• العربية
  • پښتو
  • English
BrandBrand
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • رادیو
  • افغانستان
  • جهان
  • زاویه
  • صفحه شما
  • ورزش
  • بازار
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • رادیو
  • افغانستان
  • جهان
  • زاویه
  • صفحه شما
  • ورزش
  • بازار
  • پوسته
  • زبان
    • العربية
    • پښتو
    • English
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • رادیو
  • افغانستان
  • جهان
  • زاویه
  • صفحه شما
  • ورزش
  • بازار
کلیه حقوق قانونی این سایت متعلق به ولانت‌مدیا است.
volant media logo

پاکستان به دبیرکل آسه‌آن: نگران حملات تروریستی از خاک افغانستان هستیم

۲۸ عقرب ۱۴۰۵، ۲۲:۵۹ (‎+۰ گرینویچ)

محمد اسحاق دار، معاون نخست‌وزیر و وزیر خارجه پاکستان می‌گوید اسلام‌آباد از ادامه استفاده از خاک افغانستان برای انجام حملات تروریستی علیه کشورهای دیگر، به‌ویژه پاکستان عمیقاً نگران است.

او روز پنج‌شنبه، ۲۸ عقرب، در نشست خبری مشترک با دبیرکل اتحادیه کشورهای جنوب شرق آسیا (آسه‌آن) در اسلام‌آباد گفت که این نگرانی را در گفت‌وگوهای خود مطرح کرده است.

این اظهارات در حالی بیان می‌شود که پاکستان بارها اداره طالبان را به فراهم‌کردن زمینه فعالیت گروه‌های مسلح در افغانستان و استفاده از خاک این کشور برای حمله به پاکستان متهم کرده است. طالبان این اتهام‌ها را رد می‌کند و می‌گوید اجازه نمی‌دهد از خاک افغانستان علیه امنیت کشورهای دیگر استفاده شود.

در تازه‌ترین مورد، الکساندر زویف، معاون دبیرکل سازمان ملل متحد در امور مبارزه با تروریسم، درباره افزایش توانایی‌های عملیاتی گروه‌های تروریستی در افغانستان، به‌ویژه شاخه خراسان داعش، هشدار داده است.

او در گفت‌وگو با خبرگزاری تاس روسیه گفت که داعش خراسان و القاعده همچنان در افغانستان فعالیت دارند و این شاخه داعش در حال بازسازی توان عملیاتی خود است. به گفته زویف، اطلاعاتی که برخی کشورهای عضو سازمان ملل در اختیار این نهاد قرار داده‌اند، نشان می‌دهد داعش خراسان به تجهیزات پیشرفته، از جمله هواپیماهای بی‌سرنشین، دست یافته و در پی انجام حملات در داخل و خارج از افغانستان است.

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان، روز پنجشنبه این نگرانی‌ها را بی‌اساس خواند و گفت افغانستان محل فعالیت آزادانه داعش و گروه‌های دیگر نیست. او مدعی شد که نیروهای امنیتی طالبان توانایی جلوگیری از گسترش فعالیت گروه‌های خارجی را دارند و اجازه نخواهند داد از خاک افغانستان علیه امنیت این کشور یا کشورهای دیگر استفاده شود.

نگرانی درباره فعالیت گروه‌های تروریستی در افغانستان تنها به پاکستان و سازمان ملل متحد محدود نیست. چین، ایران، روسیه و پاکستان در نشست چهارجانبه وزیران خارجه خود در سپتامبر ۲۰۲۵، درباره وضعیت امنیتی افغانستان و فعالیت گروه‌هایی چون داعش، القاعده، تحریک طالبان پاکستان و جنبش اسلامی ترکستان شرقی ابراز نگرانی کردند. این کشورها از اداره طالبان خواستند برای مقابله با گروه‌های تروریستی و جلوگیری از استفاده از خاک افغانستان علیه کشورهای دیگر، اقدام‌های عملی و قابل راستی‌آزمایی انجام دهد.

چین نیز در ماه آگست سال جاری در نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد هشدار داد که گروه‌های مستقر در افغانستان، از جمله داعش خراسان، توانایی و قصد انجام حملات فرامرزی را افزایش داده‌اند.

پربازدیدترین‌ها

قزاقستان خواستار اقدام هماهنگ جهانی برای مقابله با تهدیدهای امنیتی افغانستان شد
۱

قزاقستان خواستار اقدام هماهنگ جهانی برای مقابله با تهدیدهای امنیتی افغانستان شد

۲

بانک جهانی: اقتصاد افغانستان رشد می‌کند، اما تولید ناخالص داخلی کاهش می‌یابد

۳
گزارش تحقیقی

دست‌کم ۲۰ جسد در مرز ایران و ترکیه پیدا شده و ده‌ها جوان افغان ناپدیدند

۴

سازمان نجات کودکان: آوارگی و مهاجرت وضعیت کودکان در افغانستان را وخیم‌تر کرده است

۵

اتمر از دعوت هبت‌الله استقبال کرد و از او خواست گام عملی بردارد

•
•
•

مطالب بیشتر

فشار بر شیعیان اسماعیلی؛ یک مقام ارشد شبکه آقاخان با متقی دیدار کرد

۲۸ عقرب ۱۴۰۵، ۲۱:۳۸ (‎+۰ گرینویچ)
100%

امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان با سلیمان شهاب‌الدین، رئیس دانشگاه‌ها و شفاخانه‌های بنیاد توسعه آقاخان دیدار کرد. متقی در این دیدار از بنیاد آقاخان خواست که خدمات صحی خود را در افغانستان گسترش دهد و سهم بیشتری در مرمت بناهای تاریخی و حمایت از دهقانان افغان بگیرد.

