نسلی که در سال ۲۰۰۱ در افغانستان به دنیا آمد، در طول ۲۵ سال گذشته، شکل‌گیری و استقرار نظام جمهوری، گسترش آموزش و فرصت‌های شغلی، جنگ، سقوط نظام، مهاجرت و مشکلات اقتصادی را تجربه کرده است. اکنون بسیاری از افراد این نسل با آینده‌ای نامعلوم و فرصت‌های از دست‌رفته روبه‌رو هستند.
در پاییز ۲۰۰۱، صدای پرواز هواپیماها و بمباران در کوه‌های تورابورا در ننگرهار شنیده می‌شد. مردم محل کمتر برای آفتاب‌نشینی بیرون می‌آمدند، اما گاهی چند نفر در صحن مسجد جمع می‌شدند تا از وضعیت یکدیگر و بمباران‌ها باخبر شوند.
در کنار خبرهای مرگ و ویرانی، در برخی خانه‌ها خبر تولد کودکان نیز شنیده می‌شد. در ننگرهار و دیگر نقاط افغانستان کودکانی به دنیا آمدند که شاید پیش از شنیدن اذان یا صدای مادر، صدای فرود آمدن بمب‌ها را شنیده بودند.
آن کودکان نمی‌دانستند که سال تولدشان با آغاز فصل تازه سیاسی در افغانستان گره خواهد خورد و بعدها از آنان به عنوان «نسل ۲۰۰۱» یاد خواهد شد.
با آغاز این دوره، هزاران کیلومتر دورتر از افغانستان، نشست بن در آلمان در دیسامبر ۲۰۰۱ زمینه تشکیل اداره موقت به رهبری حامد کرزی را فراهم کرد. در سال‌های بعد افغانستان صاحب قانون اساسی جدید، انتخابات، دانشگاه‌های خصوصی، رسانه‌های گسترده، روابط بین‌المللی و امکاناتی شد که تصور آن در سال‌های جنگ دشوار بود.
اکنون کودکان آن دوره بزرگ شده‌اند. شماری در داخل و خارج افغانستان تحصیلات عالی تکمیل کرده‌اند. برخی با نهادهای بین‌المللی کار کرده‌اند و شماری در رشته‌های خود شناخته شده‌اند. برخی دیگر از راه‌های خطرناک مهاجرت می‌کنند و گروهی نیز با کاروبارهای کوچک برای ادامه زندگی تلاش دارند.
زندگی این نسل با بسیاری از تحولات ۲۵ سال گذشته افغانستان گره خورده است.
«کابل پر از معجزه بود»
بشیر، نام مستعار یکی از این جوانان، در دیسامبر ۲۰۰۱ در قندهار به دنیا آمد، اما به دلیل جنگ‌های داخلی دوران کودکی خود را در کابل گذراند.
زمانی که در سال ۲۰۰۴ قانون اساسی جدید تصویب شد و نخستین انتخابات ریاست‌جمهوری برگزار شد، بشیر سه سال داشت. در آن زمان سیاست برای او بیشتر با گفت‌وگوهای بزرگ‌ترها و خاطرات جنگ پیوند داشت.
با گذشت زمان و تغییر چهره کابل، تصور او از آینده افغانستان نیز تغییر کرد. او دید که شهر به تدریج از ویرانه‌ها بیرون می‌آید. مکتب‌های خصوصی، دوره‌های زبان انگلیسی، مرکزهای کمپیوتر و بعدتر دانشگاه‌های خصوصی بخشی از زندگی جوانی او شدند.
میان سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵، کابل در نگاه بشیر شهری بود که از ویرانه‌ها برخاسته بود. سرک‌های گسترده، ساختمان‌های بلند و جدید، هوتل‌های چندستاره، کافی‌شاپ‌ها، کتابخانه‌ها، سوناها و مرکزهای مجهز علمی و تکنالوژیک در شهر ایجاد شده بود.
این تغییرات در او امید ایجاد کرده بود که افغانستان بتواند دوباره در منطقه رقابت کند.
در ذهن بشیر در آن سال‌ها این ترانه درباره کابل تکرار می‌شد: «کابل پر از معجزه است، کسی که آن را ویران کرده، دوباره ساخته است.»
بشیر در رشته تکنالوژی تحصیل کرد. هم‌زمان با دانشگاه، برای موسسه‌های خارجی به صورت فریلانس کار می‌کرد، درآمد خوبی داشت و زندگی نسبتا آرام و رقابتی را تجربه می‌کرد.
او تصور می‌کرد آینده افغانستان با تکنالوژی و جوانان پیوند خواهد داشت. اما در کنار این زندگی ظاهرا مدرن در کابل، جنگ نیز ادامه داشت.
