مقام طالبان در بدخشان میگوید انتقاد از این گروه در شبکههای اجتماعی «بغاوت» است
جمالالدین حقجو، معاون والی طالبان در بدخشان، گفته است هر کسی که از فرمانهای طالبان سرپیچی کند و در شبکههای اجتماعی از نظام طالبان انتقاد کند، «بغاوتگر» شمرده میشود و با او برخورد خواهد شد.
معاون والی طالبان در بدخشان روز دوشنبه، ۳۰ سنبله، در مراسم معرفی شهردار جدید فیضآباد گفت که تنها سلاح برداشتن و جنگیدن علیه نظام طالبان بغاوت نیست، بلکه هر کسی که در شبکههای اجتماعی از نظام انتقاد کند یا فرمانهای طالبان را نادیده بگیرد نیز بغاوتگر شمرده میشود.
او گفت: «بغاوت صرفاً تفنگ گرفتن علیه نظام نیست؛ توطئه در صفحات مجازی و ایجاد انگیزههای نادرست در شبکههای اجتماعی نیز بغاوت است.»
این مقام طالبان همچنین افزود که پس از بازگشت این گروه به قدرت، برخی کشورهای همسایه از افرادی حمایت میکنند که قصد برهم زدن امنیت افغانستان را دارند.
او در این نشست گفت که برخی حلقات در تلاش ایجاد اختلاف و استفاده از گروهها و افراد مختلف علیه طالبان هستند و از مردم خواست که هوشیار باشند و فریب آنان را نخورند.
شهردار طالبان در بدخشان ماه گذشته در یک انفجار که جبهه مقاومت ملی مسئولیت آن را بر عهده گرفت، کشته شد.
هفته گذشته نیز والی طالبان در بدخشان، در سفری به ولسوالی نسی، از مردم خواست که از فرمانها و دستورهای ملا هبتالله پیروی کنند و افزود که او درباره هر موضوعی تصمیم نهایی را میگیرد.
عبدالله خنجانی، سخنگوی جبهه مقاومت ملی، درباره بازگشت صالح محمد ریگستانی به میدان جنگ، گفت که حضور او «محاسبهشده» است.
آقای خنجانی به افغانستان اینترنشنال گفت که حضور ریگستانی بخشی از برنامهای گسترده برای آغاز یک مرحله تازه از فعالیتهای میدانی به شمار میرود.
خنجانی روز سهشنبه در مصاحبه با افغانستان انترنشنال، تأکید کرد که بازگشت ریگستانی به عنوان فرمانده عملیاتی جبهه مقاومت ملی به کوهپایههای هندوکش یک اقدام مقطعی نیست و در قالب یک روند ادامهدار دنبال خواهد شد.
او ابراز امیدواری کرد که حضور فرمانده عملیاتی جبهه مقاومت ملی «انرژی تازهای» به نیروهای این جبهه بدهد و روحیه مخالفان طالبان را تقویت کند. جبهه مقاومت ملی روز دوشنبه با نشر ویدیویی اعلام کرد که ریگستانی به افغانستان بازگشته و در کوهپایههای هندوکش حضور دارد.
ریگستانی در این ویدیو گفت که «مقاومت ادامه دارد» و جبهههای دیگری نیز در نقاط مختلف کشور علیه طالبان میجنگند.
در پی انتشار این ویدیو، شماری از چهرههای سیاسی و نظامی مخالف طالبان از این اقدام استقبال کردهاند.
سخنگوی جبهه مقاومت ملی، هرگونه اختلاف میان گروههای مسلح مخالف طالبان را رد کرد و گفت میان جبهههای نظامی مخالف طالبان تفاوتی وجود ندارد. به گفته او، جبهه مقاومت ملی با جریانهای مطرح مخالف طالبان در هماهنگی قرار دارد و هیچ مانع یا مشکلی در روابط و هماهنگی میان این گروهها وجود ندارد.
