تیم نونهالان تکواندوی پناهجوی افغانستان با نمایش درخشان در هجدهمین دوره رقابتهای بینالمللی «CK» مالیزیا، عنوان قهرمانی این مسابقات را از آن خود کرد.این رقابتها از ۱۰ تا ۱۲ جولای ۲۰۲۶ در شهر کوالالامپور مالیزیا با حضور بیش از یکهزار و ۱۰۰ ورزشکار از کشورهای مختلف برگزار شد.
تیم نونهالان مهاجر افغانستان با کسب ۱۴مدال شامل ۵مدال طلا، ۵ مدال نقره و ۴ مدال برنز، در ردهبندی تیمی بالاتر از سایر تیمها قرار گرفت و جام قهرمانی را به دست آورد.
مدالآوران تیم تکواندوی مهاجران افغانستان:
مدال طلا: یگانه حسینی، سارا حسینی، ستایش عطایی، مروه فتحزاده و ذبیحالله فتحزاده.
مدال نقره: نجمه میرزایی، رقیه خاوری، میرویس شفایی، محمدحسین تقوا و کسرا شیرزاد.
مدال برنز: مریم عطایی، ابوالفضل علیزاده، جواد حسینی و ملیکا علیزاده.
همچنین ستایش عطایی در رده سنی نونهالان و یگانه حسینی در رده سنی نوجوانان، عنوان بهترین بازیکن مسابقات را به دست آوردند.
دختران تیم تکواندوی مهاجران افغانستان این موفقیت را به دختران افغانستان تقدیم کردند و ابراز امیدواری نمودند که روزی همه دختران کشور بتوانند بدون هیچ محدودیتی به آموزش، ورزش و دیگر فرصتهای رشد و شکوفایی دسترسی داشته باشند.
جود بلینگام با عملکرد درخشان خود در جام جهانی، بار دیگر نشان داد که یکی از مهمترین مهرههای تیم ملی انگلستان است؛ هرچند پس از پیروزی مقابل ناروی، اختلاف اندک و کوتاه میان او و توماس توخل، سرمربی تیم، به وجود آمد؛ اما درخشش این بازیکن این اختلاف را از کاهش داده است.
به گزارش رویترز، بلینگام پس از پیروزی ۲ بر ۱ انگلستان برابر ناروی در مرحله یکچهارم نهایی، از همتیمیهایش دفاع کرد؛ در حالی که توخل نمایش انگلستان را «پراشتباه و نهچندان خوب» توصیف کرده بود.
هافبک انگلستان که با زدن دو گل، تیمش را به نیمهنهایی رساند، گفته است که بازی در شرایط دشوار آبوهوایی و برای بازیکنانی مانند ارلینگ هالند و مارتین اودگارد آسان نبوده است.
توخل نیز با وجود انتقاد از عملکرد کلی تیم، پس از بازی از بلینگام تمجید کرد و گفته بود: «او در هر مسابقه این کار را انجام میدهد؛ او در سطح جهانی است.»
بلینگام تاکنون در لحظههای حساس جام جهانی بارها به کمک انگلستان آمده و گلهای تعیینکننده برابر ناروی و مکسیکو به ثمر رسانده است. انگلستان اکنون در مرحله نیمهنهایی باید برابر آرژانتین، قهرمان دوره گذشته، قرار بگیرد و نقش بلینگام میتواند در ادامه مسیر این تیم تعیینکننده باشد.
فیفا پس از پایان جام جهانی ۲۰۲۶ بررسی افزایش تعداد تیمهای این رقابتها به ۶۴ تیم را آغاز خواهد کرد. جیانی اینفانتینو، رییس فیفا، گفت موضوع گسترش بیشتر جام جهانی پس از این دوره در کمیتههای مربوط بررسی میشود.
او جزئیات بیشتری ارائه نکرد؛ اما تأکید کرد که جام جهانی باید فرصتی برای همه کشورهای جهان باشد.
اینفانتینو از افزایش تعداد تیمها از ۳۲ به ۴۸ تیم در جام جهانی ۲۰۲۶ دفاع کرد و گفت حضور تیمهای بیشتر باعث رشد فوتبال در نقاط مختلف جهان شده است. او افزود که تیمهای همه قارهها در این دوره سطح بالایی نشان دادهاند و کشورهای کوچکتر نیز باید فرصت حضور در بزرگترین رقابت فوتبالی جهان را داشته باشند.
