رودری در دیدار نیمهنهایی جام جهانی مقابل فرانسه، بار دیگر نشان داد چرا یکی از بهترین هافبکهای جهان شناخته میشود. ستاره اسپانیا با نمایشی فوقالعاده در خط میانی، نقش مهمی در پیروزی ۲ بر صفر تیمش و صعود به فینال داشت.
این بازیکن ۳۰ ساله پس از نزدیک به دو سال دوری از اوج آمادگی به دلیل مصدومیت شدید زانو، بهترین زمان را برای بازگشت انتخاب کرد و عملکردی شبیه روزهای درخشان خود در منچسترسیتی ارائه داد؛ زمانی که در سال ۲۰۲۴ توپ طلای فوتبال را کسب کرده بود.
رودری در برابر خط حمله قدرتمند فرانسه، شامل کیلیان امباپه، عثمان دمبله و مایکل اولیسه، با کنترل فضا و قطع حملات، اجازه نداد حریف بازی همیشگی خود را ارائه کند. فرانسه در این مسابقه تنها دو ضربه در چارچوب داشت و در بسیاری از لحظات، زیر فشار بازی منظم اسپانیا قرار گرفت.
هافبک اسپانیا همچنین با پاسهای دقیق و تغییر جهتهای هوشمندانه، جریان بازی را در اختیار داشت و بیش از ۱۲.۵ کیلومتر در زمین دوید تا یکی از کاملترین نمایشهای خود را به ثبت برساند.
رودری پس از پایان مسابقه گفت: «قدم به قدم پیش میرویم. تیم بسیار خوشحال است؛ اما باید آرام بمانیم و برای فینال آماده شویم.»
اسپانیا با تکیه بر تجربه رودری و نسل جدیدی از بازیکنان خود، پس از ۱۶ سال بار دیگر به فینال جام جهانی رسیده و حالا تنها یک پیروزی تا دومین قهرمانی تاریخ خود فاصله دارد.
هری کین، کاپیتان تیم ملی انگلستان، پیش از دیدار حساس مقابل آرژانتین در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶، شایعات درباره اختلاف میان توماس توخل، سرمربی تیم، و جود بلینگهام، بازیکن این تیم را رد کرد و گفت رسانهها یک گفتوگوی کوتاه را بیش از حد بزرگ کردهاند.
پس از پیروزی ۲ بر یک انگلستان مقابل ناروی در مرحله یکچهارم نهایی، انتقاد توخل از عملکرد تیم و واکنش بلینگهام به این صحبتها باعث شد برخی رسانهها از وجود تنش در اردوی انگلستان خبر دهند.
کین در واکنش به این موضوع گفت:
«ما تازه یک نبرد سخت را پشت سر گذاشته بودیم و طبیعی بود که واکنشها در آن لحظه متفاوت باشد. تلاش برای ایجاد اختلاف آسان است؛ اما واقعیت کاملاً برعکس است. اتحاد ما دلیل حضورمان در این مرحله است.»
کاپیتان انگلستان همچنین از سبک کاری توخل حمایت کرد و گفت صراحت سرمربی آلمانی یکی از ویژگیهای مثبت اوست:
«او همیشه احساساتش را نشان میدهد و حرفهایش ساختگی نیست. همین صداقت باعث شده بازیکنان به روش او باور داشته باشند.»
انگلستان روز چهارشنبه در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ در آتلانتا به مصاف آرژانتین، مدافع عنوان قهرمانی، خواهد رفت.
رویای قهرمانی، رقابت تاریخی و خاطرات تلخ گذشته؛ دیدار نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶ میان انگلستان و آرژانتین تنها یک مسابقه فوتبال نیست، بلکه تقابل دو نگاه متفاوت به هویت ملی است؛ هویتی که در طول دههها با فوتبال شکل گرفته و تغییر کرده است.
فوتبال در آرژانتین از دهه ۱۹۲۰ به یکی از عناصر اصلی تعریف شخصیت ملی تبدیل شد؛ در حالی که انگلستان در سالهای اخیر مسیر متفاوتی را پیموده و از تصویری سنتی و محدود از ملیت، به تیمی چندفرهنگی و فراگیر تبدیل شده است.
