فنگ در گفتوگو با مجله «دیپلومات» میگوید جنگجویان اویغور در نبردهای مهم جنگ داخلی سوریه نقش داشتند و به هیئت تحریر شام در تصرف حلب و پیشروی بهسوی دمشق کمک کردند.
به گفته فنگ، احمد شرع، رئیسجمهور سوریه و رهبر پیشین هیئت تحریر شام، در گفتوگوهای خصوصی از وفاداری و توانایی جنگی اویغورها تمجید کرده است.
فنگ میگوید چین حزب اسلامی ترکستان را تهدیدی امنیتی میداند و نگرانیهای خود درباره جنگجویان اویغور را بارها با اداره جدید سوریه مطرح کرده است. موضع مقامهای سوری نشان میدهد که آنان جلوگیری از تهدید امنیت چین را از تحویل این جنگجویان به بیجینگ جدا میکنند.
ترکیه که در جریان جنگ داخلی سوریه از مخالفان بشار اسد حمایت میکرد، یکی از بازیگران مهم در معادلات سیاسی و امنیتی این کشور بوده است. حضور جنگجویان خارجی، از جمله اویغورها، اکنون از موضوعات حساس در آینده سوریه و روابط آن با کشورهای منطقه به شمار میرود.
تفاوت وضعیت جنگجویان اویغور در سوریه و منطقه افغانستان و پاکستان
فنگ میان حزب اسلامی ترکستان و جنبش اسلامی ترکستان شرقی تفاوت میگذارد، هرچند هر دو را بخشی از جریان گستردهتر گروههای مسلح اویغور میداند. چین این گروهها را با تهدیدهای امنیتی مرتبط میداند، اما نامگذاری و هویت سازمانی آنها در روایتهای مختلف یکسان نیست.
به گفته فنگ، حضور جنگجویان اویغور در مناطق مرزی افغانستان و پاکستان در مقایسه با سوریه محدودتر بود. شماری از آنان در حملات هوایی امریکا کشته شدند و شرایط دشوار جغرافیایی نیز شکلگیری ساختاری منسجم را برای آنان دشوار کرده بود.
در مقابل، جنگجویان اویغور در سوریه توانستند تشکیلات منسجمتری ایجاد کنند. حزب اسلامی ترکستان در ادلب شبکههایی به وجود آورد و شماری از جنگجویان همراه با خانوادههایشان در آن منطقه ساکن شدند. فنگ میگوید همین حضور سازمانیافته و نقش آنان در نبردهای مهم، به جنگجویان اویغور در سوریه جایگاه متفاوتی در معادلات پس از سقوط رژیم اسد داده است.
فنگ شمار اویغورهای ساکن سوریه را حدود ۲۰ هزار نفر برآورد میکند؛ رقمی که مردان، زنان و کودکان را نیز در بر میگیرد.
نگرانی اقلیتها از حضور جنگجویان خارجی
به گفته این نویسنده، حضور اویغورها در سوریه با نگرانی بخشی از اقلیتهای این کشور روبهرو است. پیوند آنان با گروههای اسلامگرای مسلح و حضورشان در مناطقی که شیعیان و مسیحیان زندگی میکنند، از عوامل این نگرانیهاست.
فنگ میگوید در پژوهش خود شواهدی نیافته است که جنگجویان اویغور را در کشتار علویان در سال ۲۰۲۵ دخیل نشان دهد.
او میافزاید که آینده جنگجویان اویغور و خانوادههایشان در سوریه هنوز روشن نیست. شماری از آنان سوریه را خانه تازه خود میدانند، در حالی که برخی دیگر همچنان خواهان بازگشت به سینکیانگ چین و ادامه مبارزه برای ایجاد سرزمین مستقل اویغورها هستند.
پیشینه اختلاف چین با طالبان بر سر اویغورها
موضوع جنگجویان اویغور پیش از این نیز بر روابط چین با اداره طالبان در افغانستان سایه انداخته است.
چین بارها از طالبان افغانستان خواسته است که به نگرانیهای امنیتی این کشور رسیدگی کند. برخی منابع میگویند که چین خواستار سپردن اویغورها به این کشور شده است. اما طالبان از سپردن اویغورها به چین خودداری کرده است. برخی ناظران به افغانستان اینترنشنال گفتهاند که این موضوع بر روابط بیجینگ و اداره طالبان تأثیر گذاشته است.