میلر میگوید امریکا برای دو دهه نیروی انسانی و منابع مالی گستردهای را در افغانستان مصرف کرد، از حکومت پیشین حمایت کرد، نیروهای امنیتی ساخت و عملیات ضدتروریسم پیش برد. با این حال، پس از خروج نیروهای امریکایی، افغانستان بهسرعت از اولویت سیاست خارجی واشنگتن کنار رفت.
به باور او، این تغییر ناگهانی پرسشهای مهمی درباره تصمیمهای راهبردی امریکا ایجاد میکند. میلر میگوید ممکن است تهدید افغانستان بیش از اندازه بزرگ نشان داده شده باشد، عملیات ضدتروریسم امریکا پیش از خروج به هدف اصلی خود رسیده باشد یا ادامه حمایت نامحدود از حکومت پیشین دیگر توجیه راهبردی نداشته باشد.
اسمیت میگوید جنگ افغانستان نگاه شماری از متحدان واشنگتن به رهبری امریکا و نظم جهانی را نیز تغییر داد. به گفته او، اعتماد گسترده به رهبری امریکا در سالهای نخست جنگ، در زمان مذاکرات دوحه جای خود را به تردید و بدگمانی داد. پس از پایان عملیات تخلیه نیز برنامه روشنی برای برخورد جهان با طالبان وجود نداشت.
آنها همچنان گفتند که آرامش نسبی افغانستان، منطق جنگ بیستساله ایالات متحده را زیر سوال برده است.
اسمیت میگوید افغانستان پس از پایان یکی از مرگبارترین جنگهای جهان، آرامتر شده است. بسیاری از پیشبینیهای سال ۲۰۲۱ درباره گسترش جنگهای جهادی، بیثباتی آسیای مرکزی و مهاجرت میلیونها افغان به اروپا نیز تحقق نیافت.
به باور او، این وضعیت استدلال غرب را که باید با گروههای مسلح در افغانستان جنگید تا حملات به کشورهای غربی نرسد، زیر سوال میبرد.
با این حال، او روابط طالبان با القاعده را نگرانکننده میداند. میلر میگوید القاعده پیش از خروج امریکا بهشدت ضعیف شده بود و احیای آن به سود طالبان نیست.
طالبان اکنون با داعش خراسان میجنگد و گزارشهایی نیز از همکاری محدود این گروه با امریکا در مبارزه با تروریسم منتشر شده است. جزئیات این همکاری و گروههایی که هدف آن قرار میگیرند، روشن نیست.
اسمیت احتمال میدهد حمایت طالبان در بخشهایی از جنوب و شرق افغانستان در ثبات کنونی نقش داشته باشد. میلر میگوید در یک نظام سرکوبگر، اطلاعات معتبری برای سنجش میزان حمایت مردم وجود ندارد.
به گفته آنان، در داخل طالبان نیز میان مقامهای علاقهمند به حکومتداری و حلقه مذهبی نزدیک به هبتالله آخندزاده اختلاف وجود دارد، اما ترس از انشعاب باعث شده این اختلافها به رویارویی آشکار تبدیل نشود.
حکومت بسته، اقتصاد ضعیف
میلر افغانستان را از نظر محدودیت علیه زنان و دختران، سرکوبگرترین کشور جهان میخواند. او میگوید طالبان زنان را از آموزش، کار و بخش بزرگی از زندگی عمومی کنار زده است.
اسمیت احتمال میدهد شماری از دختران در مکتبهای پنهانی و مدرسههای دینی درس بخوانند، اما میلر هشدار میدهد ادامه محرومیت زنان از آموزش، افغانستان را در سالهای آینده با کمبود داکتران و زنان متخصص روبهرو خواهد کرد.
اسمیت میگوید پس از بازگشت طالبان، حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد اقتصاد افغانستان از بین رفت.
قطع کمکهای خارجی و کاهش هزینههای دولتی از عوامل اصلی این سقوط بود. اقتصاد بعدا رشد محدودی را تجربه کرد، اما هر سال حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ هزار نفر تازه وارد بازار کار میشوند. بازگشت مهاجران نیز فشار بر بازار کار را بیشتر کرده و نگرانیها درباره فقر و گرسنگی همچنان ادامه دارد.
او همچنین از موج انتقامگیری در نخستین روزهای حاکمیت طالبان سخن میگوید. در آن دوره، صدها نفر مرتبط با حکومت پیشین تعقیب شدند و شماری از آنان کشته شدند.
به گفته اسمیت، این روند بعدا کاهش یافت و طالبان برای اجرای عفو عمومی کوشید.
اکنون شمار زیادی از کارمندان حکومت پیشین در ادارههای طالبان، حتی در نهادهای امنیتی، کار میکنند. با وجود این، او افغانستان زیر اداره طالبان را یک نظام پولیسمحور با نظارت شدید بر مردم توصیف میکند.
جنگی که امریکا دیر برای پایانش کوشید
میلر میگوید یکی از تصمیمهای سرنوشتساز امریکا، سرنگونی طالبان در سال ۲۰۰۱ و پذیرفتن مسئولیت ساختن یک حکومت جدید بود. به باور او، واشنگتن میتوانست عملیات خود را بر القاعده متمرکز کند.
امریکا همچنین زمانی که در اوج قدرت بود، برای رسیدن به توافق سیاسی تلاش جدی نکرد و هنگامی مذاکرات را جدی گرفت که طالبان هر سال مناطق بیشتری را تصرف میکرد.
او سیاست واشنگتن در برابر پاکستان را نیز غیرواقعبینانه میداند. امریکا انتظار داشت پاکستان منافع راهبردی خود را تغییر دهد و با سیاست واشنگتن در افغانستان همراه شود. فساد گسترده در حکومت پیشین نیز مشروعیت نظام مورد حمایت امریکا را تضعیف کرد.
میلر میگوید توافق دوحه بیشتر به سود طالبان بود و حکومت اشرف غنی را تضعیف کرد. واشنگتن روند خروج را بیشتر با طالبان هماهنگ کرد و حکومت پیشین را برای سقوط احتمالی آماده نساخت.
اسمیت میگوید سرعت فروپاشی حتی برخی مذاکرهکنندگان طالبان را غافلگیر کرد. از نگاه او، سقوط کامل نیروهای حکومت پیشین نشان داد که توازن نظامی لازم برای تقسیم قدرت وجود نداشت.
میلر به رسمیتشناختهشدن طالبان از سوی امریکا را بعید میداند، اما همکاری محدود بر سر منافع مشترک را ممکن میخواند. او میگوید ادامه وضع موجود، محتملترین سناریو است.
در این وضعیت، طالبان قدرت را حفظ خواهد کرد، اما افغانستان فقیر، گرسنه و ضعیف باقی خواهد ماند. تغییر رهبری ممکن است راه تحول را باز کند، ولی تضمینی وجود ندارد که جانشین هبتالله سیاست معتدلتری در پیش بگیرد.