الکساندر سورلوث، مهاجم تیم ملی ناروی، پس از شکست تیمش برابر انگلستان در مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی، با موجی از توهینها و آزارهای اینترنتی روبهرو شده است.این واکنشها پس از آن آغاز شد که سورلوث در یک ضدحمله حساس، توپ را به ارلینگ هالند پاس نداد.
در آن صحنه، سورلوث بهجای پاس دادن به ارلینگ هالند که در موقعیت مناسبی قرار داشت، اقدام به شوتزنی کرد. ضربه او توسط مدافع انگلستان مهار شد و دقایقی بعد انگلستان بازی را به تساوی کشاند و در نهایت با نتیجه ۲ بر ۱ در وقتهای اضافی به پیروزی رسید.
همسر سورلوث، لنا سلنس، تصاویری از پیامهای توهینآمیز منتشر کرد که در میان آنها، پیامهایی با محتوای تشویق این بازیکن به خودکشی نیز دیده میشد.
اِستوله سولباکن، سرمربی ناروی، این رفتار را «غمانگیز» توصیف کرد و گفت بازیکنانش را همواره تشویق میکند، بهویژه پس از چنین مسابقاتی، از شبکههای اجتماعی فاصله بگیرند.
سورلوث نیز از تصمیم خود دفاع کرد و گفت قصد داشته توپ را به هالند پاس بدهد؛ اما به باور او مدافع انگلستان مسیر پاس را بسته بود و به همین دلیل تصمیم گرفت خودش ضربه بزند.
رقابتهای تنیس ویمبلدون یکی از معتبرترین تورنمنتهای تنیس جهان و یکی از گرنداسلمها است که هر سال در لندن برگزار میشود. در این مطلب، فهرست کامل قهرمانان بخش انفرادی مردان این رقابتها مشخص شده است.
۲۰۲۶ – یانیک سینر (ایتالیا) با شکست الکساندر زورف (آلمان)
۲۰۲۵ – یانیک سینر (ایتالیا) با شکست کارلوس آلکاراس (اسپانیا)
۲۰۲۴ – کارلوس آلکاراس (اسپانیا) با شکست نواک جوکوویچ (صربستان)
۲۰۲۳ – کارلوس آلکاراس (اسپانیا) با شکست نواک جوکوویچ (صربستان)
۲۰۲۲ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست نیک کیریوس (استرالیا)
۲۰۲۱ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست ماتئو برتینی (ایتالیا)
۲۰۲۰ – مسابقات به دلیل همهگیری ویروس کرونا لغو شد.
۲۰۱۹ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۱۸ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست کوین اندرسون (افریقای جنوبی)
۲۰۱۷ – راجر فدرر (سوییس) با شکست مارین چیلیچ (کرواسیا)
۲۰۱۶ – اندی ماری (بریتانیا) با شکست میلوس رائونیچ (کانادا)
۲۰۱۵ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۱۴ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۱۳ – اندی ماری (بریتانیا) با شکست نواک جوکوویچ (صربستان)
۲۰۱۲ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی ماری (بریتانیا)
۲۰۱۱ – نواک جوکوویچ (صربستان) با شکست رافائل نادال (اسپانیا)
۲۰۱۰ – رافائل نادال (اسپانیا) با شکست توماس بردیچ (جمهوری چک)
۲۰۰۹ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۸ – رافائل نادال (اسپانیا) با شکست راجر فدرر (سوییس)
۲۰۰۷ – راجر فدرر (سوییس) با شکست رافائل نادال (اسپانیا)
۲۰۰۶ – راجر فدرر (سوییس) با شکست رافائل نادال (اسپانیا)
۲۰۰۵ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۴ – راجر فدرر (سوییس) با شکست اندی رادیک (امریکا)
۲۰۰۳ – راجر فدرر (سوییس) با شکست مارک فیلیپوسیس (استرالیا)
۲۰۰۲ – لیتون هیوئیت (استرالیا) با شکست دیوید نالبندیان (آرژانتین)
۲۰۰۱ – گوران ایوانیسویچ (کرواسیا) با شکست پات رافتر (استرالیا)
۲۰۰۰ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست پات رافتر (استرالیا)
۱۹۹۹ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست آندره آغاسی (امریکا)
۱۹۹۸ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۷ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست سدرک پیولین (فرانسه)
