استخبارات طالبان از امامان مساجد در کنر خواست فهرست نظامیان پیشین را تهیه کنند
منابع محلی به افغانستان اینترنشنال میگویند که نیروهای استخبارات طالبان از امامان مساجد و بزرگان محل در اسعدآباد مرکز ولایت کنر خواستهاند فهرست نظامیان و کارمندان حکومت پیشین را در اختیارشان قرار دهند.
به گفته منابع، ماموران استخبارات طالبان به روستاهای دمکلی، کیراله، اندرسیر و چندین روستای دیگر برای شناسایی نظامیان پیشین رفته است.
یکی از باشندگان کنر که این مأموران را از نزدیک دیده، گفت: «امروز شاهد این وضعیت بودیم. طالبان بهگونهای نگران به نظر میرسیدند. آنان بزرگ محل و امام مسجد را نشانده بودند و از آنها میخواستند فهرست تمام کارمندان دولتی و نظامیان دوره پیشین را ارائه کنند.»
این اقدامات در حالی صورت میگیرد که هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان، در نخستین سال حاکمیت این گروه «عفو عمومی» برای نظامیان و کارمندان حکومت پیشین اعلام کرده بود؛ اما این تصمیم هرگز بهطور کامل عملی نشد.
بر اساس گزارشها، طالبان در ولایتهای مختلف شماری از نظامیان و کارمندان حکومت پیشین را بازداشت، شکنجه و حتی کشتهاند.
یکی دیگر از باشندگان اسعدآباد با تایید این موضوع به افغانستان اینترنشنال گفت طالبان تدابیر امنیتی و بازرسی در جادههای منتهی به مناطق مختلف و شماری از ولسوالیهای کنر را بهطور چشمگیری افزایش دادهاند.
این منبع گفت: «در مسیر ورود به اسمار پلی وجود دارد و در جاده منتهی به غازیآباد نیز راهی به اسمار و دانگام میرود. قبلاً در این محل پولیس طالبان مستقر بود، اما امروز نیروهای ارتش این گروه ایستاده بودند جابجا شده است.»
به گفته او، این نیروهای طالبان رهگذران و موترها را بهدقت بازرسی میکنند و علاوه بر بررسی تذکره و محل سکونت، درباره شغل افراد نیز پرسوجو میکنند.
منابع به افغانستان اینترنشنال گفتهاند که این بازرسیها و تدابیر امنیتی در دو روز گذشته بهطور قابل توجهی افزایش یافته است. به گفته منابع، نگرانی از احتمال ناامنی و حملات احتمالی در میان طالبان در کنر افزایش یافته است.
همزمان، یافتههای افغانستان اینترنشنال نشان میدهد که در مناطق مرزی پاکستان، در نزدیکی ولایت کنر، گروههای مسلح مخالف طالبان مستقر شدهاند و برای حملات احتمالی به این ولایت آمادگی میگیرند.
پس از حملات جبهههای مخالف طالبان از منطقه مرزی ولسوالی زیباک ولایت بدخشان، این گروه نگرانتر شده و تدابیر نظامی و امنیتی خود را در امتداد دیورند گسترش داده است.
ارتش پاکستان گزارش هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) درباره کشته و زخمی شدن صدها غیرنظامی افغان در حملات برونمرزی این کشور را رد کرد و آن را «بیاساس» خواند. اسلامآباد میگوید در حملاتش فقط مخفیگاهها و مواضع طالبان پاکستان را هدف قرار داده است.
احمد شریف چودری، سخنگوی ارتش پاکستان، روز جمعه در یک نشست خبری گفت نیروهای این کشور در فاصله ماه اکتبر ۲۰۲۵ تا پایان جون ۲۰۲۶ تنها علیه مخفیگاهها، مراکز آموزشی و زیرساختهای مورد استفاده تحریک طالبان پاکستان عملیات انجام دادهاند.
او مدعی شد افرادی که در این حملات کشته شدهاند، اعضای گروههای مسلح بودهاند و این عملیات در چارچوب «دفاع مشروع» و برای حفاظت از شهروندان پاکستان انجام شده است.