پس از سال ۲۰۱۴، با خروج بخش بزرگی از نیروهای بین‌المللی و انتقال بار اصلی جنگ به نیروهای امنیتی افغانستان، درگیری‌ها در بسیاری از ولایت‌ها گسترش یافت. کابل نیز از انفجارها و حملات در امان نماند.
نسل بشیر با یک وضعیت متضاد بزرگ شد. صبح خبر انفجار می‌شنید و به دانشگاه می‌رفت و شام با دوستانش در کافی‌شاپ درباره کار تازه، استارت‌آپ، تکنالوژی یا تحصیل در خارج صحبت می‌کرد.
جنگ ادامه داشت و زندگی نیز جریان داشت.
درهایی که دوباره بسته شد
مریم در نومبر ۲۰۰۱ در مزارشریف به دنیا آمد و از پنج سالگی در کابل زندگی کرد.
مادرش در دوره نخست حاکمیت طالبان نمی‌توانست زیاد از خانه بیرون شود. او خاطرات زیادی از حاکمیت طالبان و جنگ‌های مزار داشت و آنها را برای مریم تعریف می‌کرد.
اما مریم در افغانستانی بزرگ شد که بسیاری از درهای بسته شده به روی زنان و دختران دوباره باز شده بود.
او دانشگاه خواند و بعد در بخش ارزیابی پروژه‌ها در یک موسسه بین‌المللی کار پیدا کرد. با موتر خودش به دفتر می‌رفت، معاش داشت و در تأمین هزینه‌های خانواده سهم می‌گرفت.
در حدود سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، شبکه‌های اجتماعی به محل گفت‌وگوی مریم و دوستانش تبدیل شده بود. آنان درباره کار، حقوق زنان، سیاست و آینده افغانستان صحبت می‌کردند.
آنان تصور می‌کردند این مسیر ادامه خواهد یافت و می‌توانند به آرزوهای خود برسند.
اما توافق دوحه در سال ۲۰۲۰ و آغاز خروج نیروهای امریکایی در سال ۲۰۲۱ بسیاری از این امیدها را با پرسش‌های جدی روبه‌رو کرد.
هر روز خبر سقوط یک ولایت یا ولسوالی منتشر می‌شد، اما کابل هنوز عادی به نظر می‌رسید. دفترها باز بود، دانشگاه‌ها فعالیت می‌کرد و مردم به کارهای خود می‌رفتند.
این وضعیت تا ۱۵ اگست ادامه یافت.
روزی که همه چیز تغییر کرد
۲۴ اسد ۱۴۰۰، بشیر حدود ساعت یازده برای تدریس به شاگردان هزاره خود در دشت برچی رفته بود. ترافیک متوقف شده بود. مردم خبرها را در موبایل‌های خود دنبال می‌کردند و شایعات از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شد.
طالبان به اطراف کابل رسیده بود. نیروهای امنیتی از برخی مناطق بیرون شده بودند و خبرهای سقوط حکومت از هر سو می‌رسید.
چند ساعت بعد، اتفاقی رخ داد که تا همان صبح غیرممکن به نظر می‌رسید.
نشانه‌های جمهوریت از برخی دیوارها پایین آورده شد. بعضی دکانداران تصاویر زنان در اعلان‌های تجارتی را با رنگ پوشاندند و چهره شهر با سرعت تغییر کرد.
مریم آن روز در دفترش در شهرنو بود.
او و همکارانش تلاش می‌کردند اسناد و اطلاعاتی را از میان ببرند که نگران بودند با آمدن حاکمیت جدید برای کارمندان زن مشکل ایجاد کند.
سپس از دفتر بیرون شد و به خانه رفت. تا شام پرچم طالبان بر فراز ارگ برافراشته شد.
نسل ۲۰۰۱ که بخش بزرگی از کودکی خود را در افغانستان دوره جمهوریت گذرانده بود، در یک روز پایان نظامی را دید که با آن بزرگ شده بود.
شماری از دوستان و همکاران بشیر به او می‌گفتند خود را به میدان هوایی برساند تا شاید فرصتی برای خروج از افغانستان پیدا کند. اما به دلیل خطرهای مسیر و نگرانی خانواده نتوانست به آنجا برود.
بعدتر از طریق شبکه‌های اجتماعی و تلویزیون تصاویر میدان هوایی کابل را دید.
هزاران نفر در اطراف میدان هوایی جمع شده بودند. برخی هنگام برخاستن هواپیماها خود را به آنها رسانده بودند و تصاویر سقوط چند نفر از بدنه هواپیما در رسانه‌های جهان منتشر شد.
بشیر می‌گوید آن تصاویر هنوز از حافظه او بیرون نمی‌شود.
