بایدن: به من وعده داده بودند حکومت افغانستان دوام میآورد

رئیسجمهور پیشین امریکا گفته است که به او اطمینان داده شده بود دولت افغانستان پس از خروج نیروهای امریکایی میتواند بهگونه مستقل به کار خود ادامه دهد و کابل دستکم تا شش ماه سقوط نمیکند.

رئیسجمهور پیشین امریکا گفته است که به او اطمینان داده شده بود دولت افغانستان پس از خروج نیروهای امریکایی میتواند بهگونه مستقل به کار خود ادامه دهد و کابل دستکم تا شش ماه سقوط نمیکند.
جو بایدن گفت این ارزیابی در حالی که تنها چند روز پس از خروج نیروهای امریکایی فروپاشید، بر روند خروج نیروهای امریکا تأثیر عمیقی گذاشت.
بایدن این موضوع را در کتاب خاطرات تازه خود با عنوان «به من وعده بده، امریکا» (Promise Me, America) مطرح کرده است. روزنامه والاستریت ژورنال که پیش از انتشار رسمی کتاب به بخشهایی از آن دست یافته، روز یکشنبه، ۲۴ عقرب، بخشهایی از روایت بایدن درباره خروج نیروهای امریکایی از افغانستان را منتشر کرد. این کتاب قرار است روز سهشنبه، ۲۶ عقرب، منتشر شود.
بایدن در بخشی از این کتاب نوشته است: «مهلت ششماههای که به من وعده داده شده بود، در ظرف چند روز از بین رفت. این موضوع تأثیر عمیقی بر نظم و ترتیب روند خروج نیروهای امریکایی گذاشت.»
او نوشته است که پیش از تصمیمگیری درباره خروج نیروهای امریکایی، به او اطمینان داده شده بود که نیروهای امنیتی افغانستان توانایی دفاع از کشور را دارند و دولت وقت میتواند بدون حضور نظامی امریکا به اداره امور ادامه دهد.
با این حال، پس از آغاز خروج نیروهای امریکایی در سال ۲۰۲۱، طالبان در مدت کوتاهی بخشهای گستردهای از افغانستان را تصرف کرد و در ۱۵ آگست همان سال وارد کابل شد. اشرف غنی، رئیسجمهور وقت افغانستان، نیز از کشور فرار کرد و دولت جمهوری اسلامی فروپاشید.
بایدن در این کتاب بار دیگر از تصمیم خود برای پایاندادن به حضور نظامی امریکا در افغانستان دفاع کرده است. او گفته است که هنوز هم معتقد است خروج نیروهای امریکایی تصمیم درستی بود و اگر بار دیگر در همان موقعیت قرار گیرد، همین تصمیم را خواهد گرفت.
او تأکید کرده است: «پایاندادن به جنگ در افغانستان کار درستی بود.»
رئیسجمهور پیشین امریکا همچنین نوشته است که تصمیم خروج نیروهای امریکایی در داخل دولت او نیز با مخالفتهایی روبهرو شده بود. به گفته بایدن، لوید آستین، وزیر دفاع وقت امریکا، و مارک میلی، رئیس ستاد مشترک ارتش این کشور، هر دو درباره پیامدهای این تصمیم ابراز نگرانی کرده بودند.
نیروهای امریکایی در سال ۲۰۰۱، پس از حملات یازدهم سپتامبر، به افغانستان حمله کردند و رژیم نخست طالبان را سرنگون کردند.
این نیروها پس از حدود ۲۰ سال حضور نظامی، در اگست ۲۰۲۱ افغانستان را ترک کردند. این خروج با فروپاشی دولت جمهوری اسلامی، بازگشت طالبان به قدرت و آوارهشدن میلیونها شهروند افغانستان همراه شد.
بایدن در حالی همچنان از تصمیم خروج نیروهای امریکایی دفاع میکند که نحوه اجرای این روند و سقوط سریع کابل از محورهای اصلی انتقادها از سیاست خارجی دولت او بوده است.
