نیروهای ویژه پولیس طالبان روز شنبه در درگیری مسلحانه در حوزه یازدهم امنیتی کابل، سه نفر را کشتند.
وزارت داخله طالبان مدعی است که این افراد حدود سه هفته پیش در حمله به موتر حامل پول بانک افغان یونایتد، دو کارمند این بانک را کشته و مقداری پول را با خود برده بودند.
وزارت داخله طالبان روز شنبه، اول قوس، در خبرنامهای اعلام کرد که افراد کشتهشده «دزدان حرفهای» بودهاند و حدود سه هفته پیش در منطقه «لیسه مریم» کابل به موتر حامل پول بانک افغان یونایتد حمله کرده بودند.
طالبان تصاویری از اجساد این افراد را که آنان را به دزدی متهم کرده است، در شبکههای اجتماعی منتشر کرده است.
وزارت داخله طالبان همچنین مدعی شده است که افراد کشتهشده در قتل شخصی به نام نورجان، مشهور به «طیب»، در ولایت بغلان دست داشتهاند و موتر او را نیز با خود برده بودند. به گفته این وزارت، موتر یادشده در جریان عملیات روز شنبه به دست نیروهای طالبان افتاده است. این گروه افزوده که حدود یک هفته پیش نیز هفت نفر دیگر را در پیوند به این پرونده بازداشت و به محکمه معرفی کرده است.
طالبان در ماههای اخیر بارها از کشتهشدن افراد متهم به دزدی و جرایم جنایی در جریان درگیری با نیروهای این گروه خبر داده است.
پیش از این نیز فرماندهی پولیس طالبان در کابل اعلام کرده بود که چهار مرد متهم به تلاش برای سرقت از یک خانه، در درگیری با نیروهای این گروه در حوزه هجدهم امنیتی کابل کشته شدهاند. در رویدادی دیگر، طالبان در اوایل اسد ۱۴۰۵ از کشتهشدن هفت فرد مسلح که آنان را «دزد» خوانده بود، در حوزه هشتم امنیتی کابل خبر داده بود.
کشتهشدن افراد متهم به ارتکاب جرم در جریان عملیات و درگیریهای نیروهای طالبان، همواره با واکنش و انتقاد حقوقدانان و منتقدان این گروه روبهرو شده است.
فضلاحمد معنوی، وزیر عدلیه دولت پیشین افغانستان، پیشتر کشتهشدن هفت متهم به دزدی از سوی طالبان در کابل را «محاکمه صحرایی» و «قتل خودسرانه» خوانده و تأکید کرده بود که بر اساس فقه اسلامی و اصول حقوقی، اصل بر برائت است و هیچکس صرفاً بر مبنای اتهام، مجرم شناخته نمیشود.
روز جهانی تلویزیون در حالی فرا رسیده است که فعالیتهای رسانهای، به ویژه روزنامهنگاری تصویری در افغانستان زیر سلطه طالبان با سانسور، محدودیتها و ممنوعیتها روبهرو است.
طالبان از زمان بازگشت به قدرت، محدودیتهای گوناگونی بر فضای رسانهای افغانستان وضع کرده است. از اجباریکردن پوشاندن چهره زنان تا ممنوعیت نشر تصاویر موجودات زنده.
علاوه بر این محدودیتها، طالبان در بیش از پنج سال حاکمیت خود جواز فعالیت چندین رسانه را لغو و نشرات آنها را متوقف کرده است.
مرکز خبرنگاران افغانستان امسال در گزارش سالانه خود نوشت که در پی ممنوعیت نشر تصاویر موجودات زنده از سوی طالبان، دستکم فعالیت ۲۱ تلویزیون محلی متوقف شده است.
این مرکز در گزارش سالانه خود درباره سال ۱۴۰۴ خورشیدی گفته است که ممنوعیت نشر تصاویر موجودات زنده به ۲۵ ولایت افغانستان گسترش یافته است.
گزارشها نشان میدهند که طالبان در این مدت، بهگونه مقطعی فعالیت تلویزیونهای خصوصی نور، بریا، آرزو، تمدن و راه فردا را ممنوع کرده است.