خنجانی افزود که جبهه مقاومت ملی در سالهای گذشته تلاش کرده است ذهنیت اتکا به حمایت خارجی را تغییر دهد. او تصریح کرد که مخالفان طالبان برای فعالیت در افغانستان نیازی به هماهنگی با کشورهای منطقه یا نهادهای استخباراتی خارجی ندارند و برای ورود یا خروج از کشور خود نیز محتاج اجازه هیچ طرفی نیستند.
او تاکید کرد مردم افغانستان نباید در انتظار حمایت کشورهای شرق یا غرب بمانند. به گفته خنجانی، شهروندان افغانستان «ظرفیت، شجاعت و آمادگی قربانی دادن» برای سرنوشت خود را دارند و باید بر تواناییهای داخلی تکیه کنند.
سخنگوی جبهه مقاومت ملی در پاسخ به این پرسش که بازگشت ریگستانی چه پیامدی خواهد داشت، گفت که ارزیابی این جبهه آن است که طالبان با فشارهای چندلایه داخلی و خارجی روبهرو است. به گفته او، طالبان در سطح منطقهای تلاش میکند برخی چالشها را از طریق میانجیگری و گفتوگو حل کند، اما در داخل کشور فشارهای گستردهای بر مردم وارد میکند و حضور نظامی خود را بهویژه در پنجشیر افزایش داده است.
خنجانی افزود محاسبه جبهه مقاومت ملی این است که وضعیت کنونی پایدار نخواهد ماند و طالبان به آسیبپذیریهای خود و دشواریهای پیشرو آگاه است. او گفت که نخستین گام در شکست طالبان، «شکست روانی» این گروه است و مدعی شد که طالبان با اختلافات داخلی، فساد و نارضایتی فزاینده عمومی مواجه است.
سخنگوی جبهه مقاومت ملی میگوید که بخشی از اعضای طالبان با کشورهای منطقه و برخی چهرههای مخالف این گروه تماسهایی برقرار کردهاند، اما از ارائه جزئیات بیشتر در این باره خودداری کرد.
خنجانی با اشاره به آنچه «تجاوز به حقوق شهروندان، غصب زمینها، تعرض به خانهها و حذف نمادهای فرهنگی» از سوی طالبان خواند، افزود که این نارضایتیها در جامعه انباشته شده و در نهایت مسیر بروز پیدا خواهد کرد.
سخنگوی جبهه مقاومت ملی از مردم خواست در برابر تحولات کشور بیطرف نمانند و از مخالفان طالبان حمایت کنند. او میگوید که افغانستان در دوره حاکمیت طالبان با انزوای بینالمللی روبهرو شده و این گروه نتوانسته است پاسخگوی مشکلات مردم باشد.
خنجانی گفت طالبان پس از بازگشت ریگستانی واکنش مستقیمی نشان ندادهاند. او میگوید طالبان در سالهای گذشته حضور جبهههای مخالف را انکار کرده، اما اکنون بیشتر بر بیهدف بودن این جبههها تاکید دارد؛ ادعایی که به گفته آقای خنجانی، با مواضع و اهداف اعلامشده ریگستانی همخوانی ندارد.
سخنگوی جبهه مقاومت ملی در این مصاحبه، طالبان را متهم کرد که برای ایجاد شکاف میان جبهههای مخالف و پیشبرد جنگ روانی علیه آنان هزینههای زیادی صرف میکند، اما تاکید کرد که مخالفان این گروه به مبارزه خود ادامه خواهند داد.
دهها خانواده در روستای تلکیداگ، در ولسوالی درهنور ولایت ننگرهار، پس از آنچه ساکنان «تخلیه اجباری» از خانههایشان میخوانند، در خیمهها و فضای باز زندگی میکنند و خواستار فراهمشدن سرپناه بدیل و کمکهای فوری بشردوستانه شدهاند.
ساکنان این روستا میگویند نیروهای وزارت عدلیه طالبان به آنان دستور دادهاند خانههایشان را ترک کنند و شماری از خانهها نیز تخریب شده است. آنان مدعیاند که بیش از ۳۰۰ خانواده در این منطقه زندگی میکردند و اکنون با خطر بیجاشدن و از دستدادن سرپناه روبهرو هستند. افغانستان اینترنشنال مستقلانه نمیتواند این آمار را تایید کند.
