دادگاه ابتدایی طالبان در ولایت میدان وردک اعلام کرده است که روز سهشنبه حکم شلاق سه نفر را اجرا خواهد کرد. این دادگاه از مردم خواسته است که برای تماشای اجرای این حکم در ورزشگاهی در میدانشهر حضور یابند.
تلویزیون ملی در میدانشهر روز دوشنبه اطلاعیه دادگاه ابتدایی شهری این ولایت را در شبکههای اجتماعی منتشر کرده است. با این حال، در اطلاعیه دادگاه درباره هویت این سه نفر و نوع جرایمی که به ارتکاب آن متهم شدهاند، توضیحی ارائه نشده است.
در پی افزایش واکنشهای بینالمللی به اجرای مجازاتهای بدنی در محضر عام، طالبان در چند ماه گذشته از انتشار عمومی تصاویر و گزارشهای مربوط به اجرای مجازاتهای تعزیری خودداری کرده بود.
افغانستان اینترنشنال در جوزای امسال گزارش داد که دادگاه عالی طالبان از دوم ثور ۱۴۰۵ دسترسی عمومی به اطلاعات مربوط به مجازاتهای بدنی را محدود کرده است.
یک گزارش تحقیقی افغانستان اینترنشنال با استناد به هزاران اطلاعیه رسمی دادگاههای طالبان، اطلاعات کارشناسان سازمان ملل متحد و گزارشهای نهادهای حقوق بشری، فاش کرد که از زمان بازگشت طالبان به قدرت تا ماه حمل ۱۴۰۵، بیش از ۱۰۷ هزار و ۵۵۰ ضربه شلاق بر افغانها اجرا شده است.
دو مقام قضایی طالبان در کابل نیز تأیید کرده بودند که مجازاتهای بدنی همچنان اجرا میشوند، اما جزئیات این مجازاتها دیگر بهصورت علنی از سوی دادگاههای طالبان اعلام نمیشود.
برخی از شرکتکنندگان نشستی در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل گفتند که کاهش خشونت مسلحانه در افغانستان را نمیتوان صلح دانست، در حالی که زنان از آموزش، سیاست و حیات عمومی کنار گذاشته شدهاند. آنان گفتند که صلح پایدار بدون مشارکت زنان و جامعه افغانستان ممکن نیست.
این نشست روز دوشنبه با محور «زنان، صلح، عدالت و آشتی ملی در افغانستان» در حاشیه هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل برگزار شد.
عادله راز، سفیر پیشین افغانستان در امریکا گفت که پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، ممکن است افغانستان از برخی جهات آرامتر شده باشد، اما کاهش خشونت به معنای صلح نیست.
او گفت: «صلح یعنی بتوانید به مکتب بروید، یعنی آینده داشته باشید و در تصمیمهایی که درباره زندگی و کشور ما گرفته میشود، صدا و نقش داشته باشید.»
فرشته سخی، فعال حقوق زن، نیز وضعیت کنونی افغانستان را نمونهای از «صلح منفی» دانست، وضعیتی که به گفته او، در آن جنگ گسترده متوقف شده، اما مشارکت سیاسی، عدالت و فراگیری وجود ندارد.
سخی گفت: «آنچه در افغانستان رخ میدهد، فقط مربوط به امروز نیست. پیامدهای آن میتواند به نسلهای آینده منتقل شود.»
او هشدار داد که ادامه خشونت و محرومیت زنان میتواند به عادیشدن خشونت در جامعه و خانوادهها و افزایش شکافهای اجتماعی منجر شود..
میترا مهران، فعال حقوق زن، نیز خواستار بهرسمیتشناختن «آپارتاید جنسیتی» در حقوق بینالملل شد و گفت که زنان افغانستان از نخستین دوره حاکمیت طالبان در سال ۱۹۹۶ خواهان بهرسمیتشناختن چنین وضعیتی بودهاند.
مهران گفت: «برای من بهعنوان یک فعال، مسئله فقط پاسخگو کردن طالبان نیست. جامعه بینالمللی نیز باید در برابر تعهدات اخلاقی و حقوقی خود نسبت به زنان افغانستان پاسخگو باشد.»
او گفت که افغانستان به آزمونی برای میزان پایبندی جامعه جهانی به تعهداتش در قبال حقوق زنان تبدیل شده است.