۱۹۹۶ – ریچارد کرایچک (هالند) با شکست مال واشنگتن (امریکا)
۱۹۹۵ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۹۴ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۳ – پیت سمپراس (امریکا) با شکست جیم کوریر (امریکا)
۱۹۹۲ – آندره آغاسی (امریکا) با شکست گوران ایوانیسویچ (کرواسیا)
۱۹۹۱ – مایکل اشتیخ (آلمان) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۹۰ – استفان ادبرگ (سویدن) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۸۹ – بوریس بکر (آلمان) با شکست استفان ادبرگ (سویدن)
۱۹۸۸ – استفان ادبرگ (سویدن) با شکست بوریس بکر (آلمان)
۱۹۸۷ – پات کش (استرالیا) با شکست ایوان لندل (چکسلواکیا)
۱۹۸۶ – بوریس بکر (آلمان) با شکست ایوان لندل (چکسلواکیا)
۱۹۸۵ – بوریس بکر (آلمان) با شکست کوین کورن (امریکا)
۱۹۸۴ – جان مکانرو (امریکا) با شکست جیمی کانرز (امریکا)
۱۹۸۳ – جان مکانرو (امریکا) با شکست کریس لوئیس (نیوزیلند)
۱۹۸۲ – جیمی کانرز (امریکا) با شکست جان مکانرو (امریکا)
۱۹۸۱ – جان مکانرو (امریکا) با شکست بیورن بورگ (سویدن)
۱۹۸۰ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جان مکانرو (امریکا)
۱۹۷۹ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست راسکو تَنر (امریکا)
۱۹۷۸ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جیمی کانرز (امریکا)
۱۹۷۷ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست جیمی کانرز (امریکا)
۱۹۷۶ – بیورن بورگ (سویدن) با شکست ایلیه ناستاسه (رومانی)
۱۹۷۵ – آرتور اَش (امریکا) با شکست جیمی کانرز (امریکا)
۱۹۷۴ – جیمی کانرز (امریکا) با شکست کن روزول (استرالیا)
۱۹۷۳ – یان کودش (چکسلواکیا) با شکست آلکس متروولی (اتحاد شوروی)
۱۹۷۲ – استن اسمیت (امریکا) با شکست ایلیه ناستاسه (رومانی)
۱۹۷۱ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست استن اسمیت (امریکا)
۱۹۷۰ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست کن روزول (استرالیا)
۱۹۶۹ – رود لیور (استرالیا) با شکست جان نیوکامب (استرالیا)
۱۹۶۸ – رود لیور (استرالیا) با شکست تونی روچ (استرالیا)
دوران پیش از عصر آزاد تنیس (Pre-Open Era)
۱۹۶۷ – جان نیوکامب (استرالیا) با شکست ویلهلم بونگرت (آلمان)
۱۹۶۶ – مانوئل سانتانا (اسپانیا) با شکست دنیس رالستون (امریکا)
۱۹۶۵ – روی امرسون (استرالیا) با شکست فرد استول (استرالیا)
۱۹۶۴ – روی امرسون (استرالیا) با شکست فرد استول (استرالیا)
۱۹۶۳ – چاک مککینلی (امریکا) با شکست فرد استول (استرالیا)
۱۹۶۲ – رود لیور (استرالیا) با شکست مارتی مالیگان (استرالیا)
۱۹۶۱ – رود لیور (استرالیا) با شکست چاک مککینلی (امریکا)
۱۹۶۰ – نیل فریزر (استرالیا) با شکست رود لیور (استرالیا)
۱۹۵۹ – آلکس اولمدو (امریکا) با شکست رود لیور (استرالیا)
۱۹۵۸ – اشلی کوپر (استرالیا) با شکست نیل فریزر (استرالیا)
۱۹۵۷ – لو هود (استرالیا) با شکست اشلی کوپر (استرالیا)
۱۹۵۶ – لو هود (استرالیا) با شکست کن روزول (استرالیا)
۱۹۵۵ – تونی ترابرت (امریکا) با شکست کورت نیلسن (دانمارک)
۱۹۵۴ – یاروسلاو دروبنی (مصر) با شکست کن روزول (استرالیا)
۱۹۵۳ – ویک سیکساس (امریکا) با شکست کورت نیلسن (دانمارک)
۱۹۵۲ – فرانک سدگمن (استرالیا) با شکست یاروسلاو دروبنی (مصر)
۱۹۵۱ – دیک ساویت (امریکا) با شکست کن مکگرگور (استرالیا)
۱۹۵۰ – بادج پتی (امریکا) با شکست فرانک سدگمن (استرالیا)
۱۹۴۹ – تد شرودر (امریکا) با شکست یاروسلاو دروبنی (مصر)
۱۹۴۸ – باب فالکنبرگ (امریکا) با شکست جان برومویچ (استرالیا)
۱۹۴۷ – جک کریمر (امریکا) با شکست تام براون (امریکا)
۱۹۴۶ – ایو پترا (فرانسه) با شکست جف براون (استرالیا)
۱۹۴۰تا ۱۹۴۵ – مسابقات برگزار نشد.