این درخواست در حالی مطرح می‌شود که سازمان ملل و نهادهای حقوق بشری از آزار مذهبی اسماعیلیان در دوره حاکمیت طالبان، از جمله فشار برای تغییر مذهب و بستن جماعت‌خانه‌های آنان، گزارش داده‌اند.

وزارت خارجه طالبان روز پنجشنبه، ۲۸ عقرب، در خبرنامه‌ای نوشت که هیئت بنیاد آقاخان در این دیدار از برنامه این بنیاد برای گسترش خدمات صحی در افغانستان خبر داده است. به گفته این وزارت، بنیاد آقاخان قصد دارد ظرفیت پذیرش بیماران و دامنه خدمات انستیتوت طبی فرانسوی برای مادران و کودکان را افزایش دهد.

شبکه توسعه‌ای آقاخان در سال ۱۹۹۶ با توزیع کمک‌های غذایی در افغانستان کارش را آغاز کرد و در سال‌های بعد در بخش‌های فرهنگ، صحت، بانکداری و آموزش نیز فعالیت کرد.

این بنیاد در روستاهای کوهستانی واخان بدخشان و بخش‌هایی از بامیان، با همکاری باشندگان محل دسترسی خانواده‌ها به آب آشامیدنی سالم را بهبود بخشیده است. در بامیان و دایکندی نیز از کشاورزان و دامداران حمایت کرده و برای برگزاری نمایشگاه‌هایی که زنان محصولات خود را در آن‌ها عرضه می‌کنند، کمک مالی و فنی فراهم کرده است.

نهاد خدمات صحی آقاخان شفاخانه‌های ولایتی بامیان و فیض‌آباد را اداره می‌کند و از طریق مراکز صحی و خانه‌های صحت به باشندگان مناطق دوردست بدخشان، بغلان و بامیان خدمات درمانی می‌رساند.

به گفته شبکه انکشافی آقاخان، سالانه بیش از یک میلیون و ۶۰۰ هزار بیمار در افغانستان از خدمات صحی این شبکه استفاده می‌کنند. این شبکه داکتران، پرستاران و قابله‌ها را نیز آموزش می‌دهد.

  • رواداری: طالبان شهروندان اسماعیلی را هدف آزار و اذیت و تبعیض سازمان‌یافته قرار می‌دهد

    رواداری: طالبان شهروندان اسماعیلی را هدف آزار و اذیت و تبعیض سازمان‌یافته قرار می‌دهد

فشار بر پیروان مذهب اسماعیلیه

طالبان در حالی از بنیاد آقاخان خواسته است که فعالیت‌هایش را در افغانستان گسترش دهد که یوناما و نهادهای حقوق بشری از فشار مقام‌ها و فرماندهان این گروه بر پیروان مذهب اسماعیلیه گزارش داده‌اند. بخشی از این فشارها در بدخشان گزارش شده است که از مراکز عمده سکونت اسماعیلیان در افغانستان است.

یوناما در ماه اسد گزارش داد که اداره امر به معروف طالبان با همکاری دیگر نهادهای این گروه، دست‌کم ۳۳ جماعت‌خانه اسماعیلیان را در بدخشان بسته و به پیروان این مذهب دستور داده است که دیگر در این مکان‌ها عبادت نکنند.

شورای علمای طالبان در بدخشان در مکتوبی رسمی که نسخه‌ای از آن به دست افغانستان اینترنشنال رسیده، برای اسماعیلیانی که مذهب تسنن را بپذیرند، پاداش مالی و مصونیت در نظر گرفته است. منابع محلی نیز به افغانستان اینترنشنال گفتند که مأموران امر به معروف طالبان در این ولایت، شماری از اسماعیلیان را با تهدید به تغییر مذهب وادار کرده‌اند.

  • طالبان به پیروان مذهب اسماعیلیه «پاداش می‌دهد که سنی شوند»

    طالبان به پیروان مذهب اسماعیلیه «پاداش می‌دهد که سنی شوند»

نهاد حقوق بشری رواداری در گزارشی که در ماه جدی ۱۴۰۴ با عنوان «وضعیت حقوق بشری شیعیان اسماعیلی در افغانستان» منتشر کرد، نوشت که اسماعیلیان پس از بازگشت طالبان به قدرت با تبعیض سازمان‌یافته، کوچ اجباری، غصب زمین و دارایی، محرومیت از کار در اداره‌های حکومتی و محدودیت در برگزاری مراسم مذهبی روبه‌رو شده‌اند.

به گفته رواداری، طالبان به‌ویژه در بخش‌هایی از بدخشان، کودکان اسماعیلی را وادار به فراگیری فقه حنفی کرده و پیروان این مذهب را زیر فشار گذاشته است تا مذهب سنی را بپذیرند.

  • طالبان بیش از ۳۰ جماعت‌خانه اسماعیلیه را در بدخشان بسته‌اند

    طالبان بیش از ۳۰ جماعت‌خانه اسماعیلیه را در بدخشان بسته‌اند

طالبان رسما در مورد آزار و فشار بر شیعیان اسماعیلی ابراز نظر نکرده است و پاسخی به گزارش‌های سازمان‌های حقوق بشری نداده است.

