بریتانیا اطلاعات تحریمی سراج‌الدین و جلال‌الدین حقانی را به‌روزرسانی کرد

به گفته او، روسیه نقش اصلی را در تامین این تجهیزات بر عهده دارد.

او به خبرگزاری تاس گفت: «اگر خدای ناکرده اتفاقی در آنجا رخ دهد، این تنها مشکل تاجیکستان نخواهد بود، بلکه مشکل همه کشورهای عضو سازمان و همچنین دیگر کشورهای عضو جامعه کشورهای مستقل مشترک‌المنافع خواهد بود.»

مصدقوف گفت کشورهای عضو سازمان پیمان امنیت جمعی درباره فهرست سلاح‌ها و تجهیزات کشنده و غیرکشنده مورد نیاز تاجیکستان به توافق رسیده‌اند. این تجهیزات در چارچوب «برنامه هدفمند بین‌دولتی» برای تقویت مرز تاجیکستان و افغانستان ارسال می‌شود.

به گفته او، روسیه نقش اصلی را در تامین سلاح و تجهیزات برای تاجیکستان بر عهده دارد و با وجود شرایط دشوار خود، برای کمک به تاجیکستان و دیگر اعضای این سازمان آمادگی نشان داده است.

دبیرکل سازمان پیمان امنیت جمعی تاکید کرد که تقویت این مرز باید هرچه سریع‌تر انجام شود، زیرا هرگونه مشکل امنیتی در این منطقه می‌تواند دیگر کشورهای عضو سازمان را نیز تحت تاثیر قرار دهد.

او همچنین گفت که در سفر اخیرش به منطقه، به دعوت امام‌علی رحمان، رئیس‌جمهور تاجیکستان، همراه با فرمانده نیروهای مرزی این کشور بیش از ۷۰۰ کیلومتر از مرز حدود ۱۳۰۰ کیلومتری تاجیکستان و افغانستان را بازدید کرده است.

مصدقوف گفت که نیروهای مرزی تاجیکستان برای تامین امنیت این منطقه تلاش می‌کنند، اما امکانات کافی در اختیار ندارند.

شورای امنیت جمعی سازمان پیمان امنیت جمعی در عقرب ۱۴۰۳ برنامه پنج‌ساله تقویت مرز تاجیکستان و افغانستان را در آستانه تصویب کرد. اجرای این برنامه از سال گذشته آغاز شده است.

از عقرب ۱۴۰۴، چندین حمله از خاک افغانستان به تاجیکستان انجام شده است. در این رویدادها شماری از غیرنظامیان، از جمله شهروندان چین، و نیروهای مرزی تاجیکستان کشته یا زخمی شده‌اند. مقام‌های تاجیکستان همچنین گفته‌اند که از مهاجمان سلاح و مواد مخدر به دست آمده و شماری از آنان نیز کشته شده‌اند.

ولایت بدخشان افغانستان، در امتداد مرز تاجیکستان، در ماه‌های اخیر شاهد افزایش درگیری‌های مسلحانه بوده است.

در هفته‌های اخیر، نیروهای طالبان و جبهه آزادی افغانستان چندین بار در ولسوالی زیباک درگیر شده‌اند. در یفتل نیز نیروهای جبهه سپاه میهن برای مدتی کوتاه مرکز ولسوالی را در اختیار گرفتند و پس از عقب‌نشینی آنان، طالبان نیروهای بیشتری به منطقه فرستاد.

ولسوالی نسی نیز شاهد تنش و درگیری میان طالبان و افراد وابسته به جمعه‌خان فاتح، از فرماندهان محلی این گروه، بوده است.

در کنار فعالیت مخالفان مسلح طالبان، حضور گروه‌های تندرو منطقه‌ای در افغانستان نیز از نگرانی‌های امنیتی کشورهای آسیای مرکزی است. داعش خراسان نیز در افغانستان فعال است و کشورهای منطقه بارها درباره تهدید گروه‌های مسلح از خاک افغانستان ابراز نگرانی کرده‌اند.