برای او این تصاویر فقط صحنه‌های یک میدان هوایی نبود. او آن را تصویر شکست و درماندگی یک نسل می‌دانست.
تا پایان اگست نیروهای امریکایی افغانستان را ترک کردند.
برای نسل بشیر و مریم، میدان هوایی کابل به تصویری از پایان یک آرمان و زندگی از دست‌رفته تبدیل شد.
«چه کسی این شهر را این‌گونه زشت کرد؟»
تورخان، نام مستعار جوان دیگری از نسل ۲۰۰۱، در نوامبر همان سال در مهترلام به دنیا آمد، اما از شش سالگی در جلال‌آباد بزرگ شد.
جلال‌آباد دوران جوانی او شهری با کورس‌های آموزشی، دانشگاه‌ها، کتابخانه‌ها، نشست‌های فرهنگی و کافی‌شاپ‌ها بود.
او در یک دانشگاه خصوصی تحصیل کرد و در بخش طراحی و تکنالوژی معلوماتی مشغول کار شد. حضور موسسه‌های بین‌المللی و پروژه‌های توسعه‌ای در جلال‌آباد برای بسیاری از جوانان مانند او فرصت کاری ایجاد کرده بود.
با این حال، ننگرهار یکی از مناطق سخت جنگ نیز بود.
از سال ۲۰۱۵ به بعد، در کنار طالبان حملات داعش خراسان نیز در این ولایت افزایش یافت. اچین، سپین‌غر، تورابورا و حتی جلال‌آباد که زمانی به صلح و فرهنگ شهرت داشت، به دلیل جنگ و ناامنی بارها در سرخط خبرها قرار گرفت.
در سال ۲۰۱۷ نیروهای امریکایی در اچین علیه تونل‌های داعش بزرگ‌ترین بمب غیرهسته‌ای خود را که به «مادر بمب‌ها» مشهور بود، استفاده کردند.
تورخان در کنار زندگی عادی شهری، صدای انفجارها را نیز می‌شنید.
سپس ۱۵ اگست فرا رسید.
جلال‌آباد نیز به دست طالبان افتاد. تورخان خود را تا دروازه‌های میدان هوایی کابل رساند، اما نتوانست از افغانستان خارج شود.
راه‌هایی که او برای رسیدن به آرزوهایش در نظر گرفته بود، ناگهان بسته شد.
تورخان به افغانستان اینترنشنال گفته است که هزاران پرسش دارد و نمی‌داند آنها را از چه کسی بپرسد. او می‌گوید هر روز بارها ترانه‌ای را می‌شنود که می‌پرسد: «چه کسی این شهر را این‌گونه زشت کرد؟»
سال بعد
در سال ۲۰۲۶، کودکانی که در سال ۲۰۰۱ به دنیا آمده‌اند، بسته به ماه تولدشان ۲۴ یا ۲۵ ساله هستند.
افغانستان امروز همان کشوری نیست که آنان در آن بزرگ شدند.
در بسیاری از مناطق سطح جنگ کاهش یافته است، اما برای شماری از مردم نگرانی‌های دیگری جای آن را گرفته است. برخی از تراشیدن ریش نگران‌اند، برخی از شنیدن موسیقی، برخی از مقررات حجاب و رفت‌وآمد و گروهی دیگر از بیکاری، گرسنگی و آینده نامعلوم.
گزارش‌های سازمان ملل و دیگر نهادهای بین‌المللی نشان می‌دهد که مشکلات اقتصادی افغانستان همچنان عمیق است، بازار کار توان جذب جوانان تازه را ندارد و میلیون‌ها نفر برای تأمین نیازهای ابتدایی خود با مشکل روبه‌رو هستند.
بازگشت میلیون‌ها افغان از کشورهای همسایه نیز فشار بر بازار کار، مسکن و خدمات ابتدایی را افزایش داده است.
زندگی زنان و دختران نیز یکی از بزرگ‌ترین تغییرهایی است که نسل ۲۰۰۱ تجربه کرده است.
دختران پس از صنف ششم از آموزش محروم‌اند و زنان در بسیاری از بخش‌های کاری با محدودیت روبه‌رو هستند. قانون «امر به معروف و نهی از منکر» در کنار مقررات مربوط به پوشش و حضور زنان در اجتماع، مقرراتی درباره ریش مردان و دیگر بخش‌های زندگی اجتماعی نیز در بر دارد.
مریم دیگر به دفتری نمی‌رود که زمانی بخش مهمی از زندگی او بود.
بشیر مانند سال‌های گذشته کار ثابت ندارد.
تورخان در جلال‌آباد با یک کاروبار کوچک موبایل تلاش می‌کند زندگی خود و خانواده‌اش را ادامه دهد و از گرسنگی در امان بماند.