در ویدیوهایی که به افغانستان اینترنشنال رسیده شماری از خانوادهها در یک فضای باز زیر خیمه دیده میشوند. سه روز پیش نیز ویدیوهایی رسیده بود که تراکتورها را در حال تخریب خانهها نشان میداد، در حالی که موترهای نظامی طالبان نیز در منطقه دیده میشدند.
تاکنون وزارت عدلیه یا کمیسیون جلوگیری از غصب زمین طالبان در این مورد ابراز نظر نکرده است.
تراکتور در حال تخریب خانهها
هیواد [نام مستعار] گفت: «تنها در خانواده ما چهار برادران، هفت زن جوان و بزرگسال و در مجموع ۱۳ کودک زندگی میکرد که فعلا همه زیر خیمه ماندهاند.» هیواد گفت در آستانه فصل سرما نگران بیمار شدن کودکانش است.
عبدالولی یکی دیگر از ساکنان که به دلایل امنیتی نام مستعار انتخاب کرده، میگوید که خانواده او چندین دهه است در این منطقه زندگی میکند و زمینها از نسلهای گذشته در اختیار آنان بوده است.
او گفت: «خانه ما را گرفتند و هیچ بدیلی معرفی نکردند. این ظلم است. برای زندگی فقط آسمان بالای سرمان و زمین زیر پایمان مانده است. کودکان در وضعیت بسیار بدی قرار دارند.»
به گفته این او، مقامهای کمیسیون جلوگیری از غصب زمین طالبان، زمینهای مورد مناقشه را دولتی میدانند. او گفت که ساکنان اسناد رسمی مالکیت در اختیار ندارند، اما تأکید کرد که جای دیگری برای زندگی ندارند.
ساکنان ننگرهار در پیامی که به افغانستان اینترنشنال فرستادند از نهادهای بشردوستانه و مقامهای طالبان خواستند مواد غذایی و وسایل ضروری زمستانی بفرستند و برای تأمین سرپناهشان کمک کنند. آنان شمار خانوادههای نیازمند را حدود ۳۰۰ خانواده اعلام کردهاند.
در این پیام آمده است که زنان، کودکان و سالمندان از جمله آسیبپذیرترین افراد هستند و بسیاری از خانوادهها در نبود سرپناه مناسب در شرایط دشواری زندگی میکنند.
ساکنان همچنین از سازمانهای بشردوستانه خواستهاند نمایندگان خود را به منطقه بفرستند تا وضعیت آنان را از نزدیک بررسی و نیازهای خانوادهها را ارزیابی کنند.
موترهای نظامی طالبان مستقر در ساحه
سازمان ملل متحد پیشتر اعلام کرده است که ولسوالی درهنور یکی از مناطق بهشدت آسیبدیده از زلزلههای شرق افغانستان در ۳۱ اگست ۲۰۲۵ بوده است. بر اساس ارزیابی مشترک سازمان ملل و شرکای آن، در این زلزلهها بیش از ۸۳۰۰ خانه تخریب یا آسیبدیده و هزاران نفر بیجا شدهاند.
سه روز پیش باشندگان محل با ارسال ویدیوهایی به افغانستان اینترنشنال گزارش داده بودند که دهها نیروی طالبان همراه با خودروهای زرهی وارد این روستا شدهاند. باشندگان محل در آن زمان ویدیوهایی از حضور نیروهای مسلح و ساکنان را به افغانستان اینترنشنال فرستادند.
بازگشت صالح محمد ریگستانی، فرمانده عمومی جبهه مقاومت ملی، به افغانستان برای ادامه جنگ با طالبان، موجی از واکنشها را در میان مردم، مقامهای پیشین، چهرههای سیاسی، فرهنگی و فرماندهان مخالف طالبان برانگیخته است.
جبهه مقاومت ملی روز دوشنبه با نشر ویدیویی اعلام کرد که آقای ریگستانی به افغانستان بازگشته و در کوهپایههای هندوکش حضور دارد. او در این ویدیو گفت که «مقاومت ادامه دارد» و جبهههای دیگری نیز در نقاط مختلف کشور علیه طالبان میجنگند.