شماری از معدن‌کاران بدخشان طالبان را به اخاذی متهم کردند

۲۸ عقرب ۱۴۰۵، ۱۴:۵۱ (‎+۰ گرینویچ)
100%

شماری از شرکت‌های استخراج طلا و زرشویان در بدخشان می‌گویند که نیروهای طالبان با سوءاستفاده از موقعیت نظامی خود، از آنان اخاذی می‌کنند. به گفته آنان، این فشارها باعث از دست رفتن بخشی از سرمایه و توقف فعالیت یا ترک کار شده است.

به گفته این منابع، برخی فرماندهان و نیروهای نظامی طالبان در ولسوالی‌های مختلف بدخشان، به بهانه تأمین امنیت معادن و ساحات استخراج طلا، از معدن‌کاران و زرشویان پول مطالبه می‌کنند.

آنان همچنین ادعا دارند که شماری از فرماندهان طالبان زمین‌های طلاخیز را تصرف کرده، بخشی از آن‌ها را میان نزدیکان و افراد وابسته به خود توزیع کرده و قسمت دیگری را در بدل پول به شرکت‌های استخراج معدن فروخته‌اند.

منابع می‌گویند که شماری از فرماندهان و نیروهای طالبان به‌جای انجام وظایف امنیتی خود، بخش زیادی از وقت‌شان را در ساحات معادن طلا سپری می‌کنند و در برخی موارد، به‌گونه مستقیم یا از طریق مشارکت با شرکت‌ها، در فعالیت‌های استخراج طلا سهم دارند.

برخی شاکیان می‌گویند که در مواردی، نیروهای طالبان تا صدها هزار افغانی از شرکت‌های استخراج طلا دریافت کرده‌اند. به گفته آنان، شرکت‌ها و افرادی که حاضر به پرداخت این پول‌ها نشده‌اند، با فشار و تهدید روبه‌رو شده و فعالیت‌های‌شان متوقف شده است.

صاحبان شرکت‌ها و زرشویان می‌گویند که برای حل این مشکلات به مسئولان طالبان در ولسوالی‌ها مراجعه کرده‌اند؛ اما این مسئولان از ناتوانی خود در رسیدگی به شکایت‌ها و جلوگیری از مداخله و زورگویی قطعات نظامی سخن گفته‌اند. به گفته شاکیان، مسئولان محلی گفته‌اند که قطعات نظامی از دستورهای آنان پیروی نمی‌کنند.

تصرف یک ساحه معدنی در بهارک

باشندگان ولسوالی بهارک بدخشان می‌گویند که یک ساحه معدنی در منطقه توغک این ولسوالی، پس از شناسایی ذخایر طلا، از سوی دو مقام طالبان تصرف شده است.

به گفته باشندگان محل، بخشی از این ساحه میان نزدیکان و افراد وابسته به این مقام‌ها توزیع شده و قسمت دیگری از آن در بدل پول به فروش رسیده است.

  • دو مقام طالبان در بهارک بدخشان یک معدن جدید طلا را 'میان افراد خود تقسیم کرده‌اند'

    دو مقام طالبان در بهارک بدخشان یک معدن جدید طلا را 'میان افراد خود تقسیم کرده‌اند'

یک باشنده بدخشان روز پنج‌شنبه، ۲۸ عقرب، به افغانستان اینترنشنال گفت که او نیز برای دریافت جواز فعالیت و استخراج طلا به این ساحه مراجعه کرده، اما زمین‌های معدنی قبلا از سوی مقام‌های طالبان تقسیم شده و دیگر جایی برای متقاضیان باقی نمانده است.

اعتراض اتحادیه اسکواتورها در بدخشان

در همین حال، اتحادیه اسکواتورهای بدخشان چند روز پیش در شهر فیض‌آباد، در اعتراض به بیکاری حدود دو هزار دستگاه اسکواتور، تجمع کرد.

100%
یکی از ایستگاه‌های اسکواتورها در شهر فیض‌آباد مرکز بدخشان

منابع می‌گویند که فشار و اخاذی نیروهای طالبان سبب شده است شماری از شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران فعالیت‌های خود را متوقف کنند و بخشی از سرمایه‌های‌شان را از دست بدهند. به گفته آنان، توقف فعالیت معادن و کاهش سرمایه‌گذاری، بیکاری را افزایش داده و شمار زیادی از دستگاه‌های اسکواتور را نیز از کار بازداشته است.

مسئول یک شرکت استخراج طلا در ولسوالی یفتل نیز توقف یک‌هفته‌ای فعالیت‌های معدنی را به افغانستان اینترنشنال تأیید کرده است؛ اما درباره دلایل و جزئیات این توقف اطلاعات بیشتری ارائه نکرده است.

این شکایت‌ها در حالی افزایش یافته است که کمتر از یک سال پیش، ملا هبت‌الله، رهبر طالبان، به درخواست والی این گروه در بدخشان، یک قطعه ویژه متشکل از حدود هزار نیرو را برای حفاظت از معادن طلا به این ولایت فرستاد. این نیروها در بخش‌های مختلف بدخشان مستقر شده‌اند و بخشی از شکایت‌های معدن‌داران و زرشویان نیز متوجه همین قطعه ویژه حفاظت از معادن است.