رییس فیفا همچنین گفت که عملکرد تیمهای آفریقایی در این جام نشاندهنده اهمیت افزایش سهمیهها است؛ زیرا بسیاری از تیمهای این قاره توانستند به مرحله حذفی راه پیدا کنند.
در صورت افزایش تعداد تیمها به ۶۴ تیم، ساختار احتمالی جام جهانی شامل ۱۶ گروه چهار تیمی خواهد بود؛ هرچند برگزاری طولانیتر مسابقات و مسائل میزبانی میتواند چالشهایی ایجاد کند.
اینفانتینو همچنین از وقفههای نوشیدن آب در جریان مسابقات و قیمت تکتهای جام جهانی دفاع کرد و گفت ظرفیت ورزشگاهها تقریباً بهطور کامل پر شده است.
جام جهانی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۲۲ با حضور ۳۲ تیم برگزار میشد؛ اما دوره ۲۰۲۶ نخستین دورهای است که ۴۸ تیم در آن شرکت کردند. این دوره با میزبانی کانادا، مکسیکو و امریکا برگزار میشود.
جام جهانی ۲۰۳۰ قرار است به میزبانی مشترک مراکش، پرتگال و اسپانیا برگزار شود و سه دیدار ابتدایی نیز در اروگوای، آرژانتین و پاراگوای برگزار خواهد شد. در صورت افزایش تیمها به ۶۴ کشور، احتمال تغییر در ساختار میزبانی این رقابتها نیز وجود دارد.
لیونل اسکالونی، سرمربی تیم ملی آرژانتین، پیش از دیدار حساس نیمهنهایی جام جهانی مقابل انگلستان گفت که این مسابقه نباید بیشتر از یک رقابت فوتبالی تعبیر شود؛ هرچند دو تیم سابقهای پرتنش و تاریخی دارند.
اسکالونی پس از پیروزی ۳ بر ۱ آرژانتین برابر سوییس و راهیابی به نیمهنهایی گفت: «این فقط یک بازی فوتبال است. نباید به دنبال چیز دیگری باشیم. ما برابر یک تیم ملی بزرگ با مربیای بسیار باکیفیت قرار میگیریم.»
دیدار آرژانتین و انگلستان یکی از مشهورترین رقابتهای تاریخ فوتبال است که خاطراتی از جام جهانی ۱۹۶۶، جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲ و گل معروف «دست خدا» دیهگو مارادونا در جام جهانی ۱۹۸۶ را در خود دارد.
خوزه مانوئل لوپس، مهاجم آرژانتین، نیز تأکید کرد که بازیکنان این تیم با وجود اهمیت تاریخی این مسابقه، کاملاً حرفهای برخورد خواهند کرد. او گفت: «این دیدار تاریخ و احساسات زیادی پشت سر خود دارد؛ اما ما مانند هر مسابقه دیگر تا آخرین لحظه برای پیروزی تلاش میکنیم.»
مدافعان تیم ملی فرانسه پیش از دیدار نیمهنهایی جام جهانی مقابل اسپانیا تأکید کردند که از این تیم هراس ندارند؛ اما کیفیت بالای بازیکنان و سازمان دفاعی حریف را جدی میگیرند. ابراهیما کوناته، مدافع فرانسه، گفت: «از اسپانیا نمیترسیم، ما با آمادهگی بالا وارد این مسابقه میشویم.»
اسپانیا در این جام تنها یک گل دریافت کرده و با یکی از مستحکمترین خطوط دفاعی رقابتها به جمع چهار تیم برتر رسیده است. کوناته با اشاره به قدرت فردی بازیکنان اسپانیا، بهویژه لامین یامال، گفت که تمرکز فرانسه تنها روی یک بازیکن نخواهد بود، زیرا اسپانیا تیمی با کیفیت بالا است.
مکسنس لاکروا، دیگر مدافع فرانسه، نیز گفت که تیمش برای اسپانیا احترام قایل است؛ ولی هدف اصلی آنها پیروزی است. او افزود: «از آنها نمیترسیم؛ اما کیفیتشان را میدانیم. آنها بازیکنان بزرگی دارند و ما باید برای بردن تلاش کنیم.»
فرانسه که قهرمان جام جهانی ۲۰۱۸ و نایبقهرمان دوره گذشته است، امیدوار است با عبور از اسپانیا برای پنجمینبار به دیدار نهایی جام جهانی راه پیدا کند.