۱۹۳۹ – بابی ریگز (امریکا) با شکست الوود کوک (امریکا)
۱۹۳۸ – دانلد بادج (امریکا) با شکست بانی آستین (بریتانیا)
۱۹۳۷ – دانلد بادج (امریکا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان)
۱۹۳۶ – فرد پری (بریتانیا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان)
۱۹۳۵ – فرد پری (بریتانیا) با شکست گاتفرید فون کرام (آلمان)
۱۹۳۴ – فرد پری (بریتانیا) با شکست جک کرافورد (استرالیا)
۱۹۳۳ – جک کرافورد (استرالیا) با شکست السورث واینز (امریکا)
۱۹۳۲ – السورث واینز (امریکا) با شکست بانی آستین (بریتانیا)
۱۹۳۱ – سیدنی وود (امریکا) با پیروزی بدون برگزاری بازی نهایی (Walkover) برابر فرانک شیلدز (امریکا)
۱۹۳۰ – ویلیام تیلدن (امریکا) با شکست ویلمر آلیسون (امریکا)
۱۹۲۹ – هانری کوشه (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه)
۱۹۲۸ – رنه لاکوست (فرانسه) با شکست هانری کوشه (فرانسه)
۱۹۲۷ – هانری کوشه (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه)
۱۹۲۶ – ژان بوروترا (فرانسه) با شکست هاوارد کینزی (امریکا)
۱۹۲۵ – رنه لاکوست (فرانسه) با شکست ژان بوروترا (فرانسه)
۱۹۲۴ – ژان بوروترا (فرانسه) با شکست رنه لاکوست (فرانسه)
۱۹۲۳ – بیل جانستون (امریکا) با شکست فرانک هانتر (امریکا)
۱۹۲۲ – جرالد پترسون (استرالیا) با شکست رندالف لایست (استرالیا)
از سال ۱۸۷۷ تا ۱۹۲۱، رقابتهای انفرادی مردان ویمبلدون با سیستم «چلنج راوند» برگزار میشد؛ به این معنا که قهرمان سال گذشته بهصورت مستقیم به دیدار نهایی راه مییافت و برنده مرحله «تمامی مدعیان» برای رویارویی با او رقابت میکرد. در این دوره، بیشتر قهرمانان از بریتانیا بودند، مگر آنکه کشور دیگری در کنار نام آنان ذکر شده باشد.
۱۹۲۱ – ویلیام تیلدن (امریکا) با شکست برایان نورتون (افریقای جنوبی)
۱۹۲۰ – ویلیام تیلدن (امریکا) با شکست جرالد پترسون (استرالیا)
۱۹۱۹ – جرالد پترسون (استرالیا) با شکست نورمن بروکس (استرالیا)
۱۹۱۵تا ۱۹۱۸ – مسابقات برگزار نشد.
۱۹۱۴ – نورمن بروکس (استرالیا) با شکست آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند)
۱۹۱۳ – آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند) با شکست موریس مکلافلین (امریکا)
۱۹۱۲ – آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند) با شکست آرتور گور
۱۹۱۱ – آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند) با شکست هربرت بارت
۱۹۱۰ – آنتونی وایلدینگ (نیوزیلند) با شکست آرتور گور
۱۹۰۹ – آرتور گور با شکست میجر ریچی
۱۹۰۸ – آرتور گور با شکست هربرت بارت
۱۹۰۷ – نورمن بروکس (استرالیا) با شکست آرتور گور
۱۹۰۶ – لارنس دوهرتی با شکست فرانک رایزلی
۱۹۰۵ – لارنس دوهرتی با شکست نورمن بروکس (استرالیا)
۱۹۰۴ – لارنس دوهرتی با شکست فرانک رایزلی
۱۹۰۳ – لارنس دوهرتی با شکست فرانک رایزلی
۱۹۰۲ – لارنس دوهرتی با شکست آرتور گور
۱۹۰۱ – آرتور گور با شکست رجینالد دوهرتی
۱۹۰۰ – رجینالد دوهرتی با شکست سیدنی اسمیت
۱۸۹۹ – رجینالد دوهرتی با شکست آرتور گور
۱۸۹۸ – رجینالد دوهرتی با شکست لارنس دوهرتی
۱۸۹۷ – رجینالد دوهرتی با شکست هارولد ماهونی
۱۸۹۶ – هارولد ماهونی با شکست ویلفرد بدلی
۱۸۹۵ – ویلفرد بدلی با شکست ویلبرفورس ایوز
۱۸۹۴ – جاشوا پیم با شکست ویلفرد بدلی
۱۸۹۳ – جاشوا پیم با شکست ویلفرد بدلی
۱۸۹۲ – ویلفرد بدلی با شکست جاشوا پیم
۱۸۹۱ – ویلفرد بدلی با شکست جاشوا پیم
