همزمان با نشست اسلام‌آباد؛ تاکید هند و کشورهای آسیای میانه بر حکومت فراگیر در افغانستان

پیشتر، برنامه جهانی غذا گفته بود که از اواسط آگست تا پایان دسامبر شمار کسانی که غذای کافی ندارند از ۸۱ درصد به ۹۸ درصد رسیده است.

در حالی که نظام صحی افغانستان به کمک‌های بین‌المللی متکی است، صندوق نجات کودکان هشدار داده است که بسیاری از کودکان دارای سوء تغذیه برای زنده ماندن به داکتر دسترسی ندارند.

سقوط حکومت پیشین و مختل شدن روند کمک رسانی به افغانستان جریان فعالیت بسیاری نهادها از جمله صندوق نجات کودکان را برای رسیدگی به وضعیت کودکان در این کشور مختلف کرده است.

آقای متقی به جواد همدانی، خبرنگار افغانستان اینترنشنال در حاشیه نشست اضطراری سازمان همکاری اسلامی گفت که در پی به قدرت رسیدن طالبان، زمینه بهتری برای فعالیت اقتصادی در افغانستان فراهم شده و درآمد حکومت افزایش یافته است.

امیرخان مقتی گفت: ما نه تنها معاش سه ماه اخیر کارکنان دولت را داده‌ایم،‌ بلکه معاش‌های پرداخت نشده از دوره اشرف غنی را هم پرداخت کردیم.

او گفت گرانی اجناس مشکل مربوط به افغانستان نیست، بلکه در تمام جهان قیمت نفت بالا رفته و وضع در کشورهای همسایه هم همینطور است.

وزیر خارجه طالبان ادعا کرد که اشرف غنی در هنگام خروج از افغانستان،‌ بانک‌ها را خالی کرده است.

تلفات غیرنظامیان

سازمان‌های بین‌المللی از جمله ملل متحد،‌ حملات گروه طالبان را عامل بیشترین تلفات غیرنظامیان در ۲۰ سال گذشته افغانستان می‌دانند.

با این حال وزیر خارجه حکومت این گروه با افتخار می‌گوید از زمانی که آن‌ها به قدرت بازگشته‌اند، تلفات به اندازه‌ای کم شده که کل کشته‌های حوادث ۱۵ آگست به بعد، از تلفات یک شب در ۲۰ سال اخیر هم کمتر است.

او همچنین در پاسخ به گزارش دیده‌بان حقوق بشر درباره کشتار و سربه‌نیست کردن دست‌کم صد نفر از نظامیان حکومت پیشین به‌دست طالبان، این گزارش‌ها را رد کرد و گفت برخی قدرت‌های جهانی از سازمان‌های حقوق بشری در راستای اهداف خود استفاده می‌کنند.

عمران خان در این نشست از جامعه جهانی خواست تا نسبت به سنت‌های فرهنگی مردم افغانستان و بخش‌های از مناطق همجوار پاکستان با افغانستان، به خصوص در مورد آموزش دختران را حساس باشند.

او همچنین گفت که داعش از خاک افغانستان در پاکستان دست به حمله می‌زند.

حامد کرزی ادعای نخست‌وزیر پاکستان در مورد داعش را به عنوان "یک تبلیغ آشکار" علیه افغانستان توصیف کرد و گفت که موضوع کاملاً برعکس است.

رییس‌جمهور پیشین افغانستان به دولت پاکستان توصیه کرد از تبلیغات علیه افغانستان و مسایل داخلی این کشور دست بردارد.

چاووش اوغلو با توجه به وضعیت اسفبار افغانستان از سازمان کنفرانس اسلامی خواست تا نقش رهبری را در بسیج کمک‌های بین‌المللی به مردم افغانستان به عهده گیرد.

وزیر خارجه ترکیه کمک به افغانستان را یک "مسوولیت اخلاقی و مذهبی" دانست.

او گفت که نزدیک به ۲۳ میلیون از جمعیت افغانستان با گرسنگی رو برویند و هماهنگ کردن کمک‌های بشردوستانه باید اولین اولیت باشد.

چاووش اوغلو جلوگیری از فروپاشی اقتصادی افغانستان را اولویت دوم خواند و گفت که ادامه‌ی تحریم‌ها باعث فلج شدن نظام مالی افغانستان شده است.

این مقام ارشد ترکیه گفته تا زمانی که پول به‌دست مردم افغانستان نرسیده، تعهدات بشردوستانه بی‌معنی است. او خواهان یافتن راه‌حل برای برای ایجاد کانال‌های مالی برای حل مشکلات نقدینگی و نقل و انتقالات بانکی در افغانستان شد.

خانم هریسن که از سال ۲۰۰۹ از افغانستان گزارش می‌دهد در مطلبی که برای گاردین فرستاده می‌نویسد حدود سه هفته پس از سقوط کابل وقتی گزارش و مقالات خبرنگاران برجسته‌ در امریکا و اروپا را بررسی کرده است، نتوانسته مطلبی در مورد نقض سیستماتیک حقوق زنان بیابد.