رقابتهای تنیس ویمبلدون یکی از معتبرترین تورنمنتهای تنیس جهان و یکی از گرنداسلمها است که هر سال در لندن برگزار میشود. در این مطلب، فهرست کامل قهرمانان بخش انفرادی مردان این رقابتها مشخص شده است.
۲۰۲۶ – یانیک سینر (ایتالیا) با شکست الکساندر زورف (آلمان)
۲۰۲۵ – یانیک سینر (ایتالیا) با شکست کارلوس آلکاراس (اسپانیا)
۲۰۲۴ – کارلوس آلکاراس (اسپانیا) با شکست نواک جوکوویچ (صربستان)
۲۰۲۳ – کارلوس آلکاراس (اسپانیا) با شکست نواک جوکوویچ (صربستان)
۲۰۲۲ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست نیک کیریوس (استرالیا)
۲۰۲۱ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست ماتئو برتینی (ایتالیا)
۲۰۲۰ – مسابقات به دلیل همهگیری ویروس کرونا لغو شد.
۲۰۱۹ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۱۸ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست کوین اندرسون (افریقای جنوبی)
۲۰۱۷ – راجر فدرر (سوییس) با شکست مارین چیلیچ (کرواسیا)
۲۰۱۶ – اندی ماری (بریتانیا) با شکست میلوس رائونیچ (کانادا)
۲۰۱۵ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۱۴ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۱۳ – اندی ماری (بریتانیا) با شکست نواک جوکوویچ (صربستان)
۲۰۱۲ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی ماری (بریتانیا)
۲۰۱۱ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست رافائل نادال (اسپانیا)
۲۰۱۰ – رافائل نادال (اسپانیا) با شکست توماس بردیچ (جمهوری چک)
۲۰۰۹ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۸ – رافائل نادال (اسپانیا) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۰۷ – راجر فدرر (سوییس) با شکست رافائل نادال (اسپانیا)
۲۰۰۶ – راجر فدرر (سوییس) با شکست رافائل نادال (اسپانیا)
۲۰۰۵ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۴ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۳ – راجر فدرر (سوییس) با شکست مارک فیلیپوسیس (استرالیا)
۲۰۰۲ – لیتون هیوئیت (استرالیا) با شکست دیوید نالبندیان (آرژانتین)
۲۰۰۱ – گوران ایوانیسویچ (کرواسیا) با شکست پات رافتر (استرالیا)
۲۰۰۰ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست پات رافتر (استرالیا)
۱۹۹۹ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست آندره آغاسی (امریکا)
۱۹۹۸ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۷ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست سدرک پیولین (فرانسه)
۱۹۹۶ – ریچارد کرایچک (هالند) با شکست مال واشنگتن (امریکا)
۱۹۹۵ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۹۴ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۳ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست جیم کوریر (امریکا)
۱۹۹۲ – آندره آغاسی (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۱ – مایکل اشتیخ (آلمان) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۹۰ – استفان ادبرگ (سویدن) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۸۹ – بوریس بکر (آلمان) با شکست استفان ادبرگ (سویدن)
۱۹۸۸ – استفان ادبرگ (سویدن) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۸۷ – پات کش (استرالیا) با شکست ایوان لندل (چکسلواکیا)
۱۹۸۶ – بوریس بکر (آلمان) با شکست ایوان لندل (چکسلواکیا)
۱۹۸۵ – بوریس بکر (آلمان) با شکست کوین کورن (امریکا)
۱۹۸۴ – جان مکانرو (امریکا) با شکست جیمی کانرز (امریکا)
۱۹۸۳ – جان مکانرو (امریکا) با شکست کریس لوئیس (نیوزیلند)
۱۹۸۲ – جیمی کانرز (امریکا) با شکست جان مکانرو (امریکا)
۱۹۸۱ – جان مکانرو (امریکا) با شکست بیورن بورگ (سویدن)
۱۹۸۰ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جان مکانرو (امریکا)
۱۹۷۹ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست راسکو تَنر (امریکا)
۱۹۷۸ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جیمی کانرز (امریکا)
۱۹۷۷ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جیمی کانرز (امریکا)