از سوی دیگر، این گروه فعالیت تمام کارمندان زن و گویندگان زن را در رسانههای دولتی ممنوع کرده است. هرچند در رسانههای خصوصی شمار محدودی از زنان کار میکنند، اما آنان میگویند با پذیرفتن شرایط ویژه اجازه ادامه کار دارند.
نرگس (نام مستعار) که اکنون با یکی از تلویزیونهای خصوصی افغانستان کار میکند، به افغانستان اینترنشنال گفت برای ادامه فعالیت در حرفهای خود ناگزیر است شرایط سختی را بپذیرد.
او میگوید طالبان در آغاز، پوشاندن چهره خبرنگاران زن، بهویژه گویندگان برنامههای تلویزیونی را اجباری کرد.
نرگس میگوید طالبان آشکارا با خبرنگاران زن برخورد تبعیضآمیز دارد و بسیاری از مقامهای این گروه در نشستهای خبری خود به خبرنگاران زن اجازه پوشش خبری نمیدهند.
او گفت: «چند سال در رسانه کار کردهام، اما افرادی هستند که تنها یک سال سابقه کار دارند و فقط به این دلیل که مرد هستند، حوزه کاریشان از من گستردهتر است و صلاحیت بیشتری دارند.»
نرگس میگوید فعالیت در عرصه خبرنگاری با محدودیتها سازگار نیست و به گفته او: «کار رسانهای به آزادی و فعالیت بدون هیچ محدودیتی نیاز دارد؛ زیرا ما باید به همه منابع دسترسی داشته باشیم تا حقیقت را به مردم برسانیم. برای این کار، جنسیت نباید مانع فعالیت ما شود؛ اما متأسفانه اکنون به مانع تبدیل شده است.»
این خبرنگار زن میگوید طالبان در حال حاضر اجازه نمیدهند یک خبرنگار زن با کارشناس مرد مصاحبه کند. به گفته او، خبرنگاران زن نمیتوانند با مقامهای طالبان تماس بگیرند یا برای پوشش خبری در نشستها حضور یابند.
نرگس ابراز امیدواری میکند که روزی بتواند دوباره بهگونه عادی و بدون هیچ مانعی به حرفه خود ادامه دهد.
به گفته خبرنگاران افغان، محدودیتهای طالبان تنها به خبرنگاران زن محدود نمیشود، بلکه خبرنگاران مرد و تمام فضای رسانهای نیز از این محدودیتها تأثیر پذیرفتهاند.
یک فعال رسانهای دیگر در افغانستان، که در بخش مدیریتی یک رسانه کار میکند و بهدلیل نگرانیهای امنیتی نخواست نامش فاش شود، میگوید در حال حاضر هیچیک از فعالیتهای رسانهای در افغانستان، بهویژه فعالیت تلویزیونها، با اصول خبرنگاری مطابقت ندارد؛ زیرا، رسانهها ناگزیرند حتی محتوا و موضوع برنامههای عادی خود را نیز مطابق خواست طالبان تهیه کنند.
او میگوید برای برنامههای سیاسی، باید موضوع برنامه، فهرست مهمانان و حتی گاهی پرسشها را نیز بر اساس توصیههای طالبان آماده کنند.
او به افغانستان اینترنشنال گفت: «به این ترتیب میتوانم بگویم که در حال حاضر هیچ اختیاری نداریم تا مشکلات جامعه و حقیقتهای مربوط به عملکردهای نادرست طالبان را پوشش دهیم.»
این خبرنگار افغان تاکید کرد که «وضعیت بسیار خستهکننده شده است»، اما ناگزیر است برای تأمین هزینه زندگی خانوادهاش به کار ادامه دهد.
همزمان، سازمان حمایت از رسانههای افغانستان (امسو) در تازهترین گزارش ماهانه خود گفته طالبان فشار بر خبرنگاران را افزایش داده و محدودیتهایی بر نشر عکسها و ویدیوها وضع کرده است.
بر اساس این گزارش، خبرنگاران در برخی مناطق تشویق میشوند که موضع طالبان درباره موضوعات سیاسی و نظامی را نشر کنند و به شرکت در برنامههای آموزشی مذهبی وادار میشوند.