صاحبان شرکت‌های استخراج طلا و کارگاه‌های زرشویی خواستار تشکیل یک هیئت مستقل برای بررسی این شکایت‌ها شده‌اند. آنان می‌خواهند افراد و قطعات نظامی دخیل در اخاذی شناسایی شوند، میزان پول‌های مطالبه‌شده بررسی شود و حدود صلاحیت نیروهای نظامی در ساحات معدنی به‌گونه روشن مشخص گردد.

آنان همچنین از مقام‌های طالبان می‌خواهند به شکایت‌های مردم رسیدگی کنند و از مداخله نیروهای نظامی در فعالیت‌های اقتصادی و معدنی جلوگیری شود.

  • جنگ پنهان طالبان قندهاری و بدخشی بر سر معادن طلا

    جنگ پنهان طالبان قندهاری و بدخشی بر سر معادن طلا

سینما در تبعید؛ افغانستان هنوز روایت می‌شود

۲۸ عقرب ۱۴۰۵، ۱۳:۰۳ (‎+۰ گرینویچ)
•
شریف ولید
100%

با وجود تعطیلی سالن‌ها و محدودیت فعالیت‌های هنری در داخل کشور، سینمای افغانستان به‌طور کامل متوقف نشده است.

در پنج سال گذشته، فیلم‌سازان افغان در اروپا، امریکا و دیگر کشورهای جهان آثاری تولید کرده‌اند که نه‌تنها در جشنواره‌های معتبر بین‌المللی به نمایش درآمده‌اند، بلکه جوایز مهمی نیز به دست آورده‌اند.

این آثار بیشتر به موضوعاتی چون وضعیت زنان، مهاجرت، جنگ، هویت، خاطرات جمعی و زندگی زیر حاکمیت طالبان می‌پردازند.

شهربانو سادات، یکی از فیلم‌سازان مطرح افغانستان است که سومین فیلم بلند او به نام «مرد خوب پیدا نمی‌شود»، در ۱۲ فبروری ۲۰۲۶ به‌عنوان فیلم افتتاحیه جشنواره بین‌المللی فیلم برلین نمایش داده شد.

داستان این فیلم رمانتیک و سیاسی است که در آستانه بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱ در کابل اتفاق می‌افتد. این اثر محصول مشترک افغانستان، آلمان، فرانسه، ناروی و دنمارک است.

خانم سادات در این فیلم علاوه بر نویسندگی و کارگردانی، نقش اصلی را نیز بازی کرده است. او در نقش «نارو»، تنها فیلم‌بردار زن یک شبکه تلویزیونی در کابل ظاهر می‌شود؛ زنی که پس از جدایی از همسرش و درگیری بر سر حضانت پسر سه‌ساله‌ خود، به این باور رسیده که در افغانستان مرد خوب وجود ندارد. اما آشنایی و همکاری او با منابع قدرت و شهرت خبرنگاری‌اش این باور را به چالش می‌کشد.

بر اساس منابع رسمی جشنواره‌ها، این فیلم تاکنون دست‌کم چهار جایزه در جشنواره‌های مختلف بین‌المللی دریافت کرده است. دو جایزه از سینما جووه، یک جایزه بهترین کارگردانی از جشنواره فیلم سنگاپور و یک جایزه حمایتی نیز از جشنواره فیلم مکلنبورگ-فورپومرن دریافت کرده است.

همزمان صحرا مانی، مستندساز افغان که پس از تسلط طالبان افغانستان را ترک کرد، با ساخت فیلم «نان و گل سرخ» تلاش کرده است وضعیت زنان افغان را به مخاطبان جهانی نشان دهد.

این مستند در سال ۲۰۲۳ در بخش نمایش‌های ویژه جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد. فیلم زندگی سه زن افغان را دنبال می‌کند که پس از بازگشت طالبان، برای بازیابی آزادی و استقلال خود تلاش می‌کنند.

«نان و گل سرخ» در سال ۲۰۲۴ جایزه معتبر پیبادی را نیز دریافت کرد؛ جایزه‌ای که از آثار برجسته در عرصه رسانه و تأثیر اجتماعی تقدیر می‌کند.

مانی در گفت‌وگو با افغانستان اینترنشنال می‌گوید که بیش از هر چیز نگران هنرمندانی است که هنوز در داخل افغانستان زندگی می‌کنند.

او می‌گوید محدودیت‌های موجود، فرصت کار و خلاقیت را از بسیاری از هنرمندان گرفته است و کسانی که در داخل کشور مانده‌اند، با شرایط دشواری روبه‌رو هستند.

نگرانی مانی تنها متوجه آینده حرفه‌ای سینماگران نیست؛ او نگران نسلی از هنرمندان است که امکان آموزش، تجربه و حضور در فضای آزاد هنری را از دست داده‌اند.

روایت زنان؛ از مذاکرات صلح تا زندگی زیر حاکمیت طالبان

رویا سادات، کارگردان شناخته شده افغان نیز از جمله فیلم‌سازانی است که تلاش کرده است تجربه زنان افغانستان را به روایت سینمایی تبدیل کند.

مستند «لبه تیز صلح» ساخته او در سال ۲۰۲۴ منتشر شد و داستان چهار زن عضو هیئت مذاکره‌کننده دولت پیشین افغانستان با طالبان را روایت می‌کند.

فوزیه کوفی، فاطمه گیلانی، حبیبه سرابی و شریفه زرمتـی، شخصیت‌های اصلی این مستند هستند؛ زنانی که در مذاکرات صلح دوحه برای دستیابی به توافق سیاسی و حفظ دستاوردهای زنان افغانستان تلاش می‌کردند.

