هبت‌الله یک هیئت برای تفتیش جایدادها و بازداشت فرماندهان محلی طالبان در بدخشان تعیین کرد

براساس این قانون، سپردن اموال یا منافع آن به افرادی که طالبان آن‌ها را «ساعی بالفساد» خوانده، مشروط به حکم مستقیم هبت‌الله آخندزاده شده است.

این قانون همچنین گفته است که املاکی که مالکان آن فوت کرده‌اند و وارث مستحقی ندارند، به بیت‌المال تعلق خواهد گرفت.

وزارت عدلیه طالبان گفت این قانون شامل چهار فصل و ۳۱ ماده است و اجرای آن بر عهده ریاست بررسی ملکیت‌های منقول و غیرمنقول اشخاص غایب در معاونت نظامی دادگاه عالی خواهد بود.

طبق اعلامیه، این قانون چارچوب ثبت، انتقال، توثیق و اداره اموال منقول و غیرمنقول افراد غایب یا مفقودالاثر را مشخص می‌کند.

طبق این قانون، شرایط سپردن اموال افراد غایب به «بیت‌المال» و ضوابط استرداد آن به مالکان یا ورثه تبیین شده و ریاست مربوطه مکلف است از املاکی که در تصرف هیچ‌کس نیست و خطر غصب آن‌ها وجود دارد، حفاظت کند.

بر اساس ماده نهم این قانون، در صورتی که مالک، ورثه یا وکیل قانونی مراجعه کنند، ملک طبق حکم قاضی به آن‌ها بازگردانده می‌شود.

در ماده ۲۹ این قانون نیز آمده است خانه‌هایی که پس از تسلط طالبان یا قبل از آن به صورت خودسرانه توسط افراد یا نهادها تصرف شده، طبق حکم قاضی باید به مالک اصلی یا وکیل شرعی او بازگردانده شود.

این قانون همچنین به موضوعاتی مانند ثبت املاک، کرایه‌دهی، خرید و فروش، وظایف کرایه‌نشینان، شرایط وکالت شرعی و اعتبار وکالت‌نامه‌های خارج از کشور پرداخته است.

مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا گفت به همین دلیل، این اتحادیه پیوسته از هر دو طرف خواسته است خویشتن‌داری کنند و تنش را کاهش دهند.

کالاس افزود پاکستان حق دارد از خود و مردمش در چارچوب قوانین بین‌المللی دفاع کند، اما به گفته او، «گفت‌وگو، نه حملات هوایی»، بهترین راه خروج از این وضعیت است.

اسحاق دار نیز در این نشست خبری گفت با کالاس درباره مسائل منطقه‌ای و جهانی، از جمله درگیری امریکا و ایران، وضعیت امنیتی در جنوب آسیا، افغانستان و خاورمیانه گفت‌وگوی عمیق کرده است.

کالاس گفت پاکستان یک قدرت مهم منطقه‌ای و شریک مهم اتحادیه اروپا است. او همچنین از نقش دیپلوماتیک پاکستان در ارتباط با درگیری امریکا و ایران ستایش کرد و گفت این تلاش‌ها چند بار به جلوگیری از بازگشت به جنگ تمام‌عیار کمک کرده است.

طالبان و پاکستان از ماه میزان سال گذشته بر سر فعالیت تحریک طالبان پاکستان چندین بار در مرزهای دو کشور درگیر شدند. پاکستان می‌گوید تحریک طالبان پاکستانی از خاک افغانستان حمله‌هایش را طراحی و اجرا می‌کند، اما طالبان افغان این اتهام را نمی‌پذیرد و موضوع تحریک طالبان پاکستانی را مشکل داخلی پاکستان می‌داند.

بخش بزرگی از تجهیزات روسی و شوروی سابق در افغانستان از دهه‌های گذشته باقی مانده است.

پس از سال ۲۰۰۱ نیز امریکا و ناتو برای ساختن نیروی هوایی افغانستان، دوباره از هلیکوپترهای روسی، به‌ویژه می‌۱۷، استفاده کردند، چون خلبانان و تخنیک‌کاران افغان با این نوع هلیکوپتر آشنا بودند و این وسایل برای جغرافیای سخت افغانستان مناسب دانسته می‌شد.