با این حال، مصدقوف در گفت‌وگو با تاس، ارسال سلاح و تجهیزات به تاجیکستان را مستقیماً به درگیری‌های اخیر در بدخشان مرتبط نکرد.

میلر می‌گوید امریکا برای دو دهه نیروی انسانی و منابع مالی گسترده‌ای را در افغانستان مصرف کرد، از حکومت پیشین حمایت کرد، نیروهای امنیتی ساخت و عملیات ضدتروریسم پیش برد. با این حال، پس از خروج نیروهای امریکایی، افغانستان به‌سرعت از اولویت سیاست خارجی واشنگتن کنار رفت.

به باور او، این تغییر ناگهانی پرسش‌های مهمی درباره تصمیم‌های راهبردی امریکا ایجاد می‌کند. میلر می‌گوید ممکن است تهدید افغانستان بیش از اندازه بزرگ نشان داده شده باشد، عملیات ضدتروریسم امریکا پیش از خروج به هدف اصلی خود رسیده باشد یا ادامه حمایت نامحدود از حکومت پیشین دیگر توجیه راهبردی نداشته باشد.

اسمیت می‌گوید جنگ افغانستان نگاه شماری از متحدان واشنگتن به رهبری امریکا و نظم جهانی را نیز تغییر داد. به گفته او، اعتماد گسترده به رهبری امریکا در سال‌های نخست جنگ، در زمان مذاکرات دوحه جای خود را به تردید و بدگمانی داد. پس از پایان عملیات تخلیه نیز برنامه روشنی برای برخورد جهان با طالبان وجود نداشت.

آنها همچنان گفتند که آرامش نسبی افغانستان، منطق جنگ بیست‌ساله ایالات متحده را زیر سوال برده است.

اسمیت می‌گوید افغانستان پس از پایان یکی از مرگبارترین جنگ‌های جهان، آرام‌تر شده است. بسیاری از پیش‌بینی‌های سال ۲۰۲۱ درباره گسترش جنگ‌های جهادی، بی‌ثباتی آسیای مرکزی و مهاجرت میلیون‌ها افغان به اروپا نیز تحقق نیافت.

به باور او، این وضعیت استدلال غرب را که باید با گروه‌های مسلح در افغانستان جنگید تا حملات به کشورهای غربی نرسد، زیر سوال می‌برد.

با این حال، او روابط طالبان با القاعده را نگران‌کننده می‌داند. میلر می‌گوید القاعده پیش از خروج امریکا به‌شدت ضعیف شده بود و احیای آن به سود طالبان نیست.

طالبان اکنون با داعش خراسان می‌جنگد و گزارش‌هایی نیز از همکاری محدود این گروه با امریکا در مبارزه با تروریسم منتشر شده است. جزئیات این همکاری و گروه‌هایی که هدف آن قرار می‌گیرند، روشن نیست.

اسمیت احتمال می‌دهد حمایت طالبان در بخش‌هایی از جنوب و شرق افغانستان در ثبات کنونی نقش داشته باشد. میلر می‌گوید در یک نظام سرکوبگر، اطلاعات معتبری برای سنجش میزان حمایت مردم وجود ندارد.

به گفته آنان، در داخل طالبان نیز میان مقام‌های علاقه‌مند به حکومت‌داری و حلقه مذهبی نزدیک به هبت‌الله آخندزاده اختلاف وجود دارد، اما ترس از انشعاب باعث شده این اختلاف‌ها به رویارویی آشکار تبدیل نشود.

حکومت بسته، اقتصاد ضعیف

میلر افغانستان را از نظر محدودیت علیه زنان و دختران، سرکوبگرترین کشور جهان می‌خواند. او می‌گوید طالبان زنان را از آموزش، کار و بخش بزرگی از زندگی عمومی کنار زده است.