قاضیالقضات طالبان میگوید خداوند رحم کرد که این گروه بدون تفاهم با طرفهای سیاسی افغانستان به قدرت رسید. عبدالحکیم حقانی گفت اگر قدرت براساس تفاهم تقسیم میشد، طالبان ناچار بودند به مقامهای حکومت پیشین سهم بدهند و آنان با حمایت جامعه جهانی بهتدریج دوباره قدرتمند میشدند.
او گفت در صورت مشارکت مقامهای حکومت پیشین، جامعه جهانی از آنان حمایت و به آنها کمک میکرد و بهتدریج قدرتشان افزایش مییافت؛ در حالیکه طالبان ضعیف میشدند و در نهایت، اوضاع به سمت خرابی میرفت.
عبدالحکیم حقانی، قاضیالقضات طالبان روز دوشنبه ۲۵ عقرب در نشست حمایت از هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان در دانشگاه کابل اعلام کرد که این گروه مداخله هیچکس را نمیپذیرد. او گفت: «ما مداخله هیچکس را نمیپذیریم و هیچگونه مداخلهای نیز وجود ندارد.»
این اظهارات در حالی مطرح میشود که طالبان پس از بازگشت به قدرت در اسد ۱۴۰۰، برخلاف درخواستهای داخلی و بینالمللی برای تشکیل حکومت فراگیر، قدرت را در انحصار خود نگه داشتهاند و مقامهای حکومت پیشین و دیگر جریانهای سیاسی در ساختار قدرت این گروه حضور ندارند.
خیرالله خیرخواه، والی طالبان در میدان وردک نیز در این نشست مدعی شد افغانستان در حال حاضر یگانه جغرافیایی در جهان است که در آن «نظام اسلامی» حاکم است. او در عین حال افزود که باید برای رفع چالشهایی که «نظام اسلامی» را با مشکل مواجه میکند، تلاش شود.
نشست حمایت از هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان روز دوشنبه ۲۵ عقرب در دانشگاه کابل آغاز شد. رسانههای وابسته به طالبان این نشست را «کنفرانس علمی - تحقیقی درباره بررسی تاثیر فرمانهای» رهبر این گروه معرفی کردهاند.
این نشست به ابتکار وزارت تحصیلات عالی طالبان و به ریاست ندا محمد ندیم، وزیر این وزارت برگزار شده است.
طبق اطلاعات منتشر شده، در این نشست ملاهای حامی رهبر طالبان از ولایات مختلف حضور دارند.
به گفته منابع افغانستان اینترنشنال، هدف اصلی این گردهمایی اعلام حمایت از هبتالله آخندزاده و وارد کردن فشار بر سراجالدین حقانی، وزیر داخله طالبان، و شماری دیگر از مقامهای ارشد این گروه است تا فرمانهای رهبر طالبان را بهطور کامل بپذیرند و اجرا کنند.
منابع پیشتر گفته بودند که در این نشست درباره کتاب تازه هبتالله آخندزاده، حمایت از او و اجرای فرمانهایش نیز بحث خواهد شد. طالبان اجازه عکاسی و فیلمبرداری از این نشست را ندادهاند.
این نشست در حالی برگزار میشود که در روزهای اخیر گزارشهایی درباره اختلافنظر میان هبتالله آخندزاده و شماری از مقامهای ارشد طالبان، بهویژه سراجالدین حقانی، منتشر شده است. منابع میگویند طالبان برای برگزاری این گردهمایی دانشگاه کابل را تعطیل و خوابگاههای آن را برای اسکان شرکتکنندگان تخلیه کردهاند.
حمدالله زاهد، معین غذا و ادویه وزارت صحتعامه طالبان روز یکشنبه گفت که این گروه برای تامین دارو با ایران تفاهمنامه امضا کرده و واردات آن بهزودی آغاز خواهد شد. پس از توقف واردات دارو از پاکستان، افغانستان با کمبود دارو و افزایش قیمتها روبهرو شده است.
آقای زاهد درباره زمان دقیق آغاز واردات دارو از ایران، میزان واردات و نوع داروهایی که قرار است وارد کشور شوند، جزئیاتی ارائه نکرد.