در پی انتشار این ویدیو، شماری از چهرههای سیاسی و نظامی مخالف طالبان از این اقدام استقبال کردهاند.
یک روز پس از حضور آقای ریگستانی، احمد مسعود، رهبر جبهه مقاومت ملی افغانستان، صالح محمد ریگستانی را به حیث فرمانده عمومی عملیاتی ستاد نظامی این جبهه گماشت.
رنگین دادفر سپنتا، وزیر خارجه پیشین افغانستان، با نشر پیامی نوشت: «ریگستانی بر فراز هندوکش!» او ضمن تمجید از بازگشت این فرمانده جبهه مقاومت گفت که هرچند جنگطلب نیست، اما فداکاری او برای «وطن، آزادی و باورهایش» شایسته درود و ستایش است.
امرالله صالح، معاون پیشین ریاست جمهوری افغانستان، نیز حضور ریگستانی در هندوکش را نقطه عطفی در کارنامه او توصیف کرد. او نوشت که اگر تا دیروز ریگستانی به عنوان یک چهره مبارز شناخته میشد، امروز به «نماد شجاعت و فداکاری» تبدیل شده است. صالح حضور او در میدان نبرد را پیامی برای مخالفان طالبان دانست و گفت که اراده، اساس هر مبارزه است.
خالد امیری، یکی از فرماندهان جبهه مقاومت ملی، بازگشت ریگستانی را «مایه افتخار و دلگرمی» نیروهای این جبهه خواند و از او به عنوان سنگرداری یاد کرد که در فراز و نشیبهای سالهای گذشته بر تعهد خود پایدار مانده است.
همزمان، سمیع حامد، شاعر و فعال فرهنگی، در واکنشی کوتاه نوشت که ریگستانی «اهل مبارزه راهبردی» است و تا زمان مناسب فرا نرسد، دست به اقدام نمیزند؛ پیامی که از سوی برخی کاربران به عنوان اشارهای به اهمیت زمانی بازگشت او تعبیر شده است.
آصف آشنا، فعال سیاسی، نیز بازگشت ریگستانی به هندوکش را «سلامی به پیشواز آزادی» خواند. او حضور یک سیاستمدار و فرمانده نظامی باتجربه در صفوف مقاومت را برای مردمی که زیر حاکمیت طالبان زندگی میکنند، «امیدبخش» توصیف کرد و درباره پیامدهای سیاسی و نظامی این تحول برای طالبان و جبهه مقاومت پرسشهایی مطرح کرد.
از سوی دیگر، ظاهر اغبر، سفیر افغانستان در تاجیکستان، بازگشت ریگستانی به سنگرهای هندوکش را «تجلی عشق به میهن و وفاداری به آرمان آزادی» دانست. او این اقدام را الگویی برای آزادیخواهان خواند و گفت که شجاعت و ایستادگی ریگستانی در حافظه تاریخی افغانستان ماندگار خواهد شد.
بازگشت ریگستانی پس از سالها دوری از میدانهای نبرد، در حالی با استقبال شماری از چهرههای ضد طالبان روبهرو شده که جبهه مقاومت ملی آن را نشانه ادامه مبارزه مسلحانه علیه حکومت طالبان عنوان کرده است.
طالبان تاکنون به این اظهارات و حضور دوباره این فرمانده ارشد جبهه مقاومت واکنشی نشان ندادهاند. بازگشت آقای ریگستانی همچنین در شبکههای اجتماعی با واکنشهای گستردهای روبهرو شده است.
شماری از کاربران این اقدام را ادامه راه احمدشاه مسعود و احیای مقاومت ضد طالبان دانسته و از آن استقبال کردهاند. در مقابل، برخی دیگر ابراز نگرانی کرده و گفتهاند که بازگشت فرماندهان مخالف طالبان به میدان نبرد میتواند به تداوم جنگ، افزایش خشونت و قربانی شدن بیشتر افغانها منجر شود. این گروه تأکید کردهاند که افغانستان بیش از چهار دهه جنگ را تجربه کرده و نیازمند راهحلهای سیاسی برای پایان بحران است. در همین حال، بخشی از پیام ویدیویی آقای صالح محمد ریگستانی که در آن از مبارزات زنان افغانستان زیر حاکمیت طالبان قدردانی کرده و به آنان به سبک نظامی ادای سلام کرده بود، با استقبال شماری از فعالان حقوق زنان روبهرو شده است.