اسمیت احتمال می‌دهد شماری از دختران در مکتب‌های پنهانی و مدرسه‌های دینی درس بخوانند، اما میلر هشدار می‌دهد ادامه محرومیت زنان از آموزش، افغانستان را در سال‌های آینده با کمبود داکتران و زنان متخصص روبه‌رو خواهد کرد.

اسمیت می‌گوید پس از بازگشت طالبان، حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد اقتصاد افغانستان از بین رفت.

قطع کمک‌های خارجی و کاهش هزینه‌های دولتی از عوامل اصلی این سقوط بود. اقتصاد بعدا رشد محدودی را تجربه کرد، اما هر سال حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ هزار نفر تازه وارد بازار کار می‌شوند. بازگشت مهاجران نیز فشار بر بازار کار را بیشتر کرده و نگرانی‌ها درباره فقر و گرسنگی همچنان ادامه دارد.

او همچنین از موج انتقام‌گیری در نخستین روزهای حاکمیت طالبان سخن می‌گوید. در آن دوره، صدها نفر مرتبط با حکومت پیشین تعقیب شدند و شماری از آنان کشته شدند.

به گفته اسمیت، این روند بعدا کاهش یافت و طالبان برای اجرای عفو عمومی کوشید.

اکنون شمار زیادی از کارمندان حکومت پیشین در اداره‌های طالبان، حتی در نهادهای امنیتی، کار می‌کنند. با وجود این، او افغانستان زیر اداره طالبان را یک نظام پولیس‌محور با نظارت شدید بر مردم توصیف می‌کند.

جنگی که امریکا دیر برای پایانش کوشید

میلر می‌گوید یکی از تصمیم‌های سرنوشت‌ساز امریکا، سرنگونی طالبان در سال ۲۰۰۱ و پذیرفتن مسئولیت ساختن یک حکومت جدید بود. به باور او، واشنگتن می‌توانست عملیات خود را بر القاعده متمرکز کند.

امریکا همچنین زمانی که در اوج قدرت بود، برای رسیدن به توافق سیاسی تلاش جدی نکرد و هنگامی مذاکرات را جدی گرفت که طالبان هر سال مناطق بیشتری را تصرف می‌کرد.

او سیاست واشنگتن در برابر پاکستان را نیز غیرواقع‌بینانه می‌داند. امریکا انتظار داشت پاکستان منافع راهبردی خود را تغییر دهد و با سیاست واشنگتن در افغانستان همراه شود. فساد گسترده در حکومت پیشین نیز مشروعیت نظام مورد حمایت امریکا را تضعیف کرد.

میلر می‌گوید توافق دوحه بیشتر به سود طالبان بود و حکومت اشرف غنی را تضعیف کرد. واشنگتن روند خروج را بیشتر با طالبان هماهنگ کرد و حکومت پیشین را برای سقوط احتمالی آماده نساخت.

اسمیت می‌گوید سرعت فروپاشی حتی برخی مذاکره‌کنندگان طالبان را غافل‌گیر کرد. از نگاه او، سقوط کامل نیروهای حکومت پیشین نشان داد که توازن نظامی لازم برای تقسیم قدرت وجود نداشت.

میلر به رسمیت‌شناخته‌شدن طالبان از سوی امریکا را بعید می‌داند، اما همکاری محدود بر سر منافع مشترک را ممکن می‌خواند. او می‌گوید ادامه وضع موجود، محتمل‌ترین سناریو است.

در این وضعیت، طالبان قدرت را حفظ خواهد کرد، اما افغانستان فقیر، گرسنه و ضعیف باقی خواهد ماند. تغییر رهبری ممکن است راه تحول را باز کند، ولی تضمینی وجود ندارد که جانشین هبت‌الله سیاست معتدل‌تری در پیش بگیرد.

آنان همچنین گفتند با زندانیانی روبه‌رو شده‌اند که مدعی بودند پیش از انتقال به زندان مرکزی، برای گرفتن اعتراف در بازداشتگاه‌های طالبان شکنجه شده‌اند.

روایت این دو منبع درباره شرایط داخل زندان بر مشاهدات مستقیم آنان در دوره حبس استوار است.