آنان هنوز زنده‌اند، اما صحبت‌هایشان پر از ناامیدی، پرسش و خاطراتی است که داستان یک نسل را روایت می‌کند.
نسل ۲۰۰۱ با پرسش‌های زیادی روبه‌رو است. چرا چنین شد؟ چه زمانی مسیر تغییر کرد؟ کدام دروازه دوباره می‌تواند باز شود؟ و سرنوشت آرزوهایی که در دو دهه گذشته با آینده افغانستان پیوند خورده بود، چه خواهد شد؟
این نسل افغانستانی را دیده است که چند بار چهره عوض کرده است. افغانستان جنگ، افغانستان جمهوریت، دوره امکانات و تکنالوژی و اکنون افغانستان منزوی و درگیر مشکلات اقتصادی.
آنان در هر تغییر چیزی از دست داده‌اند، اما آموزش، تجربه، مهارت، حافظه و ارتباط با جهان را همچنان با خود دارند.
۲۵ سال پیش، آنان هم‌زمان با آغاز فصل تازه‌ای در افغانستان به دنیا آمدند. امروز برای همان نسل، پرسش فقط این نیست که چه کسی افغانستان را اداره خواهد کرد.
پرسش این است که آنان در این افغانستان چگونه زندگی خواهند کرد و آینده خود را چگونه خواهند ساخت.
بشیر به خبرنگار افغانستان اینترنشنال می‌گوید گاهی با همین فکرها از پنجره‌ای در کابل به سوی کوه آسمایی نگاه می‌کند و آه سردی می‌کشد.
او هنوز ۲۵ ساله است.
داستان نسل او هنوز به پایان نرسیده است.
شهیم در گفت‌وگویی ویژه با افغانستان اینترنشنال گفت که این جریان‌ها نیز به این نتیجه رسیده‌اند که تنها راه مقابله با طالبان، مقاومت مسلحانه است.
او افزایش آگاهی مردم و «افشا شدن چهره طالبان» را از دیگر دلایل امیدواری جبهه مقاومت دانست. به گفته او، اختلافات داخلی طالبان و همکاری مردم با نیروهای این جبهه نیز زمینه گسترش فعالیت‌های مسلحانه را فراهم کرده است.
شهیم گفت که نیروهای جبهه مقاومت در بخش‌هایی از بغلان، پنجشیر، سمنگان، نورستان و لغمان حضور دارند و در برخی مناطق از کمک مردم محل برخوردارند.
او درباره بدخشان مدعی شد که ۹۵ درصد مردم این ولایت از طالبان روی‌گردان شده‌اند و حدود ۸۵ درصد نیروهای محلی طالبان نیز از این گروه فاصله گرفته‌اند.
به گفته شهیم، طالبان حدود چهار هزار نیرو از بیرون بدخشان به این ولایت فرستاده است. این نیروها در بخش‌های مختلف بدخشان مستقرند، اما بیشتر آنها در فیض‌آباد و مناطق مرزی حضور دارند.
شهیم گفت که این نیروها سلاح‌های متعارف، از جمله کلاشینکوف، دارند و در ماه‌های اخیر تعدادی پهپاد نیز به دست آورده‌اند. او استفاده طالبان از پهپادها را «بسیار ابتدایی» خواند و گفت که برخی «تروریست‌های خارجی» در استفاده از فناوری به این گروه کمک می‌کنند.
فرمانده عمومی جبهه مقاومت همچنین گفت که جبهه آزادی در ولسوالی زیباک بدخشان به طالبان حمله کرده و این حملات هنوز گاه‌گاهی ادامه دارد. او از فعالیت این جبهه علیه طالبان قدردانی کرد.
طالبان بدخشانی در ساختار طالبان «صلاحیت ندارند»
شهیم درباره جایگاه مقام‌های بدخشانی در ساختار طالبان گفت که قدرت اصلی در وزارت دفاع این گروه در دست ملا یعقوب است و فصیح‌الدین فطرت، رئیس ستاد ارتش طالبان، صلاحیت اجرایی ندارد.
او درباره درگیری‌های جمعه‌خان فاتح با طالبان در بدخشان گفت که جبهه مقاومت برای حمایت از او اقدام کرده بود، اما به او اعتماد کامل نداشت. به گفته شهیم، این جبهه نگران بود که اگر همه اطلاعات و جزئیات امکانات خود را با فاتح در میان بگذارد، این اطلاعات بعداً به دست طالبان برسد.
شهیم گفت که جبهه مقاومت با وجود کمبود امکانات و حمایت، فعالیت خود را به ۲۲ ولایت گسترش داده است. او همچنین گفت که دستاوردهای این جبهه در گزارش‌های متعدد سازمان ملل مستند شده است.
