واشنگتن پست در گزارش ویژهای به ناپدید شدن، شکنجه و تهدید فعالان زن در افغانستان پرداخته است. بسیاری معترضان به این روزنامه گفتهاند که احساس میکنند به حال خودش رها شدهاند. آنها میگویند اعلامیههای محکومیت اقدامات طالبان از سوی مجامع جهانی هیچ تاثیری بر وضعیت آنها ندارد.
این روزنامه امریکایی داستان معصومه همت، از معترضان خیابانی را نقل کرده است که محل نشست او و همراهانش فاش شده بود و طالبان سراغ آنها رفتند.
معصومه میگوید داخل خانه بود که همسایهها صدا زدند "طالبان آمدند".
او میگوید همه ترسیده بودند و تصور میکردند که بازداشت و سرانجام سر بهنیست خواهند شد.
واشنگتن پست مینویسد هرچند طالبان بهدنبال متقاعد کردن جهان به شناسایی این گروه و جلب حمایتهای مالی است اما به سرکوب خشونتبار مخالفان ادامه میدهد.
در هفتههای اخیر جنگجویان طالبان فعالان حقوق زن را هدف قرار داده و شماری از آنهایی را که برای حقوق ابتدایی خود اعتراض کردند بازداشت کردهاند.
بسیاری از فعالانی که با واشنگتن پست مصاحبه کردهاند گفتهاند که طالبان معترضان زن را لت و کوب کرده، به صورتشان اسپری مرچ (فلفل) پاشیده و آنها را شوک برقی دادهاند.
بسیاری زنان دیگر نیز تماسها و پیامهای تهدیدآمیز دریافت کرده و در شبکههای اجتماعی مورد آزار و اذیت قرار گرفتهاند. شماری هم تحت تعقیب قرار گرفتهاند. معترضان زیادی حالا از ترس طالبان پنهان شدهاند.
روزنامه واشنگتن پست با اشاره به ربوده شدن تمنا پریانی و پروانه ابراهیمخیل از قول سحر فطرت، از محققان دیدهبان حقوق بشر نوشته است: "طالبان از طریق ربودن زنان میخواهد پیام روشنی بفرستد که جامعه چطور عملکردی داشته باشد، قدرت از آن کیست و چطور مردم از آن اطاعات کنند. هدف جلوگیری از هر نوع فعالیت و اعتراض بر ضد طالبان است."
واشنگتن پست میافزاید که سرکوب فعالان زن حتی بعد از نشست اسلو هم ادامه یافت؛ نشستی که در آن دیپلوماتهای غربی با نشر بیانیهای از طالبان خواستند دست از نقض حقوق بشر از جمله بازداشت خودسرانه و سر بهنیست کردنها بردارند.
آژانس حقوق بشر سازمان ملل نیز هفته گذشته از ناپدید شدن و بازداشت خودسرانه فعالان و خبرنگاران خبر داد و راوینا شمداسانی، سخنگوی کمیساریای عالی حقوق بشر این سازمان در جنیوا گفت که فقدان اطلاعات روشن در باره موقعیت و وضعیت فعالان بازداشت شده به فضای ترس و سردرگمی دامن زده است.
همه فعالان زن که با این روزنامه واشنگتن پست صحبت کردهاند، گفتند که مصمم به ادامه مبارزه برای حقوق خود اند.
با این حال، فعالان زن میگویند رفتار سرکوبگرانه و وضعیت نامعلوم معترضان ربوده شده باعث شده است که از چند هفته به این سو هیچ کسی جرات برپایی اعتراضات خیانی را به خود ندهد.
واشنگتن پست مینویسد که همه این فعالان زن احساس میکنند که جهان آنها را به حال خود رها کرده است.
به گفته روزنامه، صدور پیامهای محکومیت از سوی سازمان ملل و مقامهای غربی هیچ تاثیری بر رفتار طالبان و منصرف کردن آنها از هدف قرار دادن فعالان زن نداشته است.
زنان معترض به این روزنامه گفتهاند که به فشارهای ملموستری نیاز است. آنها گفتند که تا زمانی که رفتار طالبان در قبال زنان تغییر نکرده، جامعه جهانی از ملاقات یا گفتگو با مقامهای این گروه درباره شناسایی سیاسی آنها یا ارسال کمکهای بشر دوستانه به افغانستان و دادن مشروعیت به رژیم طالبان خودداری کند.