۱۸۹۰ – ویلوبی همیلتون با شکست ویلیام رنشاو
۱۸۸۹ – ویلیام رنشاو با شکست ارنست رنشاو
۱۸۸۸ – ارنست رنشاو با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۸۷ – هربرت لاوفورد با شکست ارنست رنشاو
۱۸۸۶ – ویلیام رنشاو با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۸۵ – ویلیام رنشاو با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۸۴ – ویلیام رنشاو با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۸۳ – ویلیام رنشاو با شکست ارنست رنشاو
۱۸۸۲ – ویلیام رنشاو با شکست ارنست رنشاو
۱۸۸۱ – ویلیام رنشاو با شکست جان هارتلی
۱۸۸۰ – جان هارتلی با شکست هربرت لاوفورد
۱۸۷۹ – جان هارتلی با شکست ویر سنت لجر گولد
۱۸۷۸ – فرانک هادو با شکست اسپنسر گور
۱۸۷۷ – اسپنسر گور با شکست ویلیام مارشال
تیمهای ملی آرژانتین و سوییس، ۱۲ سال پس از دیدار خاطرهانگیز خود در جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل، بار دیگر در مرحله حذفی جام جهانی برابر یکدیگر قرار میگیرند؛ دیداری که اینبار در مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ برگزار خواهد شد.
آخرین تقابل دو تیم در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی ۲۰۱۴ بود؛ مسابقهای که تا وقتهای اضافه بدون گل دنبال شد و سرانجام آنخل دیماریا با گل دقیقه ۱۱۸، مقاومت سوییس را شکست و آرژانتین را راهی مرحله بعد کرد.
اکنون شرایط دو تیم نسبت به ۱۲ سال قبل کاملاً متفاوت است. آرژانتین بهعنوان مدافع عنوان قهرمانی و قهرمان جام جهانی ۲۰۲۲ قطر پا به میدان میگذارد؛ تیمی که همچنان با رهبری لیونل مسی، یکی از مدعیان اصلی فتح جام محسوب میشود.
آرژانتین در مرحله یکهشتم نهایی، در حالی که تا دقیقه ۷۹ با نتیجه ۲ بر صفر از مصر عقب بود، با بازگشتی تماشایی سه گل به ثمر رساند و با پیروزی ۳ بر ۲ به جمع هشت تیم برتر مسابقات راه یافت.
مسی پس از آن مسابقه گفت: «باز هم سختی زیادی کشیدیم؛ اما جام جهانی همین است. همه بازیها دشوار هستند. این تیم هرگز تسلیم نمیشود و تا آخرین لحظه برای پیروزی میجنگد.»
در سوی مقابل، سوییس نیز یکی از شگفتیسازان این دوره از رقابتها بوده است. شاگردان مورات یاکین با شکست کلمبیا در ضربات پنالتی، برای نخستین بار پس از ۷۲ سال به مرحله یکچهارم نهایی جام جهانی صعود کردند و اکنون امیدوارند برابر مدافع عنوان قهرمانی نیز دست به کار بزرگی بزنند.
از ترکیب دو تیم در دیدار سال ۲۰۱۴، تنها سه بازیکن همچنان حضور دارند؛ لیونل مسی از آرژانتین و گرانیت ژاکا و ریکاردو رودریگز از سوییس.
ژاکا درباره رویارویی دوباره با مسی گفت: «حضور در دوران بازی چنین فوتبالیستی یک افتخار است. در سال ۲۰۱۴ مقابل او بازی کردیم و کیفیت فوقالعادهاش را میشناسیم. البته آرژانتین فقط مسی نیست و تیم بسیار قدرتمندی دارد.»
ریکاردو رودریگز نیز اظهار داشت: «آرژانتین تیم بزرگی است؛ بازیکنان فوقالعاده و سرمربی خوبی دارد. ما سبک بازی آنها را میشناسیم و البته بهترین بازیکن جهان، یعنی مسی، را هم در اختیار دارند.»
مورات یاکین، سرمربی سوییس، معتقد است نمایشهای اخیر آرژانتین مقابل کیپورد و مصر نشان داده که این تیم آسیبپذیر است و میتوان از نقاط ضعف آن استفاده کرد.
او گفت: «مقابل مدافع عنوان قهرمانی قرار میگیریم و این یک فرصت ویژه است. در عین حال، متوجه شدهایم که آرژانتین شکستناپذیر نیست. فکر میکنم از نظر تاکتیکی، مسابقه بسیار جذابی در پیش خواهیم داشت.»