این فیلم در جشنواره بین‌المللی مستند هات‌داکس در سال ۲۰۲۴ به نمایش درآمد و در سال ۲۰۲۵ جایزه بهترین فیلم بخش ویژه جشنواره فیلم آسیایی بارسلونا را به دست آورد.

«لبه تیز صلح» تنها روایت یک روند سیاسی نیست؛ تصویری از حضور زنانی است که تلاش کردند در تصمیم‌گیری درباره آینده کشورشان نقش داشته باشند.

سادات در فیلم داستان زنانی را ثبت می‌کند که در یکی از حساس‌ترین دوره‌های تاریخ معاصر افغانستان، میان امید به صلح و نگرانی از حذف حقوق زنان قرار گرفته بودند.

فیلم‌هایی که در جشنواره‌های جهانی درخشیدند

موفقیت سینمای افغانستان در خارج از کشور تنها به آثار صحرا مانی و رویا سادات محدود نمی‌شود.

در سال‌های اخیر، چندین فیلم‌ساز افغان با آثار مستند و داستانی توانسته‌اند در جشنواره‌های معتبر جهان حضور پیدا کنند و جوایز بین‌المللی به دست آورند.

از جمله این آثار می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

«کمای»؛ روایت یک خانواده هزاره

مستند «کمای» ساخته الیاس یوریش و شاه‌رخ بیکران، داستان خانواده‌ای هزاره را روایت می‌کند که پس از مرگ مشکوک دخترشان، زهرا، در کابل، در جست‌وجوی حقیقت و عدالت هستند.

این فیلم در سال ۲۰۲۴ در جشنواره‌های بین‌المللی از جمله جشنواره فیلم لندن و جشنواره ویژن دو رئل سوئیس نمایش داده شد و جایزه بین‌الادیانی جشنواره ویژن دو رئل را دریافت کرد. همچنین در جشنواره داکسا کانادا مورد تقدیر قرار گرفت.

«کمای» از طریق داستان یک خانواده، به مسائلی چون تبعیض، فقدان، خشونت و دشواری زندگی اقلیت‌های قومی در افغانستان می‌پردازد.

«نوشتن هوا»؛ داستان زنی که می‌خواست زندگی تازه‌ای آغاز کند

مستند «نوشتن هوا» ساخته نجیبه نوری، از آثار مهم دیگر سینمای مستند افغانستان است.

این فیلم در سال ۲۰۲۴ در بخش رقابت بین‌المللی جشنواره مستند آمستردام، ایدفا، به نمایش درآمد و جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدان فیلم، فیپرشی، را دریافت کرد.

فیلم زندگی مادر کارگردان، هوا، را دنبال می‌کند؛ زنی که پس از ازدواج اجباری در نوجوانی، تصمیم می‌گیرد خواندن و نوشتن بیاموزد و کسب‌وکار مستقلی راه‌اندازی کند.

اما بازگشت طالبان و محدودیت‌های تازه، بار دیگر مسیر زندگی او و خانواده‌اش را تغییر می‌دهد.

«صدای آزادی»؛ روایت زنانی که سکوت نکردند

زینب انتظار، فیلم‌ساز افغان، در مستند «شات؛ صدای آزادی» به وضعیت زنان و مبارزه آنان برای حفظ آزادی و استقلال پرداخته است.

این فیلم در سال ۲۰۲۴ در جشنواره ایدفا آمستردام به نمایش درآمد و در جشنواره‌های مختلف بین‌المللی، از جمله جشنواره فیلم فینیکس امریکا و جشنواره‌های حقوق بشری، جوایزی دریافت کرد.

این اثر نیز نمونه‌ای از تلاش فیلم‌سازان افغان برای ثبت صدای زنانی است که در شرایط محدودکننده، همچنان برای بیان تجربه‌های خود تلاش می‌کنند.

«آواز سیما»؛ بازتاب تفاوت‌های اجتماعی در افغانستان

رویا سادات در کنار مستند «لبه تیز صلح»، فیلم داستانی «آواز سیما» را نیز ساخته است.

این فیلم که در سال ۲۰۲۴ تولید شد، داستان دو زن با دیدگاه‌های سیاسی و اجتماعی متفاوت را روایت می‌کند؛ زنانی که با وجود اختلاف‌های عمیق فکری، دوستی میان‌شان ادامه می‌یابد.

«آواز سیما» در سال ۲۰۲۵ در جشنواره‌های بین‌المللی حضور داشت و جایزه انتخاب تماشاگران جشنواره سینمای نامرئی در بیلبائوی اسپانیا را به دست آورد. همچنین در جشنواره بین‌المللی فیلم جنوب آسیا در کانادا، جایزه بهترین بازیگر زن را دریافت کرد.

«پیکار»؛ جنگی که در خانواده ادامه دارد

یکی از موفقیت‌های تازه سینمای افغان در سال ۲۰۲۵، مستند «پیکار» ساخته داوود هلمندی، فیلم‌ساز افغان-هالندی، است.

این فیلم داستان رابطه پرتنش کارگردان با پدرش را روایت می‌کند و از طریق یک داستان خانوادگی، به میراث جنگ، مهاجرت، باورهای مذهبی و زخم‌های به‌جامانده از خشونت می‌پردازد.

«پیکار» در جشنواره بین‌المللی مستند آمستردام، ایدفا، در سال ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و سه افتخار مهم به دست آورد: جایزه بهترین فیلم اول، جایزه فیپرشی و تقدیر ویژه در بخش بهترین فیلم هالندی.