این سازمان درباره پیامدهای ادامه چنین وضعیتی ابراز نگرانی کرده و گفته تداوم این شرایط، استقلال اطلاعرسانی، بیطرفی حرفهای و امنیت خبرنگاران را با تهدید جدی روبهرو میکند.
سازمانهای بینالمللی حقوق بشری، نهادهای مرتبط با خبرنگاران و فعالان رسانهای بارها درباره سانسور و وضع محدودیت بر رسانهها از سوی طالبان ابراز نگرانی کرده و خواستار جلوگیری از این محدودیتها و لغو آنها شدهاند.
روز جهانی تلویزیون هر سال در ۲۱ نوامبر از سوی سازمان ملل متحد گرامی داشته میشود. هدف از نامگذاری این روز، یادآوری ارزش تلویزیون و نقش آن در نشر اطلاعات، آگاهیدهی عمومی، آموزش و ایجاد تغییرات اجتماعی است.
هدف از این روز تنها گرامیداشت تلویزیون بهعنوان یک وسیله نیست، بلکه تأکید بر اهمیت رسانههای آزاد در شکلدهی افکار عمومی، ارائه دیدگاههای گوناگون، روشنساختن حقیقتها و بازتاب مشکلات جامعه نیز است. سازمان ملل متحد این روز را فرصتی برای یادآوری اهمیت آزادی رسانهها، دسترسی آزاد به اطلاعات و فعالیت حرفهای خبرنگاران میداند.
این در حالی است که طالبان پس از بازگشت دوباره به قدرت، دهها خبرنگار را بهدلیل فعالیتهای خبرنگاری بازداشت کردهاند و در حال حاضر نیز شماری از خبرنگاران نزد این گروه زندانیاند. به گفته خانوادههای خبرنگاران زندانی، روزنامهنگارانی که در زندان بگرام بهسر میبرند، وضعیت مناسبی ندارند و حتی اجازه ملاقات با نزدیکان خود را ندارند.
سازمان گزارشگران بدون مرزدر اوایل ماه عقرب در یک گزارش تحقیقی نوشت ریاست ۰۱۵ استخبارات طالبان در نظارت، تهدید، بازداشت و شکنجه خبرنگاران نقش مهم دارد و تلاش میکند رسانههای افغانستان را به ابزارهای تبلیغاتی طالبان تبدیل کند.
این سازمان همچنین ملا هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان را در کنار ۳۳ فرد و نهاد دیگر در فهرست کسانی قرار داده است که به گفته این سازمان، در سال ۲۰۲۶ آزادی رسانهها را محدود کردهاند.
باشندگان شهرک نصرتآباد در ناحیه دهم شهر مزار شریف میگویند طالبان روند تخریب خانههای بخشی از این شهرک را آغاز کرده است.
ساکنان نصرتآباد مدعیاند اسناد ملکیت از جمله قباله شرعی، کتابچه برق و صفایی در دست دارند، اما طالبان دستور تخلیه و تخریب خانههای شان را صادر کرده است.
در مقابل طالبان این باشندگان را به غصب زمین متهم کرده است.
شماری از باشندگان شهرک نصرتآباد شهر مزار شریف روز شنبه، ۳۰ عقرب به افغانستان اینترنشنال مدعی شدند که یک فرد «با استفاده از نفوذ» خود در میان طالبان، بر بخشی از زمینهای این شهرک ادعای مالکیت کرده است.
بربنیاد اطلاعات شهرک نصرتآباد در ناحیه دهم شهر مزار شریف در سال ۱۳۸۲ ساخته شده است. اسنادی که افغانستان اینترنشنال مشاهده کرده نشان میدهد که شخصی به نام عبدالغنی، زمینهای این شهرک را طی یک تفاهمنامه با نعمتالله سرحدی به متقاضیان فروخته است. در شماری از قبالههای شرعی که به افغانستان اینترنشنال رسیده است، شهرت عبدالغنی به عنوان مالک زمین درج شده است.