او روز یکشنبه در مراسم اختتامیه دومین نمایشگاه ملی و بینالمللی صحت افغانستان گفت که اجرای قانون جلوگیری از قاچاق دارو و محصولات صحی مانع ورود داروهای قاچاق و بیکیفیت به افغانستان شده است.
طالبان در حالی از واردات داروهای ایرانی در آینده نزدیک خبر داده است که در ماه حمل سال جاری، استاندار خراسان جنوبی ایران اعلام کرد که بیش از ۷۰ درصد داروهای مصرفی افغانستان از تولیدات ایران تامین میشود.
عبدالحکیم تمنا، رئیس پیشین صحتعامه هرات، به افغانستان اینترنشنال گفت که «داروهای ایرانی از کیفیت متوسطی برخوردارند و کیفیت آنها برای بازار افغانستان قابل قبول است.»
با اینحال، او تاکید کرد: «در گذشته، بخش بزرگی از داروهای مورد نیاز افغانستان از ایران تأمین میشد، اما در سالهای بعد، بهدلیل تحریمها و چالشهای دیگر، واردات دارو از این کشور بهتدریج کاهش یافت و داروهای پاکستانی، هندی و ترکیهای سهم بیشتری در بازار افغانستان پیدا کردند.»
آقای تمنا معتقد است که «اگر ایران ظرفیت تولید و صادرات دارو به اندازه تأمین نیاز بازار افغانستان را داشته باشد و موانع بوروکراتیک و محدودیتهای صادراتی را کاهش دهد، داروهای ایرانی میتوانند جایگزین بخشی از داروهای وارداتی از پاکستان شوند.»
کمبود دارو پس از توقف واردات از پاکستان
طالبان در ماه دلو امسال، واردات دارو از پاکستان را بهطور کامل ممنوع کرد و از شرکتها خواست برای تامین نیاز بازار افغانستان به دنبال مسیرها و منابع جایگزین باشند.
این تصمیم در حالی گرفته شد که پاکستان یکی از اصلیترین تامینکنندگان دارو برای افغانستان بود. بر مبنای آمارها، بیش از ۷۰ درصد داروی مورد نیاز افغانستان از پاکستان وارد میشد.
پس از اجرای این ممنوعیت، گزارشهایی از کمبود دارو در شماری از ولایتهای افغانستان و افزایش بهای برخی داروها منتشر شد. پیشتر دواخانهها و بیماران در قندهار و کابل به افغانستان اینترنشنال گفتند که دسترسی به برخی داروهای ضروری، از جمله انسولین، داروهای قلبی، آنتیبیوتیکها و داروهای بیماریهای مزمن دشوارتر شده است.
برخی دواخانهها نیز گفتند که کاهش واردات قانونی از پاکستان، زمینه ورود دارو از مسیرهای قاچاق را فراهم کرده است، داروهایی که ممکن است کیفیت نامناسب داشته باشند یا در شرایط غیرمعیاری نگهداری شده باشند.
کمبود و افزایش قیمت دارو، بهویژه برای خانوادههایی که با مشکلات اقتصادی روبهرو هستند، مشکلات جدی ایجاد کرده است. شماری از بیماران نیز گفتهاند که به دلیل گرانی یا پیدا نشدن دارو، ناچار شدهاند مصرف برخی داروهای تجویزشده را کاهش دهند یا درمان خود را به تعویق بیندازند.
تلاش برای یافتن منابع جایگزین
طالبان پس از ممنوعیت واردات دارو از پاکستان، تلاش کرده است منابع جایگزینی برای تامین نیاز بازار افغانستان پیدا کند. مقامهای این گروه پیشتر از مذاکره با ایران، روسیه، هند، ترکیه و اوزبیکستان برای واردات دارو خبر داده بودند.
با این حال، گزارشها نشان میدهد که منابع جایگزین تاکنون نتوانستهاند بهطور کامل خلأ ناشی از توقف واردات از پاکستان را جبران کنند.