این فیلم در سال ۲۰۲۶ جایزه فیلم‌ساز نوظهور بین‌المللی جشنواره هات‌داکس کانادا را نیز دریافت کرد.

موفقیت «پیکار» نشان می‌دهد که تجربه مهاجرت و جنگ افغانستان حتی در قالب یک داستان خانوادگی و شخصی نیز می‌تواند مخاطبان جهانی پیدا کند.

«در اتاق»؛ پنج زن و روایت تجربه تبعید

مستند «در اتاق» ساخته بریشکای احمد، محصول سال ۲۰۲۵، تجربه پنج زن افغان را از تبعید، مقاومت و هویت روایت می‌کند.

این فیلم با حضور چهره‌هایی چون مژده جمال‌زاده و نیلوفر پازیره، به تجربه زنان افغان در مواجهه با محدودیت‌ها و تلاش برای حفظ صدای خود می‌پردازد.

این اثر در جشنواره بین‌المللی فیلم ونکوور در سال ۲۰۲۵ جایزه تماشاگران بخش ویژه را دریافت کرد و در سال ۲۰۲۶ در جوایز سینمایی لئو در کانادا در چند بخش، از جمله بهترین مستند بلند، بهترین فیلم‌برداری و بهترین صدا، برنده جایزه شد.

این موفقیت‌ها نشان می‌دهد که سینمای افغانستان در تبعید، موضوعات متنوع‌تری از جنگ و سیاست را نیز دنبال می‌کند؛ از روابط خانوادگی و هویت گرفته تا تجربه زنان، مهاجرت و زندگی در جوامع جدید.

سینمای افغانستان؛ آینده‌ای میان دو جغرافیا

در حالی که سالن‌های سینما در داخل افغانستان تعطیل‌اند و نهادهایی مانند افغان‌فیلم با توقف فعالیت روبه‌رو شده‌اند، فیلم‌سازان افغان در خارج از کشور در حال شکل‌دادن به مسیری تازه هستند. اما این مسیر بدون چالش نیست.

مهاجرت به معنای دسترسی آسان به امکانات تولید نیست. بسیاری از هنرمندان با مشکلات مالی، نبود سرمایه‌گذار، فاصله از محیط اجتماعی افغانستان و دشواری ارتباط با مخاطبان داخل کشور روبه‌رو هستند.

از سوی دیگر، سینماگرانی که در افغانستان مانده‌اند، با محدودیت‌های متفاوتی مواجه‌اند و فرصت چندانی برای تولید و نمایش آزاد آثار خود ندارند.

صدیق عابدی معتقد است تا زمانی که نگاه طالبان به تصویر و سینما تغییر نکند، نمی‌توان از احیای واقعی این هنر در افغانستان سخن گفت.

در مقابل، صحرا مانی بر نگرانی از وضعیت هنرمندان داخل کشور تأکید می‌کند؛ هنرمندانی که به گفته او نباید در میان توجه جهانی به سینمای تبعیدی فراموش شوند.

این دو دیدگاه، دو سوی یک واقعیت را نشان می‌دهند: سینمای افغانستان برای ادامه حیات، هم به آزادی فعالیت در داخل کشور نیاز دارد و هم به حمایت از سینماگران مهاجر.

پرده‌ای که هنوز خاموش نشده است

تخریب سینمای آریانا، تعطیلی سالن‌ها و توقف فعالیت افغان‌فیلم، نشانه‌های تغییر عمیق در وضعیت فرهنگی افغانستان‌اند. اما حضور فیلم‌های افغان در جشنواره‌هایی چون کن، ایدفا، هات‌داکس، ویژن دو رئل و جشنواره فیلم آسیایی بارسلونا نشان می‌دهد که روایت سینمایی این کشور هنوز ادامه دارد.

امروز شاید در کابل چراغ سالن‌های سینما روشن نباشد، اما در شهرهایی چون آمستردام، پاریس، لندن، تورنتو و دیگر مراکز فرهنگی جهان، فیلم‌سازان افغان همچنان دوربین‌های خود را روشن می‌کنند.

آن‌ها از زنانی فیلم می‌سازند که از حقوق خود محروم شده‌اند، از خانواده‌هایی که جنگ از هم پاشیده است، از نسلی که خانه خود را ترک کرده و از کشوری که تاریخ آن بارها با خشونت و فراموشی روبه‌رو شده است.

سینمای افغانستان اکنون میان دو جغرافیا قرار دارد؛ در داخل، با محدودیت و خاموشی سالن‌ها، و در خارج، با تلاش برای حفظ هویت و ادامه روایت.

با این حال، مسئله تنها ساخت چند فیلم و کسب چند جایزه بین‌المللی نیست. پرسش اصلی این است که آیا افغانستان روزی دوباره صاحب فضایی خواهد شد که هنرمندانش بتوانند آزادانه در آن فیلم بسازند، زنان در برابر دوربین ظاهر شوند و مردم بدون ترس و محدودیت، داستان زندگی خود را بر پرده سینما ببینند؟

تا آن زمان، سینماگران افغان در تبعید تلاش می‌کنند چیزی را حفظ کنند که با تخریب یک ساختمان یا تعطیلی یک نهاد از میان نمی‌رود: حق روایت‌کردن داستان یک ملت.