بررسی اسناد نشان میدهد که به باشندگان شهرک نصرتآباد در دوره حکومت پیشین و اداره طالبان قباله، کتابچه صفایی و برق صادر شده است. اما محکمه اختصاصی طالبان برای رسیدگی به پروندههای زمینهای غصب شده، حدود ۳۵ جریب زمین این شهرک را ملکیت شخصی نعمتالله سرحدی شناسایی کرده و حکم تخلیه و تخریب آن را صادر کرده است.
باشندگان نصرتآباد گفتند این بخش شهرک شامل حدود ۱۰۰ خانه است. آنان ادعا دارند که محکمه طالبان در غیاب باشندگان شهرک حکم صادر کرده است.
افغانستان اینترنشنال بهطور مستقلانه نمیتواند صحت ادعای طالبان یا باشندگان شهرک را تایید کند.
به گفته ساکنان نصرتآباد، مدعی مالکیت بخشی از این شهرک روز شنبه با حمایت مقامات حوزه دهم طالبان روند تخریب خانهها مورد منازعه را آغاز کرده است. یک باشنده محل گفت تاکنون دستکم ۵ خانه با اسکواتور تخریب شدند.
ویدیوهایی که باشندگان شهرک نصرتآباد به افغانستان اینترنشنال فرستاند نشان میدهند که شماری از ماشینآلات در حال تخریب خانهها هستند.
یکی از باشندگان محل گفت حدود ۲۰ سال قبل در این شهرک خانه خریده و قباله شرعی در دست دارد. او افزود که محکمه طالبان بهرغم اسناد مالکیت از باشندگان شهرک خواسته برای حفظ خانههای خود با نعمتالله سرحدی، مدعی مالکیت زمینها به تفاهم برسند. به گفته او، طالبان میخواهد باشندگان شهرک بار دیگر زمین خانههای خود را از مدعی مالکیت خریداری کنند.
بربنیاد اسناد، شهرک نصرتآباد در مجموع بیش از ۲۰۰ جریب زمین را در بر دارد و به خانههای بخش مورد منازعه این شهرک نیز در دو دهه گذشته قباله و اسناد دولتی صادر شده است.
گلشیفته فراهانی در صحنهای از فیلم «زمانی که صدای زنگ را میشنود»
سیامین دوره جشنواره جهانی فیلم تالین (شبهای تاریک) میزبان فیلمی است به نام «زمانی که صدای زنگ را میشنود» ساخته شبنم زریاب و بازی بازیگران ایرانی نظیر گلشیفته فراهانی و فروزان جمشیدنژاد.
شبنم زریاب، فیلمساز افغان ساکن فرانسه که پیشتر چند فیلم کوتاه و یک رمان در کارنامه دارد، با اولین فیلم بلند خود در بخش مسابقه فیلمهای اول جشنواره تالین شرکت کرده است.
شبنم فرزند رهنورد زریاب و شپوژمی زریاب، دو نویسنده مشهور افغانستان است.
فیلم داستان زنی به نام لیلا را روایت میکند که پس از دست دادن شوهرش- که به دست طالبان کشته شده- به کابل میآید.
فیلم مدت زمان محدودی پیش از ورود طالبان به کابل را روایت میکند، جایی که این زن سعی دارد زندگی تازهای را برای خودش دست و پا کند اما از سویی اخبار قدرت گرفتن طالبان و محدودیتهای در راه به طور دایم زندگی او را تحتتاثیر قرار میدهد و از سوی دیگر زمانی که برای کار به یک خانه مخفی میرود، با گروهی در ارتباط با دولت روبرو میشود که در حال سوءاستفاده جنسی از کودکان هستند.
فیلم وجه سیاسی پررنگی دارد و میخواهد تصویری از موقعیت جامعه افغانستان باشد و در عین حال نگاهی انتقادی به دولت افغانستان پیش از به قدرت رسیدن طالبان و در عین حال به خود طالبان باشد که همان آزادیهای محدود زنان را هم از بین برد.
روایت به قدرت رسیدن طالبان به نوعی به مساله اصلی بدل میشود، در عین حال که فیلم در انتقاد از مقامات دولت قبلی تعارف ندارد و حتی در این مرکز فساد، عکسهای اداره کننده آنجا را در کنار مقامات دولت قبلی به نمایش میگذارد، گویی که فیلم آشکارا میخواهد با نمایش فساد درون دولت، سرنوشت قطعی مملکت و سقوط آن را تصویر کند.
در نتیجه، فیلم از ابتدا تا انتها به این موضوع بازمیگردد و هر بار با نمایش اخبار تلویزیون در صحنههای مختلف، میخواهد روایتگر این سقوط ناگزیر باشد.
اما در عین حال فیلم میخواهد تریلری باشد که در آن یک زن جوان جانش را به خطر میاندازد تا بچههای بیگناه را نجات دهد.
فیلم قرار است با این وجه داستانیاش مخاطب عام را به خود جلب کند و با داستانی که میخواهد برای مخاطب غربی تازه باشد- داستان خانههای فساد در افغانستان که در آن کودکان را به بردگی میگیرند و از آنها سوءاستفاده میکنند- وجهی غریب و تکاندهنده پیدا کند، اما عجیب این که این داستان عینا در یک فیلم دیگر روایت شده بود: «سینما جزیره» که سال گذشته در جشنواره کارلوویواری به نمایش درآمد، عینا داستان زنی (با بازی فرشته حسینی) را روایت میکرد که در چنین خانههایی میخواهد کودکان بیگناه را نجات دهد.
از سوی دیگر روایت لحظه آشنای قدرت گرفتن طالبان با وقایع فرودگاه و تلاش مردم برای فرار که در صحنههای آخر این فیلم مورد استفاده قرار میگیرد، در غالب فیلمهای مربوط به افغانستان تکرار شده و باز به تازگی با پایانی بهغایت شبیه این فیلم در فیلم دیگری به نام «مرد خوب پیدا نمیشود» ساخته شهربانو سادات روبرو بودهایم.
از این رو فیلم محدودیتهای فیلمسازان افغانستان برای ساخت فیلمی متفاوت را به نمایش میگذارد، گویی که همه داستانها و روایتها ناگزیر به نمایش وضعیت یک زن، خانههای فساد و ورود طالبان محدود میشود، جایی که این فیلمها همگی با صحنه فرار از افغانستان در دل هرج و مرج فرودگاه به پایان میرسند.
اما بازسازی کابل در مراکش از نقاط قوت فیلم است؛ زمانی که امکان فیلمبرداری در کابل امروز وجود ندارد، بازسازی کابل که تقریبا شبیه هیچ شهر دیگری در خاورمیانه نیست، به یکی از معضلات اساسی سازندگان در ساخت فیلمی درباره افغانستان بدل میشود.
اینجا اما فیلمساز در اولین تجربه خود موفق میشود چهره قابل باور و طبیعیای از شهر ترسیم کند که فضا را برای تماشاگرش باورپذیر میکند، هرچند روند اتفاقات و پیشبرد داستان به همین میزان باورپذیر نیست؛ از جمله رفتار غریب ماری در قبال پولها و به زور تصاحب کردن آنها از دست لیلا که در تناقض با شخصیت دوستداشتنی اوست و در صحنهای پرعجله و بیدلیل رخ میدهد و در نهایت هم نقشی در روایت ندارد و میتوانست به راحتی حذف شود.
سخنگوی وزارت خارجه روسیه روز جمعه ۲۹ عقرب در یک نشست خبری در مسکو تاکید کرد که ریشهکن کردن تروریسم در خاک افغانستان و تثبیت وضعیت این کشور ضروری است.
به گفته ماریا زاخارووا، گروههای تروریستی بینالمللی، بهویژه شاخه خراسان داعش، بهطور مستقیم در افغانستان فعالیت دارند.
او گفت که مبارزه با تروریسم بینالمللی باید بدون هیچگونه «مقاصد پنهان» و «دستورکارهای پنهان» پیش برود. او افزود که مسکو در این زمینه پایبندی به اصل «راهحلهای منطقهای برای مشکلات منطقهای» را ضروری میداند.
سخنگوی وزارت خارجه روسیه افزود کشورش همواره آماده است درباره اقدامات مشخص ضدتروریستی گفتوگو کند و بر اساس توافقهای محکم در اجرای آنها یاری رساند.
در بخش دیگری از این نشست، زاخارووا پاکستان را یکی از شرکای کلیدی روسیه در زمینه مبارزه با تروریسم در جنوب آسیا، از جمله افغانستان، خواند. او گفت گفتوگو و هماهنگی نزدیک با اسلامآباد هم بهصورت دوجانبه و هم در چارچوب سازوکارهای چندجانبه جریان دارد.
به گفته زاخارووا، مسکو به فرمت مسکو اولویت میدهد زیرا آن را فراگیرترین سازوکار میداند که روسیه، افغانستان، پاکستان، هند، ایران، چین و کشورهای آسیای میانه (قزاقستان، قرغیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان و اوزبیکستان) در آن حضور دارند.
او در مورد تنش میان طالبان و اسلامآباد نیز گفت که روسیه تحولات میان آنها را با دقت دنبال میکند و پیوسته خواهان حلوفصل آن از راههای سیاسی و دیپلماتیک است. زاخارووا تاکید کرد که مسکو در صورت درخواست هر دو طرف، آماده است در برگزاری گفتوگو میان طالبان و اسلامآباد همکاری کند.
این اظهارات در حالی مطرح میشود که پیش از این نماینده روسیه در نشست شورای امنیت سازمان ملل هشدار داده بود با وجود اقدامات طالبان، تهدید داعش خراسان از بین نرفته و این گروه همچنان توانایی نظامی خود را حفظ کرده است.
او گفته بود حمایت مالی خارجی و حضور جنگجویان خارجی، بهویژه افرادی با سابقه جنگ در سوریه و عراق، به تقویت توان نظامی داعش خراسان کمک کرده و فعالیت گروههایی چون تحریک طالبان پاکستان و جنبش اسلامی ترکستان شرقی نیز با اهداف آن همسو است.
همزمان، الکساندر زویف، معاون دبیرکل سازمان ملل در امور مبارزه با تروریسم، نسبت به افزایش توان و تحرکات گروههای تروریستی در افغانستان هشدار داده و گفته شاخه خراسان داعش بر مقامهای طالبان فشار وارد میکند، در حال بازسازی توان خود است و بر اساس اطلاعات برخی کشورهای عضو سازمان ملل، به تجهیزات تاکتیکی مدرن از جمله پهپاد دسترسی دارد.
ولادیمیر پوتین و امامعلی رحمان، روسای جمهور روسیه و تاجیکستان نیز روز جمعه ۲۹ عقرب در دیداری در شهر دوشنبه، وضعیت افغانستان، تهدیدهای امنیتی منطقه و همکاری مرزی را بررسی کردند.
اداره طالبان همواره حضور و فعالیت داعش در افغانستان را رد کرده و مدعی است که این گروه را از بین برده است.
اظهارات یک عضو طالبان درباره پیشنهاد دختران افغان برای همسری به اسنیکو، یوتیوبر امریکایی که به افغانستان سفر کرده، با واکنشهای گسترده شهروندان و فعالان حقوق زنان روبهرو شده است.
اسنیکو، یوتیوبر امریکایی، بهتازگی ویدیویی از گفتوگوی خود با یک جنگجوی طالبان منتشر کرده است. این عضو طالبان در این گفتوگو مدعی میشود که دختران زیادی در افغانستان ازدواج با اسنیکو را «افتخار» میدانند. او همچنین میگوید اگر این یوتیوبر به ازدواج با یک دختر افغان علاقه داشته باشد، برایش همسر پیدا خواهند کرد.
منتقدان میگویند پیشنهاد کردن زنان به هر مردی، بدون توجه به حق انتخاب و کرامت انسانی آنان، نگاه ابزاری به زنان را نشان میدهد.
فوزیه کوفی، عضو پیشین مجلس نمایندگان افغانستان، در واکنش به این ویدیو گفت که مردم افغانستان در پنج دهه جنگ تقریباً همهچیز خود را از دست دادهاند، اما همواره برای حفظ کرامت دختران و زنان خود تلاش کردهاند.
خانم کوفی افزود: «اینکه شاهد باشیم حتی همین ارزش نیز در سایه حاکمیت طالبان از زنان گرفته میشود، تراژدیای تحملناپذیر و جانسوز است.»
نیلوفر ایوبی، فعال اجتماعی، گفت ظاهراً برای طالبان پذیرفتنی است که زنان و دختران افغانستان را به مردان خارجی پیشنهاد کند، اما تحصیل، کار و کسب درآمد را برای آنان ممنوع سازد.
سمیرا حمیدی، از سازمان عفو بینالملل، گفت این رفتار به معنای پیشنهاد کردن یک دختر افغان به مردی خارجی، گویی که او ملک شخصی طالبان باشد، است.
او افزود که در ۲۰ سال زندگیاش در افغانستان، چه در دوران جمهوریت و چه در زمان حضور نیروهای خارجی، هرگز شاهد چنین تحقیر آشکاری علیه زنان و دختران نبوده است.
لینا روزبه، خبرنگار، گفت زنان و دختران افغانستان بردههای جنسی نیستند که طالبان بتوانند آنان را به هر کسی که بخواهند پیشنهاد کنند. او با اشاره به ازدواج اجباری شماری از زنان با اعضای گروههای جهادی خارجی در گذشته، از رهبر طالبان خواست به کرامت زنان افغانستان احترام بگذارد.
جانزیب ویسا، فعال رسانهای، تأکید کرد که دختران افغانستان انساناند، نه کالاهایی برای معامله، سرگرمی یوتیوبرها یا تبلیغات طالبان.
او در حساب کاربری خود در اکس نوشت: «طالبان بیش از پنج سال است که دختران را از حق آموزش، آزادی و حقوق اساسیشان محروم کردهاند، اما در عین حال، برخی یوتیوبرها با نادیدهگرفتن رنج زنان افغانستان و منافع شخصی، به سفیدنمایی چهره این گروه کمک میکنند.»
شبنم بایانی، فعال اجتماعی، نوشت که در رفتار طالبان نشانی از غیرت، عزت و غرور دیده نمیشود؛ ارزشهایی که به گفته او، اعضای این گروه بیش از دیگران از آنها سخن میگویند.
بشیر باران نیز با اشاره به حضور اسنیکو در کنار اعضای طالبان نوشت که این یوتیوبر نهتنها برای طالبان لابیگری نمیکند، بلکه با رفتار و گفتوگوهایش ریاکاری آنان را آشکار میسازد.
این واکنشها در حالی مطرح میشود که طالبان پس از بازگشت به قدرت در افغانستان، محدودیتهای گستردهای بر زندگی زنان و دختران وضع کردهاند. این گروه دختران را از آموزش متوسطه و دانشگاه محروم کرده و محدودیتهای شدیدی بر کار و حضور اجتماعی زنان اعمال کرده است.
افغانستان اکنون تنها کشوری در جهان است که در آن آموزش متوسطه و عالی برای دختران و زنان ممنوع است.
اسنیکو در روزهای اخیر به افغانستان سفر کرده و از بخشهای مختلف کابل ویدیوهای زنده پخش کرده است. او در جریان این سفر با شماری از اعضا و مقامهای طالبان، از جمله انس حقانی، دیدار کرده و بخشهایی از گفتوگوهایش با آنان را در شبکههای اجتماعی منتشر کرده است.
در سالهای گذشته، طالبان بارها از حضور یوتیوبران و چهرههای شناختهشده خارجی در افغانستان برای نمایش تصویری عادی و امن از این کشور و تبلیغ دستاوردهای خود استفاده کردهاند. در مقابل، شماری از شهروندان و فعالان افغان از برخورد دوگانه این گروه با خارجیها و شهروندان افغانستان انتقاد کردهاند.
آنان میگویند در حالی که به برخی چهرههای خارجی اجازه سفر آزادانه، تصویربرداری و دیدار با مقامهای طالبان داده میشود، زنان و دختران افغان با محدودیت و محرومیتهای گسترده روبهرو هستند و بسیاری از شهروندان نیز از آزادیهای ابتدایی محروماند.