یک گردشگر زن هندی پس از سفر به افغانستان گفت که دیدن محدودیتهای زنان و کمبود حضور آنان در مکانهای عمومی برایش ناگوار بوده است. او در سفرنامه خود نوشته است که بهعنوان یک زن خارجی توانست به ولایتهای مختلف سفر کند و حتا طالبان برای امنیتش محافظ در اختیار او گذاشته بود.
سانگیت تور در سفرنامهای که روز یکشنبه در روزنامه تریبیون هند منتشر کرد، تجربه این سفر سههفتهای خود به افغانستان را روایت کرده است. او در این سفر از کابل، بلخ، غور، هرات، قندهار، غزنی و بامیان دیدن کرده است.
خانم تور میگوید در این سفر آنچه بیش از همه بر او تاثیر گذاشته، وضعیت زنان افغان بوده است.
این گردشگر مینویسد هنگام ورود به کابل، یک کارمند زن در میدان هوایی پاسپورتش را مهر کرد. دیدن این زن در آغاز سفر برایش خوشحالکننده بود، اما این خوشحالی پس از مشاهده وضعیت زنان در جامعه دوام نیاورد.
او میگوید زنان از عرصه عمومی کنار گذاشته شدهاند و حضور آنان در بیرون از خانه به یک استثنا تبدیل شده است.
باغ بابر، بدون صدای زنان و دختران
سانگیت تور در سفر به کابل به باغ بابر رفته است. نویسنده میگوید محدودیتهای طالبان، باغ بابر را از شور و زندگی گذشته خالی کرده است.
او نوشته است که هنگام بازدیدش، بخشهای وسیعی از باغ خاموش و خلوت بود و صدای خنده زنان و دختران شنیده نمیشد. به گفته او، بهجز چند باغبان، کسی در آنجا دیده نمیشد.
سانگیت تور این سکوت را یکی از تلخترین تصویرهای سفر خود به کابل توصیف کرده است.
روایت هرات، شهری که آثار تاریخی آن یادگار یک زن است
این گردشگر پس از بازدید از کابل به هرات شهر زادگاه گوهرشاد بیگم رفته است.
او مینویسد بسیاری از آثار باشکوه هرات یادگار زنی است که قرنها پیش در گسترش فرهنگ، هنر و معماری این شهر نقش مهمی داشت.
روایت این گردشگر هندی از هرات تلاش کرده تا تضاد درباره شهری که قرنها پیش یک زن در شکوفایی فرهنگ و ساخت مراکز آموزشی و مذهبی آن نقش داشت را نمایش دهد.
در سال جاری زنان زیادی در هرات به دلیل نداشتن پوشش مورد نظر طالبان بازداشت شدند.
سانگیت تور همچنان از تجربه سفر خود در کنار منار جام در ولایت غور روایت کرده است.
به نوشته او، هنگام بازدید از این بنای تاریخی، دو عضو طالبان با موتورسایکل از کنار رودخانه به محل رسیدند. یکی از آنان کلاشینکوف خود را به او پیشنهاد کرد تا با آن عکس بگیرد.
او میگوید تفنگ را گرفت و چند عکس یادگاری ثبت کرد.
او مینویسد عکاسی از خود اعضای طالبان ممنوع بود و زنان محلی نیز حتا با پوشیدن برقع حاضر نبودند در برابر دوربین قرار بگیرند.
این گردشگر پس از هرات از مسیر هلمند به سوی قندهار رفت.
به نوشته این گردشگر، طالبان به دلیل نگرانیهای امنیتی اجازه ورود او به لشکرگاه، مرکز ولایت هلمند را نداد و از او خواست مستقیم به قندهار برود.
او پس از رسیدن به قندهار با یکی از فرماندهان طالبان دیدار کرد. این فرمانده از او خواست از موزیم جهاد بازدید کند.
شماری از گردشگران خارجی پس از سفر به افغانستان، از محدودیتهای طالبان بر زنان و نبود آنان در مکانهای عمومی روایت کردهاند. طالبان از زمان بازگشت به قدرت، محدودیتهای گستردهای بر آموزش، کار، رفتوآمد و حضور اجتماعی زنان وضع کرده است.