چودری همچنین گزارشهای یوناما و سازمان عفو بینالملل را زیر سؤال برد و گفت این گزارشها عمدتاً بر روایتهای منابع داخل افغانستان استوار است؛ منابعی که به گفته او، در شرایط محدودیت آزادی بیان تحت اداره طالبان فعالیت میکنند. وی افزود این گزارشها حملات مرگبار گروههای مسلح علیه پاکستان و همچنین حملات هوایی نیروهای خارجی در دوران جنگ افغانستان را نادیده گرفتهاند.
این واکنش در حالی مطرح میشود که یوناما در گزارش تازه خود اعلام کرده است از اکتبر ۲۰۲۵ تا پایان جون ۲۰۲۶، در نتیجه حملات هوایی، حملات توپخانهای و درگیریهای مرزی میان پاکستان و طالبان، دستکم ۴۹۹ غیرنظامی در داخل افغانستان کشته و یکهزار و ۲۱۶ نفر دیگر زخمی شدهاند.
این نهاد گفته است بسیاری از قربانیان زنان و کودکان بودهاند و در برخی موارد، افرادی که برای نجات مجروحان به محل حمله رفته بودند، در حمله دوم هدف قرار گرفتهاند.
بر اساس گزارش یوناما، یکی از مرگبارترین رویدادها در ۲۸ جون در ولایت پکتیا رخ داد؛ جایی که دو حمله پیاپی به یک ساختمان مسکونی دستکم ۲۲ نفر، از جمله پنج کودک، را کشت و ۱۸۵ نفر دیگر را زخمی کرد.
یوناما تأکید کرده است که بر اساس حقوق بینالملل بشردوستانه، همه طرفهای درگیر موظفاند از غیرنظامیان و نیروهای امدادرسان محافظت کنند و از حملاتی که میتواند به تلفات غیرنظامیان منجر شود، خودداری کنند.
پاکستان همواره طالبان افغانستان را به فراهم کردن پناهگاه امن برای اعضای تحریک طالبان پاکستان متهم کرده است؛ اتهامی که طالبان آن را رد میکنند.
در مقابل، اسلامآباد میگوید حملات فرامرزیاش در افغانستان همچنان ادامه خواهد داشت.
رئیسجمهور امریکا با مقایسه عملیات نظامی علیه ایران با جنگهای افغانستان و ویتنام، مدعی شد کشورش طی حدود شش ماه توان نظامی ایران را تضعیف کرده است.
دونالد ترامپ گفت برخلاف جنگهای افغانستان و ویتنام که سالها طول کشید، این عملیات در مدت کوتاهی به اهداف اصلی خود دست یافته است.
رئیسجمهور ایالات متحده روز جمعه، نهم اسد، در نشست اعضای کابینهاش در اقامتگاه ریاستجمهوری کمپ دیوید این سخنان را مطرح کرد. دونالد ترامپ در این نشست گفت قدرت نظامی ایران هنوز پابرجاست، اما خیلی زود «نابود خواهد شد.»
دونالد ترامپ در اظهارات خود به توان دریایی و هوایی ایران اشاره کرده و گفته است: «توان نیروی دریایی و هوایی ایران بهطور کامل نابود شده و هیچ هواپیما یا پدافند هوایی فعال برای آنها باقی نمانده است.»
دونالد ترامپ افزود که واشنگتن به حملات «بسیار شدید» علیه ایران ادامه خواهد داد. او تاکید کرد که امریکا میخواهد در این جنگ «پیروز» شود. او در گفتوگو با خبرنگاران در این نشست گفت: «ایران به سلاح هستهای دست نخواهد یافت.»
ایالات متحده از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ به مدت ۲۰ سال در افغانستان درگیر جنگ بود. این جنگ به کشته شدن بیش از دو هزار نظامی امریکایی انجامید و با وجود صرف دهها میلیارد دالر، امریکا در سال ۲۰۲۱ از افغانستان خارج شد و طالبان بار دیگر کنترول این کشور را به دست گرفت.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان، بهروزرسانی اطلاعات هویتی پنج مقام ارشد طالبان از سوی کمیته تحریمهای شورای امنیت سازمان ملل را «ادامه سیاستهای ناکام گذشته» خواند.
او گفت اینگونه تحریمها در گذشته نیز «بیتاثیر» بوده و اکنون نیز هیچ دستاوردی برای هیچیک از طرفها نخواهد داشت.
