سازمان بین‌المللی دریانوردی: خدمه کشتی‌ها در خلیج فارس در پی حملات دریایی گرفتار شده‌اند

انوارالحق کاکر با اشاره به حساسیت بخشی از جامعه افغانستان نسبت به خط دیورند، گفت که «باقی‌ماندن در گذشته و متوهم ساختن بخشی از مردم به نفع هیچ‌کسی نیست.»

او روز سه شنبه در حساب خود در اکس نوشت که موضوع مرزهای بین‌المللی باید بر اساس توافق سیاسی و واقعیت‌های پذیرفته‌شده جهانی حل شود.

محمد محقق، رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان، اخیراً در اظهاراتی بی‌سابقه گفت که خط دیورند را به عنوان مرز بین‌المللی افغانستان و پاکستان به رسمیت می‌شناسد. این سخنان این سیاستمدار سرشناس افغانستان، واکنش‌های گسترده و تندی را در میان سیاسیون افغان به دنبال داشت.

برخی سیاستمداران ضمن محکوم کردن اظهارات محمد محقق، اعلام کردند که او در جایگاهی نیست که درباره سرنوشت خط دیورند تصمیم‌گیری کند.

بحث خط دیورند که مرز میان افغانستان و پاکستان را تعیین می‌کند، همواره یکی از مسائل مناقشه‌برانگیز در روابط دو کشور بوده است. از زمان تشکیل پاکستان در سال ۱۹۴۷، هیچ حکومتی در افغانستان این مرز را به رسمیت نشناخته است.

رئیس‌جمهور پیشین افغانستان در این مصاحبه بر برابری شهروندان در حق تعیین سرنوشت و سهم‌گیری همه مردم در آینده کشور تاکید کرده است.

او در پاسخ به این پرسش که چرا مقاومتی در برابر طالبان شکل نمی‌گیرد گفت: «هیچ‌کس نمی‌خواهد افغانستان بار دیگر به هرج‌ومرج فرو رود اما افغان‌ها قطعا آموزش دختران، حقوق زنان و حکومتی مبتنی بر اراده مردم را می‌خواهند.»

حامد کرزی با تایید وجود اختلافات داخلی در میان طالبان گفت در هر حکومتی چنین اختلافاتی ممکن است وجود داشته باشد. او افزود افغانستان به رشد اقتصادی نیاز دارد اما دستیابی به این هدف مستلزم مشارکت همگانی و تشکیل حکومتی باثبات است.

رئیس‌جمهور پیشین افغانستان با تاکید بر «گفت‌وگوهای بین‌الافغانی» افزود این کشور زمانی می‌تواند پیشرفت کند که طالبان و دیگر افغان‌ها برای ساختن آینده‌ای بهتر با یکدیگر همکاری کنند.

او همچنین گفت طالبان بخشی از افغانستان هستند و این کشور به مشارکت همگانی، احساس تعلق ملی و تامین حقوق شهروندان نیاز دارد.

حامد کرزی پیش از این نیز بارها از نبود حکومت فراگیر و بسته ماندن فضای سیاسی در افغانستان ابراز نارضایتی کرده بود اما در مواضع گذشته او، موضوع حق مردم در تعیین سرنوشت بیشتر در قالب وحدت ملی و ضرورت تشکیل نظامی همه‌شمول مطرح می‌شد.

او در این مصاحبه این موضوع را صریح‌تر از گذشته برجسته کرده و بر برابری شهروندان، سهم‌گیری همگانی و حق مردم در تعیین آینده کشور به‌عنوان یک اصل اساسی تاکید کرده است.

وزیر اطلاعات و نشرات پاکستان اعلام کرد که این کشور هنوز پاسخ رسمی از سوی ایران درباره تأیید اعزام هیئت جمهوری اسلامی برای شرکت در گفت‌وگوهای صلح اسلام‌آباد دریافت کرده است.

عطاالله تارر گفت که پاکستان به‌عنوان میانجی، به‌طور مداوم با طرف ایرانی در تماس است و مسیر دیپلماسی و گفت‌وگو را دنبال می‌کند.

او گفت که آتش‌بس میان ایران و امریکا در ساعت ۴:۵۰ بامداد روز ۲۲ اپریل به وقت پاکستان پایان می‌یابد.

این مقام پاکستان روز سه‌شنبه در اکس نوشت که تصمیم ایران برای شرکت در مذاکرات پیش از پایان آتش‌بس دو هفته‌ای، بسیار حیاتی است.

وی افزود «پاکستان تلاش‌های صادقانه‌ای برای متقاعد کردن رهبری ایران جهت مشارکت در دور دوم مذاکرات انجام داده و این تلاش‌ها همچنان ادامه دارد.»

حالا نسخه اصلی توافق‌نامه دیورند برای دقت بیشتر ترجمه و منتشر می‌شود:

توافق‌نامه خط دیورند (امضا شده در ۱۲ نوامبر ۱۸۹۳ در کابل)

متن کامل:

توافق‌نامه میان اعلیحضرت امیر عبدالرحمن خان، دارنده نشان جی‌سی،اس‌آی، امیر افغانستان و متعلقات آن، از یک سو، و مورتیمر دیورند، دارنده نشان‌های کی‌سی‌آی‌ای. سی‌اس‌آی، وزیر امور خارجه حکومت هند، از سوی دیگر.