در ۲۴ سنبله سال جاری، آرونیمای آیپی، یک گردشگر زن هندی، گفت که نیروهای طالبان در بامیان به دلیل سفر بدون همراه مرد، او را متوقف کردند و تهدید به بازداشت کردند. او گفت که پیش از آن نیز طالبان در جلالآباد به دلیل زن بودنش از صدور مجوز سفر برای او خودداری کرده بود.
این گردشگر که از سفارت هند درخواست کمک کرده بود، گفت از طالبان خواسته بود او را از افغانستان اخراج کند، اما آنان تهدید کرده بودند که به دلیل نقض مقررات بازداشتش خواهند کرد. او پس از چند ساعت توانست به سفرش ادامه دهد و سپس به هند بازگشت.
شماری از نهادهای مدنی افغانستان و گروههای قربانیان جنگ روز یکشنبه از دادگاه بینالمللی جزایی خواستند در مورد بستن یکی از پروندههای اصلی تحقیقات درباره جنایتهای جنگی و نقض حقوق بشر در افغانستان تجدیدنظر کند.
آنان این تصمیم را «خیانتی ویرانگر» خواندند و گفتند که بستهشدن پرونده، امید قربانیان به عدالت را از بین میبرد و عاملان جنایتها را جسورتر میکند.
این نهادها در بیانیه مشترکی که سازمان رواداری روز یکشنبه، منتشر کرد، تصمیم محکمه را از نظر حقوقی پرسشبرانگیز و زودهنگام خواندند. آنان تأکید کردند که ادامه رسیدگی به جنایتهای طالبان پس از بازگشت به قدرت نباید به نادیدهگرفتن قربانیان جنایتهای پیشین و دیگر عاملان بینجامد.
قاضیان شعبه مقدماتی دوم روز ۲۱ عقرب دستور بستهشدن پرونده اصلی افغانستان را صادر کردند. آنان گفتند که دادستانی لاهه نتوانسته است توانایی خود را برای ادامه موثر تحقیقات و پیگرد متهمان ثابت کند.
این پرونده اتهامهای جنایتهای جنگی و جنایتهای علیه بشریت علیه نیروهای امریکایی، نیروهای حکومت پیشین، طالبان و داعش خراسان را در بر میگرفت. قتل، شکنجه، حمله عمدی به غیرنظامیان و بازداشتهای غیرقانونی از موضوعات مورد بررسی بود.
دامنه تحقیقات، جنایتهای ارتکابی در خاک افغانستان از ۱۱ ثور ۱۳۸۲ و برخی جنایتهای مرتبط با جنگ افغانستان در دیگر کشورهای عضو دادگاه از ۱۰ سرطان ۱۳۸۱ را شامل میشد.
دادستانی دادگاه بینالمللی جزایی نخستینبار در ۲۹ عقرب ۱۳۹۶ درخواست مجوز تحقیق درباره جنایتهای احتمالی در افغانستان را ارائه کرد. قاضیان شعبه مقدماتی دوم در ۲۳ حمل ۱۳۹۸ این درخواست را رد کردند، اما شعبه تجدیدنظر در ۱۵ حوت همان سال تصمیم قبلی را تغییر داد و اجازه آغاز تحقیقات را صادر کرد.
ادامه تحقیقات درباره طالبان
بستهشدن پرونده اصلی به معنای پایان تمام تحقیقات افغانستان نیست. رسیدگی به جنایتهای طالبان از اسد ۱۴۰۰ به اینسو، در پرونده جداگانهای به نام «افغانستان ۲» ادامه دارد.
چهار حکم بازداشت هبتالله آخندزاده، عبدالـحکیم حقانی، حبیبالله آغا و ندا محمد ندیم نیز معتبر است و به پرونده دوم انتقال یافته است. این حکمها به اتهام آزار و تعقیب بر مبنای جنسیت و دلایل سیاسی صادر شدهاند و حکم محکومیت نیستند.
پرونده دوم وضعیت افغانستان، افزون بر جنایتها علیه زنان و دختران، اتهامهای آزار افرادی دیگر بر مبنای گرایش سیاسی، قومیت و مذهب را نیز در بر میگیرد.
