طالبان روز پنجشنبه، ۱۹ جوزا خبر جان باختن زن بارداری را که در چاهی در ولسوالی خاکریز ولایت قندهار سقوط کرده بود، تأیید کردند. منابع مردمی میگویند که باشندگان این ولسوالی دو روز پیهم تلاش کردند این زن را نجات دهند، اما به دلیل کمبود امکانات و مهارت لازم موفق به این کار نشدند.
خبرهایی هم نقل شده که میگوید پدر این زن بعد از شنیدن خبر درگذشت دخترش سکته کرده است.
شمس صمیم، معاون ریاست اطلاعات و فرهنگ طالبان در قندهار میگوید که این زن روز پنجشنبه، ۱۹ جوزا جان باخته است.
این مقام طالبان مدعی شده است که این زن پس از خشونت خانوادگی خانه را ترک کرده و خود را به چاه انداخته بود.
روایت دیگر، به نقل از مردم محل منتشر شده که میگوید این زن هنگام کشیدن آب، به جای افتاده است.
در ۱۰ ماه گذشته گزارشهای پیهم از ولایتهای قندهار، زابل و هلمند منتشر شده است که نشان میدهد کودکان این ولایتها بعد از سقوط در چاه، جانشان را از دست دادهاند.
رئیسجمهور پولند از رهبران فرانسه و آلمان به دلیل تماسهای تلفنی آنها با رئیسجمهور روسیه به شدت انتقاد کرد و گفت که کار آنها مثل گفتگو با آدولف هیتلر در طول جنگ جهانی دوم است. امانوئل مکرون و اولاف شولز بعد از یورش روسیه به اوکراین، تماسهایی با ولادیمیر پوتین داشتهاند.
بخشهایی از صحبتهای رئیسجمهور فرانسه در جریان گفتگوی تلفنی با رئیسجمهور پوتین پیش از این خشم اوکراین را برانگیخته بود.
امانوئل مکرون در یکی از این تماسها گفته بود روسیه نباید "تحقیر" شود تا شانس راه حل دیپلماتیک حفظ شود.
روزنامه آلمانی بیلد روز چهارشنبه مصاحبهای با آندژی دودا، رئیسجمهور پولند را منتشر کرده است که در آن گفته شده: «من از مذاکرات نخستوزیر آلمان و رئیس جمهور فرانسه با پوتین شگفتزده هستم.»
او این گفتگوها را «بیهوده» خوانده و تأکید کرده که: «آنها چه میکنند؟ آنها فقط مسئول جنایات ارتش روسیه را مشروعیت میبخشند.»
رئیسجمهور پولند پرسیده است: «آیا کسی در طول جنگ جهانی دوم با آدولف هیتلر اینگونه صحبت کرده است؟»
به گفته او: «آیا کسی گفته است که وجهه آدولف هیتلر باید حفظ شود؟ ما باید به گونهای پیش برویم که برای آدولف هیتلر تحقیرآمیز نباشد؟ من چنین حرفهایی را نشنیدهام.»
براساس گزارش دفتر ریاستجمهوری فرانسه، امانوئل مکرون و اولاف شولتس در تماس مشترک با پوتین در ۲۸ می از او خواستند ۲۵۰۰ نظامی اوکراینی اسیر شده در کارخانه فولاد آزوفستال ماریوپل را آزاد کند.
آنها همچنین از پوتین درخواست کردند که به طور مستقیم با ولودیمیر زلنسکی، رئیسجمهور اوکراین صحبت کند.
حسین امیرعبداللهیان، وزیر خارجه ایران و سوبرامانیام جیشنکر، وزیر خارجه هند بر ضرورت تشکیل حکومت همهشمول در افغانستان تأکید کردند. دو طرف، تشکیل دولت فراگیر در افغانستان را «مهمترین راهکار برای جلب مشارکت تمامی اقوام و گروههای افغانستان در تعیین سرنوشت کشور خود» دانستند.