ژاله ظفری، فعال حقوق زنان مقیم لندن، در واکنش به بازگشت او به هندوکش نوشت: «وه چه خوب آمدی، صفا کردی... درود فرمانده باوقار! خداوند پشت و پناه تو و همرزمان مبارز و همیشه در سنگرت باشد. راهت سبز و هموار، بازویت توانا، حوصلهات فراخ و شمشیرت بران.»
برخی از فعالان زن نیز حمایت صریح ریگستانی از مبارزات زنان را نشانه همسویی بخشی از جریانهای ضد طالبان با مطالبات زنان برای آزادی، آموزش و مشارکت در زندگی عمومی توصیف کردهاند. نیلاب مبارز، فعال حقوق زنان، با اشاره به پیامدهای جنگ در افغانستان نوشت: «جنگ وحشت است.» او با یادآوری کشته شدن فهیم دشتی و اشاره به رنج خانوادهها و همرزمان احمد شاه مسعود، از جمله احمد مسعود، صالح محمد ریگستانی و امرالله صالح، تأکید کرد که درد و خسارتهای ناشی از جنگ قابل درک است، اما اکنون زمان «انتقام حقوقی» و پیگیری مطالبات از راههای سیاسی و مدنی است، نه گسترش جنگ و ویرانی بیشتر.
فریبا هاشمی، دوچرخهسوار افغانستان، روز سهشنبه در رقابت جادهای زنان بازیهای آسیایی آچی-ناگویا به مدال نقره دست یافت. او با این موفقیت، به نخستین زن افغانستان تبدیل شد که در تاریخ بازیهای آسیایی مدال نقره کسب میکند.
هاشمی پیشتر برای آنکه بتواند در افغانستان تمرین کند، ناچار بود با ظاهر پسرانه دوچرخهسواری کند.
هاشمی ۲۳ ساله مسیر مسابقه را در ۲ ساعت و ۵۰ دقیقه و ۵ ثانیه طی کرد و در رقابتی نزدیک، پشت سر گو لی از چین که به مدال طلا رسید، در جایگاه دوم قرار گرفت. چلسی لئونگ وینگیی از هنگکنگ نیز مدال برنز را به دست آورد.
این مدال در حالی به دست آمد که مسیر هاشمی تا رسیدن به سکوی بازیهای آسیایی با سالها محدودیت و خطر در افغانستان همراه بوده است.
هاشمی که در ولایت فاریاب بزرگ شده، در نوجوانی برای آنکه بتواند دوچرخهسواری کند، گاهی با لباس و ظاهر مردانه به تمرین میرفت. او و خواهرش، یولدوز هاشمی، در جریان تمرینها با آزار و تهدید و حتی پرتاب سنگ روبهرو شدند. پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، هاشمی افغانستان را ترک کرد و سرانجام در ایتالیا به فعالیت حرفهای خود ادامه داد.
او پیش از مسابقه جادهای نیز در رقابت تایمتریل انفرادی زنان بازیهای آسیایی هفتم شده بود.
هاشمی پس از کسب مدال نقره گفت که امیدوار است موفقیت او به نسل بعدی زنان افغانستان کمک کند تا بدون ترس در رقابتهای بینالمللی شرکت کنند.
این موفقیت همچنین ادامه مسیری است که هاشمی و خواهرش در سالهای اخیر طی کردهاند. هر دو خواهر در بازیهای المپیک پاریس ۲۰۲۴ نیز برای افغانستان رقابت کردند.
هفتمین مدال نقره افغانستان
با مدال هاشمی، شمار مدالهای نقره افغانستان در تاریخ بازیهای آسیایی به هفت رسید.
