جسد هشت مهاجر افغان در مرز ترکیه پیدا شد

سید نذیر آغا روز یکشنبه، ۱۷ عقرب به افغانستان اینترنشنال گفت که این دانشجویان از شهرهای مختلف افغانستان، از جمله کابل، قندهار، کنر و جلال‌آباد، با مدارک قانونی به کویته آمده و تحصیلات خود را با مدارک قانونی آغاز کرده‌اند.

به گفته او، با وجود یک تا سه سال تحصیل، ویزای این دانشجویان تمدید نشده است. آغا افزود که اسناد پذیرش، ویزاها و مدارک تحصیلی آنان را به دادگاه ارائه کرده است.

او گفت که قاضیان دادگاه عالی بلوچستان، محمد امیر رانا نواز و عبدالقیوم لیدی، تا صدور حکم نهایی به ۱۶ دانشجوی افغان حمایت قانونی موقت داده‌اند. جلسه بعدی دادگاه ۴ قوس برگزار می‌شود.

به گفته آغا، دانشجویان خواهان تمدید ویزاهای‌شان هستند تا تحصیلات خود را تکمیل و پس از فراغت به‌گونه قانونی به افغانستان بازگردند. او افزود که دانشجویان افغان در پنجاب، سند، خیبرپختونخوا و کراچی نیز با مشکل مشابه تمدید ویزا روبه‌رو هستند.

• 

  واکنش‌ چهره‌سیاسی پاکستان به اخراج دانشجویان افغان از این کشور

در همین‌حال، عمران خان، دانشجوی افغان در این دانشگاه به افغانستان اینترنشنال گفت که به‌رغم صدور حکم دادگاه برای ادامه تحصیل، مشکل تمدید ویزای آنان همچنان پابرجاست.

به گفته عمران خان، دانشجویان افغان نگران‌اند که در صورت حل نشدن مشکل ویزا، از شرکت در امتحان‌های پیش‌رو محروم شوند. او افزود که احتمالاً امتحان‌های دانشجویان سال اول و دوم در ماه دلو آغاز می‌شود و امتحان‌های دانشجویان سال چهارم نیز به‌زودی برگزار خواهد شد.

به گفته او، اگر مشکل ویزا پیش از برگزاری امتحان‌ها حل نشود، ممکن است مسئولان دانشگاه مانع ادامه تحصیل دانشجویان شوند و اجازه شرکت در امتحان‌ها را به آنان ندهند.

عمران خان تأکید کرد که همه دانشجویان افغان به‌گونه قانونی وارد پاکستان شده‌اند، پاسپورت افغانستان و ویزای تحصیلی این کشور را داشته‌اند و برای تمدید ویزای خود نیز درخواست داده‌اند اما تاکنون پاسخی به درخواست‌های آنان داده نشده است.

در ۲۲ میزان سال جاری، به ۱۶ دانشجوی افغان دانشگاه علوم پزشکی و سلامت بولان گفته شده بود که دانشگاه و خوابگاه‌های خود را ترک کنند، اما اکنون با صدور حکم موقت دادگاه، آنان اجازه یافته‌اند به صنف‌های درسی و خوابگاه‌های‌شان بازگردند.

• 

  پاکستان به دانشجویان افغان رشته‌های پزشکی دستور داد این کشور را ترک کنند

شورای پزشکی و دندان‌پزشکی پاکستان در اواسط ماه سنبله سال جاری، از دانشجویان افغان که در رشته‌های پزشکی و دندان‌پزشکی در پاکستان تحصیل می‌کنند، خواست این کشور را ترک کرده و به افغانستان بازگردند.

این فارم‌داران به افغانستان اینترنشنال می‌افزایند که هزینه پرورش هر کیلوگرم مرغ زنده به دلیل قیمت بالای دانه و دارو به حدود ۱۳۰ افغانی می‌رسد؛ اما از دو ماه به این‌سو مجبورند مرغ‌های خود را با قیمت بسیار پایین‌تر بفروشند.

به گفته آنان، مرغ‌های زنده زیر دو کیلوگرم را به قیمت هر کیلو ۱۰۰ افغانی و مرغ‌های سه کیلوگرمی و بالاتر را به قیمت هر کیلو ۱۰۵ افغانی به دلالان می‌فروشند. این در حالی است که پیش از این نرخ فروش مرغ در فارم مرغداری بین ۱۴۰ الی ۱۴۵ افغانی بود و در هر کیلو ده افغانی سود می‌کردند.

