در چهار سال گذشته محدودیتها و نظارت روزافزون را بر رسانهها تحمیل کرده است. از زمان ورود طالبان به کابل در اسد ۱۴۰۰ آزادی بیان کاهش یافته و رسانهها با سانسور و محدودیتهای گسترده مواجهاند.
خبرنگاران و فعالان رسانهای بارها بازداشت شدهاند، اغلب بدون محاکمه یا به شکل غیرشفاف، که باعث ترس و خودسانسوری در میان آنان شده است. سرکوب آزادی بیان فضای رسانهای را بسیار محدود کرده و گردش آزاد اطلاعات را با دشواری مواجه کرده است.
رئیس اداره امنیت حکومت پیشین در واکنش به اظهارات تند وزیر انرژی و آب طالبان از پاکستان نوشت که این کشور از این گروه در زمان جمهوریت استفاده ابزاری میکرد، «ولی امروز طالبان ارزش قبلی [خود] را از دست دادهاند.»
ضیا سراج گفت استخبارات پاکستان روزگاری از رهبران طالبان مانند «مردمک چشم خود» محافظت میکرد. اما، با تغییر منافع پاکستان رابطه این کشور با طالبان نیز تغییر کرده است.
او گفت که دوستی پاکستان با طالبان دایمی نیست.
عبدالطیف منصور، وزیر انرژی و آب طالبان در تازهترین مصاحبه خود گفته است که آنان درک کردهاند که پاکستان حکومت مرکزی قوی در افغانستان را تحمل نمیکند و برای این کشور فرقی میان طالب و مجاهد نیست. به گفته آقای منصور، پاکستان از استقلال و خودکفایی افغانستان به رهبری هر دولتی میهراسد.
این اظهارات تند واکنش پاکستان را به دنبال داشت. شفقت علی خان، سخنگوی وزارت خارجه پاکستان، انتقادات منصور از اسلامآباد را «خلاف عقل سلیم، تاریخ و واقعیتها» خواند.
او در یک نشست خبری گفت: «هیچ کشوری به اندازه پاکستان در ثبات افغانستان منفعت ندارد.»
او افزود که این اظهارات عبدالطیف منصور را با اداره طالبان مطرح خواهد کرد.
رئيس پیشین امنیت ملی افغانستان در واکنش به این اظهارات، روز در صفحه اکس خود نوشت طالبان ابزاری بود که علیه «حکومت مشروع افغانستان و جامعه جهانی» استفاده میشد.
ضیا سراج در ادامه افزود که امروز با فروپاشی جمهوری اسلامی افغانستان، طالبان برای پاکستان «ارزش قبلی خود را از دست داده است.»
آقای سراج گفت ادعای وزیر انرژی و آب طالبان درباره تقابل پاکستان با اداره این گروه او را به یاد زمانی انداخت که استخبارات پاکستان درخواست دولت پیشین افغانستان درباره تحویلدهی رئيس استخبارات طالبان را رد کرد.
در این یادداشت آمده است: «ملا نانی، رئیس قبلی کمیسیون استخبارات طالبان در آن زمان در زندان آیاسآی به سر میبرد.»
براساس این یادداشت ضیا سراج در زمانی که مسئولیت ریاست ضدتروریسم امنیت ملی افغانستان را بهعهده داشت، به نمایندگی از جمهوری اسلامی افغانستان خواهان انتقال ملا نانی به کابل شد.
آقای سراج نوشت هیئت پاکستان ملا نانی را تحویل نداد و برای توجیه کار خود توضیح داد که «ملا نانی شش دختر دارد که یک تعداد بالغ و یک تعداد دیگر خوردسال میباشند. ما و شما در افغانستان و پاکستان فرهنگ مشترک داریم و میدانیم که در نبود یک مرد در یک خانواده، ممکن نیست این همه خانمها بتوانند زندگیشان را بهصورت نارمل[عادی] به پیش ببرند.»
دولت پیشین افغانستان قبل از فروپاشی در ماه اسد ۱۴۰۰ پیوسته پاکستان را متهم میکرد که به رهبران طالبان پناه داده و از آنان در جنگ علیه کابل حمایت میکند. با این حال بعد از تسلط طالبان به کابل مقامهای دو طرف، اظهارات انتقادی علیه همدیگر رد و بدل کردهاند.
پس از اسد ۱۴۰۰ که طالبان قدرت را در افغانستان به دست گرفت، انتظاری که پاکستان از مقامهای طالبان برای مقابله با تحریک طالبان پاکستان (تیتیپی) داشت، برآورده نشد. برعکس ناامنیها و حملات خونبار در خیبرپختونخوا و بلوچستان، دو ایالت هممرز افغانستان شدت گرفت.
در واکنش به ناامنیهای فزاینده، پاکستان بهطور علنی از طالبان افغان انتقاد کرده و موج گستردهای از اخراج مهاجران افغان را آغاز کرده است.
ضیا سراج نیز در یادداشت خود آورده است: «پالیسیهای امنیتی کشورهای جهان در محور منافع ملیشان تدوین و بیرحمانه تطبیق میشود. این پالیسیها دائمی و ابدی نیستند. دوستیها و دشمنیها در مقاطع مختلف قابل تغییر است».