ذبیحالله مجاهد روز جمعه (۹ اسد) در گفتوگو با تلویزیون ملی تحت کنترول طالبان گفت که شورای امنیت سازمان ملل باید سیاستهای دوران جنگ را کنار بگذارد و تأکید کرد که حقوق هیچ فردی نباید به دلیل تحریمها نقض شود.
مجاهد خواستار آن شد که بهجای این سیاستهای «ناکام و بینتیجه»، راه همکاری و تعامل سازنده در پیش گرفته شود تا حقوق افراد حفظ شود.
در فهرست بهروزشده سازمان ملل، نام وزیر داخله، وزیر حج و اوقاف، وزیر معادن و پترولیم، رئیس عمومی استخبارات و شهردار طالبان در هرات دیده میشود که اطلاعات هویتی آنان در فهرست تحریمها بهروزرسانی شده است.
کمیته تحریمهای شورای امنیت سازمان ملل اعلام کرده است که این تغییرات صرفا جنبه اداری و فنی دارد و هیچ تغییری در وضعیت تحریمها یا محدودیتهای اعمالشده بر این پنج مقام طالبان ایجاد نمیکند.
پاول دوروف، بنیانگذار تلگرام، با انتشار تصویری از طالبان در شبکه اجتماعی اکس به اتهام اخیر روسیه مبنی بر «تسهیل تروریسم» واکنش نشان داد.
پاول دوروف این تصویر را روز پنجشنبه، هشتم اسد، در یادداشتی در شبکه اجتماعی اکس منتشر کرده که در توضیح آن نوشته است: «گیج نشوید.»
در این تصویر، در کنار عکس بنیانگذار تلگرام که بالای آن واژه «تروریست» نوشته شده است، عکس سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه با سهیل شاهین، سفیر طالبان در قطر و دیگر مقامهای طالبان مشاهده میشود که در بالای عکس آنها عبارت «شرکای محترم» نوشته شده است.
بهنظر میرسد این تصویر به تناقض رفتار مسکو در قبال تعریف «تروریسم» اشاره دارد.
این یادداشت او در شبکههای اجتماعی بازتاب گستردهای یافته است و بخشی از کاربران نیز با این دیدگاه او موافقت کردهاند.
پاول دوروف همچنین نوشته است: «روسیه من را بهعنوان تروریست معرفی کرده است، چون از پذیرفتن خواستههایش برای نظارت گسترده و سانسور در تلگرام خودداری کردم.»
روسیه روابط نزدیکی با طالبان دارد و تنها کشوری است که حکومت طالبان را بهرسمیت شناخته است.
قدرت در افغانستان اغلب با جنگ، کودتا و تنشهای سیاسی بهدست آمده و در بیشتر موارد نیز با همان شیوه از دست رفته است.
مرور تاریخ معاصر افغانستان نشان میدهد که انتقال مسالمتآمیز و قانونی قدرت در این کشور، بیش از آنکه یک قاعده باشد، استثنایی تاریخی بوده است. از زمان امانالله خان تاکنون، بر اساس روایتها و مستندات تاریخی، تنها یک انتقال قدرت از مسیر انتخابات و مطابق قانون اساسی انجام شده است.
از همین رو، تاریخ حاکمان افغانستان تنها داستان رسیدن به قدرت نیست؛ بلکه روایت فرجام حکومتها و سرنوشت رهبرانی است که بسیاری از آنان قدرت را نه با واگذاری داوطلبانه، بلکه با کودتا، جنگ، ترور، تبعید یا زندان از دست دادهاند.
شاه امانالله خان؛ پادشاهی که به دلیل اصلاحات از قدرت سقوط کرد
امانالله خان در سال ۱۹۱۹ پس از اعلام استقلال افغانستان به قدرت رسید و برنامه گستردهای برای نوسازی کشور آغاز کرد. او تلاش داشت افغانستان را از ساختار سنتی به یک دولت مدرن تبدیل کند و در زمینههایی مانند آموزش، قانونگذاری، اصلاح نظام اداری، گسترش روابط خارجی و بهبود جایگاه زنان اصلاحات گستردهای را به اجرا بگذارد.
اما این اصلاحات با مخالفت بخشی از روحانیون، سران قبایل و مخالفان سیاسی روبهرو شد. همزمان مشکلات اقتصادی و ضعف دولت نیز نارضایتیها را افزایش داد.