پیش از این، افغانستان شش مدال نقره در رشتههای کشتی آزاد، تکواندو و کریکت کسب کرده بود. بر اساس سوابق شورای المپیک آسیا، افغانستان تا پیش از بازیهای ۲۰۲۶، پنج مدال نقره در کارنامه داشت؛ یک مدال دیگر نیز در بازیهای هانگژو ۲۰۲۲ در کریکت به دست آمد.
افغانستان نخستین مدال نقره خود در بازیهای آسیایی را در سال ۱۹۵۴ در مانیل به دست آورد؛ جایی که بریالی نصیری در کشتی آزاد و در وزن بیش از ۸۷ کیلوگرام به مقام دوم رسید. در سال ۱۹۸۲ در دهلی نو، محمد تاج در وزن ۸۲ کیلوگرام کشتی آزاد مدال نقره گرفت.
نثار احمد بهاوی نیز در بازیهای آسیایی ۲۰۱۰ گوانگژو در تکواندو و در وزن زیر ۸۰ کیلوگرام به مدال نقره دست یافت. در همان دوره، تیم ملی کریکت مردان افغانستان نیز مدال نقره کسب کرد. چهار سال بعد، تیم کریکت افغانستان در بازیهای آسیایی ۲۰۱۴ اینچئون بار دیگر به مدال نقره رسید. این تیم در بازیهای آسیایی ۲۰۲۲ هانگژو نیز مدال نقره گرفت.
فریبا هاشمی با کسب مدال نقره در بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ آچی-ناگویا، هفتمین مدال نقره تاریخ افغانستان در این رقابتها را به نام خود ثبت کرد.
مدال هاشمی نخستین مدال نقره افغانستان در بازیهای آسیایی است که توسط یک زن به دست آمده است.
در همین مسابقه، یولدوز هاشمی در جایگاه بیستونهم قرار گرفت و زهرا رضایی نیز سیوچهارم شد. هاشمی و همتیمیهایش پس از پایان مسابقه در مراسم اهدای مدال حضور یافتند.
بازیهای آسیایی آچی-ناگویا، بیستمین دوره این رقابتها، از ۱۹ سپتامبر تا ۴ اکتبر در منطقه آچی و ناگویا در جاپان برگزار میشود و حدود ۱۷ هزار ورزشکار و مقام از ۴۵ کشور و منطقه در آن حضور دارند.
برخی از شرکتکنندگان نشستی در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل گفتند که کاهش خشونت مسلحانه در افغانستان را نمیتوان صلح دانست، در حالی که زنان از آموزش، سیاست و حیات عمومی کنار گذاشته شدهاند.
آنان گفتند که صلح پایدار بدون مشارکت زنان و جامعه افغانستان ممکن نیست.
این نشست روز دوشنبه با محور «زنان، صلح، عدالت و آشتی ملی در افغانستان» در حاشیه هشتاد و یکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل برگزار شد.
عادله راز، سفیر پیشین افغانستان در امریکا گفت که پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، ممکن است افغانستان از برخی جهات آرامتر شده باشد، اما کاهش خشونت به معنای صلح نیست.
او گفت: «صلح یعنی بتوانید به مکتب بروید، یعنی آینده داشته باشید و در تصمیمهایی که درباره زندگی و کشور ما گرفته میشود، صدا و نقش داشته باشید.»
فرشته سخی، فعال حقوق زن، نیز وضعیت کنونی افغانستان را نمونهای از «صلح منفی» دانست، وضعیتی که به گفته او، در آن جنگ گسترده متوقف شده، اما مشارکت سیاسی، عدالت و فراگیری وجود ندارد.
سخی گفت: «آنچه در افغانستان رخ میدهد، فقط مربوط به امروز نیست. پیامدهای آن میتواند به نسلهای آینده منتقل شود.»
او هشدار داد که ادامه خشونت و محرومیت زنان میتواند به عادیشدن خشونت در جامعه و خانوادهها و افزایش شکافهای اجتماعی منجر شود..
میترا مهران، فعال حقوق زن، نیز خواستار بهرسمیتشناختن «آپارتاید جنسیتی» در حقوق بینالملل شد و گفت که زنان افغانستان از نخستین دوره حاکمیت طالبان در سال ۱۹۹۶ خواهان بهرسمیتشناختن چنین وضعیتی بودهاند.
