• العربية
  • پښتو
  • English
BrandBrand
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • رادیو
  • افغانستان
  • جهان
  • زاویه
  • صفحه شما
  • ورزش
  • بازار
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • رادیو
  • افغانستان
  • جهان
  • زاویه
  • صفحه شما
  • ورزش
  • بازار
  • پوسته
  • زبان
    • العربية
    • پښتو
    • English
  • برنامه‌ها
  • تلویزیون
  • رادیو
  • افغانستان
  • جهان
  • زاویه
  • صفحه شما
  • ورزش
  • بازار
کلیه حقوق قانونی این سایت متعلق به ولانت‌مدیا است.
volant media logo

قزاقستان از افزایش صادرات غلات به افغانستان خبر داد

۲۹ عقرب ۱۴۰۵، ۰۵:۵۲ (‎+۰ گرینویچ)

وزارت زراعت قزاقستان از افزایش صادرات غلات این کشور به افغانستان خبر داد. آیداربک ساپاروف، وزیر زراعت قزاقستان روز جمعه ۲۹ عقرب گفت که میزان صادرات غلات به افغانستان با رشد ۱.۶ برابری به ۶۳۲ هزار تُن رسیده است.

بر اساس اعلام این وزارت‌، صادرات غلات قزاقستان به سایر کشورهای منطقه و چین نیز روند صعودی داشته است.

بر این اساس، میزان صادرات به اوزبیکستان با ۸.۸ درصد افزایش به یک میلیون و ۳۹۰ هزار تُن، به تاجیکستان با ۹.۶ درصد رشد به ۴۱۷ هزار تُن و به چین با ۱.۸ برابر افزایش به ۴۳۶ هزار تُن رسیده است.

وزارت زراعت قزاقستان افزوده است که در سال جاری، مجموع صادرات غلات و آرد این کشور به حدود ۱۶ میلیون تُن رسیده؛ در حالی که این رقم در فصل گذشته ۱۵.۳ میلیون تُن بود.

طبق این گزارش، روند رو به رشد صادرات در فصل جاری نیز حفظ شده و از ماه سپتامبر تا دهم نوامبر، سه میلیون و ۲۸۰ هزار تُن غلات صادر شده است که نسبت به دوره مشابه سال گذشته ۷.۴ درصد افزایش نشان می‌دهد.

آیداربک ساپاروف درباره سیاست‌های صادراتی این کشور گفت: «هدف ما تقویت جایگاه‌مان در بازارهای سنتی، گشودن مسیرهای جدید و فراهم کردن شرایط قابل پیش‌بینی برای فروش محصولات کشاورزان است.»

افغانستان یکی از بازارهای سنتی و مهم غلات قزاقستان به شمار می‌رود. تولید داخلی گندم در افغانستان معمولا پاسخگوی نیاز سالانه کشور نیست و بخش قابل توجهی از نیاز غذایی از طریق واردات تامین می‌شود. قزاقستان در سال‌های اخیر به یکی از تامین‌کنندگان اصلی غله و آرد افغانستان تبدیل شده است.

افزایش صادرات غلات از قزاقستان در شرایطی صورت می‌گیرد که میلیون‌ها نفر در افغانستان همچنان با ناامنی غذایی روبه‌رو هستند.

بر اساس ارزیابی‌های سازمان ملل، بخش قابل توجهی از جمعیت کشور در سطوح بالای ناامنی غذایی قرار دارند و دسترسی پایدار به غله وارداتی نقش مهمی در تامین مواد غذایی اساسی دارد.

پربازدیدترین‌ها

قزاقستان خواستار اقدام هماهنگ جهانی برای مقابله با تهدیدهای امنیتی افغانستان شد
۱

قزاقستان خواستار اقدام هماهنگ جهانی برای مقابله با تهدیدهای امنیتی افغانستان شد

۲
گزارش تحقیقی

دست‌کم ۲۰ جسد در مرز ایران و ترکیه پیدا شده و ده‌ها جوان افغان ناپدیدند

۳

بانک جهانی: اقتصاد افغانستان رشد می‌کند، اما تولید ناخالص داخلی کاهش می‌یابد

۴

شماری از معدن‌کاران بدخشان طالبان را به اخاذی متهم کردند

۵

هشتادمین سالگرد عضویت افغانستان در سازمان ملل

•
•
•

مطالب بیشتر

بیش از ۱۴۰ نماینده کانگرس امریکا خواستار جلوگیری از اخراج افغان‌ها شدند

۲۹ عقرب ۱۴۰۵، ۰۴:۴۲ (‎+۰ گرینویچ)
100%

۱۴۴ عضو مجلس نمایندگان امریکا با امضای یک دادخواست خواستار رأی‌گیری درباره طرحی شده‌اند که از اخراج افغان‌های واجد شرایط از امریکا جلوگیری می‌کند. این طرح در صورت تصویب، وضعیت حفاظت موقت (تی‌‌پی‌اس) شهروندان افغانستان را تا اول جولای ۲۰۲۹ تمدید می‌کند.

این دادخواست را جیسن کرو، نماینده دموکرات ایالت کلرادو، در ۹ نوامبر ۲۰۲۶ ثبت کرد. او با ارائه دادخواست شماره ۲۸ خواستار شد که قطعنامه مربوط به بررسی این طرح از کمیته مقررات مجلس نمایندگان خارج شود تا اعضای مجلس بتوانند درباره آن رأی بدهند.