او درباره کشته‌شدن حسیب پنجشیری، از فرماندهان جبهه مقاومت، گفت که پنجشیری در پنج سال پس از سقوط جمهوریت در افغانستان حضور داشت و در مناطق مختلف علیه طالبان فعالیت می‌کرد.
جبهه مقاومت ملی افغانستان پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۱۴۰۰، به رهبری احمد مسعود فعالیت خود را آغاز کرد. این جبهه در پنج سال گذشته بارها از حمله به طالبان در مناطق مختلف افغانستان خبر داده است.
با این حال، برای بخش بزرگی از باشندگان کابل، بحران آب همین اکنون به واقعیت روزمره بدل شده است.
سی‌ان‌ان می‌نویسد سطح آب‌های زیرزمینی کابل در یک دهه گذشته نزدیک به ۳۰ متر، کاهش یافته و برداشت آب بسیار بیشتر از میزان تغذیه دوباره این منابع است. برآوردها نشان می‌دهد سالانه بیش از ۱.۵۵ میلیارد فوت مکعب، معادل حدود ۴۴ میلیون متر مکعب، کمبود آب وجود دارد و نزدیک به نیمی از چاه‌های عمیق شهر خشک شده‌اند.
آب‌های زیرزمینی حدود ۸۰ درصد نیاز آبی باشندگان کابل را تامین می‌کنند، اما تنها حدود یک‌پنجم مردم به آب لوله‌کشی دسترسی دارند.
برای بسیاری از باشندگان، کمبود شدید آب از همین اکنون آغاز شده است. سی‌ان‌ان در گزارشی از کابل به وضعیت شماری از خانواده‌ها پرداخته است که به آب لوله‌کشی دسترسی ندارند و برای تهیه آب روزانه ناچارند ساعت‌ها در کنار مسجدها و پمپ‌های دستی آب صف بکشند. شماری دیگر نیز بخش قابل توجهی از درآمد خود را صرف خرید آب از تانکرها می‌کنند.
بر اساس این گزارش، برخی خانواده‌های فقیر در کابل تا ۳۰ درصد درآمدشان را برای آب هزینه می‌کنند، در حالی که سازمان ملل هزینه قابل پرداخت آب را حداکثر سه درصد درآمد خانوار می‌داند.
کاهش آب‌های زیرزمینی
کابل در میان درهای وسیع بین کوه‌های هندوکش قرار دارد و به‌طور طبیعی از برف و یخچال‌های این رشته‌کوه‌ها تغذیه می‌شود. دریای کابل و آبخوان‌های زیرزمینی از مهم‌ترین منابع تامین آب این شهرند.
با این حال، رشد سریع جمعیت، گسترش ساختمان‌های چندطبقه، افزایش مصرف آب در خانه‌ها، گلخانه‌ها و کسب‌وکارها و کاهش بارندگی و برف، فشار شدیدی بر این منابع وارد کرده است.
جمعیت کابل از کمتر از یک میلیون نفر در سال ۲۰۰۱ به حدود شش میلیون نفر رسیده است. در مناطقی که پیش‌تر یک خانواده در یک قطعه زمین زندگی می‌کرد، اکنون ده‌ها خانواده در ساختمان‌های چندطبقه سکونت دارند و فشار بر منابع محدود آب افزایش یافته است.
افغانستان در شش سال گذشته با خشکسالی پی‌هم روبه‌رو بوده است. بر اساس داده‌های سازمان ملل، میزان بارش برف در افغانستان در پایان سال گذشته به پایین‌ترین سطح در ۲۵ سال اخیر رسید. همچنین میزان برف در فاصله سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰ نزدیک به ۲۰ درصد کاهش یافته است.
از سوی دیگر، میزان گسترده اعمار ساختمان‌ها، جاده‌ها و دیگر سطوح سخت و نفوذناپذیر در کابل مانع نفوذ آب باران به زمین می‌شود. در نتیجه، آب باران به‌جای تغذیه آبخوان‌ها، در سطح شهر جاری شده و به سیلاب تبدیل می‌شود.
آب آلوده و گران
بحران کابل تنها به کمبود آب محدود نیست. سی‌ان‌ان به نقل از کارشناسان نوشته است که در بخش‌های گسترده‌ای از شهر، تا ۸۰ درصد آب‌های زیرزمینی به فاضلاب و موادی مانند آرسنیک و شوری آلوده است.
خانواده‌هایی که توانایی حفر چاه‌های عمیق‌تر را ندارند، به پمپ‌های دستی، آب تانکری و دیگر منابع موقت وابسته‌اند.