فارم‌داران می‌گویند که با وجود کاهش قیمت مرغ، قیمت هر بوجی ۵۰ کیلویی دانه بین ۲۲۵۰ تا ۲۶۰۰ افغانی است و پرورش با این قیمت دانه برای‌شان گران تمام می‌شود. آن‌ها اذعان می‌کنند که هزینه تولید بیشتر از پولی است که از فروش مرغ به دست می‌آورند.

100%

مرغداران یکی از دلایل اصلی این وضعیت را نبود نظارت بر بازار و واردات بیش از نیاز جوجه‌های یک‌روزه بی‌کیفیت می‌دانند. به گفته آنان، این جوجه‌های تازه از تخم بیرون شده یک روزه بیشتر از اوزبیکستان و ایران وارد می‌شوند و تاجران آن‌ها را به فارم‌داران می‌فروشند.

مرغ‌داران می‌گویند که بسیاری از این جوجه‌ها در جریان پرورش تلف می‌شوند و هزینه خرید و نگهداری آن‌ها نیز بالا است.

نظیر احمد، (نام مستعار) یکی از فارم‌داران، به افغانستان اینترنشنال می‌گوید که در وضعیت کنونی، دلالی که از ما مرغ را می‌خرد و به قصاب می‌فروشد ضرر نمی‌کند، هر چه ضرر است مربوط به فارم‌دران می‌شود.

او می افزاید: «از چند هفته گذشته هرچه فروخته‌ایم با ضرر همراه بود. تمام زیان به فارم‌دارانی می‌رسد که بیشترین زحمت را می‌کشند و سرمایه خود را از دست می‌دهند. در حال حاضر صد درصد فارم‌داران قرض‌دار هستند و قرض هر کدام بین ۲۰۰ هزار تا ۵۰۰ هزار افغانی است. این واقعاً یک فاجعه سراسری است».

اشرف تیمور، تاجر و کارشناس اقتصادی، به افغانستان اینترنشنال می‌گوید که بحران کنونی بازار مرغداری در سراسر افغانستان نتیجه مشکلاتی است که تاکنون برای حل آن‌ها اقدام مؤثری نشده است.

به گفته او، هرچند واردات گوشت منجمد مرغ از خارج به‌گونه رسمی ممنوع است، اما واردات جوجه‌های یک‌روزه بی‌کیفیت و بیمار همچنان به بازار مرغداری افغانستان آسیب می‌زند.

او می‌افزاید: «مشکل اصلی این است که شمار زیادی از این جوجه‌های وارداتی است و از سوی دیگر، هیچ نظارت دقیقی بر تعداد جوجه‌هایی که وارد کشور و در فارم‌ها پرورش داده می‌شوند، وجود ندارد. وقتی تعداد جوجه‌ها بیشتر از نیاز بازار باشد، میزان تولید بالا می‌رود و قیمت مرغ کاهش می‌یابد».

به گفته او، اگر این وضعیت ادامه یابد، ممکن است بسیاری از فارم‌های مرغداری در کشور فعالیت خود را متوقف کنند.

مرغ‌داران ولایت بلخ نیز به افغانستان اینترنشنال می‌گویند که ادامه این وضعیت می‌تواند صدها فارم کوچک و بزرگ را در ولایت‌های مختلف افغانستان با ورشکستگی روبه‌رو کند.

نبود حمایت و نظارت بر بازار تولیدات داخلی

بر اساس آمارهای رسمی و گزارش‌های اتحادیه مرغ‌داران، بین هزار و ۲۰۰ تا هزار و ۵۰۰ فارم مرغداری در ولایت بلخ فعالیت دارند. این فارم‌ها شامل فارم‌های پرورش مرغ گوشتی، مرغ تخم‌گذار و مراکز تولید جوجه هستند.

این فارم‌ها بخش بزرگی از نیاز بازار مزارشریف را تأمین می‌کنند که روزانه بین ۳۵ تا ۴۰ تن گوشت مرغ مصرف دارد. با این حال، مرغ‌داران می‌گویند که کاهش قیمت‌ها و افزایش هزینه‌های تولید، فعالیت این مراکز را با خطر جدی روبه‌رو کرده است.