بر اساس فهرست رسمی دفتر منشی مجلس نمایندگان امریکا، بکا بالینت، نماینده دموکرات ایالت ورمونت، نیز این دادخواست را امضا کرده است. او روز ۱۹ نوامبر در شبکه اجتماعی ایکس نوشت که ورمونت در مقایسه با جمعیت خود، بیشترین شمار افغان‌های اسکان‌یافته را در میان ایالت‌های امریکا دارد. او افزود که از امضای این دادخواست برای حمایت از متحدان افغان امریکا افتخار می‌کند.

این دادخواست به قطعنامه H.Res. ۱۵۹۶ مربوط است. این قطعنامه زمینه بررسی طرح قانونی H.R. ۹۸۹۹ با عنوان «قانون وضعیت حفاظت موقت افغان‌ها در سال ۲۰۲۶» را فراهم می‌کند. جیسن کرو این طرح را در ۲۳ جولای ۲۰۲۶ با حمایت شماری از نمایندگان هر دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه ارائه کرد.

بر اساس متن این طرح، افغانستان دوباره در فهرست کشورهای مشمول وضعیت حفاظت موقت قرار می‌گیرد. در صورت تصویب این طرح، افغان‌های واجد شرایط که از زمان اجرایی شدن قانون به‌طور پیوسته در امریکا حضور داشته باشند، تا اول جولای ۲۰۲۹ در برابر اخراج محافظت می‌شوند و اجازه کار دریافت می‌کنند.

متقاضیان برای دریافت این حمایت باید اطلاعات هویتی و بایومتریک خود را ثبت کنند. آنان همچنین باید بررسی‌های امنیتی و سوابق کیفری را بگذرانند. بر اساس این طرح، اداره امنیت داخلی امریکا موظف است درخواست‌های مربوط به حفاظت موقت و مجوز کار را در مدت ۹۰ روز بررسی و درباره آن‌ها تصمیم بگیرد. البته در موارد مشخصی که به امنیت ملی مربوط می‌شود، این مهلت می‌تواند تمدید شود.

وضعیت حفاظت موقت یا (تی‌پی‌اس) به شهروندان کشورهایی داده می‌شود که بازگشت به آن‌ها به‌دلیل جنگ، ناامنی یا شرایط اضطراری خطرناک است. افرادی که این وضعیت را دریافت می‌کنند، می‌توانند برای مدت مشخص در امریکا بمانند و اجازه کار داشته باشند. با این حال، این وضعیت به معنای دریافت اقامت دایم یا شهروندی امریکا نیست و به‌تنهایی مانع همیشگی اخراج نمی‌شود.

دولت دونالد ترامپ در سال ۲۰۲۵ تصمیم گرفت وضعیت حفاظت موقت افغان‌ها را پایان دهد. پس از اجرایی شدن این تصمیم، هزاران شهروند افغانستان حمایت ناشی از این وضعیت را از دست دادند و نگرانی‌ها درباره اخراج آنان افزایش یافت.

حامیان طرح تازه می‌گویند بسیاری از افغان‌هایی که پس از خروج نیروهای امریکایی از افغانستان به امریکا منتقل شدند، با نیروهای این کشور همکاری کرده‌اند. به گفته آنان، این افراد در صورت بازگشت به افغانستان ممکن است با آزار و انتقام‌جویی طالبان روبه‌رو شوند.

این طرح در مجلس سنای امریکا نیز ارائه شده است. با این حال، دادخواست پارلمانی کنونی فقط به روند بررسی این طرح در مجلس نمایندگان مربوط می‌شود.

برای به جریان افتادن رأی‌گیری از طریق دادخواست پارلمانی، دست‌کم ۲۱۸ عضو مجلس نمایندگان باید آن را امضا کنند. رسیدن به این تعداد به معنای تصویب طرح نیست. این طرح برای تبدیل شدن به قانون باید در هر دو مجلس نمایندگان و سنا تصویب شود و سپس به امضای رئیس‌جمهور برسد.

در پی تشدید سیاست‌های مهاجرتی دولت دونالد ترامپ، وضعیت مهاجران افغان در امریکا با محدودیت‌های بیشتری روبه‌رو شده است.

دولت ترامپ در جنوری ۲۰۲۵ روند پذیرش پناهجویان را متوقف کرد و در جولای همان سال به وضعیت حفاظت موقت افغان‌ها پایان داد؛ تصمیمی که حدود ۱۱ هزار و ۷۴۰ نفر را از این حمایت محروم کرد.

همچنین محدودیت صدور ویزا برای شهروندان افغانستان و توقف بررسی درخواست‌های پناهندگی، نگرانی‌ها درباره آینده مهاجران افغان و احتمال اخراج آنان را افزایش داده است.

هم‌زمان، خطر اخراج اجباری شماری از مهاجران افغان از امریکا نیز افزایش یافته است. دولت دونالد ترامپ در نوامبر ۲۰۲۶ برای اخراج نزدیک به ۲۰۰ شهروند افغانستان که در بازداشت اداره مهاجرت امریکا هستند، برنامه‌ریزی کرد. قرار بود این افراد ابتدا به پاکستان منتقل و سپس به افغانستان بازگردانده شوند.