در اعلامیه رسمی وزارت خارجه ایران آمده است که دو وزیر همچنین در مورد «توسعه همکاریهای منطقهای» و «توجه دو کشور به صلح و ثبات در افغانستان» بحث و گفتگو کردند.
وزرای خارجه ایران و هند در دیدارشان در دهلی نو بر اهمیت ارایه کمکهای بشردوستانه به افغانستان نیز تأکید کردند.
در همین حال، در اعلامیه وزارت خارجه هند آمده است که دو طرف همچنین با تأکید بر اهمیت همکاری دوجانبه در راستای اتصال منطقهای، بندر چابهار را بهعنوان مرکز ترانزیتی تجارت منطقه برای فراهم ساختن دسترسی افغانستان به بحر مهم خواندند.
در اعلامیه این وزارت آمده است که ایران و هند بر تعهد خود برای ادامه همکاری به منظور توسعه بندر چابهار تأکید کردند.
دیدهبان حقوق بشر میگوید که اقدامات سختتری علیه طالبان لازم است و از شورای امنیت سازمان ملل میخواهد تا ممنوعیت هدفمند بر سفر مقامهای این گروه وضع کند. این سازمان میافزاید که این ممنوعیت بایدبر رئیس استخبارات، وزیر امر به معروف و هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان متمرکز باشد.
دیدهبان حقوق بشر میگوید که از زمان تسلط طالبان بر افغانستان، یک بحران شدید حقوق بشری به ویژه برای زنان و دختران در حال رخ دادن است.
در اعلامیه این سازمان که از سوی هدر بار، یکی از مسئولان آن نوشته شده، آمده است که تصمیم طالبان مبنی بر ادامه ممنوعیت تحصیل دختران همزمان از سوی اتحادیه اروپا، سازمان همکاری اسلامی و ۱۶وزیر امور خارجه زن محکوم شده است. اما این «محکومیت» و ابراز «نگرانی عمیق» کافی نیست.
به گفته این سازمان و به نقل از یک دیپلمات ارشد، این اقدامات به «طالبان آسیب نمیزند».
اعلامیه دیدهبان حقوق میافزاید که «وقت آن رسیده است» دولتها با اجماع و هماهنگی اقدامات طالبان را غیرقانونی بدانند و علیه آن اقدام کنند تا به این گروه نشان دهند که جهان آماده است از حقوق افغانها، به ویژه زنان و دختران، به شیوههای معناداری دفاع میکند.
شورای امنیت سازمان ملل در سال ۱۹۹۹به دلیل «فعالیتهای خشونتآمیز و تروریستی» در افغانستان، بر مقامهای طالبان ممنوعیت سفر وضع کرد. بخشی از این ممنوعیت سه سال پیش به حالت تعلیق درآمد تا به ۱۴ عضو این گروه اجازه دهد در گفتگوهای صلح شرکت کنند.
دیدهبان حقوق بشر میگوید که قرار است شورای امنیت در ماه جاری میلادی این معافیتها را بررسی کند.
این سازمان از شورای امنیت ملل متحد میخواهد تا تمرکز مجدد این ممنوعیت بر رهبران «خاص» طالبان باشد؛ رهبرانی که به باور این نهاد در نقض جدی حقوق بشری دست داشتهاند.
در اعلامیه دیده بان حقوق بشر آمده است که باید به افرادی مانند عبدالحق وثیق، رئیس استخبارات طالبان، شیخ محمد خالد حنفی، وزیر امر به معروف و نهی از منکر و هبتالله آخندزاده، رهبر طالبان «توجه ویژه» شود.
این سازمان میگوید که نیروهای استخبارات طالبان در اعدامهای غیرقانونی، بازداشت و لتوکوب خبرنگاران دست داشته اند. دیده بان حقوق بشر میافزاید که وزارت امر به معروف این گروه نیز بسیاری از «فاحشترین محدودیتها» را بر زنان و دختران اعمال کرده است.
به گفته دیده بان حقوق بشر، هیبتالله آخندزاده، رهبر طالبان نیز «نقش تعیینکنندهای در تمدید ممنوعیت آموزش دختران» ایفا کرده است.