در سال ۱۹۲۹ با قیام حبیبالله کلکانی، حکومت امانالله خان سقوط کرد. او ابتدا از سلطنت کنارهگیری و سپس به قندهار رفت و در نهایت افغانستان را ترک کرد.
امانالله خان نزدیک به سه دهه پایانی عمر خود را در تبعید گذراند و هرگز به قدرت بازنگشت. او پادشاهی بود که استقلال افغانستان را به دست آورد اما پایان زندگی سیاسی خود را دور از وطن سپری کرد.
حبیبالله کلکانی؛ ۹ ماه حکومت و پایان با اعدام
حبیبالله کلکانی در اوایل سال ۱۹۲۹ با قیام علیه حکومت امانالله خان کابل را تصرف کرد و خود را امیر افغانستان اعلام کرد.
حکومت او از همان آغاز با چالشهای جدی روبهرو بود. بسیاری از فرماندهان نظامی، چهرههای سیاسی و بزرگان کشور از او حمایت نمیکردند و در بخشهای مختلف افغانستان درگیریها ادامه داشت.
چند ماه بعد، محمد نادر خان با نیروهایش کابل را بازپس گرفت و دولت کلکانی سقوط کرد. کلکانی دستگیر شد و در همان سال اعدام شد.
دوره دولت او تنها حدود ۹ ماه دوام آورد و یکی از کوتاهترین دورههای زمامداری در تاریخ معاصر افغانستان به شمار میرود.
محمد نادر شاه؛ پادشاهی که در اوج قدرت ترور شد
محمد نادر شاه پس از شکست حبیبالله کلکانی و تصرف کابل، در سال ۱۹۲۹ به سلطنت رسید. او تلاش کرد پس از سالها ناآرامی، حکومت مرکزی را دوباره سازماندهی کند و ثبات را به کشور بازگرداند.
در دوران حکومت او، روند بازسازی ساختار دولت و تقویت نظام سلطنتی آغاز شد اما مخالفتهای سیاسی همچنان ادامه داشت. حکومت نادر شاه تنها چهار سال دوام کرد.
او در سال ۱۹۳۳ هنگام شرکت در مراسمی در لیسه استقلال کابل، توسط یکی از دانشآموزان این لیسه به نام عبدالخالق، هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. نادر شاه نیز مانند شماری از حاکمان افغانستان، حکومت خود را نه با کنارهگیری بلکه با ترور از دست داد.
محمد ظاهر شاه؛ طولانیترین دوران سلطنت و سالهای تبعید
محمد ظاهر شاه پس از کشته شدن پدرش، محمد نادر شاه در سال ۱۹۳۳ به سلطنت رسید. او نزدیک به چهار دهه بر افغانستان حکومت کرد و طولانیترین دوره زمامداری را در میان حاکمان معاصر این کشور رقم زد.
دوران حکومت ظاهر شاه با ثبات نسبی، گسترش روابط خارجی، اجرای برخی برنامههای توسعه و اصلاحات سیاسی همراه بود. در سالهای پایانی سلطنت او، نظام مشروطه و قانون اساسی جدید زمینه فعالیت احزاب، مطبوعات و انتخابات را تا حدی فراهم کرد.
سلطنت او نیز با کودتا پایان یافت. در سال ۱۹۷۳ زمانی که او برای درمان در ایتالیا به سر میبرد، محمد داوود خان، پسر کاکایش با یک کودتای بدون خونریزی نظام سلطنتی را برچید و جمهوری را اعلام کرد.
ظاهر شاه پس از این کودتا دیگر به سلطنت بازنگشت. او نزدیک به سه دهه در شهر رم ایتالیا زندگی کرد و پس از سقوط حکومت طالبان در سال ۲۰۰۲ به افغانستان آمد اما دیگر نقشی در قدرت اجرایی کشور نداشت.
محمد داوود خان؛ نخستین رئیسجمهور و پایان حکومت با انقلاب ثور
محمد داوود خان در سال ۱۹۷۳ با کودتایی بدون خونریزی علیه حکومت محمد ظاهر شاه، نظام سلطنتی را پایان داد و جمهوری افغانستان را اعلام کرد. او به عنوان نخستین رئیسجمهور افغانستان، رهبری نظام جدید را بر عهده گرفت.