در آرژانتین، ریشههای هویت فوتبالی با مفهوم «پیهبه» (Pibe) گره خورده است؛ تصویری از بازیکنی خیابانی، باهوش، خلاق و اهل ابتکار که با تکنیک و زیرکی بر محدودیتها غلبه میکند.
جاناتان ویلسون، نویسنده کتاب «فرشتگان با چهرههای کثیف؛ تاریخ فوتبال آرژانتین»، میگوید توصیفی که در سال ۱۹۲۸ از یک فوتبالیست آرژانتینی منتشر شد، شباهت زیادی به تصویری داشت که بعدها از دیگو مارادونا ساخته شد؛ بازیکنی کوتاهقامت، سرسخت، باهوش و دارای روحیه مبارزه.
این فرهنگ فوتبالی در جامعهای شکل گرفت که در آغاز قرن بیستم با موج گسترده مهاجرت روبهرو بود. مهاجرانی از ایتالیا، اسپانیا و اروپای شرقی ساختار اجتماعی آرژانتین را تغییر دادند و فوتبال به یکی از معدود زمینههایی تبدیل شد که گروههای مختلف مردم میتوانستند در آن احساس هویت مشترک کنند.
حتی امروز نیز مفهوم «پیهبه» در فوتبال آرژانتین زنده است. برخی رفتارهای امیلیانو مارتینز، دروازهبان این تیم، از جمله جنگ روانی و اعتمادبهنفس بالای او در لحظات حساس، نمونهای از همان روحیه خیابانی و زیرکانه دانسته میشود.
در مقابل، هویت فوتبالی انگلستان در دهههای اخیر دستخوش تغییر بزرگی شده است. تیمی که زمانی با مفاهیمی مانند سنت، گذشته امپراتوری و احساس برتری فرهنگی شناخته میشد، امروز نماینده جامعهای چندفرهنگی است که بازیکنانی با پیشینههای مختلف در آن نقش اصلی دارند.
ساندر کاتوالا، مدیر اندیشکده «آینده بریتانیا»، معتقد است تیم ملی انگلستان در نیمقرن گذشته به شکل عمیقی نگاه جامعه به مفهوم «انگلستانی بودن» را تغییر داده است.
پس از قهرمانی انگلستان در جام جهانی ۱۹۶۶، هویت فوتبالی این کشور بیشتر با حس نوستالژی ملیگرایانه و خاطرات جنگ جهانی دوم پیوند داشت؛ اما در دهه ۱۹۹۰، با میزبانی یورو ۱۹۹۶ و شکلگیری شعار معروف «فوتبال به خانه برمیگردد»، نگاه تازهای به تیم ملی ایجاد شد؛ نگاهی که بیشتر بر امید، اتحاد و تجربه مشترک هواداران تأکید داشت.
امروز بازیکنانی مانند جود بلینگهام، که ریشهای چندفرهنگی دارد، نماد این تغییر هستند. او نه تنها یکی از مهمترین ستارههای انگلستان در جام جهانی ۲۰۲۶ است، بلکه تصویری تازه از جامعه این کشور ارائه میدهد.
البته مسیر تغییر بدون چالش نبوده است. پس از شکست انگلستان در فینال یورو ۲۰۲۰، بازیکنان سیاهپوست تیم به دلیل از دست دادن پنالتیها با موجی از توهینهای نژادپرستانه روبهرو شدند؛ موضوعی که واکنش گسترده اجتماعی و سیاسی به همراه داشت.
اکنون، در آستانه رویارویی دوباره انگلستان و آرژانتین، فوتبال بار دیگر نقش خود را بهعنوان آینه هویت ملی دو کشور نشان میدهد؛ یک طرف با میراث «پیهبه»، خلاقیت و روحیه خیابانی، و طرف دیگر با تصویری تازه از جامعهای متنوع و در حال تغییر. این بار اما تنها یک چیز اهمیت دارد: کدام هویت فوتبالی راه خود را به فینال جام جهانی باز خواهد کرد؟
تقابل انگلستان و آرژانتین همواره یکی از پرحاشیهترین و خاطرهانگیزترین رقابتهای تاریخ جام جهانی بوده است؛ مسابقهای که بارها از مرز فوتبال فراتر رفته و به بخشی از تاریخ سیاسی و فرهنگی دو کشور تبدیل شده است.