کارشناسان به افغانستان اینترنشنال می‌گویند که بخش کشاورزی و دامداری افغانستان در سال‌های اخیر با مشکلات اقتصادی، کاهش فروش و نبود حمایت کافی از سوی دولت و نهادهای بین‌المللی روبه‌رو بوده است.

به گفته آنان، تغییر پی‌درپی قیمت مواد اولیه، واردات بدون نظارت نهاده‌های مورد نیاز، نبود برنامه‌های حمایتی برای تولیدکنندگان داخلی، کار بسیاری از کسب‌وکارهای کوچک و متوسط را دشوار کرده است. فارم‌های مرغداری نیز از جمله بخش‌هایی هستند که از این وضعیت آسیب دیده‌اند.

شماری از زنان تحصیل‌کرده نیز برای غلبه بر مشکلات اقتصادی و تأمین هزینه‌های زندگی، به خیاطی، گلدوزی و سایر صنایع دستی رو آورده‌اند.

آنان می‌گویند که هرچند یادگیری یک حرفه و داشتن فرصت کار مایه خرسندی است، اما ناچار شده‌اند به جای آموزش، به تأمین هزینه‌های خانواده از این طریق بپردازند.

این زنان می‌گویند که آنان آرزو داشتند در سطح عالی تحصیل کنند و در تمامی عرصه‌ها با جهانیان در رقابت باشند، اما با آمدن طالبان چراغ آرزوهایشان خاموش شد.

برخی از آنان به همسری مردانی درآمده‌اند که سن‌شان بسیار بیشتر از خودشان است و برخی دیگر در کنار مشکلات اقتصادی، از سوی طالبان با خطراتی چون ازدواج‌های اجباری، بازداشت به بهانه پوشش و انواع مشکلات اجتماعی دیگر روبه‌رو هستند.

مستوره نوری، مسئول یک کارگاه تولیدی در کابل که دانشجوی سال سوم رشته مهندسی بوده و در گفت‌وگو با افغانستان اینترنشنال گفت که در حال حاضر ۲۹ زن در این کارگاه با او کار می‌کنند که ۸ تن آنان زنان بیوه و سرپرستان اصلی خانواده‌های‌شان هستند.

به گفته او، در میان کارگران این کارگاه زنانی نیز حضور دارند که همسران‌شان در حکومت پیشین وظیفه داشته‌اند، اما اکنون بی‌کارند و مسئولیت تأمین هزینه‌های خانواده بر دوش آنان قرار دارد. شماری از دختران نیز برای تأمین نیازهای اقتصادی خانواده و هزینه‌های کورس‌های آموزشی خود کار می‌کنند.

100%

خیاطی برای تأمین هزینه‌های آموزش

خانم نوری می‌افزاید که تلاش می‌کند در کارگاه خود زمینه کار را برای آن دسته از دخترانی فراهم کند که از تحصیل محروم مانده و سرپرست خانواده‌اند؛ اما به گفته وی، با وجود گذشت یک سال و پنجم ماه از فعالیت این کارگاه، بازار ضعیف و محدودیت امکانات اقتصادی در افغانستان، گسترش کار آنان را با چالش مواجه کرده است.

فیروزه داوود که یکی دیگر از این زنان کار آفرین است، تا سطح لیسانس تحصیل کرده و پیش‌تر در دادستانی کل کار می‌کرد. او می‌گوید که در سال ۱۴۰۰ خورشیدی به منظور رهایی از بحران شدید اقتصادی و افسردگی، کار و آموزشگاه خیاطی و صنایع دستی را در کابل آغاز کرده است

خانم فیروزه در گفت‌وگو با افغانستان اینترنشنال افزود: «آرزو داشتم روزی دادستان کل افغانستان شوم، اما همت خود را از دست ندادم و آن آرزو همچنان در من زنده است و روزی آن را در عمل ثابت خواهم کرد. اکنون خرسندم که نه تنها هزینه‌های زندگی خانواده‌ام را با بازوی خود تأمین می‌کنم، بلکه ۳۵ دختر را در این مرکز آموزش می‌دهم و تا کنون نزدیک به ۷۰ دختر از این مرکز فارغ‌التحصیل شده و برای خود در خانه‌هایشان کسب‌وکارهای کوچکی را راه‌اندازی کرده‌اند.»