داوود خان در دوران حکومت خود بر تقویت دولت مرکزی، توسعه اقتصادی و اجرای سیاست خارجی مستقل تاکید داشت. در سالهای پایانی حکومتش، اختلافات سیاسی، مشکلات اقتصادی و افزایش تنش با حزب دموکراتیک خلق، شرایط را برای او دشوار کرد.
در هفتم ثور ۱۳۵۷ حکومت داوود خان در جریان انقلاب ثور سقوط کرد. او همراه با شماری از اعضای خانوادهاش در ارگ ریاستجمهوری کشته شد. نخستین رئیسجمهور افغانستان نیز نتوانست قدرت را بهصورت مسالمتآمیز واگذار کند.
نورمحمد ترهکی؛ نخستین رهبر حکومت کمونیستی که به دست نزدیکترین همکارش کنار رفت
نورمحمد ترهکی پس از انقلاب ثور در سال ۱۹۷۸ به قدرت رسید و به عنوان نخستین رئیس حکومت کمونیستی افغانستان رهبری کشور را بر عهده گرفت. او از رهبران حزب دموکراتیک خلق افغانستان بود و با اجرای اصلاحات گسترده سیاسی، اقتصادی و اجتماعی تلاش کرد ساختار حکومت را تغییر دهد.
اما سیاستهای حکومت او با مخالفت گسترده در بخشهای مختلف کشور روبهرو شد و شورشهای مسلحانه علیه نظام گسترش یافت. همزمان اختلافات درون حزب دموکراتیک خلق نیز شدت گرفت.
در سال ۱۹۷۹ حفیظالله امین، نخستوزیر و از نزدیکترین همکاران ترهکی، او را از قدرت برکنار کرد. نورمحمد ترهکی اندکی بعد کشته شد و حکومت او پایان یافت.
سرنوشت او نشان داد که رقابت بر سر قدرت در افغانستان، حتی رهبران یک حکومت را نیز از درگیری و حذف سیاسی مصون نگذاشته است.
حفیظالله امین؛ سه ماه حکومت و پایان با مداخله شوروی
حفیظالله امین پس از برکناری نورمحمد ترهکی در سال ۱۹۷۹ به قدرت رسید و رهبری حکومت را در دست گرفت. حکومت او با گسترش شورشهای مسلحانه، اختلافات داخلی و بحران سیاسی روبهرو بود.
دوران زمامداری امین تنها حدود سه ماه ادامه یافت. در دسامبر ۱۹۷۹، همزمان با ورود نیروهای اتحاد شوروی به افغانستان، کاخ تاج بیگ هدف عملیات نیروهای ویژه شوروی قرار گرفت. در جریان این عملیات، حفیظالله امین کشته شد و حکومت او پایان یافت.
ببرک کارمل؛ رهبری که با حمایت شوروی به قدرت رسید
ببرک کارمل پس از مداخله نظامی اتحاد شوروی در سال ۱۹۷۹ به قدرت رسید. حکومت او با حمایت شوروی شکل گرفت و ادامه یافت. ادامه جنگ، مشکلات اقتصادی و مقاومت مجاهدین، حکومت او را با چالشهای جدی روبهرو کرد.
با تصمیم شوروی برای خروج از افغانستان، موقعیت سیاسی کارمل نیز تضعیف شد. او در سال ۱۹۸۶ از قدرت کنار رفت، به تبعید رفت و سالهای پایانی عمر خود را خارج از افغانستان سپری کرد.
نجیبالله؛ از ریاستجمهوری تا پناهندگی در دفتر سازمان ملل
نجیبالله در سال ۱۹۸۶ به قدرت رسید و سیاست «آشتی ملی» را برای پایان دادن به جنگ و حل سیاسی بحران افغانستان اعلام کرد. با وجود خروج نیروهای شوروی، حکومت او چند سال دیگر دوام آورد اما در سال ۱۹۹۲ با پیشروی مجاهدین سقوط کرد و نجیبالله از قدرت کنارهگیری کرد.
او به دفتر سازمان ملل متحد در کابل پناه برد و چهار سال در آنجا ماند. در سال ۱۹۹۶، پس از ورود طالبان به کابل، از دفتر سازمان ملل خارج شد، دستگیر و کشته شد.