دیدهبان حقوق بشر میافزاید که سایر اقدامات ملموس میتواند شامل سفر رسمی دبیر کل سازمان ملل متحد به افغانستان باشد. به باور این سازمان سفر سرمنشی سازمان ملل به افغانستان میتواند به بازگرداندن توجه جهان به وضعیت افغانستان، افزایش فشار بر طالبان برای احترام به حقوق بشر و ارائه راه حلهای جهانی برای پایان دادن به بحران وخیم انسانی کمک کند.
روزنامه واشنگتن پست گزارش میدهد که با وجود «حضور هزاران جنگجوی طالبان» مقامات این گروه وجود هرگونه درگیری در پنجشیر را رد میکنند و تلاش دارند درگیریهای این ولایت از نظر پنهان بماند. اما باشندگان این ولایت به روزنامه مذکور میگویند که حمله بر مواضع طالبان اتفاقی روزمره است.
یک خبرنگار این روزنامه که اخیراً به پنجشیر سفری داشته است، گزارش میدهد که طالبان در صورت مواجهه با گزارشهای جنگ، اغلب با انتشار تکذیبیههایی بسنده میکند.
نصرالله ملکزاده، رئیس اطلاعات و فرهنگ طالبان برای پنجشیر میگوید: «اینجا همه چیز خوب است و اصلاً هیچ جنگی وجود ندارد.»
او در مصاحبه با این روزنامه اما اعتراف کرده که هزاران جنگجوی طالبان از جمله برخی از زبدهترین واحدهای این گروه به این ولایت اعزام شده اند. واشنگتن پست نیز گزارش میدهد که نیروهای آنها را میتوان در همه جای دره پنجشیر دید.
به گزارش این روزنامه، رهبران طالبان دسترسی به پنجشیر را محدود کرده اند و اجازه نمیدهند اطلاعات مربوط به درگیریهای این ولایت گزارش داده شود.
در همین حال یک دکاندار ۶۲ ساله به نام گلزار به روزنامه واشنگتن پست میگوید: «هیچکس نمیداند اینجا چه اتفاقی میافتد و هیچ کس اجازه ندارد به اینجا بیاید.»
او با ابراز تعجب از آمدن خبرنگار این روزنامه به پنجشیر افزود: «من حتی نمیدانم چطور شما به اینجا آمده اید.»
طالبان با دادن اجازه سفر به خبرنگار واشنگتن پست به پنجشیر، از او خواسته تا از «امنیت و ثبات» در این منطقه گزارش دهد.
با این حال روزنامه مذکور به نقل از باشندگان این ولایت گزارش میدهد که حمله بر مواضع طالبان یک اتفاق عادی است. این باشندگان که به شرط فاش نشدن هویتشان با واشنگتن پست مصاحبه کردهاند، میگویند که طالبان برخی از غیرنظامیان را در بازداشتهای گسترده زندانی کرده اند.
به گزارش این روزنامه، مقاومت در پنجشیر روایتهای کلیدی طالبان را با چالش جدی مواجه کرده است؛ روایتهایی که ادعا میکند طالبان صلح را برای افغانستان به ارمغان آورده است و جنگجویان آن قادر به تامین امنیت هستند.
طالبان در ماه سپتامبر سال گذشته میلادی ادعا کرد که کنترول کامل پنجشیر را به دست گرفته است، اما سخنگویان جبهه مقاومت ملی میگویند که آنها هرگز تسلیم نشده اند.
یک فرمانده نیروهای مقاومت که رهبری حدود ۱۰۰ فرد مسلح در پنجشیر را به عهده دارد، گفت که آنان عمدتاً با سلاحهایی مسلح هستند که از طریق مرزهای ازبکستان و تاجیکستان به افغانستان ارسال میشود. او گفت که مهمات از جمله سلاحهای سنگین مانند راکتانداز برای شان کافی نیست.
این فرمانده که به دلایل امنیتی نخواست نامش فاش شود، گفت: «ما توسط چندین کشور حمایت میشویم، اما به [حمایت] بیشتری نیاز داریم.»