او در این مطلب که با عنوان "سلفی با طالبان؟ هرگز سرکوب زنان را فراموش نکنیم" نوشته است گفته که در روزهای پس از تسخیر کابل توسط طالبان، خبرنگاران با نشر کلیپ‌هایی از اینکه با چه سرعتی شهر به حالت عادی بازگشته شگفت زده شدند، در حالی که سکوت حکم فرما بر شهر از آمادگی برای بمب‌گذاری انتحاری بعدی خبر می‌داد.

این گزارشگر گاردین می‌نویسد که خبرنگاران، مردانی بودند که تفاوت فاحش در شهر را ثبت نکردند. در ویدیوهای آن‌ها بیشتر مردان دیده می‌شدند و زنان در خانه‌های خود مخفی شده بودند و از حکومت طالبان وحشت داشتند.

خانم هریسن در ادامه آورده است که قبل از اینکه طالبان کنترل را به دست گیرند، افغانستان بدترین کشور جهان برای زنان بود.

او می‌افزاید که با محدود کردن زمینه اشتغال زنان و حتی تلاش برای حذف چهره زنان از صفحه تلویزیون، شرایط برای زنان به مراتب بدتر شده است؛ محدودیت‌هایی که فقط در یک دوره کوتاه مدت در خلافت اسلامی داعش یا دوره قبلی حاکمیت طالبان بر افغانستان دیده شده بود.

گزارشگر گاردین می‌گوید به نظر نمی‌رسد که بسیاری از روزنامه‌نگاران مرد در افغانستان، یا سردبیران آن‌ها در کشورهای انگلیسی‌زبان، وحشت زنان و تاثیر مستقیم طالبان بر زندگی آن‌ها را ثبت کرده باشند.

او می‌افزاید برای یکی از روزنامه‌های برجسته امریکایی چهار روز طول کشید تا اعلامیه طالبان در باره ممنوعیت آموزش دختران در دوره متوسطه را پوشش دهد.

این خبرنگار انگلیسی با انتقاد از شیوه برخورد جامعه بین‌المللی با طالبان می‌نویسد بریتانیا برای دیدار با طالبان دو مرد را فرستاد تا با این گروه درباره حقوق زنان و دختران گفتگو کنند. او می‌گوید "ظاهراً از پیامی که این تصمیم برای حاکمان جدید افغانستان فرستاده بود، غافل یا بی‌توجه بودند."

گزارشگر گاردین می‌گوید سازمان ملل نیز یک مرد را به ریاست دفتر زنان سازمان ملل در کابل منصوب کرده است و هنگامی که طالبان آموزش متوسطه دختران را منع کردند، آژانس کودکان سازمان ملل، یونسیف پیش از اینکه در مورد آینده دختران ابراز نگرانی کند، از شروع مکاتب پسرانه استقبال کرد.

او می‌گوید سخت است که فکر نکنیم این نوع رویکرد باعث می‌شود سازمان‌های بین‌المللی و دیپلمات‌ها به فهرست‌های نمایندگان خود برای سفر به کابل نگاه کنند و از این واقعیت که همگی یا اکثراً مرد هستند، چشم پوشی کنند.

گزارشگر گاردین می‌افزاید یکی از همکاران رسانه‌ای اخیراً تصاویری از خود به اشتراک گذاشته است که او را با لباس طالب و عمامه سیاه نشان می‌دهد. نفر سوم، که در یک شبکه تلویزیونی بین‌المللی بزرگ استخدام شده بود، تصویری از دوربین خود را در کنار یک آرپی‌جی طالبان منتشر کرده است.

اما هریسن می‌گوید این رویکردی عجیب در قبال جنگجویان رژیمی است که جنایات جنگی آن شامل قتل‌عام همکاران رسانه‌ای، قتل‌های تلافی‌جویانه، نقض حقوق زنان و آوارگی اجباری و قتل عام اقلیت‌هاست.

او می‌پرسد آیا سلفی گرفتن با سربازان رژیم سرکوبگر دیگر، از جمله نیروهای امنیتی چین در سین کیانگ، یا سپاه پاسداران ایران، به همین شکل دیده می‌شود؟

100%

گزارشگر گاردین می‎‌گوید نیاز فوری از درک طالبان وجود دارد. او می‌افزاید درک جهان بینی و جاه طلبی‌های کسانی که برای ایجاد حاکمیت جدید جنگیدند، بر نحوه تعامل جهان با آنها تأثیر خواهد گذاشت.

او می‌افزاید در فاجعه مالی که پس از تسلط طالبان رخ داده، احتمالاً زنان بیشترین آسیب را می‌بینند.

به گفته خان هریسون ممکن است مردان با دست‌فروشی یا فروش فرزندانشان مشکلات‌شان را کم کنند، اما بسیاری از زنان اصلاً نمی‌توانند کار کنند و همیشه این دختران هستند که فروخته می شوند.

او می‌گوید: "برای سال‌ها، جامعه جهانی و رسانه‌ها ادعا کردند که حقوق زنان در محور تعهد غرب به افغانستان قرار دارد اما هرگز این نگرانی فوریت نداشته است."

گزاشگر گادین در پایان می‌نویسد اگر این بحران ویژه‌ای که زنان افغان با آن روبرو هستند در محور پوشش مسایل افغانستان قرار نگیرد و زنان در محور مذاکرات در مورد اهدای کمک‌ها و دسترسی قرار نگیرند، بهایی که آنها و تمام افغانستان می پردازند به مراتب بیشتر خواهد بود.