اما تحقیقات درباره جنایتهای ادعایی داعش خراسان از سال ۱۳۹۵ متوقف میشود. قاضیان گفتهاند که دادستانی در صورت فراهمشدن امکان پیشبرد موثر تحقیقات، میتواند دوباره درخواست مجوز کند.
اعتراض به مبنای حقوقی تصمیم
نهادهای مدنی میگویند که قربانیان و بازماندگان با پذیرفتن خطرهای جدی، شواهد جمعآوری کرده و به محکمه سپردهاند، زیرا در افغانستان به عدالت دسترسی نداشتند.
آنان میگویند که برای بستن تحقیقات جاری، دادستان باید کتبی اطلاع دهد که اقدام تحقیقی یا پیگرد دیگری پیشبینی نمیشود. به گفته این نهادها، دادستانی پیشتر اعلام کرده بود که تحقیقات ادامه دارد و انتظار ندارد در آینده نزدیک چنین اطلاعیهای بدهد.
این نهادها همچنین انتقاد کردهاند که دادگاه کیفری بخشی از استدلال خود برای بستن پرونده را بر جداسازی تحقیقاتی بنا کرده که خودش دستور داده بود. آنان میگویند امکان بازگشایی پرونده در آینده، جای ادامه تحقیقات جاری را نمیگیرد.
بر اساس بیانیه، دفتر دادستان به رویترز گفته است که به تصمیم بستن پرونده اعتراض کرده است.
نگرانی از فشار امریکا
این تصمیم در حالی گرفته شده که دادگاه جزایی لاهه با تحریمها و فشار حکومت ترامپ روبهرو است. تحقیقات درباره اتهامها علیه نظامیان امریکایی از موضوعات اختلاف واشنگتن با دادگاه کیفری بوده است.
در بیانیه آمده است: «این تصمیم در حالی گرفته شده که دادگاه زیر فشار مداوم خارجی قرار دارد. امریکا ۹ نفر از ۱۸ قاضی و هر دو معاون دادستان را تحریم کرده و در ۱۷ میزان ۱۴۰۵، خود محکمه را نیز تحریم کرد.»
در ادامه آمده است: «تحقیقات درباره افغانستان یکی از موضوعات مورد اعتراض واشنگتن بود. ما درباره انگیزه قاضیان داوری نمیکنیم و نمیگوییم که آنان زیر تأثیر تحریمها چنین تصمیمی گرفتهاند. اما در این شرایط، بستهشدن پرونده ممکن است عقبنشینی در برابر فشار امریکا تلقی شود.»
آنان از کشورهای عضو اساسنامه روم خواستهاند که حمایت سیاسی و منابع لازم برای فعالیت مستقل محکمه را فراهم کنند و گفتهاند که از راههای قانونی برای لغو این تصمیم تلاش خواهند کرد.
تاجران پاکستانی میگویند توقف واردات انار از افغانستان در پی بستهماندن گذرگاههای مرزی، بهای این میوه را در بازارهای پاکستان افزایش داده است. به گفته تاجران پاکستانی توقف تجارت میان دو کشور، هم مصرفکنندگان پاکستانی و هم واردکنندگان و تاجران میوه را متضرر کرده است.
بر اساس آمار اداره مرکزی آمار پاکستان، این کشور در سال ۲۰۲۴ بیش از ۱۸ میلیون دالر انار از افغانستان وارد کرده بود.
اکنون با توقف واردات، تاجران پاکستانی بیشتر به تولیدات داخلی، بهویژه انار ولایت بلوچستان، متکی شدهاند. با این حال، آنان میگویند میزان تولید داخلی برای تأمین نیاز بازار پاکستان کافی نیست.
در شهر کویته، مرکز بلوچستان، قیمت هر کیلوگرام انار باکیفیت به ۹۰۰ روپیه پاکستانی، معادل سه دالر، رسیده است، در حالی که این میوه در سال گذشته به قیمت ۴۰۰ روپیه، معادل یک دالر و ۴۴ سنت، فروخته میشد.