ازدحام در اتاق‌ها

زندانیان آزادشده می‌گویند که زندان مرکزی هرات ظرفیت پذیرش نزدیک به سه هزار زندانی را ندارد و باعث ازدحام شده است. چنانچه، در برخی اتاق‌ها بین ۶۰ تا ۱۰۰ زندانی نگهداری می‌شوند.

یکی از زندانیان آزادشده گفت که مسجد زندان تنها بخشی بود که فضای بازتری داشت. آنان گفتند که بیماران، سالمندان، افراد دارای معلولیت و کسانی که تازه جراحی شده بودند نیز در همین محیط پرازدحام نگهداری می‌شدند.

طالبان در سنبله سال گذشته اعلام کرد که در زندان هرات بیش از ۲۷۰۰ نفر، از جمله ۳۵۰ زن و ۱۰۰ کودک نگهداری می‌شوند. به گفته این گروه، زندانیان به برنامه‌های آموزشی و خدمات صحی تحت حمایت نهادهای بین‌المللی دسترسی دارند.

تاخیر در توزیع غذا و مشکل دسترسی به آب

یکی از زندانیان آزادشده گفت که غذای ظهر معمولاً ساعت دو تا سه بعدازظهر توزیع می‌شد و غذای شب نیز گاهی با تاخیر به زندانیان می‌رسید.

به گفته او، بسیاری از زندانیان در فاصله میان وعده‌های غذایی مجبور می‌شدند کیک، کلچه و دیگر مواد غذایی را از کانتین داخل زندان بخرند. او گفت که این وضعیت برای زندانیان بیمار، سالمندان و افرادی که پول نداشتند دشوارتر بود.

100%

این منبع همچنین گفت که در هر اتاق فردی به نام «کلان اتاق» مسئول توزیع سهمیه‌ها بود و در برخی موارد همه نان اختصاص‌یافته به زندانیان توزیع نمی‌شد. به گفته او، بخشی از نان خشک بعداً فروخته می‌شد.

یکی از این زندانیان گفت که دسترسی به آب نیز برای زندانیان مشکل بود. به گفته او، بوتل‌های خالی آب جمع‌آوری می‌شد و زندانیان نمی‌توانستند در آن‌ها آب ذخیره کنند. در نتیجه، افرادی که توان مالی داشتند ناچار بودند بارها آب بوتلی بخرند.

100%

خرید چندباره دمپایی

به گفته این دو زندانی، ورود هرگونه کفش و دمپایی از بیرون به داخل زندان ممنوع یا با محدودیت‌های شدید همراه است، چراکه در حکومت پیشین و هم در دوره طالبان، بارها از این کفش‌ها برای قاچاق و جاسازی مواد مخدر استفاده شده است.

او گفت زندانیان باید به همین دلیل، دمپایی مخصوص زندان را به قیمت هر جوره ۸۰ افغانی از کانتین داخل محبس بخرند، در حالی که به گفته آنان، قیمت همان دمپایی در بازار حدود سی تا پنجاه افغانی است.

روایت‌هایی از شکنجه برای گرفتن اعتراف

یکی از زندانیان آزادشده گفت که با زندانیانی روبه‌رو شده که پیش از انتقال به زندان مرکزی، در حوزه‌های امنیتی طالبان شکنجه شده بودند. به گفته او، شماری از این افراد مدعی شدند که از پا در داخل چاه آویزان شده بودند.

این منبع گفت که شکایت از بدرفتاری ماموران طالبان در میان افرادی که به سرقت متهم بودند بیشتر شنیده می‌شد. او افزود که یکی از زندانیان متهم به سرقت به او گفته بود که ماموران هنگام بازجویی، سرش را چند بار زیر آب فرو برده بودند.