در آستانه دیدار نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶، خبرگزاری رویترز با افرادی که از نزدیک شاهد مهمترین لحظههای این رقابت بودهاند، گفتوگو کرده است.
یکی از نخستین فصلهای این رقابت به جام جهانی ۱۹۶۶ بازمیگردد؛ زمانی که آنتونیو راتین، کاپیتان آرژانتین، پس از دریافت کارت سرخ حاضر به ترک زمین نشد و اعتراضهایش به یکی از جنجالیترین صحنههای تاریخ جام جهانی تبدیل شد.
رکس گوار، خبرنگار رویترز که آن مسابقه را از نزدیک تماشا کرده بود، میگوید:
«همه از اتفاقی که برای راتین افتاد شوکه شده بودیم. او مدام از داور توضیح میخواست و وقتی بالاخره زمین را ترک کرد، خاطرهای فراموشنشدنی رقم خورد. بعد از بازی نیز آلف رمزی، سرمربی انگلستان، بازیکنان آرژانتین را "حیوان" خطاب کرد؛ اتفاقی که هنوز در حافظه فوتبال آرژانتین باقی مانده است.»
بیست سال بعد، در جام جهانی ۱۹۸۶ مکسیکو، این دو تیم بار دیگر مقابل هم قرار گرفتند؛ دیداری که تنها چهار سال پس از جنگ فالکلند (مالویناس) برگزار شد و حساسیتی فراتر از فوتبال داشت.
گری هرشورن، عکاس حاضر در ورزشگاه آزتکا، درباره گل معروف به گل «دست خدا» میگوید:
«متأسفانه در سمت دیگر زمین بودم و نه صحنه را دیدم و نه توانستم از آن عکس بگیرم. تازه بعد از مسابقه متوجه شدم چه اتفاق تاریخی رخ داده است.»
رکس گوار که آن زمان خبرنگار رویترز بود نیز اعتراف کرد در لحظه متوجه خطای مارادونا نشده است:
«همه چیز در کسری از ثانیه اتفاق افتاد. یکی از همکارانم گفت توپ با دست وارد دروازه شده است. بعد از بازی نیز جمله معروف مارادونا، "کمی با سر مارادونا و کمی با دست خدا"، از طریق همکارانم به دست من رسید.
در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه نیز یک اتفاق جنجالی دیگر به این رقابت تاریخی اضافه شد؛ جایی که دیوید بکام پس از درگیری با دیگو سیمئونه با کارت سرخ از زمین اخراج شد و انگلستان در نهایت در ضربات پنالتی شکست خورد.
نایجل مارتین، دروازهبان ذخیره انگلستان در آن مسابقه، معتقد است اخراج بکام تصمیمی سختگیرانه بود.
او گفت:
«به نظر من کارت سرخ بکام ناعادلانه بود. شدت آن برخورد هرگز در حد اخراج نبود. پس از حذف تیم، انتقادهایی که از او شد بسیار سنگین و بیرحمانه بود؛ در حالی که او واقعاً از این اتفاق ناراحت و ویران شده بود.»
مارتین همچنین پیروزی یک بر صفر انگلستان در جام جهانی ۲۰۰۲ با گل پنالتی بکام را نوعی انتقام از شکست سال ۱۹۹۸ توصیف کرد.
اکنون، با رویارویی دوباره انگلستان و آرژانتین در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶، فصل تازهای به یکی از ماندگارترین و پرالتهابترین رقابتهای تاریخ فوتبال جهان اضافه خواهد شد.
دیدیه دشان، سرمربی فرانسه پس از دیدار این تیم مقابل اسپانیا گفت: «بازیکنان بسیار ناراحت هستند؛ اما باید واقعبین باشیم؛ از نظر فنی اسپانیا تیم برتر میدان بود. دقت و انرژی لازم را نداشتیم و آنها با قطع مسیر پاسها و پرس مؤثر، اجازه ندادند فوتبال همیشگیمان را ارائه کنیم.»
اسپانیا که قهرمانی اروپا را نیز در کارنامه دارد، اکنون تنها یک پیروزی با فتح دومین جام جهانی تاریخ خود فاصله دارد. این تیم در دیدار نهایی باید به مصاف برنده مسابقه انگلستان و آرژانتین برود؛ دیداری که میتواند آغازگر نسل طلایی تازهای برای فوتبال اسپانیا با ستارههایی مانند لامین یامال باشد.