میترا الکوزی، فعال حقوق زن، گفت که محرومیت زنان از سیاست و زندگی عمومی نباید فقط بهعنوان مسئله حقوق زنان دیده شود، بلکه موضوعی سیاسی است که آینده افغانستان را شکل میدهد.
او گفت: «زنان افغان باید بهعنوان طرف سیاسی در گفتوگوهای مربوط به آینده افغانستان حضور داشته باشند.»
الکوزی افزود که حذف سیستماتیک زنان از سیاست و زندگی عمومی فقط نقض حقوق فردی آنان نیست، بلکه تعیین میکند چه کسانی حق دارند در تعریف آینده افغانستان نقش داشته باشند.
مشتاق رحیم، فعال افغان، گفت که تمرکز بیش از حد جامعه جهانی بر طالبان، مشروعیت این گروه و نحوه تعامل با آن، باعث شده است خود جامعه افغانستان کمتر مورد توجه قرار گیرد.
او گفت: «امروز یک ملت و یک جامعه کامل به دلیل تمرکز بیش از حد بر رژیم طالبان نادیده گرفته میشود.»
رحیم افزود که جامعه افغانستان پس از بازگشت طالبان به قدرت متوقف نشده و بهویژه نسل جوان همچنان در حال تغییر است، اما با محدودیتهای گسترده در زمینه آموزش، کار و مشارکت اجتماعی روبهرو است.
او هشدار داد که نگاه صرفاً «رژیممحور» به افغانستان، جامعهای را نادیده میگیرد که همزمان با بحران اقتصادی و یکی از بزرگترین بحرانهای بشردوستانه جهان روبهرو است.
ملانی ورویر، سفیر پیشین ایالات متحده در امور زنان در سطح جهان، نیز گفت که تعامل با طالبان با حمایت از مردم افغانستان یکسان نیست.
ورویر گفت: «تعامل با طالبان نباید باعث عادیشدن سرکوب سیستماتیک و حذف نیمی از جمعیت افغانستان شود.»
او افزود که هرگونه تعامل ضروری با طالبان باید بهگونهای انجام شود که به عادیسازی روابط و در نهایت بهرسمیتشناختن این گروه و سیاستهای آن منجر نشود.
ورویر همچنین از برخی دیدارهای اخیر کشورهای اروپایی با طالبان انتقاد کرد و گفت که در این گفتوگوها، جای جامعه افغانستان و بهویژه زنان خالی است.
او درباره گفتوگوهای سازمان ملل با طالبان نیز گفت که زنان افغان از بحثهای مربوط به اقتصاد و تجارت کنار گذاشته شدهاند، در حالی که تصمیمگیری در این حوزهها مستقیماً بر زندگی آنان اثر میگذارد.
کاترین یاکوبسدوتیر، نخستوزیر پیشین ایسلند، گفت که وضعیت زنان و دختران در افغانستان یکی از شدیدترین بحرانهای جنسیتی در جهان است و جامعه جهانی نباید در برابر آن سکوت کند.
او هشدار داد که عادیشدن وضعیت افغانستان میتواند پیامدهایی فراتر از این کشور داشته باشد و آنچه در افغانستان رخ میدهد، بخشی از روند گستردهتر عقبگرد حقوق زنان در جهان است.
شرکتکنندگان این نشست تاکید کردند که صلح در افغانستان فقط با کاهش جنگ سنجیده نمیشود و بدون آموزش، مشارکت سیاسی، عدالت و حضور زنان در تصمیمگیریها، نمیتوان از صلح پایدار سخن گفت.
نصیر احمد فایق، نماینده افغانستان در سازمان ملل، گفت که طالبان تنها یکی از طرفهای سیاسی افغانستان است و نمیتواند بهتنهایی نماینده تنوع جامعه و خواستهای مردم این کشور باشد.
او تاکید کرد که جامعه جهانی باید نگاه خود به زنان افغانستان را تغییر دهد و آنان را نه فقط قربانی، بلکه بخشی از نیروهای سیاسی و تصمیمگیرندگان آینده کشور بداند.
فایق روز دوشنبه در نشستی با محور «زنان، صلح، عدالت و آشتی ملی در افغانستان» در حاشیه هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل گفت که پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، افغانستان همچنان با بحرانهای عمیق سیاسی، بشری، اقتصادی، اجتماعی و حقوق بشری روبهرو است.