هشدار طالبان به باشندگان عبدالله‌خیل پنجشیر؛ «جلو حملات را نگیرید، کوچ‌تان می‌دهیم»

۲۸ عقرب ۱۴۰۵، ۱۲:۰۷ (‎+۰ گرینویچ)
100%

منابع محلی در پنجشیر به افغانستان اینترنشنال می‌گویند که والی طالبان در این ولایت، متنفذین و باشندگان دره عبدالله‌خیل ولسوالی دره را تهدید کرده است که در صورت ادامه حملات بر نیروهای این گروه، تمامی ساکنان این منطقه را به کوچ اجباری وادار خواهد کرد.

به گفته منابع، محمدآغا حکیم، والی طالبان در پنجشیر، روز یک‌شنبه (۲۴ عقرب) شماری از بزرگان قومی، عالمان دین و جوانان دره عبدالله‌خیل را به دفتر کارش احضار کرده و به آن‌ها هشدار داده است که اگر حملات بر نیروهای طالبان متوقف نشوند، از منطقه اخراج خواهند شد.

والی طالبان باشندگان عبدالله‌خیل را به «ناامن‌سازی پنجشیر» متهم کرده و گفته است در حالی که در سایر بخش‌های این ولایت امنیت برقرار است، در عبدالله‌خیل همچنان انفجار و حمله بر نیروهای طالبان ادامه دارد. او تهدید کرده با وقوع حتی یک انفجار دیگر در این ساحه، مردم محل مجبور به ترک خانه‌های خود خواهند شد.

منابع می‌افزایند که والی طالبان در جریان این نشست، شماری از باشندگان عبدالله‌خیل را که در یک ماه گذشته بازداشت شده بودند نیز حاضر کرده و مدعی شده که این افراد به دست داشتن در حملات اخیر «اعتراف» کرده‌اند.

وضع قیود شب‌گردی و بازرسی‌های شدید

فشارها بر باشندگان دره عبدالله‌خیل پس از حمله بر یک موتر رنجر طالبان در تاریخ ۲۰ میزان سال جاری به شدت افزایش یافته است. پس از آن رویداد، طالبان چندین عملیات گسترده تلاشی خانه‌به‌خانه را به راه انداخته، شماری از غیرنظامیان را به اتهام همکاری با مهاجمان بازداشت کرده و در این منطقه قیود شب‌گردی وضع کرده‌ است.

  • افراد طالبان بار دیگر خانه‌های باشندگان دره عبدالله‌خیل پنجشیر را «بازرسی کردند»

    افراد طالبان بار دیگر خانه‌های باشندگان دره عبدالله‌خیل پنجشیر را «بازرسی کردند»

باشندگان محل به افغانستان اینترنشنال گفتند که رفت‌وآمد از ساعت ۹ شب تا ۶ صبح به گونه کامل ممنوع است و افرادی که به دلیل ضرورت‌های اضطراری از خانه خارج شده‌اند، از سوی جنگجویان طالبان بازداشت، لت‌وکوب و شکنجه شده‌اند. به گفته آن‌ها، ایست‌های بازرسی در نقاط مختلف این دره افزایش یافته و تمام تحرکات مردم زیر نظر است.

بحران روانی در میان جوانان؛ خودکشی و مرگ‌ مشکوک

ساکنان عبدالله‌خیل می‌گویند که بازداشت‌های خودسرانه، تحقیر، لت‌وکوب و همچنین بیکاری و آینده نامعلوم، جوانان این منطقه را با فشارهای شدید روحی و روانی مواجه کرده است.

این نگرانی‌ها در حالی افزایش یافته که اخیراً یک نظامی پیشین در دره عبدالله‌خیل به زندگی خود پایان داد. منابع نزدیک به او می‌گویند که این نظامی پیشین به دلیل فشارهای روانی ناشی از آزار و اذیت مداوم طالبان دست به خودکشی زده است.

  • منابع: یک نظامی پیشین در پنجشیر پس از شکنجه طالبان به زندگی خود پایان داد

    منابع: یک نظامی پیشین در پنجشیر پس از شکنجه طالبان به زندگی خود پایان داد

در رویدادی دیگر، در روزهای اخیر جسد یک جوان دیگر در کوه‌های عبدالله‌خیل پیدا شد. منابع محلی می‌گویند که او از سوی نیروهای طالبان کشته شده و جسدش در کوه رها شده است.

  • در پی گزارش‌ها از تیرباران یک جوان در پنجشیر طالبان مرگ او را تأیید کرد

    در پی گزارش‌ها از تیرباران یک جوان در پنجشیر طالبان مرگ او را تأیید کرد

با این حال، طالبان ویدیوهایی از خانواده‌های این دو قربانی منتشر کرده‌اند که در آن اعضای خانواده هرگونه نقش طالبان در مرگ نزدیکان خود را رد می‌کنند. منابع محلی اما تاکید دارند که این اظهارات «تحت فشار و تهدید» از خانواده‌ها گرفته شده و وضعیت حقوق بشری در این ولسوالی به شدت وخیم است.

افزایش ۲۸ درصدی شمار کودکان بستری‌شده به‌دلیل سوءتغذیه در افغانستان

۲۸ عقرب ۱۴۰۵، ۱۲:۰۰ (‎+۰ گرینویچ)
100%

پزشکان بدون مرز می‌گوید به‌دلیل کمبود مواد غذایی و گسترش فقر در افغانستان، موارد سوءتغذیه کودکان افزایش یافته است. به گفته این سازمان، شمار کودکان بستری‌شده برای درمان سوءتغذیه در شفاخانه‌ها ۲۸ درصد افزایش یافته و خانواده‌ها توانایی تهیه غذای کافی برای فرزندان‌شان را ندارند.