• 

  گزارش تحقیقی؛ ۳۱ نوع شکنجه در بازداشتگاه‌های طالبان

نهاد حقوق بشری «رواداری» در جوزای ۱۴۰۴ با ۳۴ زندانی آزادشده، شامل هفت زن، گفت‌وگو کرد. همه آنان از شکنجه جسمی یا روانی سخن گفتند و ۳۲ نفر شکنجه جسمی را گزارش دادند. محرومیت از درمان، دسترسی‌نداشتن به وکیل و غذای ناکافی نیز در میان شکایت‌های آنان بود.

اداره پناهندگی اتحادیه اروپا نیز گفت که نهادهای حقوق بشر به بازداشتگاه‌های افغانستان دسترسی ندارند. این اداره به ازدحام، بازداشت طولانی پیش از محاکمه و دسترسی‌نداشتن زندانیان آسیب‌پذیر به کمک حقوقی اشاره کرده است.

زندانیان آزادشده خواستار بررسی مستقل ادعاهای مطرح‌شده شدند. آنان گفتند دسترسی به آب، غذا، درمان، کرامت انسانی و روند عادلانه باید برای همه زندانیان، صرف‌نظر از اتهام یا جرم آنان، حفظ شود.

یکی از این دو زندانی گفت که آموزش‌های فنی و حرفه‌ای برای زندانیان یکی از ویژگی‌های زندان مرکزی هرات است که زندانیان را با فعالیت‌های حرفه‌ای آشنا می‌کند. به گفته او، اگر زندانی بخواهد بسیاری از حرفه‌ها در زندان هرات آموزش می‌بیند.

این زندانیان دوزاده حرفه را می‌توانند در زندان بیاموزند.

هرات سومین زندان بزرگ پس از‌پلچرخی و بگرام در کابل را دارد.

عبدالسلام حنفی، معاون اداری ریاست‌الوزرای طالبان، در ۱۹ اسد از زندان هرات دیدار کرد.

در خبرنامه طالبان آمده است که او چگونگی توزیع غذا، خدمات صحی، شرایط نگهداری و رسیدگی به مشکلات زندانیان را بررسی کرد و از مسئولان خواست حقوق زندانیان را رعایت کنند. مسئولان زندان نیز وعده دادند که برای بهبود خدمات تلاش کنند.

یک زندانی از چین

یکی از این زندانیان گفت که یک مرد چینی نیز در زندان هرات نگهداری می‌شود که زندانیان نام اصلی او را نمی‌دانند و او را «جانسون» صدا می‌زنند. به گفته این منبع، پرونده این مرد حقوقی است و یک شهروند افغانستان مدعی است که از او طلب دارد.

پنگ جن‌وی، شهروند چینی و تاجر سنگ‌های قیمتی و فعال در بخش معادن افغانستان، سال گذشته در هرات به‌دنبال شکایت شریک تجارتی‌اش محاکمه و زندانی شد.

100%

• همسرش در میزان ۱۴۰۴ گفته بود که او همچنان زندانی است.
• یکی از دو زندانی گفت که این شهروند چین از امکانات لازم برخوردار نبود و تنها یک کتاب ترجمه شده فارسی به چینی در اختیار داشت.

این کندک‌ها در بروغیل و قلعه‌پنجه مستقرند و هر کدام چهار تا پنج تولی دارند. منابع گفتند که مردم، به خصوص اسماعیلیان محل مجبورند مواد سوخت مورد نیاز بخاری‌های این نیروها را تامین کنند.

واخان از سردترین مناطق مسکونی افغانستان است. قلعه‌پنجه حدود ۲۸۰۰ متر و سرحد بروغیل حدود ۳۲۵۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. در زمستان، دما در بخش‌هایی از واخان تا منفی ۳۰ درجه سانتی‌گراد پایین می‌رود و برف سنگین راه‌ها را برای مدت طولانی مسدود می‌کند.

به گفته منابع، اگر چوب سوخت این واحدهای نظامی دیر برسد یا ذخیره آن تمام شود، طالبان برای تامین چوب بر ساکنان اسماعیلی‌مذهب فشار وارد می‌کنند و گاهی به تهدید و زور متوسل می‌شوند. خانواده‌هایی که چوب ندارند، ناچارند آن را از دیگران بخرند.