در مقابل، لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین، نیز با تمجید از حریف گفت سوییس تیمی با «سابقهای درخشان در جام جهانی» و بازیکنانی باکیفیت است و شاگردانش برای عبور از این مرحله باید یکی از دشوارترین مسابقات خود را پشت سر بگذارند.
اکنون، ۱۲ سال پس از گل تاریخی آنخل دیماریا در سائوپائولو، سوییس بار دیگر برای رسیدن به نیمهنهایی باید از سد همان رقیب قدیمی؛ آرژانتین و لیونل مسی عبور کند.
کاخ سفید از نحوه مدیریت محدودیتهای ویزای تیم ملی فوتبال ایران در جریان جام جهانی ۲۰۲۶ دفاع و اعلام کرد که استقرار کاروان ایران در شهر تیخوانای مکسیکو، بهجای آریزونای امریکا، تصمیمی بود که به سود همه طرفها تمام شد.
اندرو جولیانی، مدیر اجرایی کارگروه جام جهانی کاخ سفید، گفت با وجود اعتراضهای فدراسیون فوتبال ایران در مرحله گروهی و پس از حذف این تیم از مسابقات، هماهنگیهای مرزی میان امریکا و مکسیکو بدون مشکل انجام شد و روند حضور تیم ایران در رقابتها بهخوبی مدیریت شد.
جولیانی در گفتوگو با خبرنگاران اظهار داشت: «مهم است که گفته شود ایران خودش تیخوانا را بهعنوان محل اقامت انتخاب کرد. ما از این تصمیم استقبال کردیم. مکسیکو نیز از این انتخاب راضی بود و خود مسئولان ایرانی هم اعلام کردند که از این تصمیم خشنود هستند.»
او افزود: «هدف کارگروه جام جهانی کاخ سفید این بود که با رویکردی منطقی، شرایطی فراهم شود تا ورزشکاران در زمین مسابقه از فرصت برابر برخوردار باشند.»
پیشتر، کلودیا شینبائوم، رئیسجمهور مکسیکو، اعلام کرده بود که دولت این کشور با اسکان تیم ملی ایران در مکسیکو موافقت کرده است. او همچنین گفته بود که ایالات متحده تمایلی به میزبانی تیم ایران نداشت.
جولیانی همچنین مدعی شد این تصمیم باعث شد افرادی که به گفته او با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ارتباط دارند، نتوانند از جام جهانی بهعنوان راهی برای ورود به امریکا استفاده کنند.
صدور دیرهنگام ویزا و محدودیت برای اعضای کادر فنی
بر اساس گزارش رویترز، امریکا تنها ۱۰ روز پیش از نخستین مسابقه ایران، ویزای تمام بازیکنان تیم ملی را صادر کرد، اما برای شماری از اعضای کادر مدیریتی و اجرایی تیم، از جمله برخی مسئولان کلیدی، مجوز ورود صادر نشد.
در آغاز رقابتها، تیم ملی ایران تنها یک روز پیش از هر مسابقه اجازه ورود به خاک امریکا را داشت؛ موضوعی که امیر قلعهنویی، سرمربی ایران، از آن بهعنوان نشانهای از «مظلومترین تیم جام جهانی» یاد کرده بود.
جولیانی در دفاع از این محدودیتها گفت شرایط سفر ایران با سایر تیمها مقایسه شده است.
او اظهار داشت: «در لسآنجلس، ایران یک روز زودتر وارد امریکا شد. برای مقایسه، تیم ملی امریکا از اورنج کانتی با اتوبوس مسافتی طولانیتر از پرواز ایران را طی کرد.»
به گفته او، برای سومین دیدار ایران در شهر سیاتل، به دلیل طولانیتر بودن مسیر پرواز، اجازه داده شد کاروان ایران دو روز پیش از مسابقه وارد امریکا شود تا «اصل برابری» رعایت شود.
با این حال، وزارت امنیت داخلی امریکا تأکید کرده بود که اعضای تیم ملی ایران باید بلافاصله پس از پایان مسابقات، خاک امریکا را ترک کنند.
تیم ملی ایران پس از حذف از مرحله گروهی، در پیامی از مردم شهر تیخوانا بهدلیل میزبانی و حمایتشان قدردانی کرد و نوشت: «مکسیکو برای ما به خانه دوم و تیم دوم تبدیل شد.»
تیمهای ملی فوتبال انگلستان و ناروی بامداد شنبه در یکچهارم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ به مصاف هم میروند؛ دیداری که از یک سو انگلستان را با فشار پایان دادن به ۶۰ سال انتظار برای قهرمانی جهان روبهرو کرده و از سوی دیگر، ناروی با اتکا به ارلینگ هالند به دنبال ادامه شگفتیسازی خود است.