سازمان پزشکان بدون مرز چهارشنبه، ۲۷ عقرب در گزارشی نوشت که از جنوری تا اگست ۲۰۲۶، در ولایت‌های هرات، هلمند و قندهار، ۸ هزار و ۴۸۷ مورد بستری شدن کودکان به‌دلیل سوءتغذیه حاد را ثبت کرده است. این رقم نسببه به سال ۲۰۲۵، ۲۸.۲۴ درصد افزایش را نشان می‌دهد.

بر اساس این گزارش، شمار کودکان زیر شش ماه که در شفاخانه‌ها بستری شده‌اند نیز در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته ۳۱.۵ درصد افزایش یافته است. کودکان مبتلا به سوءتغذیه در این سه ولایت، ۲۶.۵ تا ۳۵.۷ درصد از مجموع کودکان بستری‌شده در مراکز درمانی را تشکیل می‌دهند.

سازمان پزشکان بدون مرز در گزارش خود داستان مادری به نام نازیه از قندهار را روایت کرده است که پسر یک‌ونیم‌ساله‌اش را به‌دلیل سوءتغذیه شدید و اسهال به شفاخانه برده است. نازیه می‌گوید به‌دلیل کمبود مواد غذایی نمی‌توانست به فرزندش شیر بدهد و حتی توان خرید شکر برای چای را نیز نداشته است.

این مادر که در انتظار تولد ششمین فرزند خود است، می‌گوید شوهرش برای پیدا کردن کار، هر بار دو تا سه هفته از خانه دور می‌رود، اما دست خالی برمی‌گردد.

در این گزارش، مشکلات پروانه، مادر دیگری از هلمند نیز مطرح شده است. دختر پنج‌ونیم‌ساله او، به‌دلیل سوءتغذیه شدید و مشکلات صحی، برای سومین بار در مرکز درمان سوءتغذیه شفاخانه بست در هلمند بستری شده است. پروانه پیش از این نیز یک فرزندش را در اثر سوءتغذیه شدید از دست داده است.

آنا باندا، هماهنگ‌کننده بخش درمانی سازمان پزشکان بدون مرز در افغانستان گفت که برخی مادران کودکان دچار سوءتغذیه را دو یا سه بار برای درمان به شفاخانه‌ها می‌آورند؛ اما این کودکان پس از بازگشت به خانه، دوباره با همان مشکلات روبه‌رو می‌شوند، زیرا خانواده‌ها توانایی تهیه غذای کافی و مغذی را ندارند.

به گفته او، فقر، فاصله‌های طولانی تا مراکز صحی، مشکلات صحی مراقبت‌کنندگان و محدودیت‌های رفت‌وآمد باعث می‌شود خانواده‌ها نتوانند روند درمان کودکان‌شان را به‌گونه منظم دنبال کنند. او افزود که کمبود مواد کمکی تغذیه در برخی مراکز صحی نیز روند درمان را دشوار کرده است.

این گزارش تأکید می‌کند که سوءتغذیه مادران در دوران بارداری، سلامت کودکان را نیز تهدید می‌کند و احتمال تولد نوزادان با وزن کم را افزایش می‌دهد. این کودکان از همان روزهای نخست زندگی با خطر بیشتر سوءتغذیه و بیماری‌ها روبه‌رو هستند.

بر اساس اطلاعات سازمان پزشکان بدون مرز، کاهش بودجه کمک‌های بشردوستانه بین‌المللی فشار بر نظام صحی افغانستان را افزایش داده است. سازمان جهانی صحت گفته است که تا جون ۲۰۲۶، تنها ۱۹ درصد از بودجه مورد نیاز برای کمک‌های بشردوستانه صحی در افغانستان تأمین شد.

بر اساس این گزارش، از جنوری تا جون ۲۰۲۶، به‌دلیل کمبود بودجه، ۲۹۵ مرکز صحی در سراسر افغانستان بسته شده یا فعالیت‌های خود را محدود کرده‌اند. در نتیجه، حدود ۲.۱۷ میلیون نفر از خدمات صحی محروم شده‌اند یا دسترسی‌شان به این خدمات تحت تأثیر قرار گرفته است. از این میان، ۵۳ مرکز صحی در ولایت‌های هلمند و قندهار و ۱۹ مرکز در هرات قرار دارند.

بر اساس تازه‌ترین ارزیابی وضعیت سوءتغذیه حاد، پیش‌بینی می‌شود که در سال ۲۰۲۷، حدود ۴ میلیون کودک افغان بین شش ماه تا پنج سال به درمان سوءتغذیه حاد نیاز داشته باشند که نزدیک به ۱.۱ میلیون آنان با سوءتغذیه شدید روبه‌رو خواهند بود. این رقم در مقایسه با سال ۲۰۲۶ حدود ۱۶ درصد افزایش را نشان می‌دهد.

همچنین پیش‌بینی شده است که در سال آینده، ۱.۲۷ میلیون زن باردار و شیرده نیز به درمان سوءتغذیه نیاز داشته باشند.

سازمان پزشکان بدون مرز از اهدا‌کنندگان و نهادهای بهداشتی خواسته است که بودجه برنامه‌های تغذیه و خدمات اساسی صحی در افغانستان را افزایش دهند و روند کمک‌رسانی را تقویت کنند.