اسدالله احمدی، یکی از باشندگان کابل، گفته است که برای تامین آب خانواده هفت‌نفره‌اش روزانه دست‌کم ۱۵۰ افغانی، حدود ۲.۳۵ دالر، هزینه می‌کند. او گفته است آب خریداری‌شده کثیف است و خانواده‌اش مجبور است پیش از مصرف آن را بجوشاند.
یک پژوهشگر آب و محیط زیست به سی‌ان‌ان گفته است که وضعیت کنونی را نباید صرفاً «بحران آب» دانست، بلکه این وضعیت به «ورشکستگی آبی» نزدیک شده است، زیرا منبعی در حال مصرف‌شدن است که امکان احیای آن بسیار محدود یا ناممکن است.
محمد فایزی، استاد موسسه آب، محیط زیست و صحت دانشگاه ملل متحد، نیز وضعیت کابل را «فاجعه انسانی» خوانده و گفته است که فرصت برای جلوگیری از آن محدود است.
افزایش جمعیت و حفر بی‌رویه چاه‌ها
رشد سریع کابل یکی از عوامل اصلی افزایش فشار بر منابع آب است. گزارش‌ها از افزایش جمعیت این شهر به حدود شش میلیون نفر خبر می‌دهند، این در حالیست که بخش بزرگی از زیرساخت‌های آب‌رسانی آن متناسب با این رشد توسعه نیافته است.
گسترش ساختمان‌های چندطبقه نیز مصرف آب را افزایش داده است. به گفته کارشناسان، در مناطقی که پیش‌تر یک خانواده در یک قطعه زمین زندگی می‌کرد، اکنون چندین خانواده در همان محدوده سکونت دارند.
حفر بی‌رویه چاه‌ها نیز ذخایر آب زیرزمینی کابل را زیر فشار بیشتری قرار داده است. برآوردهای منتشرشده نشان می‌دهد که در کابل بیش از ۱۲۰ هزار چاه وجود دارد و بسیاری از آنها بدون نظارت درست حفر شده‌اند.
میرزا جان، باشنده منطقه تایمنی، به سی‌ان‌ان گفت که خانواده‌اش در سال ۱۹۹۰ آب مورد نیاز خود را از یک چاه کم‌عمق تأمین می‌کردند، اما این چاه به‌تدریج خشک شد و اکنون عمق آن به بیش از ۲۰۰ متر رسیده است.
او هزینه حفر چاه را از کمک پسرانش که در امریکا زندگی می‌کنند، تأمین می‌کند و وضعیت کابل را «فاجعه نامرئی» می‌خواند.
طرح‌های روی میز
برای کاهش بحران آب کابل، چندین طرح از جمله ساخت بند شاه‌توت و انتقال آب از دریای پنجشیر مطرح شده است.
بند شاه‌توت که قرار بود با حمایت مالی هند ساخته شود، می‌تواند آب مورد نیاز بیش از دو میلیون نفر را تأمین کند. اما این پروژه پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱ متوقف شد و ساخت آن هنوز آغاز نشده است.
پاکستان با این پروژه مخالفت کرده و می‌گوید ساخت بند می‌تواند میزان آب ورودی از حوزه دریای کابل به پاکستان را کاهش دهد.
طرح دیگر، ساخت خط لوله‌ای به طول حدود ۲۰۰ کیلومتر برای انتقال آب از دریای پنجشیر به کابل است. این پروژه هنوز در مرحله بررسی و طراحی قرار دارد.
بند شاه‌وعروس نیز در سال ۲۰۲۴ تکمیل شد و برای تأمین آب حدود ۲۰ هزار خانوار طراحی شده است، اما ظرفیت آن در مقایسه با جمعیت چند میلیونی کابل محدود است.
اداره طالبان همچنین از طرح انتقال آب از منطقه صیاد در پروان به کابل خبر داده است. بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی این اداره، این پروژه در مرحله بررسی و طراحی قرار دارد و هدف آن انتقال سالانه حدود ۱۲۶ میلیون متر مکعب آب به کابل است.
مطیع‌الله عابد، سخنگوی وزارت انرژی و آب طالبان به سی‌ان‌ان گفت که وضعیت آب کابل «به سوی یک بحران جدی» در حرکت است.
به گفته او، این وزارت اقداماتی از جمله ساخت بندها، حفر چاه برای تغذیه منابع زیرزمینی و کنترل مصرف تجاری آب را روی دست دارد، اما حل مشکل به زمان و منابع نیاز دارد.
کارشناسان هشدار می‌دهند که حتی در صورت آغاز پروژه‌های بزرگ انتقال آب، ساخت تأسیسات، تصفیه‌خانه‌ها و شبکه توزیع آب سال‌ها زمان خواهد برد.
