«۱۳ روز در زندان موقت کابل که در مقام ولایت کابل موقعیت دارد، زندانی بودم. روز اول که وارد شدم، وضعیت آن‌جا بسیار وحشت‌ناک‌تر از چیزی بود که تصور می‌کردم. شخصی را که بعدا شناختم، آمر نظارت‌خانه بود.
هنگام ورود، باید از مقابل او عبور می‌کردیم. او پایپی در دست داشت که درون آن قطعات کوچک آهن یا سرب جا داده شده بود. با آن شلاق، به گردن، دست‌ها و پاهای زندانیان می‌کوبید. من شخصا به‌دلیل کم‌بودن ریش، سه ضربه آن را تحمل کردم.
کسانی که خال‌کوبی داشتند، با خشونت لت‌وکوب می‌شدند تا سر و صورت‌شان کبود شود.
در کنار زندان مردانه، زندان زنانه نیز بود. پس از ساعت ۱۱ شب، فریاد و ناله‌های زنی را می‌شنیدم که می‌گفت: «کمک، کمک کنید. او مسلمان‌ها!»
او با چنان ترس و وحشتی فریاد می‌زد که انگار با صحنه‌ای هول‌ناک روبه‌رو شده و بر او تجاوز می‌شد. این وضعیت تا ساعت ۳ شب ادامه داشت و پس از آن صداها خاموش می‌شد، گویا روح از تن آنان جدا شده بود.
آن‌جا بود که احساس کردم افغانستان به‌سوی آبادی نمی‌رود، بلکه به‌سوی انزوا روان است. از وطن خود ناامید شدم و از آن پس، همیشه با اشک‌های جاری دعا می‌کنم که خداوند هیچ انسانی را به آن‌جا نبرد.»