100%

خانم فیروزه در این مرکز در کنار خیاطی، مرواریددوزی، گلدوزی و چرم‌دوزی نیز آموزش می‌دهد.

فریال رئیسی یکی دیگر از زنان است که پس از بازگشت طالبان به قدرت، در ولایت فاریاب آموزشگاه خیاطی باز کرده است. او که حدود ۱۵ سال در عرصه خیاطی تجربه دارد، به افغانستان اینرنشنال می‌گوید که هم‌اکنون ۶ دختر که پیش‌تر در رسانه‌های خصوصی افغانستان کار می‌کردند و ۵ دانشجوی رشته‌های ادبیات و مهندسی از سمستر اول تا سوم، نزد او خیاطی می‌آموزند.

به گفته خانم رئیسی، تمامی این کارآموزان دخترانی هستند که از تحصیلات رسمی بازمانده‌اند و می‌خواهند با یادگیری «یک مسلک»، راهی برای آینده خود هموار سازند.

رئیسی می‌گوید: «من بی‌سواد بودم و مادرم در دوران کودکی مرا به شوهر داد؛ از آنجا که زندگی در روستاها تنها با مالداری پیش نمی‌رود، با کمک مادرم این کارگاه را ایجاد کردم...»

سودابه یکی از دانشجویان بازمانده از دانشگاه است. او که سال دوم رشته ادبیات بود و اکنون در کارگاه خیاطی مشغول به آموزش است به افغانستان اینترنشنال می‌گوید که آرزو داشت روزی معلم شود و فرزندان وطن را آموزش دهد؛ اما اکنون نیز خوشحال است و امید دارد این شب‌های تاریک به پایان برسند و برای رسیدن به آرزوهایش هر روز تلاش می‌کند.

سلما حیدری، که کارمند یک رسانه خصوصی بود، می‌گوید که به خبرنگاری بسیار علاقه داشت، اما زمانی که درهای رسانه به رویش بسته شد، سرپرستی مادر و دو خواهرش برایش دشوار شد.

او می‌گوید یک‌بار تصمیم گرفت در کنار جاده بنشیند و گدایی کند. گاهی نیز به خودکشی فکر می‌کرد، اما دوباره سخنان مادرش به یادش می‌آمد که می‌گفت: «همتت را از دست نده؛ نام دوم زندگی مبارزه است. تو باید قوی باشی.»

خانم رئیسی کمبود وسایل، کوچک بودن کارگاه و نداشتن بودجه کافی را از مشکلات عمده کار خود برمی‌شمارد. او که کارگاه را کافی نمی‌داند و می‌خواهد با دگر واردکنندگان کالا از طریق فروش آنلاین وارد رقابت شود: «سفارش‌های زیادی دریافت می‌کنیم و می‌خواهم محصولات را از طریق فروش آنلاین نیز به بازار عرضه کنم، اما امکانات مالی ما محدود است و تا هنوز موفق به انجام این عمل نشده‌ایم».

100%

از سوی دیگر، دخترانی که به کار خیاطی و صنایع دستی اشتغال دارند، می‌گویند که توانایی خواندن و نوشتن به زبان‌های پشتو، فارسی و انگلیسی را دارند و می‌توانند مشکلات روزمره خود را حل کنند، اما محرومیت از ادامه تحصیل، آنان را نسبت به آینده‌شان نگران ساخته است.

به گفته صندوق کودکان سازمان ملل متحد و یونسکو، افغانستان تنها کشور جهان است که دختران و زنان در آن از آموزش‌های متوسطه و عالی محروم مانده‌ و بر اثر این محدودیت‌ها، میلیون‌ها دختر از فرصت‌های آموزشی بی‌بهره شده‌اند.

سازمان بین‌المللی کار نیز در گزارش‌های خود نسبت به محدودیت‌های فراروی کار زنان افغان و کاهش فرصت‌های اقتصادی آنان ابراز نگرانی کرده است.

محدودیت‌های آموزشی و کاری زنان در حالی ادامه دارد که فعالیت‌های کوچکی چون خیاطی و صنایع دستی به تنها منبع عایداتی برای شماری از زنان و دختران بدل شده است.