مهران گفت: «برای من بهعنوان یک فعال، مسئله فقط پاسخگو کردن طالبان نیست. جامعه بینالمللی نیز باید در برابر تعهدات اخلاقی و حقوقی خود نسبت به زنان افغانستان پاسخگو باشد.»
او گفت که افغانستان به آزمونی برای میزان پایبندی جامعه جهانی به تعهداتش در قبال حقوق زنان تبدیل شده است.
میترا الکوزی، فعال حقوق زن، گفت که محرومیت زنان از سیاست و زندگی عمومی نباید فقط بهعنوان مسئله حقوق زنان دیده شود، بلکه موضوعی سیاسی است که آینده افغانستان را شکل میدهد.
او گفت: «زنان افغان باید بهعنوان طرف سیاسی در گفتوگوهای مربوط به آینده افغانستان حضور داشته باشند.»
الکوزی افزود که حذف سیستماتیک زنان از سیاست و زندگی عمومی فقط نقض حقوق فردی آنان نیست، بلکه تعیین میکند چه کسانی حق دارند در تعریف آینده افغانستان نقش داشته باشند.
مشتاق رحیم، فعال افغان، گفت که تمرکز بیش از حد جامعه جهانی بر طالبان، مشروعیت این گروه و نحوه تعامل با آن، باعث شده است خود جامعه افغانستان کمتر مورد توجه قرار گیرد.
او گفت: «امروز یک ملت و یک جامعه کامل به دلیل تمرکز بیش از حد بر رژیم طالبان نادیده گرفته میشود.»
رحیم افزود که جامعه افغانستان پس از بازگشت طالبان به قدرت متوقف نشده و بهویژه نسل جوان همچنان در حال تغییر است، اما با محدودیتهای گسترده در زمینه آموزش، کار و مشارکت اجتماعی روبهرو است.
او هشدار داد که نگاه صرفاً «رژیممحور» به افغانستان، جامعهای را نادیده میگیرد که همزمان با بحران اقتصادی و یکی از بزرگترین بحرانهای بشردوستانه جهان روبهرو است.
ملانی ورویر، سفیر پیشین ایالات متحده در امور زنان در سطح جهان، نیز گفت که تعامل با طالبان با حمایت از مردم افغانستان یکسان نیست.
ورویر گفت: «تعامل با طالبان نباید باعث عادیشدن سرکوب سیستماتیک و حذف نیمی از جمعیت افغانستان شود.»
او افزود که هرگونه تعامل ضروری با طالبان باید بهگونهای انجام شود که به عادیسازی روابط و در نهایت بهرسمیتشناختن این گروه و سیاستهای آن منجر نشود.
ورویر همچنین از برخی دیدارهای اخیر کشورهای اروپایی با طالبان انتقاد کرد و گفت که در این گفتوگوها، جای جامعه افغانستان و بهویژه زنان خالی است.
او درباره گفتوگوهای سازمان ملل با طالبان نیز گفت که زنان افغان از بحثهای مربوط به اقتصاد و تجارت کنار گذاشته شدهاند، در حالی که تصمیمگیری در این حوزهها مستقیماً بر زندگی آنان اثر میگذارد.
کاترین یاکوبسدوتیر، نخستوزیر پیشین ایسلند، گفت که وضعیت زنان و دختران در افغانستان یکی از شدیدترین بحرانهای جنسیتی در جهان است و جامعه جهانی نباید در برابر آن سکوت کند.
او هشدار داد که عادیشدن وضعیت افغانستان میتواند پیامدهایی فراتر از این کشور داشته باشد و آنچه در افغانستان رخ میدهد، بخشی از روند گستردهتر عقبگرد حقوق زنان در جهان است.
شرکتکنندگان این نشست تاکید کردند که صلح در افغانستان فقط با کاهش جنگ سنجیده نمیشود و بدون آموزش، مشارکت سیاسی، عدالت و حضور زنان در تصمیمگیریها، نمیتوان از صلح پایدار سخن گفت.