این برنامه با مخالفت شماری از اعضای کانگرس و نهادهای حامی مهاجران روبه‌رو شد. آنان هشدار دادند که بازگشت این افراد به افغانستان می‌تواند جان افغان‌هایی را که با نیروهای امریکایی همکاری کرده‌اند، با خطر انتقام‌جویی طالبان روبه‌رو کند. یک قاضی فدرال امریکا نیز در پنجم نوامبر دستور توقف موقت این روند را صادر کرد.

پاکستان به دبیرکل آسه‌آن: نگران حملات تروریستی از خاک افغانستان هستیم

۲۸ عقرب ۱۴۰۵، ۲۲:۵۹ (‎+۰ گرینویچ)
100%

محمد اسحاق دار، معاون نخست‌وزیر و وزیر خارجه پاکستان می‌گوید اسلام‌آباد از ادامه استفاده از خاک افغانستان برای انجام حملات تروریستی علیه کشورهای دیگر، به‌ویژه پاکستان عمیقاً نگران است.

او روز پنج‌شنبه، ۲۸ عقرب، در نشست خبری مشترک با دبیرکل اتحادیه کشورهای جنوب شرق آسیا (آسه‌آن) در اسلام‌آباد گفت که این نگرانی را در گفت‌وگوهای خود مطرح کرده است.

این اظهارات در حالی بیان می‌شود که پاکستان بارها اداره طالبان را به فراهم‌کردن زمینه فعالیت گروه‌های مسلح در افغانستان و استفاده از خاک این کشور برای حمله به پاکستان متهم کرده است. طالبان این اتهام‌ها را رد می‌کند و می‌گوید اجازه نمی‌دهد از خاک افغانستان علیه امنیت کشورهای دیگر استفاده شود.

در تازه‌ترین مورد، الکساندر زویف، معاون دبیرکل سازمان ملل متحد در امور مبارزه با تروریسم، درباره افزایش توانایی‌های عملیاتی گروه‌های تروریستی در افغانستان، به‌ویژه شاخه خراسان داعش، هشدار داده است.

او در گفت‌وگو با خبرگزاری تاس روسیه گفت که داعش خراسان و القاعده همچنان در افغانستان فعالیت دارند و این شاخه داعش در حال بازسازی توان عملیاتی خود است. به گفته زویف، اطلاعاتی که برخی کشورهای عضو سازمان ملل در اختیار این نهاد قرار داده‌اند، نشان می‌دهد داعش خراسان به تجهیزات پیشرفته، از جمله هواپیماهای بی‌سرنشین، دست یافته و در پی انجام حملات در داخل و خارج از افغانستان است.

ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان، روز پنجشنبه این نگرانی‌ها را بی‌اساس خواند و گفت افغانستان محل فعالیت آزادانه داعش و گروه‌های دیگر نیست. او مدعی شد که نیروهای امنیتی طالبان توانایی جلوگیری از گسترش فعالیت گروه‌های خارجی را دارند و اجازه نخواهند داد از خاک افغانستان علیه امنیت این کشور یا کشورهای دیگر استفاده شود.

نگرانی درباره فعالیت گروه‌های تروریستی در افغانستان تنها به پاکستان و سازمان ملل متحد محدود نیست. چین، ایران، روسیه و پاکستان در نشست چهارجانبه وزیران خارجه خود در سپتامبر ۲۰۲۵، درباره وضعیت امنیتی افغانستان و فعالیت گروه‌هایی چون داعش، القاعده، تحریک طالبان پاکستان و جنبش اسلامی ترکستان شرقی ابراز نگرانی کردند. این کشورها از اداره طالبان خواستند برای مقابله با گروه‌های تروریستی و جلوگیری از استفاده از خاک افغانستان علیه کشورهای دیگر، اقدام‌های عملی و قابل راستی‌آزمایی انجام دهد.

چین نیز در ماه آگست سال جاری در نشست شورای امنیت سازمان ملل متحد هشدار داد که گروه‌های مستقر در افغانستان، از جمله داعش خراسان، توانایی و قصد انجام حملات فرامرزی را افزایش داده‌اند.

فشار بر شیعیان اسماعیلی؛ یک مقام ارشد شبکه آقاخان با متقی دیدار کرد

۲۸ عقرب ۱۴۰۵، ۲۱:۳۸ (‎+۰ گرینویچ)
100%

امیرخان متقی، وزیر خارجه طالبان با سلیمان شهاب‌الدین، رئیس دانشگاه‌ها و شفاخانه‌های بنیاد توسعه آقاخان دیدار کرد. متقی در این دیدار از بنیاد آقاخان خواست که خدمات صحی خود را در افغانستان گسترش دهد و سهم بیشتری در مرمت بناهای تاریخی و حمایت از دهقانان افغان بگیرد.

این درخواست در حالی مطرح می‌شود که سازمان ملل و نهادهای حقوق بشری از آزار مذهبی اسماعیلیان در دوره حاکمیت طالبان، از جمله فشار برای تغییر مذهب و بستن جماعت‌خانه‌های آنان، گزارش داده‌اند.

وزارت خارجه طالبان روز پنجشنبه، ۲۸ عقرب، در خبرنامه‌ای نوشت که هیئت بنیاد آقاخان در این دیدار از برنامه این بنیاد برای گسترش خدمات صحی در افغانستان خبر داده است. به گفته این وزارت، بنیاد آقاخان قصد دارد ظرفیت پذیرش بیماران و دامنه خدمات انستیتوت طبی فرانسوی برای مادران و کودکان را افزایش دهد.

شبکه توسعه‌ای آقاخان در سال ۱۹۹۶ با توزیع کمک‌های غذایی در افغانستان کارش را آغاز کرد و در سال‌های بعد در بخش‌های فرهنگ، صحت، بانکداری و آموزش نیز فعالیت کرد.

این بنیاد در روستاهای کوهستانی واخان بدخشان و بخش‌هایی از بامیان، با همکاری باشندگان محل دسترسی خانواده‌ها به آب آشامیدنی سالم را بهبود بخشیده است. در بامیان و دایکندی نیز از کشاورزان و دامداران حمایت کرده و برای برگزاری نمایشگاه‌هایی که زنان محصولات خود را در آن‌ها عرضه می‌کنند، کمک مالی و فنی فراهم کرده است.

نهاد خدمات صحی آقاخان شفاخانه‌های ولایتی بامیان و فیض‌آباد را اداره می‌کند و از طریق مراکز صحی و خانه‌های صحت به باشندگان مناطق دوردست بدخشان، بغلان و بامیان خدمات درمانی می‌رساند.

به گفته شبکه انکشافی آقاخان، سالانه بیش از یک میلیون و ۶۰۰ هزار بیمار در افغانستان از خدمات صحی این شبکه استفاده می‌کنند. این شبکه داکتران، پرستاران و قابله‌ها را نیز آموزش می‌دهد.

  • رواداری: طالبان شهروندان اسماعیلی را هدف آزار و اذیت و تبعیض سازمان‌یافته قرار می‌دهد

    رواداری: طالبان شهروندان اسماعیلی را هدف آزار و اذیت و تبعیض سازمان‌یافته قرار می‌دهد

فشار بر پیروان مذهب اسماعیلیه

طالبان در حالی از بنیاد آقاخان خواسته است که فعالیت‌هایش را در افغانستان گسترش دهد که یوناما و نهادهای حقوق بشری از فشار مقام‌ها و فرماندهان این گروه بر پیروان مذهب اسماعیلیه گزارش داده‌اند. بخشی از این فشارها در بدخشان گزارش شده است که از مراکز عمده سکونت اسماعیلیان در افغانستان است.

یوناما در ماه اسد گزارش داد که اداره امر به معروف طالبان با همکاری دیگر نهادهای این گروه، دست‌کم ۳۳ جماعت‌خانه اسماعیلیان را در بدخشان بسته و به پیروان این مذهب دستور داده است که دیگر در این مکان‌ها عبادت نکنند.

شورای علمای طالبان در بدخشان در مکتوبی رسمی که نسخه‌ای از آن به دست افغانستان اینترنشنال رسیده، برای اسماعیلیانی که مذهب تسنن را بپذیرند، پاداش مالی و مصونیت در نظر گرفته است. منابع محلی نیز به افغانستان اینترنشنال گفتند که مأموران امر به معروف طالبان در این ولایت، شماری از اسماعیلیان را با تهدید به تغییر مذهب وادار کرده‌اند.

  • طالبان به پیروان مذهب اسماعیلیه «پاداش می‌دهد که سنی شوند»

    طالبان به پیروان مذهب اسماعیلیه «پاداش می‌دهد که سنی شوند»

نهاد حقوق بشری رواداری در گزارشی که در ماه جدی ۱۴۰۴ با عنوان «وضعیت حقوق بشری شیعیان اسماعیلی در افغانستان» منتشر کرد، نوشت که اسماعیلیان پس از بازگشت طالبان به قدرت با تبعیض سازمان‌یافته، کوچ اجباری، غصب زمین و دارایی، محرومیت از کار در اداره‌های حکومتی و محدودیت در برگزاری مراسم مذهبی روبه‌رو شده‌اند.

به گفته رواداری، طالبان به‌ویژه در بخش‌هایی از بدخشان، کودکان اسماعیلی را وادار به فراگیری فقه حنفی کرده و پیروان این مذهب را زیر فشار گذاشته است تا مذهب سنی را بپذیرند.

  • طالبان بیش از ۳۰ جماعت‌خانه اسماعیلیه را در بدخشان بسته‌اند

    طالبان بیش از ۳۰ جماعت‌خانه اسماعیلیه را در بدخشان بسته‌اند

طالبان رسما در مورد آزار و فشار بر شیعیان اسماعیلی ابراز نظر نکرده است و پاسخی به گزارش‌های سازمان‌های حقوق بشری نداده است.

شماری از معدن‌کاران بدخشان طالبان را به اخاذی متهم کردند

۲۸ عقرب ۱۴۰۵، ۱۴:۵۱ (‎+۰ گرینویچ)
100%

شماری از شرکت‌های استخراج طلا و زرشویان در بدخشان می‌گویند که نیروهای طالبان با سوءاستفاده از موقعیت نظامی خود، از آنان اخاذی می‌کنند. به گفته آنان، این فشارها باعث از دست رفتن بخشی از سرمایه و توقف فعالیت یا ترک کار شده است.

به گفته این منابع، برخی فرماندهان و نیروهای نظامی طالبان در ولسوالی‌های مختلف بدخشان، به بهانه تأمین امنیت معادن و ساحات استخراج طلا، از معدن‌کاران و زرشویان پول مطالبه می‌کنند.

آنان همچنین ادعا دارند که شماری از فرماندهان طالبان زمین‌های طلاخیز را تصرف کرده، بخشی از آن‌ها را میان نزدیکان و افراد وابسته به خود توزیع کرده و قسمت دیگری را در بدل پول به شرکت‌های استخراج معدن فروخته‌اند.

منابع می‌گویند که شماری از فرماندهان و نیروهای طالبان به‌جای انجام وظایف امنیتی خود، بخش زیادی از وقت‌شان را در ساحات معادن طلا سپری می‌کنند و در برخی موارد، به‌گونه مستقیم یا از طریق مشارکت با شرکت‌ها، در فعالیت‌های استخراج طلا سهم دارند.

برخی شاکیان می‌گویند که در مواردی، نیروهای طالبان تا صدها هزار افغانی از شرکت‌های استخراج طلا دریافت کرده‌اند. به گفته آنان، شرکت‌ها و افرادی که حاضر به پرداخت این پول‌ها نشده‌اند، با فشار و تهدید روبه‌رو شده و فعالیت‌های‌شان متوقف شده است.

صاحبان شرکت‌ها و زرشویان می‌گویند که برای حل این مشکلات به مسئولان طالبان در ولسوالی‌ها مراجعه کرده‌اند؛ اما این مسئولان از ناتوانی خود در رسیدگی به شکایت‌ها و جلوگیری از مداخله و زورگویی قطعات نظامی سخن گفته‌اند. به گفته شاکیان، مسئولان محلی گفته‌اند که قطعات نظامی از دستورهای آنان پیروی نمی‌کنند.

تصرف یک ساحه معدنی در بهارک

باشندگان ولسوالی بهارک بدخشان می‌گویند که یک ساحه معدنی در منطقه توغک این ولسوالی، پس از شناسایی ذخایر طلا، از سوی دو مقام طالبان تصرف شده است.

به گفته باشندگان محل، بخشی از این ساحه میان نزدیکان و افراد وابسته به این مقام‌ها توزیع شده و قسمت دیگری از آن در بدل پول به فروش رسیده است.

  • دو مقام طالبان در بهارک بدخشان یک معدن جدید طلا را 'میان افراد خود تقسیم کرده‌اند'

    دو مقام طالبان در بهارک بدخشان یک معدن جدید طلا را 'میان افراد خود تقسیم کرده‌اند'

یک باشنده بدخشان روز پنج‌شنبه، ۲۸ عقرب، به افغانستان اینترنشنال گفت که او نیز برای دریافت جواز فعالیت و استخراج طلا به این ساحه مراجعه کرده، اما زمین‌های معدنی قبلا از سوی مقام‌های طالبان تقسیم شده و دیگر جایی برای متقاضیان باقی نمانده است.

اعتراض اتحادیه اسکواتورها در بدخشان

در همین حال، اتحادیه اسکواتورهای بدخشان چند روز پیش در شهر فیض‌آباد، در اعتراض به بیکاری حدود دو هزار دستگاه اسکواتور، تجمع کرد.

100%
یکی از ایستگاه‌های اسکواتورها در شهر فیض‌آباد مرکز بدخشان

منابع می‌گویند که فشار و اخاذی نیروهای طالبان سبب شده است شماری از شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران فعالیت‌های خود را متوقف کنند و بخشی از سرمایه‌های‌شان را از دست بدهند. به گفته آنان، توقف فعالیت معادن و کاهش سرمایه‌گذاری، بیکاری را افزایش داده و شمار زیادی از دستگاه‌های اسکواتور را نیز از کار بازداشته است.

مسئول یک شرکت استخراج طلا در ولسوالی یفتل نیز توقف یک‌هفته‌ای فعالیت‌های معدنی را به افغانستان اینترنشنال تأیید کرده است؛ اما درباره دلایل و جزئیات این توقف اطلاعات بیشتری ارائه نکرده است.

این شکایت‌ها در حالی افزایش یافته است که کمتر از یک سال پیش، ملا هبت‌الله، رهبر طالبان، به درخواست والی این گروه در بدخشان، یک قطعه ویژه متشکل از حدود هزار نیرو را برای حفاظت از معادن طلا به این ولایت فرستاد. این نیروها در بخش‌های مختلف بدخشان مستقر شده‌اند و بخشی از شکایت‌های معدن‌داران و زرشویان نیز متوجه همین قطعه ویژه حفاظت از معادن است.

صاحبان شرکت‌های استخراج طلا و کارگاه‌های زرشویی خواستار تشکیل یک هیئت مستقل برای بررسی این شکایت‌ها شده‌اند. آنان می‌خواهند افراد و قطعات نظامی دخیل در اخاذی شناسایی شوند، میزان پول‌های مطالبه‌شده بررسی شود و حدود صلاحیت نیروهای نظامی در ساحات معدنی به‌گونه روشن مشخص گردد.

آنان همچنین از مقام‌های طالبان می‌خواهند به شکایت‌های مردم رسیدگی کنند و از مداخله نیروهای نظامی در فعالیت‌های اقتصادی و معدنی جلوگیری شود.

  • جنگ پنهان طالبان قندهاری و بدخشی بر سر معادن طلا

    جنگ پنهان طالبان قندهاری و بدخشی بر سر معادن طلا

سینما در تبعید؛ افغانستان هنوز روایت می‌شود

۲۸ عقرب ۱۴۰۵، ۱۳:۰۳ (‎+۰ گرینویچ)
•
شریف ولید
100%

با وجود تعطیلی سالن‌ها و محدودیت فعالیت‌های هنری در داخل کشور، سینمای افغانستان به‌طور کامل متوقف نشده است.

در پنج سال گذشته، فیلم‌سازان افغان در اروپا، امریکا و دیگر کشورهای جهان آثاری تولید کرده‌اند که نه‌تنها در جشنواره‌های معتبر بین‌المللی به نمایش درآمده‌اند، بلکه جوایز مهمی نیز به دست آورده‌اند.

این آثار بیشتر به موضوعاتی چون وضعیت زنان، مهاجرت، جنگ، هویت، خاطرات جمعی و زندگی زیر حاکمیت طالبان می‌پردازند.

شهربانو سادات، یکی از فیلم‌سازان مطرح افغانستان است که سومین فیلم بلند او به نام «مرد خوب پیدا نمی‌شود»، در ۱۲ فبروری ۲۰۲۶ به‌عنوان فیلم افتتاحیه جشنواره بین‌المللی فیلم برلین نمایش داده شد.

داستان این فیلم رمانتیک و سیاسی است که در آستانه بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱ در کابل اتفاق می‌افتد. این اثر محصول مشترک افغانستان، آلمان، فرانسه، ناروی و دنمارک است.

خانم سادات در این فیلم علاوه بر نویسندگی و کارگردانی، نقش اصلی را نیز بازی کرده است. او در نقش «نارو»، تنها فیلم‌بردار زن یک شبکه تلویزیونی در کابل ظاهر می‌شود؛ زنی که پس از جدایی از همسرش و درگیری بر سر حضانت پسر سه‌ساله‌ خود، به این باور رسیده که در افغانستان مرد خوب وجود ندارد. اما آشنایی و همکاری او با منابع قدرت و شهرت خبرنگاری‌اش این باور را به چالش می‌کشد.

بر اساس منابع رسمی جشنواره‌ها، این فیلم تاکنون دست‌کم چهار جایزه در جشنواره‌های مختلف بین‌المللی دریافت کرده است. دو جایزه از سینما جووه، یک جایزه بهترین کارگردانی از جشنواره فیلم سنگاپور و یک جایزه حمایتی نیز از جشنواره فیلم مکلنبورگ-فورپومرن دریافت کرده است.

همزمان صحرا مانی، مستندساز افغان که پس از تسلط طالبان افغانستان را ترک کرد، با ساخت فیلم «نان و گل سرخ» تلاش کرده است وضعیت زنان افغان را به مخاطبان جهانی نشان دهد.

این مستند در سال ۲۰۲۳ در بخش نمایش‌های ویژه جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد. فیلم زندگی سه زن افغان را دنبال می‌کند که پس از بازگشت طالبان، برای بازیابی آزادی و استقلال خود تلاش می‌کنند.

«نان و گل سرخ» در سال ۲۰۲۴ جایزه معتبر پیبادی را نیز دریافت کرد؛ جایزه‌ای که از آثار برجسته در عرصه رسانه و تأثیر اجتماعی تقدیر می‌کند.

مانی در گفت‌وگو با افغانستان اینترنشنال می‌گوید که بیش از هر چیز نگران هنرمندانی است که هنوز در داخل افغانستان زندگی می‌کنند.

او می‌گوید محدودیت‌های موجود، فرصت کار و خلاقیت را از بسیاری از هنرمندان گرفته است و کسانی که در داخل کشور مانده‌اند، با شرایط دشواری روبه‌رو هستند.

نگرانی مانی تنها متوجه آینده حرفه‌ای سینماگران نیست؛ او نگران نسلی از هنرمندان است که امکان آموزش، تجربه و حضور در فضای آزاد هنری را از دست داده‌اند.

روایت زنان؛ از مذاکرات صلح تا زندگی زیر حاکمیت طالبان

رویا سادات، کارگردان شناخته شده افغان نیز از جمله فیلم‌سازانی است که تلاش کرده است تجربه زنان افغانستان را به روایت سینمایی تبدیل کند.

مستند «لبه تیز صلح» ساخته او در سال ۲۰۲۴ منتشر شد و داستان چهار زن عضو هیئت مذاکره‌کننده دولت پیشین افغانستان با طالبان را روایت می‌کند.

فوزیه کوفی، فاطمه گیلانی، حبیبه سرابی و شریفه زرمتـی، شخصیت‌های اصلی این مستند هستند؛ زنانی که در مذاکرات صلح دوحه برای دستیابی به توافق سیاسی و حفظ دستاوردهای زنان افغانستان تلاش می‌کردند.

این فیلم در جشنواره بین‌المللی مستند هات‌داکس در سال ۲۰۲۴ به نمایش درآمد و در سال ۲۰۲۵ جایزه بهترین فیلم بخش ویژه جشنواره فیلم آسیایی بارسلونا را به دست آورد.

«لبه تیز صلح» تنها روایت یک روند سیاسی نیست؛ تصویری از حضور زنانی است که تلاش کردند در تصمیم‌گیری درباره آینده کشورشان نقش داشته باشند.

سادات در فیلم داستان زنانی را ثبت می‌کند که در یکی از حساس‌ترین دوره‌های تاریخ معاصر افغانستان، میان امید به صلح و نگرانی از حذف حقوق زنان قرار گرفته بودند.

فیلم‌هایی که در جشنواره‌های جهانی درخشیدند

موفقیت سینمای افغانستان در خارج از کشور تنها به آثار صحرا مانی و رویا سادات محدود نمی‌شود.

در سال‌های اخیر، چندین فیلم‌ساز افغان با آثار مستند و داستانی توانسته‌اند در جشنواره‌های معتبر جهان حضور پیدا کنند و جوایز بین‌المللی به دست آورند.

از جمله این آثار می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

«کمای»؛ روایت یک خانواده هزاره

مستند «کمای» ساخته الیاس یوریش و شاه‌رخ بیکران، داستان خانواده‌ای هزاره را روایت می‌کند که پس از مرگ مشکوک دخترشان، زهرا، در کابل، در جست‌وجوی حقیقت و عدالت هستند.

این فیلم در سال ۲۰۲۴ در جشنواره‌های بین‌المللی از جمله جشنواره فیلم لندن و جشنواره ویژن دو رئل سوئیس نمایش داده شد و جایزه بین‌الادیانی جشنواره ویژن دو رئل را دریافت کرد. همچنین در جشنواره داکسا کانادا مورد تقدیر قرار گرفت.

«کمای» از طریق داستان یک خانواده، به مسائلی چون تبعیض، فقدان، خشونت و دشواری زندگی اقلیت‌های قومی در افغانستان می‌پردازد.

«نوشتن هوا»؛ داستان زنی که می‌خواست زندگی تازه‌ای آغاز کند

مستند «نوشتن هوا» ساخته نجیبه نوری، از آثار مهم دیگر سینمای مستند افغانستان است.

این فیلم در سال ۲۰۲۴ در بخش رقابت بین‌المللی جشنواره مستند آمستردام، ایدفا، به نمایش درآمد و جایزه فدراسیون بین‌المللی منتقدان فیلم، فیپرشی، را دریافت کرد.

فیلم زندگی مادر کارگردان، هوا، را دنبال می‌کند؛ زنی که پس از ازدواج اجباری در نوجوانی، تصمیم می‌گیرد خواندن و نوشتن بیاموزد و کسب‌وکار مستقلی راه‌اندازی کند.

اما بازگشت طالبان و محدودیت‌های تازه، بار دیگر مسیر زندگی او و خانواده‌اش را تغییر می‌دهد.

«صدای آزادی»؛ روایت زنانی که سکوت نکردند

زینب انتظار، فیلم‌ساز افغان، در مستند «شات؛ صدای آزادی» به وضعیت زنان و مبارزه آنان برای حفظ آزادی و استقلال پرداخته است.

این فیلم در سال ۲۰۲۴ در جشنواره ایدفا آمستردام به نمایش درآمد و در جشنواره‌های مختلف بین‌المللی، از جمله جشنواره فیلم فینیکس امریکا و جشنواره‌های حقوق بشری، جوایزی دریافت کرد.

این اثر نیز نمونه‌ای از تلاش فیلم‌سازان افغان برای ثبت صدای زنانی است که در شرایط محدودکننده، همچنان برای بیان تجربه‌های خود تلاش می‌کنند.

«آواز سیما»؛ بازتاب تفاوت‌های اجتماعی در افغانستان

رویا سادات در کنار مستند «لبه تیز صلح»، فیلم داستانی «آواز سیما» را نیز ساخته است.

این فیلم که در سال ۲۰۲۴ تولید شد، داستان دو زن با دیدگاه‌های سیاسی و اجتماعی متفاوت را روایت می‌کند؛ زنانی که با وجود اختلاف‌های عمیق فکری، دوستی میان‌شان ادامه می‌یابد.

«آواز سیما» در سال ۲۰۲۵ در جشنواره‌های بین‌المللی حضور داشت و جایزه انتخاب تماشاگران جشنواره سینمای نامرئی در بیلبائوی اسپانیا را به دست آورد. همچنین در جشنواره بین‌المللی فیلم جنوب آسیا در کانادا، جایزه بهترین بازیگر زن را دریافت کرد.

«پیکار»؛ جنگی که در خانواده ادامه دارد

یکی از موفقیت‌های تازه سینمای افغان در سال ۲۰۲۵، مستند «پیکار» ساخته داوود هلمندی، فیلم‌ساز افغان-هالندی، است.

این فیلم داستان رابطه پرتنش کارگردان با پدرش را روایت می‌کند و از طریق یک داستان خانوادگی، به میراث جنگ، مهاجرت، باورهای مذهبی و زخم‌های به‌جامانده از خشونت می‌پردازد.

«پیکار» در جشنواره بین‌المللی مستند آمستردام، ایدفا، در سال ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و سه افتخار مهم به دست آورد: جایزه بهترین فیلم اول، جایزه فیپرشی و تقدیر ویژه در بخش بهترین فیلم هالندی.

این فیلم در سال ۲۰۲۶ جایزه فیلم‌ساز نوظهور بین‌المللی جشنواره هات‌داکس کانادا را نیز دریافت کرد.

موفقیت «پیکار» نشان می‌دهد که تجربه مهاجرت و جنگ افغانستان حتی در قالب یک داستان خانوادگی و شخصی نیز می‌تواند مخاطبان جهانی پیدا کند.

«در اتاق»؛ پنج زن و روایت تجربه تبعید

مستند «در اتاق» ساخته بریشکای احمد، محصول سال ۲۰۲۵، تجربه پنج زن افغان را از تبعید، مقاومت و هویت روایت می‌کند.

این فیلم با حضور چهره‌هایی چون مژده جمال‌زاده و نیلوفر پازیره، به تجربه زنان افغان در مواجهه با محدودیت‌ها و تلاش برای حفظ صدای خود می‌پردازد.

این اثر در جشنواره بین‌المللی فیلم ونکوور در سال ۲۰۲۵ جایزه تماشاگران بخش ویژه را دریافت کرد و در سال ۲۰۲۶ در جوایز سینمایی لئو در کانادا در چند بخش، از جمله بهترین مستند بلند، بهترین فیلم‌برداری و بهترین صدا، برنده جایزه شد.

این موفقیت‌ها نشان می‌دهد که سینمای افغانستان در تبعید، موضوعات متنوع‌تری از جنگ و سیاست را نیز دنبال می‌کند؛ از روابط خانوادگی و هویت گرفته تا تجربه زنان، مهاجرت و زندگی در جوامع جدید.

سینمای افغانستان؛ آینده‌ای میان دو جغرافیا

در حالی که سالن‌های سینما در داخل افغانستان تعطیل‌اند و نهادهایی مانند افغان‌فیلم با توقف فعالیت روبه‌رو شده‌اند، فیلم‌سازان افغان در خارج از کشور در حال شکل‌دادن به مسیری تازه هستند. اما این مسیر بدون چالش نیست.

مهاجرت به معنای دسترسی آسان به امکانات تولید نیست. بسیاری از هنرمندان با مشکلات مالی، نبود سرمایه‌گذار، فاصله از محیط اجتماعی افغانستان و دشواری ارتباط با مخاطبان داخل کشور روبه‌رو هستند.

از سوی دیگر، سینماگرانی که در افغانستان مانده‌اند، با محدودیت‌های متفاوتی مواجه‌اند و فرصت چندانی برای تولید و نمایش آزاد آثار خود ندارند.

صدیق عابدی معتقد است تا زمانی که نگاه طالبان به تصویر و سینما تغییر نکند، نمی‌توان از احیای واقعی این هنر در افغانستان سخن گفت.

در مقابل، صحرا مانی بر نگرانی از وضعیت هنرمندان داخل کشور تأکید می‌کند؛ هنرمندانی که به گفته او نباید در میان توجه جهانی به سینمای تبعیدی فراموش شوند.

این دو دیدگاه، دو سوی یک واقعیت را نشان می‌دهند: سینمای افغانستان برای ادامه حیات، هم به آزادی فعالیت در داخل کشور نیاز دارد و هم به حمایت از سینماگران مهاجر.

پرده‌ای که هنوز خاموش نشده است

تخریب سینمای آریانا، تعطیلی سالن‌ها و توقف فعالیت افغان‌فیلم، نشانه‌های تغییر عمیق در وضعیت فرهنگی افغانستان‌اند. اما حضور فیلم‌های افغان در جشنواره‌هایی چون کن، ایدفا، هات‌داکس، ویژن دو رئل و جشنواره فیلم آسیایی بارسلونا نشان می‌دهد که روایت سینمایی این کشور هنوز ادامه دارد.

امروز شاید در کابل چراغ سالن‌های سینما روشن نباشد، اما در شهرهایی چون آمستردام، پاریس، لندن، تورنتو و دیگر مراکز فرهنگی جهان، فیلم‌سازان افغان همچنان دوربین‌های خود را روشن می‌کنند.

آن‌ها از زنانی فیلم می‌سازند که از حقوق خود محروم شده‌اند، از خانواده‌هایی که جنگ از هم پاشیده است، از نسلی که خانه خود را ترک کرده و از کشوری که تاریخ آن بارها با خشونت و فراموشی روبه‌رو شده است.

سینمای افغانستان اکنون میان دو جغرافیا قرار دارد؛ در داخل، با محدودیت و خاموشی سالن‌ها، و در خارج، با تلاش برای حفظ هویت و ادامه روایت.

با این حال، مسئله تنها ساخت چند فیلم و کسب چند جایزه بین‌المللی نیست. پرسش اصلی این است که آیا افغانستان روزی دوباره صاحب فضایی خواهد شد که هنرمندانش بتوانند آزادانه در آن فیلم بسازند، زنان در برابر دوربین ظاهر شوند و مردم بدون ترس و محدودیت، داستان زندگی خود را بر پرده سینما ببینند؟

تا آن زمان، سینماگران افغان در تبعید تلاش می‌کنند چیزی را حفظ کنند که با تخریب یک ساختمان یا تعطیلی یک نهاد از میان نمی‌رود: حق روایت‌کردن داستان یک ملت.