او گفت که با وجود ادامه تلاشهای دیپلوماتیک در چارچوب سازوکارهای مختلف بینالمللی، هنوز راهحل سیاسی «پایدار، عادلانه و فراگیر» برای افغانستان به دست نیامده است.
نماینده افغانستان در سازمان ملل تاکید کرد که زنان باید بهطور مستقیم و معنادار در هر روند سیاسی آینده درباره افغانستان حضور داشته باشند. او گفت: «زنان افغانستان نباید فقط قربانیانی دیده شوند که به حمایت نیاز دارند. آنان بازیگران سیاسی و رهبران جامعهاند.»
فایق افزود که مشارکت زنان نباید به حضور نمادین یا مشورتهای جدا از روند اصلی سیاسی محدود شود. به گفته او، اگر افغانستان قرار است از وضعیت کنونی عبور کند، زنان باید «در همان میز تصمیمگیری حضور داشته باشند؛ جایی که تصمیمها گرفته میشوند.»
او همچنین بر ضرورت یافتن یک راهحل سیاسی جامع و پایدار تاکید کرد و گفت که عدالت، پاسخگویی، بهرسمیتشناختن قربانیان، گفتوگو و آشتی ملی باید در کنار یکدیگر دنبال شوند.
فایق گفت: «اگر نیمی از جمعیت کنار گذاشته شود، هیچ مصالحهای نمیتواند معتبر و قابل اعتماد باشد.»
او افزود که بدون عدالت و پاسخگویی نیز نمیتوان به یک راهحل سیاسی پایدار رسید و صلح زمانی دوام خواهد داشت که مردم افغانستان در تعیین آینده سیاسی کشور خود نقش واقعی داشته باشند.
نماینده افغانستان در سازمان ملل همچنین پرسید که چگونه میتوان زنان افغان را بهعنوان «بازیگران سیاسی، نه ناظران» وارد روندهای سیاسی کرد و چگونه میتوان دیدگاههای قربانیان، جامعه مدنی و گروههای مختلف سیاسی، قومی و مذهبی را در آینده سیاسی افغانستان بازتاب داد.
فایق گفت که کشورهای عضو سازمان ملل و شرکای منطقهای باید برای فراهم کردن زمینه یک روند سیاسی «فراگیر، افغانستانمحور و به رهبری افغانها» کمک کنند.
او تاکید کرد: «آینده افغانستان در نهایت باید توسط مردم افغانستان تعیین شود.»
فایق همچنین گفت که هیچ توافق سیاسیای که با حذف، اجبار و ایجاد ترس شکل گرفته باشد، پایدار نخواهد بود. به گفته او، روندهای بینالمللی درباره افغانستان نیز بدون مشارکت افغانها، بهویژه زنان، نمیتواند اعتبار لازم را داشته باشد.
کنشگران زن افغان در نشستی در حاشیه هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد از کشورهای جهان خواستند که به جای ابراز نگرانی محض و طرح وعدههای تکراری، برای تأمین عدالت، پاسخگویی و مشارکت زنان افغانستان در روندهای سیاسی اقدام عملی کند.
میترا مهران، گیسو یاری و اصیلا وردک، از سخنرانان افغان این نشست، تأکید کردند که زنان افغانستان باید در مرکز هر روند سیاسی درباره آینده این کشور قرار داشته باشند.
میترا مهران، فعال حقوق زن گفت: «ما میدانیم چه چیزهایی برای ما نتیجه داده، چه چیزهایی ناکام بوده و برای آینده افغانستان چه میخواهیم.»
مهران تاکید کرد که هر روند سیاسی که بدون در نظر گرفتن خواستهها و دیدگاههای زنان افغانستان شکل بگیرد، از همان ابتدا با خطر ناکامی روبهرو است.
او همچنین از جامعه جهانی خواست از هرگونه تعامل سیاسی و دیپلوماتیک با طالبان که به عادیسازی روابط یا مشروعیتبخشی به این گروه بینجامد، خودداری کند. مهران گفت: «اگر وارد یک روند سیاسی شویم، اما آپارتاید جنسیتی را به رسمیت نشناسیم، به ریشه مشکل نمیپردازیم و فقط با پیامدهای آن برخورد میکنیم.»