بشیرخان، یکی از تاجران میوه در بازار کویته، به عربنیوز گفت که بیشتر انار مورد نیاز خود را اکنون از ولسوالیهای پیشین و قلعه عبدالله تهیه میکند. او گفت قیمت یک کارتن انار درشت به وزن ۱۰ کیلوگرام از چهار هزار روپیه پاکستانی (حدود ۱۴ دالر) در سال گذشته، به ۱۰ هزار روپیه پاکستانی (حدود ۳۶ دالر) در سال جاری افزایش یافته است.
خان افزود: «پیش از این، مقدار قابل توجهی انار از افغانستان وارد میشد که به پایین نگهداشتن قیمتها و تأمین نیاز بازار کمک میکرد.»
حاجی جلالخان اچکزی، واردکننده انار از افغانستان و رئیس پیشین اتاق تجارت چمن، میگوید پیش از بستهشدن مرزها، روزانه حدود ۲۵۰ موتر باربری حامل انار افغانستان از گذرگاه چمن عبور میکردند.
او تأکید کرد که تولید انار در افغانستان به اندازهای است که میتواند بخش قابل توجهی از نیاز بازار پاکستان را تأمین کند، در حالی که میزان تولید این میوه بلوچستان حتی برای پاسخگویی به تقاضای همین ایالت نیز کافی نیست.
اچکزی به عرب نیوز گفت توقف تجارت، علاوه بر مصرفکنندگان، واردکنندگان، شرکتهای ترانسپورتی و مأموران ترخیص کالا را نیز متضرر کرده است. او از حکومتهای پاکستان و طالبان خواست اختلافهای خود را حل کنند و تجارت میان دو کشور را از سر بگیرند.
فصل برداشت و عرضه انار در بازارهای پاکستان معمولا از میزان تا اواخر قوس ادامه دارد.
پیشتر شماری از باغداران قندهار نیز به افغانستان اینترنشنال گفتند که در پی بستهشدن گذرگاههای تجاری با پاکستان، قیمت انار این ولایت ۴۰ درصد کاهش یافته است.
به گفته آنان، بهای هر مَن انار، معادل پنج کیلوگرام، از ۵۰۰ به ۳۰۰ افغانی رسیده و نزدیک به ۸۰ درصد محصول در بازار داخلی باقی مانده است. همزمان، اداره زراعت طالبان اعلام کرده که تولید انار قندهار از ۲۷۵ هزار تُن در سال گذشته به حدود ۲۲۰ هزار تُن کاهش یافته است.
با این حال، وحید احمد، رئیس انجمن میوه و سبزیجات پاکستان میگوید بستهشدن مرزها اگرچه فرصتی برای تولیدکنندگان محلی انار در بلوچستان فراهم کرده، اما به تجارت پاکستان آسیب زده است. او گفت بسیاری از محصولات زراعتی پاکستان پیش از این به افغانستان صادر میشدند و از آنجا به کشورهای آسیای مرکزی انتقال مییافتند.
زیانهای تجاری ناشی از بستهماندن مرزها
وزارت تجارت پاکستان اوایل ماه جاری گزارش داد که صادرات پاکستان به افغانستان از زمان تعلیق تجارت در سال ۲۰۲۵ حدود یک میلیارد دالر کاهش یافته است.
وزارت تجارت پاکستان همچنین اعلام کرد که این کشور از ماه سرطان تا عقرب سال جاری، در نتیجه توقف تجارت، درگیریهای منطقهای، بستهشدن مرزها و افزایش هزینههای حملونقل، حدود ۳۸۷ میلیون دالر زیان تجاری متحمل شده است.
پاکستان بیش از یک سال است که گذرگاههای مرزی خود با افغانستان را بسته و تجارت دوجانبه به ارزش تقریبی دو میلیارد دالر را متوقف کرده است. اسلامآباد کابل را به پناهدادن به گروههای شبهنظامی متهم میکند که به نیروهای امنیتی و شهروندان پاکستانی حمله میکنند. طالبان این اتهامها را رد کردهاست.