در شماری از قریه‌های واخان جنگل و درخت وجود ندارد. باشندگان این مناطق ناچارند بخشی از مواد فاضله حیوانی را که برای سوخت زمستان خود ذخیره کرده‌اند، به کندک‌های طالبان بدهند.

منابع همچنین گفتند که طالبان اسب‌های مردم را به زور برای کار می‌گیرند. به گفته آنان، شماری از این اسب‌ها در جریان کار تلف شده‌اند، اما طالبان خسارتی به مالکان آن‌ها نپرداخته‌اند.

سه منبع از میان اسماعیلیان گفتند که مردم این جامعه توان اعتراض به این رفتارهای نظامیان طالب را ندارند. به گفته آنان، فشار بر اسماعیلیان در واخان سال‌هاست به شکل‌های مختلف ادامه دارد.

طالبان پیش از این نیز به بدرفتاری و اعمال فشار بر پیروان مذهب اسماعیلیه متهم شده است.

• 

  امر به معروف طالبان شش زن جوان اسماعیلی را در شغنان بدخشان بازداشت کرد

رفتار طالبان با شیعیان اسماعیلی پیش از این نیز به دلیل تلاش برای تحمیل مذهب سنی حنفی، تغییر اجباری مذهب، بازجویی عقیدتی، تهدید و لت‌وکوب، اجبار کودکان به آموزش در مدرسه‌های دینی سنی و محدود کردن عبادت‌های آنها مورد انتقاد قرار گرفته است.

یوناما در ۱۱ ثور ۱۴۰۴ گزارش داد که طالبان دست‌کم ۵۰ مرد اسماعیلی را در بدخشان مجبور به تغییر مذهب کرده‌اند. به گفته یوناما، افرادی که مخالفت کردند، با لت‌وکوب و تهدید به مرگ روبه‌رو شدند.

یوناما همچنین در اسد امسال گفت که طالبان ۳۳ جماعت‌خانه اسماعیلیان را در بدخشان بسته‌ است. از این میان، ۱۷ جماعت‌خانه در زیباک، ۱۴ جماعت‌خانه در اشکاشم و دو جماعت‌خانه در واخان قرار دارد.

• 

  طالبان بیش از ۳۰ جماعت‌خانه اسماعیلیه را در بدخشان بسته‌اند

طالبان اما گفته است که درباره هر ساختمان جداگانه تصمیم گرفته و برخی از آن‌ها قبلا مسجد یا محل مسکونی بوده‌اند.

نهاد حقوق بشری رواداری این رفتارها را «آزار مذهبی سیستماتیک» خوانده و از محرومیت اسماعیلی‌ها از مشارکت اداری و اجتماعی، محدودیت عبادت، اخراج از کار و فشار برای ترک مذهب گزارش داده است.

آقای نور در بیانیه‌ای که روز پنج‌شنبه، ۵ سنبله منتشر کرد، با مرور پیشینه خود از کودتای ۱۳۵۷ و ورود نیروهای شوروی به افغانستان گفت که پس از فراغت از صنف دوازدهم، در ۱۸ سالگی «بستر آسایش و خوان ناز و نعمت خانوادگی» را ترک کرده و به سنگرهای نبرد پیوسته است.

او گفت که فعالیت نظامی خود را از یک «مجاهد عادی و پاسدار سنگر و قرارگاه» آغاز کرده و به سرگروه، فرمانده رده‌بالا و سپس «آمر و مسئول زون» ارتقا یافته است.

رهبر جمعیت اسلامی افزود که در دور دوم درگیری‌ها نیز علیه طالبان و متحدان آنها جنگیده و رهبری «دومین جبهه بزرگ مقاومت» را در سطح افغانستان بر عهده داشته است.