فاجعه‌ای در حال شکل‌گیری
کارشناسان می‌گویند کاهش کمک‌های بین‌المللی پس از بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱ نیز توانایی افغانستان برای مقابله با بحران‌های زیربنایی از جمله آب را محدود کرده است.
بحران آب کابل می‌تواند در شهرهای دیگر نیز تکرار شود. تغییرات اقلیمی، رشد سریع جمعیت و کمبود زیرساخت‌های آب‌رسانی ممکن است این شهرها را به جایی برساند که دیگر نتوانند آب مورد نیاز مردم را تأمین کنند.
برای بسیاری از خانواده‌های کابل، این وضعیت همین حالا هم بخشی از واقعیت زندگی آنها است. آنها ناچارند چاه‌های عمیق‌تر حفر کنند، آب تانکرها را گران بخرند، در صف پمپ‌های دستی بایستند یا قطعی‌های چندروزه آب را تحمل کنند.
برای شماری از باشندگان کابل، پرسش این است که تا چه زمانی می‌توانند در این شهر بمانند. ذخایر آب زیرزمینی کابل سریع‌تر از آن‌که دوباره پر شوند، مصرف می‌شوند.
در دو دهه پس از آن، نسلی به مکتب و دانشگاه رفت و فرصت‌هایی برای کار و ساختن آینده خود یافت. اما با بازگشت طالبان به قدرت در اسد ۱۴۰۰، بسیاری از این امیدها از بین رفتند.
در بیست‌وپنجمین سالگرد آغاز این حملات، شماری از شهروندان افغانستان از خاطرات خود می‌گویند. روایت‌های آنها از ترس و امید روزهای جنگ آغاز می‌شود و به فرصت‌های دوران جمهوریت و تلخی بازگشت طالبان می‌رسد.
حامد از کابل
آن زمان ۲۵ ساله بودم و در خوابگاه دانشگاه زندگی می‌کردم. یک روز خزانی بود. دانشجویان سراسیمه در دهلیزها رفت‌وآمد می‌کردند. تعدادشان کم بود، چون بسیاری از آنها پیشاپیش خوابگاه را ترک کرده بودند. صدای بمب‌افکن‌ها را می‌شنیدیم، اما خود هواپیماها را نمی‌دیدیم. خیلی زود فهمیدیم که اوضاع در حال تغییر است.
فردای حمله، کابل تغییر کرده بود. دیگر در شهر اثری از طالبان نبود و همه فرار کرده بودند. ادارات دولتی خالی و پاسگاه‌ها و دانشگاه‌ها تعطیل بودند. نیروهای جبهه متحد از سمت شمال وارد کابل می‌شدند. نمی‌دانستم آینده چه خواهد شد و چه اتفاقی برای کشور می‌افتد، اما فکر می‌کردم هرچه باشد، بهتر از طالبان است.
بعد خبر ورود نیروهای خارجی را شنیدیم. نشست بن برگزار شد و حکومت جدید شکل گرفت. من توانستم درسم را ادامه بدهم، این بار در فضایی متفاوت، با دانشجویان بیشتر و در کنار دختران و زنان.
دختران پس از پنج سال محرومیت از آموزش به دانشگاه برگشتند. فرصت خوبی برای کشور فراهم شده بود. من فارغ شدم، برای خود زندگی موفقی ساختم و در این سال‌ها مصروف کار و زندگی بودم.
معصومه از هرات
وقتی حمله امریکا به افغانستان آغاز شد، مادر جوانی بودم و در هرات زندگی می‌کردم. صدای هواپیماها و انفجارها ترسناک بود، اما در میان آن همه ترس، امیدوار بودم. با خود می‌گفتم که شاید بالاخره از چنگ طالبان رها شویم.
آرزوی ساده‌ای داشتم. می‌خواستم طالبان بروند و درهای مکتب دوباره به روی دختران باز شود. بسیاری از زنانی که می‌شناختم، همین آرزو را داشتند. صدای انفجارها ما را می‌ترساند، اما هم‌زمان به رفتن طالبان و رسیدن آزادی امیدوار بودیم.
فرهاد از هالند
کشته‌شدن احمدشاه مسعود، فرمانده نیروهای مخالف طالبان، تنها امید ما به تغییر را از بین برده بود. دو روز بعد، القاعده به امریکا حمله کرد. پس از آن، جورج بوش به طالبان هشدار داد که اگر بن‌لادن را تحویل ندهند، به افغانستان حمله خواهد کرد. این هشدار بار دیگر امید به تغییر را در دلم زنده کرد.