کبلوف گفته است که در آینده امکان قرارداد درباره «سیستم‌های دیگر» نیز وجود دارد، اما در حال حاضر بحث اصلی روی ترمیم و بازسازی تجهیزات نظامی است که افغانستان در اختیار دارد.

هفته گذشته، روسیه و طالبان در حاشیه نشست امنیتی در حومه مسکو توافق همکاری نظامی-تخنیکی امضا کردند.

جزئیات کامل این توافق هنوز منتشر نشده است.

وزارت دفاع طالبان نیز گفته است که کار عملی بر اساس این توافق در روزهای آینده آغاز می‌شود.

این توافق نظامی اما نگرانی‌هایی را هم در برخی از کشورها ایجاد کرده است. رسانه‌های اروپایی نگرانی‌هایی در مورد حضور طالبان در جنگ اوکراین در پی این توافق امنیتی مطرح کردند.

تعداد دقیق تجهیزات روسی و شوروی که اکنون در اختیار طالبان است، روشن نیست. پس از سقوط جمهوری در سال ۱۴۰۰، طالبان بخشی از هواپیماها، هلیکوپترها، موترهای زرهی، سلاح‌ها و مهمات نیروهای پیشین را به دست آورد.

فاطمه اوزگون نصرت، بنیان‌گذار اکادمی آنلاین به‌دخت، می‌گوید تدابیر امنیتی این مکتب آنلاین بسیار سخت است و حتا دانش‌آموزان نام یکدیگر را نمی‌دانند.

فاطمه نوشته است که محرومیت دختران از آموزش را از کودکی تجربه کرده است. او هنگام حاکمیت نخست طالبان در دهه ۹۰ میلادی ۱۲ یا ۱۳ ساله بود و با بسته‌شدن مکتب‌ها، ناگهان مجبور شد چادری بپوشد و بدون همراه مرد از خانه بیرون نرود. به گفته او، در آن زمان نه برنامه آموزشی وجود داشت و نه اینترنت.

او گفته است که فضای ترس چنان سنگین بود که خانواده‌اش کتاب‌ها و عکس‌های خانوادگی را سوزاند، اما خودش چند کتاب را از کتابخانه پدربزرگش نجات داد و در همان سال‌های سخت خواند. فاطمه نوشته است که شب‌ها در خانه‌ای بدون برق، کنار چراغ سوخت با خانواده‌اش درس می‌خواند و آن سال‌ها را با «حلقه کوچکی از روشنایی در خانه‌ای تاریک» به یاد می‌آورد.

فاطمه پس از پایان حاکمیت طالبان مکتب را تمام کرد، در دانشکده حقوق دانشگاه کابل درس خواند، با چند نهاد غیردولتی کار کرد و برای دوره ماستری به استانبول رفت. او گفته است زمانی باور داشت افغانستان به جلو می‌رود، اما با تسلط دوباره طالبان در سال ۱۴۰۰، این امید فرو پاشید و دیگر نتوانست به کشورش بازگردد.

او سپس پلتفورم آنلاینی برای آموزش دختران ایجاد کرد.

این پلتفورم بعداً «اکادمی آنلاین به‌دخت» نام گرفت و به گفته فاطمه، خبر آن به‌سرعت پخش شد. آموزگاران داوطلب به این برنامه پیوستند و درخواست دختران از چند ولایت افغانستان رسید.

او گفته است که اکنون بیش از ۲۰۰ دختر در این اکادمی درس می‌خوانند. اکادمی به‌دخت نصاب مکتب‌های افغانستان پیش از سال ۱۴۰۰ را دنبال می‌کند و مضمون‌هایی مانند مهارت‌های کامپیوتر نیز به آن افزوده شده است.

او نوشته است که بیشتر دانش‌آموزان در روستاها زندگی می‌کنند و خانواده‌های آنان توان مالی محدودی دارند. با این حال، خانواده‌ها با وجود دشواری‌هایی مانند خرید تبلت یا نصب وای‌فای، به دختران خود فرصت درس‌خواندن می‌دهند.

فاطمه گفته است اراده دانش‌آموزان برای یادگیری «فوق‌العاده» است و آنان با وجود اینترنت ضعیف و کمبود کتاب، راه‌هایی برای ادامه آموزش پیدا می‌کنند. به گفته او، در سمستر گذشته، چهار دانش‌آموز اکادمی به‌دخت در دانشگاه‌های آنلاین پذیرفته شدند.