گیسو یاری، فعال حقوق زن نیز گفت که در پنج سال گذشته بیش از ۲۰۰ فرمان، قانون و دستور طالبان بر زندگی زنان و دختران افغانستان اثر گذاشته و محدودیتها تقریباً همه عرصههای زندگی آنان را دربر گرفته است.
او افزود که زنان و دختران در افغانستان با وجود این محدودیتها، به آموزش مخفیانه، سازماندهی، اعتراض، ثبت موارد نقض حقوق بشر و دادخواهی ادامه دادهاند. به گفته او، در همین حال بخشی از جامعه جهانی به سمت عادیسازی روابط با طالبان حرکت کرده است.
یاری گفت: «به جای اینکه از طرف ما صحبت کنید، به ما فرصت بدهید ما صدای خود را به جهان برسانیم.»
او همچنین تاکید کرد که مقاومت زنان افغانستان نباید نادیده گرفته شود و گفت: «اجازه ندهید محرومیت زنان و دختران افغان به یک وضعیت عادی و پذیرفتهشده تبدیل شود.»
اصیلا وردک، فعال حقوق زن و دیپلومات پیشین افغان، نیز با اشاره به پنج سال گذشته گفت: «پنج سال گذشته است. دیگر از ما نپرسید چه کاری میتوانید برای ما انجام دهید. ما بارها گفتهایم چه میخواهیم. اکنون وقت عمل است.»
وردک از سازمان ملل خواست که حضور زنان افغانستان را در همه روندهای سیاسی مربوط به این کشور تضمین کند. او گفت که زنان باید از تعیین دستورکار و تصمیمگیری تا اجرای روندها، نقش واقعی و معنادار داشته باشند.
او همچنین خواستار تقویت سازوکارهای پاسخگویی، حفظ شواهد نقض حقوق بشر، فراهم کردن فرصتهای آموزشی و بورسیه برای زنان و دختران افغان، حمایت از دانشجویان افغان در خارج از کشور و تامین بودجه مستقیم و چندساله برای نهادهای زنمحور افغان شد.
وردک تاکید کرد که اسناد و شواهد نقض حقوق زنان نباید فقط در آرشیفها باقی بماند. او گفت: «شواهد باید به جایی برسند و آنجا عدالت است.»
این فعال حقوق زن همچنین از کشورهای عضو سازمان ملل خواست تعاملهای پراکنده با طالبان را به یک رویکرد هماهنگ چندجانبه تبدیل کنند و معیارهای مشخصی درباره آموزش، اشتغال، آزادی رفتوآمد و مشارکت عمومی زنان تعیین کنند.
سخنرانان این نشست تاکید کردند که وضعیت زنان و دختران افغانستان تنها یک مسئله داخلی نیست، بلکه آزمونی برای میزان پایبندی جامعه جهانی به حقوق بشر، برابری جنسیتی، عدالت و پاسخگویی است.
هلن مکنتی، وزیر امور خارجه ایرلند روز دوشنبه گفت که دولتها درباره وضعیت زنان و دختران افغانستان به اندازه کافی صحبت کرده و اکنون زمان اقدام عملی است. او در نشستی درباره وضعیت زنان و دختران افغان گفت که تمام حقوق اساسی زنان و دختران در افغانستان سلب شده است.
او گفت: «باید از هر تریبونی که در اختیار داریم، چه سیاسی و چه در عرصههای دیگر، استفاده کنیم؛ نه فقط برای اعلام همبستگی، بلکه برای اقدام در برابر فجایعی که در حال وقوع است.»
وزیر خارجه ایرلند افزود: «بارها گفته شده که تقریباً همه حقوق اساسی زنان و دختران در افغانستان از آنان سلب شده است. درباره این وضعیت به اندازه کافی صحبت کردهایم. اکنون زمان اقدام است.»
او تاکید کرد که زنان افغان باید در مرکز تصمیمگیریها باشد و تجربه نشان داده است که حضور آنان در روندهای تصمیمگیری میتواند به نتایج بهتری منجر شود.
تحریم طالبان
وزیر خارجه ایرلند با اشاره به تحریمهای بینالمللی علیه مقامهای طالبان گفت که کشورش از سازوکارهای سازمان ملل برای جلوگیری از اقداماتی استفاده کرده است که میتوانست زمینه سفر برخی اعضای تحریمشده طالبان را فراهم کند.