نور در پاسخ به کسانی که او و دیگر فرماندهان جهادی را «جنگسالار» و «قوماندان‌سالار» می‌خوانند، گفت: «امروز به زعم حسودان، من و امثال من جنگسالار نامیده می‌شویم، اما من به این جنگسالار بودنم افتخار می‌کنم و از آن شرمی ندارم.»

نور افزود که این عنوان را «دشمنان مجاهدین، غربی‌ها و غرب‌زده‌ها و لابی‌گران طالبان» به آنان داده‌اند و مدعی شد کسانی که آنان را جنگسالار می‌خوانند، در «آزادی، شکل‌گیری نظام جمهوریت و بازسازی کشور» نقشی نداشته‌اند.

‘کرزی مدیون ماست’

والی پیشین بلخ در بخش دیگری از بیانیه‌اش به انتقادها درباره نقش حامد کرزی، رئیس‌جمهور پیشین افغانستان، در اعطای مناصب دولتی به او پاسخ داد.

او گفت: «کسی به من طعنه داد که باید از مهربانی‌های محترم حامد کرزی تشکر کنم که به من مناصب و کرسی‌های دولتی اعطا کرده است. خیر، بلکه این آقای کرزی است که باید از ما تشکر کند.»

نور افزود که نیروهای مقاومت «خون و قربانی» دادند و کشور را آزاد کردند تا زمینه برای رسیدن کرزی به «عالیترین مقام کشور» و تصدی دیگران بر وزارت‌ها و ولایت‌ها فراهم شود.

او همچنین در پاسخ به اتهام استفاده از اموال بیت‌المال، مسئولان حکومت‌های پیشین را که به گفته او پول از کشور خارج کرده‌اند، هدف انتقاد قرار داد و گفت کسانی که «چمدان‌های پر از پول» را همراه با خانواده‌های‌شان یا از طریق پیمان‌کاران از کشور خارج کرده‌اند، برای کشورهای غربی و نهادهای تفتیش آنها شناخته‌شده‌اند.

نور ادعا کرد که هیچ حساب بانکی در داخل افغانستان ندارد و تاکنون در هیچ کشور خارجی نیز حساب بانکی نداشته است.

عطا محمد نور در بخش دیگری از بیانیه خود، وضعیت افغانستان تحت حاکمیت طالبان را به‌شدت مورد انتقاد قرار داد.

او گفت: «کشورم غصب شده است، مردمم توان نفس کشیدن ندارند، ارزش‌ها و فرهنگ ما در معرض تهدید است، جوانان ما ترور می‌شوند و نمادهای ملی و تاریخی ما به تمسخر گرفته می‌شود.»

نور با اشاره به حملات انتحاری و انفجاری طالبان در سال‌های گذشته گفت کسانی که با «انتحار و موتربمب» صدها شهروند را به خاک و خون می‌کشیدند، اکنون بدون مشکل حکومت می‌کنند، اما به گفته او، کسانی که از حقوق مردم دفاع می‌کنند، «متعصب» و «متعرض» خوانده می‌شوند.

این چهره سیاسی همچنین از آنچه «بیگانه و کولابی» خواندن مردم از سوی طالبان دانست، انتقاد کرد و گفت ارزش‌ها و هویت ملی افغانستان در معرض تهدید قرار گرفته است.

مقامات طالبان از جمله امیرخان متقی بارها سران جمعیت و مجاهدین سابق را کولابی خوانده و تاکید کرده‌اند که در هر دو دوره مخالفان خود را تا «کولاب» رانده‌اند.

نور در پایان تاکید کرد که بارها خواستار حل بحران افغانستان از راه مسالمت‌آمیز شده است، اما به گفته او، «مستی قدرت و حاکمیت با اتکا به میل تفنگ و نوک سرنیزه» مانع تحقق این راهکار شده است.

مخالفان طالبان همواره بر گفت‌وگو و مذاکره برای پایان بحران افغانستان سخن می‌زنند، اما طالبان می گویند که بحران پایان یافته و امنیت سرتاسری تامین شده و دیگر نیازی به مذاکره نیست.