صبغتالله مجددی؛ دو ماه ریاست دولت موقت
صبغتالله مجددی پس از سقوط حکومت نجیبالله در ۲۸ اپریل ۱۹۹۲ به عنوان رئیس دولت موقت اسلامی افغانستان قدرت را در دست گرفت.
دوره زمامداری او تنها حدود دو ماه ادامه داشت. در این مدت اختلاف میان گروههای مجاهدین و آغاز درگیریهای داخلی مانع تشکیل یک حکومت باثبات شد. پس از پایان دوره انتقالی، قدرت به برهانالدین ربانی واگذار شد.
برهانالدین ربانی؛ رئیسجمهوری که سالها بعد ترور شد
برهانالدین ربانی پس از مجددی به ریاستجمهوری رسید و در سالهای جنگ داخلی رهبری افغانستان را بر عهده داشت.
با تصرف کابل توسط طالبان در سال ۱۹۹۶، او پایتخت را ترک کرد اما همچنان به عنوان رئیس یکی از جریانهای سیاسی افغانستان فعالیت داشت. ربانی در سال ۲۰۱۱ زمانی که ریاست شورای عالی صلح را بر عهده داشت در یک حمله انتحاری کشته شد.
ملا محمد عمر؛ از قدرت تا سالهای زندگی مخفی
ملا محمد عمر پس از تصرف کابل توسط طالبان در سال ۱۹۹۶، رهبری این گروه را بر عهده گرفت.
حکومت طالبان در سال ۲۰۰۱ با حمله امریکا و متحدانش سقوط کرد و ملا محمد عمر از انظار عمومی ناپدید شد. او هرگز بار دیگر به قدرت بازنگشت.
حامد کرزی؛ تنها انتقال مسالمتآمیز قدرت
حامد کرزی پس از سال ۲۰۰۱ رهبری نظام جدید افغانستان را بر عهده گرفت. او در تاریخ معاصر افغانستان جایگاه ویژهای دارد زیرا نه با کودتا از قدرت کنار رفت نه کشته شد و نه مجبور به تبعید شد.
کرزی در سال ۲۰۱۴ قدرت را به اشرف غنی واگذار کرد. او پس از پایان ریاستجمهوری نیز در کابل ماند و همچنان در عرصه سیاسی افغانستان فعال است.
اشرف غنی؛ آخرین رئیسجمهور نظام جمهوری و تبعید
اشرف غنی در سال ۲۰۱۴ به ریاستجمهوری رسید. برای نخستینبار در تاریخ افغانستان، قدرت از یک رئیسجمهور به رئیسجمهور دیگر از طریق انتخابات منتقل شد.
حکومت او با مشکلات امنیتی، اختلافات سیاسی و فشارهای اقتصادی روبهرو بود. در سال ۲۰۲۱، همزمان با پیشروی سریع طالبان، کابل سقوط کرد و غنی افغانستان را ترک کرد. او از آن زمان تاکنون در خارج از افغانستان زندگی میکند.
هبتالله آخندزاده
هبتالله آخندزاده پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، رهبری این گروه را بر عهده دارد.
تاریخ حاکمان افغانستان این پرسش را مطرح میکند که سرنوشت هر حاکم چگونه رقم خواهد خورد. در کشوری که تجربه انتقال منظم قدرت را کمتر داشته، پیشبینی پایان هر حکومت آسان نیست.
اینکه حکومت کنونی چگونه به پایان خواهد رسید، پرسشی است که پاسخ آن را آینده خواهد داد.
از امانالله خان تا امروز، تاریخ سیاسی افغانستان نشان میدهد که سرنوشت بسیاری از حاکمان این کشور با کودتا، جنگ، ترور، تبعید یا فروپاشی حکومت گره خورده است. انتقال مسالمتآمیز قدرت، در مقایسه با دیگر شیوههای تغییر حکومت، در تاریخ معاصر افغانستان استثنایی کمسابقه بوده است.
مرور این تجربه تاریخی نشان میدهد که در افغانستان، چالش اصلی تنها رسیدن به قدرت نبوده، بلکه ایجاد سازوکاری پایدار برای انتقال قانونی و مسالمتآمیز آن نیز همواره یکی از دشوارترین مسائل سیاست این کشور بوده است.