زمان حمله امریکا، در ایران مهاجر بودم. در میان ما این تصور وجود داشت که امریکا طالبان را از میان برمی‌دارد و افغانستان را مثل کوریای جنوبی می‌سازد. دوستان ایرانی‌ام هم فکر می‌کردند که افغانستان روزی آن‌قدر پیشرفت خواهد کرد که مردم از ایران به آنجا مهاجرت کنند. این تصور اشتباه بود.
پس از سقوط طالبان، فضای جامعه باز شد و مردم آزادی بیشتری پیدا کردند. ما هم از ایران به افغانستان برگشتیم. اما اراده‌ای برای از میان بردن کامل طالبان وجود نداشت. در دوره جمهوریت، از بهترشدن اوضاع ناامید شدم و بار دیگر مهاجرت کردم، این بار به اروپا.
افغانستان نه‌تنها کوریای جنوبی نشد، بلکه دوباره به طالبان سپرده شد.
محبوبه از مزارشریف
در ۱۵ میزان ۱۳۸۰ در ایران بودم و خبر حمله امریکا به افغانستان را از رادیو شنیدم. با خود گفتم که شاید دختران دوباره بتوانند به مکتب بروند.
وقتی طالبان در سال ۱۳۷۵ کابل را گرفت، صنف یازدهم بودم. بیولوژی را دوست داشتم و می‌خواستم داکتر شوم. پس از بسته‌شدن مکتب، مدتی در یک صنف مخفی درس خواندم. اما خانواده‌ام می‌ترسیدند که طالبان مرا بربایند یا به ازدواج اجباری وادار کنند. دیگر نتوانستم به درس ادامه بدهم و به دانشگاه بروم.
یک سال بعد مادر شدم. با شدت‌گرفتن جنگ، در حالی که باردار بودم و نوزادی در آغوش داشتم، به ایران پناه بردم. خیاطی و آرایشگری یاد گرفتم و کار کردم تا فرزندانم درس بخوانند. همیشه به خود می‌گفتم که من نتوانستم، اما دخترانم باید بتوانند.
پس از سقوط طالبان، وقتی دختر بزرگم به سن مکتب رسید، با او به افغانستان برگشتم. روزی که با بکس مکتب از دروازه بیرون رفت، احساس کردم که او می‌تواند به آرزویی برسد که من از آن محروم شده بودم.
اما در اسد ۱۴۰۰، طالبان دوباره به قدرت بازگشت و دروازه‌های مکتب بار دیگر بسته شد. این بار می‌دیدم که دخترانم هم مثل من از درس محروم شده‌اند. من یک بار آرزوی داکترشدن را از دست داده بودم. سال‌ها تلاش کردم که دخترانم بتوانند درس بخوانند، اما حالا آنها هم پشت درهای بسته آموزش مانده‌اند. نمی‌دانم یک مادر چند بار باید شاهد از بین رفتن آرزوهای خودش و دخترانش باشد.
اکبر از فرانسه
بیست‌وپنج سال پیش، کودک ده‌ساله‌ای در خیرخانه کابل بودم. از سیاست و جنگ چیزی نمی‌فهمیدم. فقط صدای هواپیماهای بی۵۲ را می‌شناختم. وقتی از آسمان کابل می‌گذشتند، با خانواده به زیرزمین همسایه پناه می‌بردیم.
پس از سقوط طالبان، زندگی مردم تغییر کرد. در بیست سال بعد، به مکتب و دانشگاه رفتیم و فرصت پیدا کردیم که برای آینده خود تلاش کنیم. دو خواهر بزرگم که در دوره نخست طالبان از آموزش محروم بودند، درس خواندند، از مکتب فارغ شدند و معلم شدند.
اما با بازگشت طالبان این دستاوردها از ما گرفته شدند. خواهر سومم که دانشجوی کمپیوتر ساینس بود، نتوانست به تحصیلش ادامه دهد.
این بار دیگر کودک ده‌ساله نبودم و می‌فهمیدم که بازگشت طالبان چه معنایی دارد. سه سال زیر حاکمیت این گروه زندگی کردم. محدودیت‌های روزمره، تحقیر و برخورد مأموران امر به معروف در سرک را تجربه کردم. می‌دیدم که آزادی مردم کمتر می‌شود و فرصت‌های شان از بین می‌رود. تحمل این وضعیت برایم هر روز دشوارتر می‌شد.
سرانجام، مانند صدها هزار جوان دیگر، بی‌وطنی و غربت را به زندگی زیر حاکمیت طالبان ترجیح دادم. بیست‌وپنج سال پیش از ترس صدای بی۵۲ها به زیرمینی پناه می‌بردم. امروز که دور از افغانستان زندگی می‌کنم، بهتر می‌فهمم که آن جنگ و رویدادهای پس از آن چه تأثیری بر زندگی نسل ما گذاشت.