هالند که با هفت گل یکی از ستارههای جام جهانی بوده، نقش اصلی را در صعود ناروی به جمع هشت تیم برتر ایفا کرده است. مهاجم ۲۵ ساله با دو گل مقابل برازیل در مرحله یکهشتم نهایی، تیمش را به نخستین حضور در یکچهارم نهایی جام جهانی پس از ۲۸ سال رساند.
با این حال، انگلستان از نظر تجربه حضور در مراحل پایانی تورنمنتهای بزرگ شرایط بهتری دارد. شاگردان توماس توخل در هشت سال گذشته سه بار به یکچهارم نهایی یا بالاتر در جام جهانی و دو بار نیز به مراحل پایانی جام ملتهای اروپا رسیدهاند، اما همچنان تنها قهرمانی تاریخ خود را در جام جهانی ۱۹۶۶ در کارنامه دارند.
هالند پیش از این مسابقه، با لحنی طنزآمیز تلاش کرد فشار روانی را به رقیب منتقل کند. او گفت: «همه باید فشار را روی بازیکنان انگلستان بگذارید. آنها یکی از مدعیان اصلی قهرمانی هستند.»
جان استونز، مدافع انگلستان و همتیمی سابق هالند در لیگ برتر، در واکنش به این اظهارات گفت: «برای ناروی همان احترامی را قائل هستیم که برای هر حریف دیگری داریم. کیفیت آنها، بهویژه هالند، را میشناسیم اما تاکنون نمایشهای دفاعی بسیار خوبی داشتهایم.»
موفقیت ناروی تنها به درخشش هالند و مارتین اودگارد محدود نشده است. بازیکنان این تیم بارها بر همدلی و اتحاد موجود در اردوی خود تأکید کردهاند. مورتن تورسبی، هافبک ناروی، گفت: «در تیم ما انرژی منفی وجود ندارد. سالهاست کنار هم هستیم و رابطه بسیار خوبی با یکدیگر داریم.»
در سوی مقابل، انگلستان نیز پس از پیروزی دشوار برابر مکزیک در حالی که بخش زیادی از مسابقه را ۱۰ نفره دنبال کرد، روحیه بالایی دارد؛ هرچند این پیروزی هزینه سنگینی برای آنها داشت و جَرل کوانساه به دلیل دریافت کارت قرمز، با محرومیت دو جلسهای مواجه شد؛ موضوعی که گزینههای توخل در سمت راست خط دفاعی را محدود کرده است.
انگلستانیها همچنان به درخشش هری کین، کاپیتان و مهاجم گلزن خود، امیدوارند. کین تاکنون شش گل در جام جهانی به ثمر رسانده و در کنار جود بلینگهام، یکی از مهرههای کلیدی سهشیرها محسوب میشود.
کریستیان تورستودت، هافبک ناروی، درباره این مسابقه گفت: «انگلستان تیمی منسجم است، اما ما هم بازیکنانی داریم که میتوانند در لحظات بزرگ سرنوشت بازی را تغییر دهند. وقتی دو تیم قدرتمند مقابل هم قرار میگیرند، معمولاً همین لحظههای حساس نتیجه را رقم میزنند.»
جام جهانی ۲۰۲۶ در حالی به حساسترین روزهای خود رسیده که آرژانتین مدافع عنوان قهرمانی، بیش از هر تیم دیگری در مرکز بحثها و جنجالها قرار گرفته است. پس از پیروزی آرژانتین مقابل مصر و صعود این تیم، حالا بحث در مورد این که جام جهانی برای یاران لیونل مسی مهندسی شده، به اوج رسیده است.
صعود دشوار آرژانتین به مرحله یکچهارم نهایی، بهویژه پس از بازگشت دراماتیک این تیم مقابل مصر، نه تنها تحسین بسیاری از هواداران فوتبال را برانگیخت، بلکه موج تازهای از اتهامها و نظریههای توطئه درباره جانبداری فیفا از لیونل مسی و یارانش را نیز به راه انداخت.
روزنامه تلگراف در گزارشی مفصل، مهمترین ادعاهای مطرحشده درباره حمایت احتمالی از آرژانتین را مرور کرده است؛ ادعاهایی که از تصمیمهای بحثبرانگیز داوری آغاز میشود و تا نحوه قرعهکشی، انتخاب داوران و حتی اظهارنظرهای رئیس فیفا ادامه پیدا میکند. با این حال، این رسانه در پایان تأکید میکند که تاکنون هیچ مدرک معتبر یا سندی برای اثبات این ادعاها ارائه نشده و همه آنها در حد گمانهزنی و برداشتهای رسانهای باقی ماندهاند.