تیم ملی اسپانیا با ارائه یکی از بهترین نمایشهای خود در جام جهانی ۲۰۲۶، فرانسه را با نتیجه ۲ بر صفر شکست داد و برای نخستین بار پس از قهرمانی در سال ۲۰۱۰، راهی دیدار نهایی این رقابتها شد.
بازیکنان اسپانیا از همان دقایق ابتدایی مسابقه کنترل کامل بازی را در اختیار گرفتند و با مالکیت بالای توپ، پرس سنگین و گردش سریع پاسها، اجازه خودنمایی به خط حمله پرستاره فرانسه را ندادند. تیمی که در طول مسابقات یکی از خطرناکترین خطوط تهاجمی جام را در اختیار داشت، در این دیدار تنها دو شوت در چارچوب ثبت کرد و عملاً تحت فشار مداوم حریف قرار گرفت.
پدرو پورو، مدافع اسپانیا که یکی از گلهای تیمش را به ثمر رساند، پس از پایان مسابقه گفت:
«رسیدن به فینال برای من شبیه یک رؤیاست؛ حتی در بهترین رویاهایم هم چنین لحظهای را تصور نمیکردم. مقابل تیمی که تورنمنت فوقالعادهای را پشت سر گذاشته بود، هر کاری که لازم بود انجام دادیم.»
لامین یامال، پدیده ۱۹ ساله تیم ملی اسپانیا، تنها یک گام با ثبت رکوردی ماندگار در تاریخ جام جهانی فاصله دارد. این ستاره جوان در صورت حضور در دیدار نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، با ۱۹سال و ۶ روز سن، به سومین بازیکن جوان تاریخ تبدیل خواهد شد که در فینال این رقابتها به میدان میرود.
اسپانیا با پیروزی ۲ بر صفر برابر فرانسه راهی فینال شد و یامال، تنها یک روز پس از جشن تولد ۱۹ سالگیاش، فرصت یافت تا نام خود را در کنار بزرگترین ستارههای تاریخ فوتبال ثبت کند. اسپانیا در دیدار نهایی به مصاف برنده بازی آرژانتین و انگلستان خواهد رفت.
پیش از یامال، تنها پله و جوزپه برگومی در سن پایینتری در فینال جام جهانی بازی کردهاند. پله در ۱۷ سالگی در فینال جام جهانی ۱۹۵۸ برابر سویدن دو گل به ثمر رساند و برگومی نیز در ۱۸ سالگی در فینال ۱۹۸۲ مقابل آلمان غربی برای ایتالیا به میدان رفت. هر دو بازیکن در ترکیب اصلی تیمهایشان حضور داشتند و در پایان جام قهرمانی را بالای سر بردند.
اگر یامال در ترکیب اصلی اسپانیا قرار گیرد، پس از این دو اسطوره، سومین بازیکن جوان تاریخ خواهد بود که بهعنوان بازیکن ثابت در فینال جام جهانی بازی میکند. حتی اگر بهعنوان بازیکن تعویضی وارد میدان شود، همچنان نامش در فهرست معدود جوانانی قرار میگیرد که تجربه حضور در فینال جام جهانی را داشتهاند.
یامال پیش از این نیز رکوردهای متعددی را جابهجا کرده است؛ از جمله عنوان جوانترین بازیکن و گلزن تاریخ جام ملتهای اروپا و قهرمانی با اسپانیا در ۱۷ سالگی. اکنون نیز تنها دو سال بعد، در آستانه تجربه نخستین فینال جام جهانی قرار گرفته است.
براساس آمار منتشرشده از سوی فیفا، اگر اسپانیا قهرمان جام جهانی شود، یامال با ۱۹ سال و ۶ روز سن، چهارمین قهرمان جوان تاریخ این رقابتها خواهد شد. هرچند رونالدو نازاریو در سن پایینتری قهرمان جهان شد؛ اما در فینال جام جهانی ۱۹۹۴ به میدان نرفت. کوتینیو نیز در همین سن قهرمان شد؛ اما او نیز فرصت بازی در دیدار نهایی را پیدا نکرد.
جوانترین قهرمانان تاریخ جام جهانی: