مقامهای ایرانی میگویند که نخستین محموله ترانزیتی مستقیم از چین، بدون تخلیه و بارگیری دوباره، از مسیر ترکمنستان و شبکه ریلی ایران به ایستگاه روزنک در هرات رسیده است. مقامات طالبان درباره ورود این قطار به هرات چیزی نگفتهاند.
مصطفی رضایی، مدیر دهلیز ریلی ایران و افغانستان، میگوید که این محموله شامل ۵۰۰ تن تختههای امدیاف است که در بیجینگ بارگیری شد.
به گفته او، قطار پس از عبور از ترکمنستان وارد ایران شد و سپس از مسیر خط آهن خواف و هرات به ایستگاه روزنک رسید.
رضایی افزود که این نخستین انتقال مستقیم ریلی کالا از بیجینگ به هرات از طریق ایران است و محموله در طول مسیر تخلیه و دوباره بارگیری نشده است.
او افزود که انتقال این محموله با استفاده از حملونقل ترکیبی دریایی و ریلی، در مقایسه با مسیرهای پیشین، زمان و هزینه انتقال را کاهش داده است.
مدیر دهلیز ریلی ایران و افغانستان تاکید کرد که آغاز فعالیت این قطار نشان میدهد که خط آهن خواف و هرات وارد مرحله گسترش فعالیتهای تجاری و ترانزیتی شده است.
او افزود که افزایش حجم کالاهای عبوری از این مسیر میتواند جایگاه ایران را بهعنوان مسیر اتصال شرق آسیا، آسیای مرکزی و افغانستان تقویت کند.
ساخت خط آهن خواف - هرات در سال ۱۳۸۶ آغاز شد و سه بخش نخست آن به طول ۱۴۰ کیلومتر افتتاح شد.
این خط آهن در مجموع حدود ۲۲۵ کیلومتر طول دارد و در چهار بخش طراحی شده است. بخش چهارم این خط آهن قرار است ایستگاه روزنک را به شهر هرات وصل کند.
طالبان در خبرنامهای میگوید حنفی روز شنبه در راس هیئتی وضعیت عمومی زندانیان، خدمات صحی، توزیع مواد غذایی، شرایط نگهداری و روند رسیدگی به مشکلات آنان را بررسی کرد.
در خبرنامه آمده است که حنفی با شماری از زندانیان گفتوگو کرده و مشکلات آنان را شنیده است.
مسئولان زندان بگرام به او وعده دادند که به مشکلات موجود در این زندان رسیدگی میکنند.
این دیدار چند هفته پس از انتشار گزارش «شاخص جهانی شکنجه ۲۰۲۶» انجام شد. سازمان جهانی مبارزه با شکنجه در این گزارش افغانستان را از نظر شکنجه و بازداشتهای خودسرانه در رده «خطر بسیار بالا» قرار داد و گفت شکنجه و بدرفتاری در بازداشتگاههای طالبان به یک رویه رایج تبدیل شده است.
این سازمان میگوید بازداشتشدگان در مواردی در کانتینرهای فلزی و بدون آب و غذای کافی نگهداری میشوند و در جریان بازجوییها با شکنجه و رفتارهای تحقیرآمیز روبهرو میشوند. در گزارش آمده است که نبود سازوکار پاسخگویی سبب شده است بسیاری از این موارد بدون پیگرد باقی بماند.
نهادهای حقوق بشری از جمله نهاد رواداری پیشتر گزارش داده بود که شکنجه و بدرفتاری در بازداشتگاههای زیر اداره طالبان رایج است و زندانیان راه موثری برای شکایت و پیگرد عاملان آن ندارند.