همه چیز از دیدار مصر و آرژانتین آغاز شد
نقطه اوج این جنجالها، مسابقه مرحله یکهشتم نهایی میان آرژانتین و مصر بود؛ دیداری که مصر تا دقیقه ۷۹ با نتیجه دو بر صفر از مدافع عنوان قهرمانی پیش بود و در آستانه ثبت یکی از بزرگترین شگفتیهای تاریخ جام جهانی قرار داشت.
اما آرژانتین با سه گل پیاپی ورق را برگرداند و با پیروزی ۳ بر ۲ راهی مرحله یکچهارم نهایی شد؛ پیروزیای که بیش از نتیجه، به دلیل تصمیمهای داوری مورد توجه قرار گرفت.
جنجالیترین صحنه مسابقه به گل دوم مصر توسط مصطفی زیکو مربوط میشد؛ گلی که پس از بازبینی سیستم کمکداور ویدیویی (VAR) به دلیل خطای یکی از بازیکنان مصر در آغاز حمله مردود اعلام شد. در دقایق پایانی نیز مصریها معتقد بودند حمدی فتحی در محوطه جریمه روی خطای بازیکن آرژانتین سرنگون شده و باید یک ضربه پنالتی اعلام میشد؛ اما داور و اتاق VAR اعتقادی به خطا نداشتند. تنها چند لحظه بعد، آرژانتین ضدحمله زد و انزو فرناندز گل برتری را به ثمر رساند.
همین اتفاقها باعث شد فدراسیون فوتبال مصر، حسام حسن سرمربی تیم، محمد صلاح و شماری از کارشناسان داوری، عملکرد تیم داوری را بهشدت زیر سؤال ببرند.
حسام حسن پس از پایان مسابقه گفت تیمش «مورد ظلم قرار گرفته» و با آن «ناعادلانه برخورد شده است». او حتی پا را فراتر گذاشت و اظهار داشت: «شاید میخواستند قهرمان جهان در مسابقات باقی بماند؛ شاید میخواستند مسی همچنان در کورس رقابت باشد.»
اخراج نشدن مسی؛ نخستین جرقه انتقادها
تلگراف یادآوری میکند که این نخستین بار نیست که تصمیمهای داوری به سود آرژانتین مورد بحث قرار میگیرد.
در نخستین دیدار این تیم مقابل الجزایر، لیونل مسی در یکی از صحنهها با استوک خود روی ساق پای عیسی ماندی رفت؛ اما شیمون مارسینیاک، داور پولندی مسابقه، نه تنها خطایی اعلام نکرد، بلکه VAR نیز این برخورد را مستحق کارت سرخ ندانست.
این تصمیم با واکنش شماری از کارشناسان همراه شد. ندوم اونوها، مدافع سابق منچسترسیتی، در شبکه ESPN گفت: «از نظر من این صحنه صددرصد کارت سرخ داشت. مسی هم میدانست که ممکن است اخراج شود.»
آلخاندرو مورنو، مهاجم پیشین تیم ملی ونزوئلا نیز اظهار داشت: «این صحنه صددرصد کارت سرخ بود.»
این موضوع زمانی حساستر شد که فولارین بالوگون، مهاجم امریکا، به دلیل خطایی که برخی آن را مشابه میدانستند، کارت سرخ مستقیم دریافت کرد؛ هرچند محرومیت او بعداً توسط کمیته انضباطی فیفا لغو شد؛ تصمیمی که خود به جنجالی بزرگ تبدیل شد.
چرا آرژانتین اینقدر کم کارت گرفته است؟
یکی دیگر از محورهای انتقاد، آمار انضباطی آرژانتین در این جام است.
آرژانتین در دیدار مقابل الجزایر با وجود انجام ۱۳ خطا، حتی یک کارت زرد هم دریافت نکرد. در مسابقه برابر اردن نیز همین اتفاق تکرار شد؛ در حالی که بازیکنان اردن با وجود خطاهای کمتر، سه کارت زرد گرفتند.
تا پایان مرحله یکهشتم نهایی نیز آرژانتین تنها سه کارت زرد دریافت کرده است؛ دومین آمار پایین میان تیمهای حاضر در مرحله یکچهارم نهایی، در حالی که از نظر تعداد خطاها در میان تیمهای پرخطا قرار دارد.
بر اساس این آمار، آرژانتین بهطور میانگین به ازای هر ۱۹.۷ خطا تنها یک کارت دریافت کرده است؛ آماری که به اعتقاد منتقدان، با استانداردهای معمول داوری در این سطح از رقابتها همخوانی ندارد.
اظهارنظر اینفانتینو و آغاز موج تازه انتقادها
پس از پیروزی دشوار آرژانتین مقابل کیپورد، جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، در گفتوگو با تلویزیون آرژانتین جملهای بر زبان آورد که بازتاب گستردهای پیدا کرد.