۱۹۷۶ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست ایلیه ناستاسه (رومانی)
۱۹۷۵ – آرتور اَش (امریکا) با شکست جیمی کانرز (امریکا)
۱۹۷۴ – جیمی کانرز (امریکا) با شکست کن روزول (استرالیا)
۱۹۷۳ – یان کودش (چکسلواکیا) با شکست آلکس متروولی (اتحاد شوروی)
۱۹۷۲ – استن اسمیت (امریکا) با شکست ایلیه ناستاسه (رومانی)
۱۹۷۱ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست استن اسمیت (امریکا)
۱۹۷۰ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست کن روزول (استرالیا)
۱۹۶۹ – رود لیور (استرالیا) با شکست جان نیوکامب (استرالیا)
۱۹۶۸ – رود لیور (استرالیا) با شکست تونی روچ (استرالیا)
دوران پیش از عصر آزاد تنیس (Pre-Open Era)
۱۹۶۷ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست ویلهلم بونگرت (آلمان)
۱۹۶۶ – مانوئل سانتانا (اسپانیا) با شکست دنیس رالستون (امریکا)
۱۹۶۵ – روی امرسون (استرالیا) با شکست فرد استول (استرالیا)
۱۹۶۴ – روی امرسون (استرالیا) با شکست فرد استول (استرالیا)
۱۹۶۳ – چاک مککینلی (امریکا) با شکست فرد استول (استرالیا)
۱۹۶۲ – رود لیور (استرالیا) با شکست مارتی مالیگان (استرالیا)
۱۹۶۱ – رود لیور (استرالیا) با شکست چاک مککینلی (امریکا)
۱۹۶۰ – نیل فریزر (استرالیا) با شکست رود لیور (استرالیا)
۱۹۵۹ – آلکس اولمدو (امریکا) با شکست رود لیور (استرالیا)
۱۹۵۸ – اشلی کوپر (استرالیا) با شکست نیل فریزر (استرالیا)
۱۹۵۷ – لو هود (استرالیا) با شکست اشلی کوپر (استرالیا)
۱۹۵۶ – لو هود (استرالیا) با شکست کن روزول (استرالیا)
۱۹۵۵ – تونی ترابرت (امریکا) با شکست کورت نیلسن (دانمارک)
۱۹۵۴ – یاروسلاو دروبنی (مصر) با شکست کن روزول (استرالیا)
۱۹۵۳ – ویک سیکساس (امریکا) با شکست کورت نیلسن (دانمارک)
۱۹۵۲ – فرانک سدگمن (استرالیا) با شکست یاروسلاو دروبنی (مصر)
۱۹۵۱ – دیک ساویت (امریکا) با شکست کن مکگرگور (استرالیا)
۱۹۵۰ – بادج پتی (امریکا) با شکست فرانک سدگمن (استرالیا)
۱۹۴۹ – تد شرودر (امریکا) با شکست یاروسلاو دروبنی (مصر)
۱۹۴۸ – باب فالکنبرگ (امریکا) با شکست جان برومویچ (استرالیا)
۱۹۴۷ – جک کریمر (امریکا) با شکست تام براون (امریکا)
۱۹۴۶ – ایو پترا (فرانسه) با شکست جف براون (استرالیا)
۱۹۴۰تا ۱۹۴۵ – مسابقات برگزار نشد.
۱۹۳۹ – بابی ریگز (امریکا) با شکست الوود کوک (امریکا)
۱۹۳۸ – دانلد بادج (امریکا) با شکست بانی آستین (بریتانیا)
۱۹۳۷ – دانلد بادج (امریکا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان)
۱۹۳۶ – فرد پری (بریتانیا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان)
۱۹۳۵ – فرد پری (بریتانیا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان)
۱۹۳۴ – فرد پری (بریتانیا) با شکست جک کرافورد (استرالیا)
۱۹۳۳ – جک کرافورد (استرالیا) با شکست السورث واینز (امریکا)
۱۹۳۲ – السورث واینز (امریکا) با شکست بانی آستین (بریتانیا)
۱۹۳۱ – سیدنی وود (امریکا) با پیروزی بدون برگزاری بازی نهایی (Walkover) برابر فرانک شیلدز (امریکا)
۱۹۳۰ – ویلیام تیلدن (امریکا) با شکست ویلمر آلیسون (امریکا)
۱۹۲۹ – هانری کوشه (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه)
۱۹۲۸ – رنه لاکوست (فرانسه) با شکست هانری کوشه (فرانسه)
۱۹۲۷ – هانری کوشه (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه)
۱۹۲۶ – ژان بوروترا (فرانسه) با شکست هاوارد کینزی (امریکا)
۱۹۲۵ – رنه لاکوست (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه)
۱۹۲۴ – ژان بوروترا (فرانسه) با شکست رنه لاکوست (فرانسه)
۱۹۲۳ – بیل جانستون (امریکا) با شکست فرانک هانتر (امریکا)
۱۹۲۲ – جرالد پترسون (استرالیا) با شکست رندالف لایست (استرالیا)
از سال ۱۸۷۷ تا ۱۹۲۱، رقابتهای انفرادی مردان ویمبلدون با سیستم «چلنج راوند» برگزار میشد؛ به این معنا که قهرمان سال گذشته بهصورت مستقیم به دیدار نهایی راه مییافت و برنده مرحله «تمامی مدعیان» برای رویارویی با او رقابت میکرد. در این دوره، بیشتر قهرمانان از بریتانیا بودند، مگر آنکه کشور دیگری در کنار نام آنان ذکر شده باشد.