آنان می‌گویند که خواستار برخورداری از حقوق کار و آموزش هستند، تا نه تنها از خانواده‌های خود حمایت کنند، بلکه در پیشرفت جامعه نیز سهم بگیرند.

طالبان پس از تسلط دوباره بر افغانستان در سال ۱۴۰۰ خورشیدی، محدودیت‌های گسترده‌ای را بر آموزش و کار زنان و دختران وضع کردند. در سنبلۀ همان سال مکاتب دخترانه بالاتر از صنف ششم بسته شدند و در قوس ۱۴۰۱ نیز تحصیلات دانشگاهی زنان ممنوع گردید. به دنبال آن، زنان از ادارات دولتی و غیردولتی و بسیاری از حوزه‌های کاری منع شدند.

بر اثر این محدودیت‌ها، میلیون‌ها دختر از تحصیل بازماندند و شمار زیادی از زنان از استقلال اقتصادی و فرصت‌های شغلی محروم گشتند. با این وجود، شماری از زنان و دختران برای تأمین نیازهای معیشتی خانواده‌هایشان به خیاطی، صنایع دستی و دیگر کسب‌وکارهای کوچک روی آورده‌اند.

سازمان ملل متحد و نهادهای بین‌المللی بارها خواستار لغو محدودیت‌ها بر آموزش و کار زنان و دختران افغان شده و هشدار داده‌اند که تداوم این ممنوعیت‌ها پیامدهای درازمدتی بر آینده اقتصادی و اجتماعی افغانستان خواهد گذاشت.

باشندگان محل گفتند مشخص نیست طالبان در این زمین‌ها تاسیسات دولتی می‌سازد یا آن را به افراد موردنظر واگذار کرده تا خانه بسازند.

شماری از ساکنان شهرک اندیشه در غرب شهرک صنعتی هرات یکشنبه، ۱۶ عقرب به افغانستان اینترنشنال گفتند نیروهای مسلح طالبان از سه روز به این‌سو کار ساخت‌وساز را در بیش از ۱۰ جریب زمین شخصی مردم آغاز کرده‌اند. آنان گفتند طالبان به زور این کار را انجام می‌دهند و به باشندگان محل و مالکان زمین پاسخگو نیستند.

بربنیاد اطلاعات منابع، طالبان از حدود یک‌ونیم سال به این‌سو ساخت‌وساز و خرید و فروش این زمین‌ها توسط باشندگان محل و مالکان خانه‌ها را منع کرده است. ساکنان محل می‌گویند طالبان در حال حاضر روی بیش از ۱۰ جریب زمین خالی این شهرک ساخت‌وساز می‌کنند.

در ویدیوهایی که باشندگان محل به افغانستان اینترنشنال فرستادند، شماری از کارگران در حال کار روی این زمین‌ها دیده می‌شوند.

باشندگان محل می‌گویند بیش از ۳ هزار خانواده عمدتا هزاره در شهرک اندیشه زندگی می‌کنند. به گفته آنها این شهرک حدود دو دهه پیش با مجوز رسمی دولت پیشین ساخته شده است.

وزارت عدلیه طالبان زمین‌های شهرک اندیشه در هرات را در اوایل سال ۱۴۰۴ «امارتی» اعلام کرده بود. طالبان در این مدت بارها از باشندگان این شهرک خواسته خانه‌های خود را تخلیه کنند. ساکنان این شهرک گفتند طالبان تاکنون تخلیه اجباری خانه‌ها را آغاز نکرده است.

باشندگان شهرک اندیشه می‌گویند نگران از دست دادن زمین‌های شخصی خود هستند. آنان مدعی‌اند که باوجود مراجعه به نهادهای مسئول طالبان، تاکنون پاسخ روشنی درباره سرنوشت زمین‌ و خانه‌های خود دریافت نکرده‌اند.

وزارت عدلیه طالبان در چهارم میزان اعلام کرد که در چهار سال گذشته، بیش از چهار میلیون جریب زمین را در سراسر افغانستان «امارتی» شناسایی و مسترد کرده است. این وزارت گفت زمین‌های ۴۹ شهرک نیز به‌طور کامل یا نسبی «امارتی» شناسایی شده‌اند.