او گفت: «همراه آرژانتین رنج کشیدم.»
هرچند اینفانتینو بلافاصله توضیح داد که منظورش «همه تماشاگران بیطرف» بوده که از هر دو تیم حمایت میکردند؛ اما همین جمله برای بسیاری از منتقدان به نشانهای از جانبداری تعبیر شد و به سوخت تازهای برای نظریههای توطئه تبدیل شد.
داوران آرژانتینی برای بازی فرانسه
یکی دیگر از موضوعاتی که واکنشهای فراوانی برانگیخت، انتخاب یک تیم کامل داوری آرژانتینی برای قضاوت دیدار فرانسه و مراکش در مرحله یکچهارم نهایی بود.
از آنجا که فرانسه یکی از جدیترین رقیبان احتمالی آرژانتین در مسیر قهرمانی محسوب میشود، این تصمیم با واکنش گسترده کاربران شبکههای اجتماعی روبهرو شد و میلیونها بار دیده شد.
هرچند فیفا توضیحی درباره این انتصاب ارائه نکرد؛ اما منتقدان آن را نمونه دیگری از تصمیمهای بحثبرانگیز این جام دانستند.
آیا مسیر آرژانتین آسانتر طراحی شده بود؟
بحثها تنها به داوری محدود نمیشود.
از زمان قرعهکشی جام جهانی نیز برخی تحلیلگران معتقد بودند آرژانتین نسبت به سایر مدعیان مسیر سادهتری برای رسیدن به مراحل پایانی در اختیار دارد.
آرژانتین پس از صدرنشینی در گروه خود، در مراحل حذفی ابتدا با کیپورد، سپس با مصر و اکنون با سوئیس روبهرو شده است؛ مسیری که بسیاری آن را نسبت به برنامه سایر مدعیان آسانتر ارزیابی میکنند.
این نخستین بار نیست
ادعاهای مشابه درباره آرژانتین سابقهای طولانی دارد.
پس از قهرمانی این تیم در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر نیز لوئیس فنخال، سرمربی وقت هالند، مدعی شد شرایط برای قهرمانی لیونل مسی از پیش مهیا شده بود.
او در سال ۲۰۲۳ گفت: «وقتی دیدم آرژانتین چگونه گل زد، چگونه برخی بازیکنانش بدون مجازات ماندند، احساس کردم همه چیز از قبل طراحی شده بود.»
وقتی از او پرسیده شد آیا منظورش این است که «مسی باید قهرمان جهان میشد؟» پاسخ داد: «بله، دقیقاً همینطور فکر میکنم.»
با این حال، هیچ سند یا مدرکی برای اثبات این ادعاها ارائه نشد.
از جام جهانی ۱۹۷۸ تا ماجرای بطری آب در ۱۹۹۰
تلگراف یادآوری میکند که اتهامهای مشابه درباره آرژانتین تنها به سالهای اخیر محدود نیست.
در جام جهانی ۱۹۷۸، زمانی که آرژانتین میزبان مسابقات بود، پیروزی ۶ بر صفر این تیم برابر پرو که باعث صعودش به فینال شد، سالها با اتهام تبانی همراه بود؛ هرچند این ادعاها هرگز اثبات نشد.
در جام جهانی ۱۹۹۰ نیز برازیلیها مدعی شدند برانکو، مدافع این تیم، پس از نوشیدن آب از بطری کادر پزشکی آرژانتین دچار سرگیجه شد. سالها بعد کارلوس بیلاردو، سرمربی وقت آرژانتین، در واکنش به این ماجرا گفت: «نمیگویم چنین اتفاقی نیفتاده است.»
با وجود درخواست فدراسیون فوتبال برازیل برای بررسی این پرونده، هیچ اقدام رسمی یا انضباطی از سوی فیفا ثبت نشد.
واقعیت چیست؟
در کنار همه این ادعاها، تلگراف بر یک نکته اساسی تأکید میکند؛ تاکنون هیچ مدرک مستند، قابل استناد و مستقلی که نشان دهد فیفا نتایج جام جهانی ۲۰۲۶ را به سود آرژانتین مهندسی کرده یا در تصمیمهای داوری به نفع این تیم دخالت داشته، ارائه نشده است.
با این حال، مجموعهای از تصمیمهای بحثبرانگیز، نحوه قضاوت برخی مسابقات، آمارهای انضباطی، اظهارنظرهای جنجالی و فضای ملتهب رقابتها باعث شده است که بار دیگر موضوع جانبداری از آرژانتین به یکی از داغترین بحثهای جام جهانی تبدیل شود؛ بحثی که احتمالاً تا پایان این مسابقات نیز ادامه خواهد داشت.