آموزش در اکادمی به‌دخت رایگان است. فاطمه گفته است که آنان معاش نمی‌گیرند و تمویل رسمی ندارند و اکنون به‌دنبال کمک مالی برای فراهم‌کردن دستگاه و دسترسی به انترنت برای دانش‌آموزان است.

او نوشته است که به‌دلیل تفاوت زمانی میان امریکا و افغانستان، بسیاری وقت‌ها ساعت سه صبح از خواب بیدار می‌شود. فاطمه گفته است این کار او را به کودکی‌اش برمی‌گرداند، زمانی که در خانه خاموش می‌نشست و در کتاب‌ها غرق می‌شد.

فاطمه در پایان نوشته است که امید دارد دختران افغان دوباره به مکتب برگردند و با کرامت و برابری برای بازسازی کشورشان بزرگ شوند. او گفته است اکادمی به‌دخت فقط یک گام کوچک است، اما تغییر معنادار از گام‌های کوچک آغاز می‌شود.

در این نامه‌ها، دختران افغان نوشته‌اند که پس از تسلط طالبان، زنان و دختران در افغانستان از آموزش، آزادی، فعالیت اجتماعی و حقوق ابتدایی خود محروم شده‌اند.

یکی از نویسندگان در نامه خود خطاب به آنتونیو گوترش نوشته است: «در افغانستان، دختران از آموزش محروم‌اند و دروازه‌های مکتب‌ها و دانشگاه‌ها به روی آنان بسته مانده است.»

او نوشته است که زنان افغان شاهد از دست رفتن امید، آزادی و آینده خود هستند.

در یکی دیگر از نامه‌ها آمده است که مردم افغانستان، به‌ویژه زنان و دختران، در وضعیت «بسیار دشوار و نگران‌کننده» زندگی می‌کنند و فقر شدید، بیکاری و نبود آزادی‌های ابتدایی بر زندگی روزانه مردم اثر گذاشته است.

نویسنده این نامه از سازمان ملل خواسته است در برابر این وضعیت خاموش نماند و اجازه ندهد روابط با طالبان بدون «بهبود واقعی و قابل دید» در حقوق بشر، به‌ویژه حقوق زنان، عادی‌سازی شود.

در نامه دیگری آمده است: «ما در افغانستان تحت سلطه گروهی زندگی می‌کنیم که زنان را فقط وسیله فرزندآوری می‌داند و حق زندگی نمی‌دهد.»

او نوشته است که طالبان به‌ویژه زنان را از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی، از جمله آموزش، کار، مکتب و دانشگاه محروم کرده است.

در نامه دیگری آمده است که دختران افغان نمی‌خواهند قربانی سکوت جهان شوند و از سازمان ملل می‌خواهند صدای آنان را بشنود.

نویسنده از گوترش خواسته است که در دیدارها و گفت‌وگوهایش درباره افغانستان، صدای دختران را فراموش نکند.

ثنا، دختر دیگری از افغانستان در نامه خود به دبیرکل سازمان ملل متحد نوشته است که در روابط و گفت‌وگوها با طالبان، رنج زنان را در نظر بگیرد و جامعه جهانی را برای وارد کردن فشار جدی بر این گروه تشویق کند.

نویسنده این نامه از گوترش خواسته است که بازگشایی مکتب‌ها و دانشگاه‌ها برای دختران افغان را در گفت‌وگوها و اقدام‌های خود در اولویت قرار دهد.

دختران افغان در این نامه‌ها نوشته‌اند که فراموشی زنان افغانستان، خاموشی فرهنگ و آینده افغانستان است.

در این نامه‌ها، دختران افغان به موارد متعددی از محدودیت‌هایی اشاره کرده‌اند که از سوی طالبان بر زنان و دختران در افغانستان اعمال شده است. محرومیت از آموزش، بسته‌ماندن دروازه‌های مکتب‌ها و دانشگاه‌ها، محدودیت بر آزادی، کار و حضور اجتماعی، از جمله مواردی است که در این نامه‌ها آمده است. شماری از نویسندگان این نامه‌ها «رنج خاموش زنان» را به عنوان یکی از پیامدهای سیاست‌های طالبان توصیف کردند.

آنان از دبیرکل سازمان ملل خواسته‌اند صدای دختران افغانستان را به جهان برساند و برای حق آموزش، آزادی و آینده زنان و دختران افغان اقدام جدی کند.