از آنجا که برخی مسائل در مورد مرز افغانستان در سمت هند مطرح شده است، و از آنجا که هم اعلیحضرت امیر و هم حکومت هند مایل‌اند این مسائل را از طریق تفاهم دوستانه حل‌وفصل کرده و حدود حوزه‌های نفوذ خود را تعیین نمایند، به‌گونه‌ای که در آینده هیچ اختلاف نظری میان دولت‌های متحد در این زمینه باقی نماند، بدین‌وسیله توافق می‌شود:

(۱) مرز شرقی و جنوبی قلمرو اعلیحضرت، از واخان تا مرز ایران، مطابق خطی خواهد بود که در نقشه ضمیمه این توافق‌نامه نشان داده شده است.

(۲) حکومت هند در هیچ زمانی در سرزمین‌های آن‌سوی این خط در سمت افغانستان مداخله نخواهد کرد، و اعلیحضرت امیر نیز در هیچ زمانی در سرزمین‌های آن‌سوی این خط در سمت هند مداخله نخواهد کرد.

(۳) دولت بریتانیا بدین‌وسیله موافقت می‌کند که اسمار و دره بالادست آن تا چانک در اختیار اعلیحضرت امیر باقی بماند. در مقابل، اعلیحضرت موافقت می‌کند که در هیچ زمانی در سوات، باجور یا چترال، از جمله دره ارنوی یا باشگل، مداخله نکند. همچنین دولت بریتانیا موافقت می‌کند که منطقه برمل را، مطابق نقشه تفصیلی ارائه‌شده، به اعلیحضرت واگذار کند؛ در حالی که اعلیحضرت از ادعای خود نسبت به باقی مناطق وزیرستان و داور صرف‌نظر می‌کند. اعلیحضرت همچنین از ادعای خود نسبت به چاغه صرف‌نظر می‌نماید.

(۴) خط مرزی در آینده، هرجا که ممکن و مطلوب باشد، به‌صورت دقیق توسط کمیسیون‌های مشترک بریتانیایی و افغان تعیین و علامت‌گذاری خواهد شد؛ به‌گونه‌ای که این خط تا حد امکان دقیقاً با خط نشان‌داده‌شده در نقشه ضمیمه منطبق باشد و در عین حال حقوق محلی روستاهای مجاور مرز نیز در نظر گرفته شود.

(۵) در مورد مسئله چمن، امیر اعتراض خود را نسبت به پادگان جدید بریتانیا پس می‌گیرد و حقوقی را که در آب سیرکای تیلرای خریداری کرده بود به دولت بریتانیا واگذار می‌کند. در این بخش از مرز، خط به این صورت ترسیم خواهد شد:

از خط‌الرأس رشته‌کوه خواجه‌عمران در نزدیکی پها کوتل (که در قلمرو بریتانیا باقی می‌ماند)، خط به‌گونه‌ای امتداد می‌یابد که مرغۀ چمن و چشمه شاروبو در افغانستان باقی بماند و از میانه قلعه جدید چمن و پاسگاه افغان موسوم به لشکر دند عبور کند. سپس خط از میانه ایستگاه راه‌آهن و تپه‌ای به نام میان‌بلدک گذشته و با چرخش به سمت جنوب، دوباره به رشته‌کوه خواجه‌عمران می‌پیوندد، به‌طوری که پاسگاه گواشه در قلمرو بریتانیا باقی مانده و جاده شوروک در غرب و جنوب گواشه در افغانستان قرار گیرد. دولت بریتانیا در فاصله نیم مایلی از این جاده هیچ‌گونه مداخله‌ای نخواهد داشت.

(۶) مواد فوق از سوی حکومت هند و اعلیحضرت امیر افغانستان به‌عنوان حل‌وفصل کامل و رضایت‌بخش تمامی اختلافات اصلی مربوط به مرز تلقی می‌شود، و هر دو طرف متعهد می‌شوند که اختلافات جزئی - از جمله مواردی که بعداً توسط مأموران تعیین مرز بررسی خواهد شد - را با روحیه‌ای دوستانه حل کنند تا در آینده تا حد امکان از هرگونه ابهام و سوءتفاهم میان دو دولت جلوگیری شود.

(۷) با توجه به اطمینان کامل از حسن نیت اعلیحضرت نسبت به دولت بریتانیا و با تمایل به دیدن افغانستانی مستقل و نیرومند، حکومت هند هیچ‌گونه اعتراضی به خرید و واردات مهمات جنگی توسط اعلیحضرت نخواهد داشت و خود نیز در این زمینه به او کمک خواهد کرد. افزون بر این، برای نشان دادن قدردانی از روحیه دوستانه‌ای که اعلیحضرت در این مذاکرات از خود نشان داده است، حکومت هند تعهد می‌کند که کمک مالی سالانه به اعلیحضرت را به میزان شش لک روپیه افزایش دهد و آن را به دوازده لک روپیه برساند.

امضا:
هـ. م. دیورند
عبدالرحمن خان

کابل، ۱۲ نوامبر ۱۸۹۳

وزیر خارجه پاکستان در دیدار با کاردار سفارت ایالات متحده در اسلام‌آباد، خواهان تمدید آتش‌بس میان واشنگتن و تهران شد.

وزیر خارجه پاکستان افزود که کشورش همواره بر گفت‌وگو و دیپلماسی به‌عنوان تنها راهکار مؤثر برای رسیدگی به چالش‌ها و دستیابی به صلح و ثبات پایدار منطقه‌ای تأکید داشته است.

او بر ضرورت تعامل میان ایالات متحده و ایران تأکید کرد و از هر دو طرف خواست آتش‌بس را تمدید کنند و به گفت‌وگو و دیپلماسی فرصت بدهند.