• 

  طالبان استرداد 'شهرک‌های هزاره‌ها' در کابل، مزار شریف و هرات را بررسی می‌کند

منابع معتبر از وزارت عدلیه طالبان در ۱۲ اسد به افغانستان اینترنشنال گفتند که کمیسیون استرداد زمین‌های غصب‌شده بررسی شهرک‌های هزاره‌ها و شیعیان را در دستور کار دارد. طالبان تاکنون زمین‌های شماری از شهرک‌های هزاره‌نشین در کابل، غزنی بلخ، هرات و برخی نقاط دیگر را دولتی اعلام کرده است.

ترامپ روز شنبه، ۱۶ عقرب، در شبکه اجتماعی تروث سوشال اعلام کرد که سمت سخنگوی کاخ سفید را به دانا وایت پیشنهاد کرده است. او از وایت به‌عنوان یک «مبارز و جنگجوی بزرگ» یاد کرد و از او خواست این مسئولیت را بپذیرد.

رئیس‌جمهور امریکا همچنین از وایت خواست چند چهره شناخته‌شده دنیای مبارزات آزاد را به‌عنوان دستیاران خود همراه بیاورد. ترامپ نام اسلام ماخاچف، حبیب نورمحمدوف، جاستین گیجی، دنیل کورمیر، آماندا نونز و کیلا هریسون را در این فهرست آورده است.

ترامپ در پیام خود نوشت که برای دفاع از دولتش در برابر آنچه «چپ افراطی دیوانه» خواند، به این افراد نیاز دارد. او افزود که دانا وایت می‌تواند سخنگویی متفاوت از دیگر سخنگویان کاخ سفید باشد.

با این حال، یکی از دستیاران کاخ سفید به سی‌ان‌ان گفته است که ممکن است پیشنهاد ترامپ فقط جنبه شوخی داشته باشد.

دانا وایت در واکنش به پیام ترامپ، در یک نشست خبری در لندن گفت که به واشنگتن می‌رود تا روز دوشنبه با رئیس‌جمهور امریکا در کاخ سفید دیدار کند.

او درباره نتیجه این دیدار گفت: «مطمئنم پس از آن حرف‌های بیشتری برای گفتن خواهم داشت.»

وایت در پاسخ به پرسشی درباره چگونگی جمع کردن مسئولیت سخنگویی کاخ سفید با سمت‌های فعلی‌اش در دنیای ورزش‌های رزمی گفت که هم‌اکنون نیز مسئولیت‌های زیادی دارد. او درباره گفت‌وگوهای قبلی خود با ترامپ توضیح بیشتری نداد.

مدیرعامل یو‌اف‌سی پیش از این نشست خبری، تصویری از خود در پشت تریبون اتاق نشست‌های خبری کاخ سفید در صفحه اینستاگرامش منتشر کرده و زیر آن نوشته بود: «به سوی فصل بعدی». این تصویر با هوش مصنوعی ساخته شده بود و انتشار آن به گمانه‌زنی‌ها درباره احتمال پذیرفتن پیشنهاد ترامپ دامن زد.

استیون چانگ، مدیر ارتباطات کاخ سفید، نیز پیام ترامپ درباره پیشنهاد این سمت به وایت را بازنشر کرد و نوشت: «عالی است! انجامش بده، دانا وایت!»

دانا وایت از دوستان و متحدان نزدیک ترامپ به شمار می‌رود. او در همایش‌های ملی حزب جمهوری‌خواه در سال‌های ۲۰۱۶، ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴ سخنرانی کرده و در کارزار انتخاباتی ترامپ نیز از او حمایت کرده است. ترامپ هم در سال‌های اخیر بارها در مسابقات یو‌اف‌سی در کنار وایت حضور یافته است.

در ماه جون امسال نیز کاخ سفید میزبان یک مسابقه یو‌اف‌سی در محوطه جنوبی این ساختمان بود. این رویداد به مناسبت ۲۵۰مین سالگرد استقلال امریکا و هم‌زمان با هشتادمین سالروز تولد ترامپ برگزار شد.

این پیشنهاد در حالی مطرح شده است که سمت سخنگوی کاخ سفید پس از کناره‌گیری کارولین لیویت در پایان ماه اگست خالی مانده بود. کیتی زکریا که پس از او این مسئولیت را برعهده گرفت، تنها پنج روز در این سمت ماند و سپس از آن کنار رفت.