او پرسید: «زنان افغان حتی اجازه سفر ندارند. چگونه ممکن است اعضای طالبان که تحت تحریم هستند، اجازه سفر داشته باشند؟»
خانم مکنتی گفت که جامعه جهانی باید موضوع پاسخگویی عاملان نقض حقوق بشر در افغانستان را نیز جدی بگیرد.
او افزود: «ما باید در محافل سیاسی، در میان سناتورها، وزیران و همه کسانی که در موقعیت تصمیمگیری قرار دارند، واکنش نشان دهیم و اقدام کنیم.» او همچنین گفت: «باید بسترهایی ایجاد کنیم تا صدای زنان شنیده شود.»
وزیر خارجه ایرلند افزود که کشورش با پیشنهاد اعزام هیئتهایی برای تعامل با طالبان موافق نیست و چنین اقدامی را در شرایط کنونی گامی به سوی عادیسازی روابط با این گروه میداند. او گفت: «چه چیزی تغییر کرده است؟ چه اتفاقی افتاده که حالا بخواهیم به شیوهای که مطرح شده با طالبان تعامل کنیم؟»
مکنتی افزود: «به هیچ وجه نباید طالبان را به رسمیت بشناسیم.»
او تاکید کرد که ایرلند به جای این کار، باید با شرکای مورد اعتماد در داخل افغانستان همکاری کند تا کمکها و حمایتهای لازم به مردم برسد.
خشمگین بودن کافی نیست
مکنتی گفت که تصاویر و گزارشهای مربوط به وضعیت زنان افغانستان، چه در محافل عمومی و چه در گفتوگوهای خصوصی، باعث خشم و شوک جهان شده است، اما واکنش عاطفی به تنهایی کافی نیست.
او گفت که مقامهای بینالمللی باید برای تغییر وضعیت زنان افغانستان اقدام کنند.
وزیر خارجه ایرلند تاکید کرد که جامعه جهانی باید سازوکارهایی ایجاد کند تا صدای زنان افغان شنیده شود و آنان در تصمیمگیریها درباره آینده کشورشان نقش داشته باشند.
او گفت یکی از مهمترین چالشهای ماههای آینده، یافتن راهی برای پاسخگو کردن عاملان نقض حقوق بشر و تبدیل موضعگیریهای سیاسی به اقدام عملی برای بهبود وضعیت زنان و دختران افغانستان است.
فولکر تورک، کمشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل، گفت که حقوق زنان و دختران باید در مرکز تعامل جامعه جهانی با طالبان باشد. او افزود که جهان هنوز به اندازه کافی درباره نقض حقوق بشر در افغانستان و پیامدهای آن برای زنان موضع نگرفته است.
تورک این اظهارات را روز دوشنبه در نشستی درباره وضعیت زنان و دختران افغانستان در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل ابراز داشت.
او گفت: «اگر کشوری تعهدات کاملاً مشخصی داشته باشد و این تعهدات را به آشکارترین شکل نقض کند و در عمل یک نظام آپارتاید جنسیتی ایجاد کرده باشد، این موضوع به مسئلهای در سطح نگرانیهای بینالمللی تبدیل میشود.»
تورک با تاکید بر استفاده از اصطلاح «آپارتاید جنسیتی» افزود: «باید آنچه واقعاً در افغانستان اتفاق میافتد را نشان دهیم و با نام مشخص بیان کنیم.»
او با اشاره به بیش از ۲۰۰ فرمان و دستور طالبان گفت: «نمیتوان نیمی از جمعیت را با دستکم ۲۰۰ فرمان سرکوب کرد؛ فرمانهایی که عملاً انقیاد و سلطه بر زنان و دختران از سوی مقامات بالفعل، یعنی طالبان، را عادیسازی کردهاند و پیامدهای بسیار گستردهای داشتهاند.»
کمشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل گفت که جامعه جهانی علاوه بر افزایش توجه بینالمللی، باید در نحوه تعامل با افغانستان نیز ثبات و انسجام بیشتری داشته باشد. او گفت: «این تعامل نمیتواند فقط درباره بازگشت پناهجویان باشد. نمیتواند فقط درباره کمکهای بشردوستانه باشد و نمیتواند فقط درباره عادیسازی روابط باشد.»