نفیسه بهار، از دختران معترض به واشنگتن پست گفته است: " اگر حمایت قوی جامعه بینالمللی را نداشته باشیم، حرکت ما موثر نخواهد بود. اگر به همین ترتیب به اعتراضات مان ادامه بدهیم، قربانیان بیشتری خواهیم داد."
در جریان روند خروج نیروهای بینالمللی به رهبری ایالات متحده در ماه اگست، یک بمبگذار انتحاری خودش را در یکی از ورودیهای میدان هوایی کابل منفجر ساخت و باعث کشته شدن ۱۳ نظامی امریکایی و بیش از ۱۵۰ شهروند غیر نظامی افغانستان شد.
سارا هاگر، رئیس دفتر واشنگتن دیدهبان حقوق بشر در ویبسایت این سازمان نوشته است: این انفجار، تنها رویداد تلفات جمعی تابستان گذشته در کابل نبود. ایالات متحده از ترس حمله دوم سه روز بعد، موشکی را به سمت موتری پرتاب کرد که فکر میکردند حامل مواد منفجره است، اما آنها اشتباه کرده بودند.
پس از ۱۹ روز اصرار نهادهای حقوق بشری، ارتش امریکا اعلام کرد که مرد مورد هدف، زمری احمدی، کارگر قدیمی یک گروه امدادی مستقر در کالیفرنیا بوده است.
آنروز زمری احمدی همراه با ۹ تن دیگر از جمله ۷ کودک کشته شد. ۳ تن از آن کودکان فرزندان زمری احمدی بودند.
رییس دفتر واشنگتن دیدهبان حقوق بشر گفته است «من هرگز گزارش رسمی پنتاگون در مورد تلفات غیرنظامیان را به جزئیات گزارشی ندیدهام که ارتش امریکا در مورد حمله داعش بر میدان هوایی کابل ارائه کرد.»
به گفته او در ۲۰ سالی که از آغاز کمپین جهانی مبارزه با تروریسم ایالات متحده میگذرد، دیدهبان حقوق بشر دهها حادثه کشتار غیرنظامیان توسط ایالات متحده را بررسی کرده است و سازمانهای حقوق بشری دیگر بسیاری موارد دیگر را مستند کردهاند.
به گفته خانم سارا «تا آنجایی که ما میدانیم، تنها در مورد یکی از آنها، زمانی که پزشکان بدون مرز در قندوز افغانستان هدف قرار گرفت، نیروهای امریکایی مسئول شناخته شدند. اغلب اوقات، خانوادههای عزادار هیچ تاییدی در مورد مرگ عزیزشان دریافت نمیکردند و هیچ توضیحی برای آنها در برای علت وقوع مرگ فرزندانشان داده نمیشد دریافت نمیکردند.»
به گفته خانم سارا هر عملیات نظامی پرسشهایی را در مورد آسیبی که ممکن است به غیرنظامیان رسیده باشد، ایجاد میگند، اما ارتش بلافاصله وقوع چنین آسیبی را رد میکند. بعد گزارشهایی از تلفات غیرنظامیان منتشر میشود. بعداً پنتاگون میگوید تحقیقات را آغاز کرده است و سپس هیچ نقضی از قوانین جنگ را نمییابد و هیچ کس به عنوان مسئول تلفات غیرنظامیان معرفی نمیشود.
دیدهبان حقوق بشر میگوید پس از انبوهی از تحقیقات، نیویورک تایمز گزارشی منتشر کرد که نشاندهنده سهلانگاری قابل توجه پنتاگون برای رسیدگی به آسیبی بود که غیرنظامیان در جنگ متحمل شدهاند. لوید آستین، وزیر دفاع امریکا در ماه فبروری تعهد کرد که «تلاشها برای محافظت از غیرنظامیان را بهبود بخشد.» دیدهبان حقوق بشر از این تعهد استقبال کرده است، اما گفته است این کافی نیست.
رییس دفتر واشنگتن دیدهبان حقوق بشر تأکید کرده است که مهم است که ارتش ایالات متحده در مورد انفجار میدان هوایی کابل که منجر به کشته شدن نظامیان امریکایی شد تحقیق کرد. خانوادههای قربانیان این رویداد شایسته به میان آمدن شفافیت بودند و نیاز داشتند درک کنند که عزیزانشان چطور و چگونه از بین رفته است.
اما در عین حال زمان آن فرا رسیده است که ارتش ایالات متحده تحقیق مشابهی را در مورد حملاتی نیز انجام دهد که غیرنظامیان در آن آسیب دیدهاند.