۱۹۲۱ – ویلیام تیلدن (امریکا) با شکست برایان نورتون (افریقای جنوبی)
۱۹۲۰ – ویلیام تیلدن (امریکا) با شکست جرالد پترسون (استرالیا)
۱۹۱۹ – جرالد پترسون (استرالیا) با شکست نورمن بروکس (استرالیا)
۱۹۱۵تا ۱۹۱۸ – مسابقات برگزار نشد.
۱۹۱۴ – نورمن بروکس (استرالیا) با شکست آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند)
۱۹۱۳ – آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند) با شکست موریس مکلافلین (امریکا)
۱۹۱۲ – آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند) با شکست آرتور گور
۱۹۱۱ – آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند) با شکست هربرت بارت
۱۹۱۰ – آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند) با شکست آرتور گور
۱۹۰۹ – آرتور گور با شکست میجر ریچی
۱۹۰۸ – آرتور گور با شکست هربرت بارت
۱۹۰۷ – نورمن بروکس (استرالیا) با شکست آرتور گور
۱۹۰۶ – لارنس دوهرتی با شکست فرانک رایزلی
۱۹۰۵ – لارنس دوهرتی با شکست نورمن بروکس (استرالیا)
۱۹۰۴ – لارنس دوهرتی با شکست فرانک رایزلی
۱۹۰۳ – لارنس دوهرتی با شکست فرانک رایزلی
۱۹۰۲ – لارنس دوهرتی با شکست آرتور گور
۱۹۰۱ – آرتور گور با شکست رجینالد دوهرتی
۱۹۰۰ – رجینالد دوهرتی با شکست سیدنی اسمیت
۱۸۹۹ – رجینالد دوهرتی با شکست آرتور گور
۱۸۹۸ – رجینالد دوهرتی با شکست لارنس دوهرتی
۱۸۹۷ – رجینالد دوهرتی با شکست هارولد ماهونی
۱۸۹۶ – هارولد ماهونی با شکست ویلفرد بدلی
۱۸۹۵ – ویلفرد بدلی با شکست ویلبرفورس ایوز
۱۸۹۴ – جاشوا پیم با شکست ویلفرد بدلی
۱۸۹۳ – جاشوا پیم با شکست ویلفرد بدلی
۱۸۹۲ – ویلفرد بدلی با شکست جاشوا پیم
۱۸۹۱ – ویلفرد بدلی با شکست جاشوا پیم
۱۸۹۰ – ویلوبی همیلتون با شکست ویلیام رنشاو
۱۸۸۹ – ویلیام رنشاو با شکست ارنست رنشاو
۱۸۸۸ – ارنست رنشاو با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۸۷ – هربرت لاوفورد با شکست ارنست رنشاو
۱۸۸۶ – ویلیام رنشاو با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۸۵ – ویلیام رنشاو با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۸۴ – ویلیام رنشاو با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۸۳ – ویلیام رنشاو با شکست ارنست رنشاو
۱۸۸۲ – ویلیام رنشاو با شکست ارنست رنشاو
۱۸۸۱ – ویلیام رنشاو با شکست جان هارتلی
۱۸۸۰ – جان هارتلی با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۷۹ – جان هارتلی با شکست ویر سنت لجر گولد
۱۸۷۸ – فرانک هادو با شکست اسپنسر گور
۱۸۷۷ – اسپنسر گور با شکست ویلیام مارشال