تورک تاکید کرد که نگاه جامع به حقوق بشر باید بخش جداییناپذیر این گفتوگوها باشد. او افزود: «حقوق بشری زنان و دختران در افغانستان باید در مرکز این بحث قرار گیرد، زیرا این موضوع بر همه ما تاثیر میگذارد.»
تورک گفت که جامعه جهانی نباید برابری جنسیتی را تنها در حد شعار مطرح کند. او افزود: «ما نمیتوانیم صرفاً به برابری جنسیتی در حد شعار و حرف بسنده کنیم، بلکه باید آن را در عمل تحقق ببخشیم.»
«مسیر پاسخگویی و دادخواهی بسیار مهم است»
تورک در بخش دیگری از سخنانش، پاسخگویی عاملان نقض حقوق بشر در افغانستان را از موضوعات اساسی دانست. او گفت: «بدون هیچ تردیدی، مسیر پاسخگویی و دادخواهی بسیار مهم است.»
کمشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل به قرارهای بازداشت دادگاه کیفری بینالمللی علیه رهبر طالبان و رئیس دادگاه عالی این گروه اشاره کرد. او گفت: «دادگاه کیفری بینالمللی علیه رهبر عالی و رئیس دادگاه عالی طالبان، دو قرار بازداشت صادر کرده است.»
تورک در عین حال از آنچه «تضعیف شدید نظام عدالت کیفری بینالمللی» خواند ابراز نگرانی کرد و به تحریمهای اعمالشده علیه دادگاه کیفری بینالمللی اشاره کرد. او گفت: «من بهشدت نگرانم، زیرا این دادگاه ابزاری است که جامعه جهانی دقیقاً برای چنین مواردی در اختیار دارد.»
تورک ابراز امیدواری کرد افرادی که علیه آنان قرار بازداشت صادر شده است، بازداشت و در برابر عدالت قرار گیرند.
سازوکار مستقل تحقیقاتی برای افغانستان
کمشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل همچنین بر اهمیت سازوکار مستقل تحقیقاتی برای افغانستان تاکید کرد و گفت که مستندسازی و حفظ شواهد برای پاسخگویی در آینده ضروری است.
او گفت: «باید به مستندسازی، نظارت، گردآوری شواهد و حفظ شواهد ادامه دهیم تا هر سازوکار پاسخگویی که در آینده ایجاد میشود، بتواند بر پایه این شواهد اقدام کند.»
تورک هشدار داد که اگر به یک نظام اجازه داده شود بدون پاسخگویی به اقدامات خود ادامه دهد، جامعه جهانی وارد «مسیر بسیار خطرناکی» خواهد شد.
او گفت: «اگر اجازه دهیم یک کشور با چنین نوعی از نظام، بدون پاسخگویی به اقدامات خود ادامه دهد، وارد یک مسیر بسیار خطرناک میشویم.»
عقبگرد جنسیتی تنها به افغانستان محدود نیست
تورک گفت که بحران حقوق زنان در افغانستان باید در چارچوب گستردهتری از آنچه «عقبگرد جنسیتی» در جهان خواند، دیده شود.
او گفت: «متأسفانه این روند تنها به افغانستان محدود نمیشود. ما شاهد یک عقبگرد گسترده جنسیتی هستیم که بسیار سازمانیافته و بهخوبی تامین مالی میشود، گویی برخی تلاش میکنند عقربههای زمان را به عقب برگردانند.»
او تاکید کرد که جامعه جهانی باید از همان ابتدا در برابر این روند مقاومت کند.
تورک گفت: «افغانستان تقریباً به نمادی از این تلاش تبدیل شده است؛ تلاشی برای اطمینان از اینکه یکی از بزرگترین جنبشهای حقوق بشری، یعنی فمینیسم و رهایی زنان و دختران، تحت هیچ شرایطی به عقب رانده نشود.»
او در پایان گفت که پاسخگویی در افغانستان بخشی از یک مسئله بزرگتر در جهان امروز است.
تورک افزود: «موضوع پاسخگویی در افغانستان در واقع بخشی از یک تصویر بسیار بزرگتر است؛ تصویری از آنچه امروز در جهان تجربه میکنیم.»