در همین حال، توحیدی، یکی از بزرگان محل که به دلیل ترس از انتقام، تنها با نام خانوادگی خود مصاحبه کرده، گفت که حملات وحشیانهتر شده اند، زیرا تلفات در هر دو طرف افزایش یافته است. او گفت که شاهد بوده است که جنگجویان طالبان پس از متحمل شدن تلفات در یک حمله، دست به کشتار و محکمه صحرایی زده اند. او افزود که گزارشهای مشابهی را از سایر نقاط پنجشیر نیز شنیده است.
در همین حال، فرامراز که در بازاری نه چندان دور از روستای دره کار میکند، به واشنگتن پست میگوید که جنگجویان طالبان جسد یک جنگجوی مخالف دولت را در اواخر ماه می در کنار جاده اصلی رها کردند.
او گفت که جنگجویان طالبان «میخواستند همه این جسد را ببینند.» به گفته او، جنگجویان طالبان «به مردان اجازه ندادند تا جسد این فرد را برای دفن منتقل کنند.» فرامرز افزود، سرانجام زنان مجبور شدند جسد را به قبرستان ببرند.
با وجود ادعای طالبان مبنی بر نبود جنگ و در گیری در پنجشیر، واشنگتن پست گزارش میدهد که دادمحمد بتار، فرمانده سابق قطعه سرخ طالبان در لغمان، اکنون یکی از رهبران ارشد نیروهای ویژه این گروه در این ولایت است.
او اما به واشنگتن پست گفته است: «وضعیت اینجا کاملاً خوب است. ما به گشتزنی میرویم، اما هیچ عملیاتی انجام نداده ایم. ما عمدتاً اینجا هستیم تا روی پروندههای جنایی تمرکز کنیم.»
به گزارش خبرنگار این روزنامه، هنگام مصاحبه با این فرمانده طالبان کاروان موترهای زرهی این گروه را دیده است که هنگام غروب در حال داخل شدن و خارج شدن از قرارگاه دادمحمد بتار بوده اند.
شبکه انبیسی امریکا به نقل از منابع خود میگوید که حکومت بایدن غیرمستقیم،از طریق دولت قطر به شرکت هوایی آریانا پول میپردازد و پناهندگان افغان واجد شرایط اسکان در ایالات متحده را توسط طیارههای این شرکت از افغانستان به دوحه انتقال میدهد.
به گفته این منابع، حکومت قطر که حافظ منافع امریکا در افغانستان است، تکتهای شرکت آریانا را برای این پناهندگان افغان تهیه میکند.
روشن نیست که امریکاییها چقدر به شرکت آریانا که تحت کنترول طالبان قرار دارد، از طریق واسطه قطری میپردازد. بر اساس وبسایت شرکت آریانا، بهای تکت رفت و برگشت کابل-دوحه تقریباً ۴۷۰ دالر است.
حکومت امریکا طالبان را یک گروه تروریستی میشناسد و بر اساس قانون اجازه ندارد که یک گروه یا فردی متهم به تروریزم از منابع دولتی این کشور استفاده کند. اما، منابع امریکایی به این تلویزیون گفتند که برای تخلیه این افغانها هیچ گزینهای جز استفاده از طیارههای آریانا ندارند.
طالبان در ماه جنوری پرواز طیارههای اجارهای به دوحه را متوقف کردند. به گفته منابع امریکایی، طالبان نمیخواستند که این پروازها به عنوان پروازهای «تخلیه» در رسانهها تحت پوشش خبری قرار گیرند.
به نقل از شبکه انبیسی، از دو ماه به این سو قریب به ۲۵۰۰ پناهنده افغان با پروازهای آریانا از کابل به دوحه انتقال یافته اند. اما، سازمانهای حامی پناهندگان در امریکا نگران اند که طالبان هر آن این برنامه را متوقف کنند.
این سازمانها میگویند که دستکم ۱۶۰ هزار افغان به خاطر کار با حکومت و نیروهای امریکایی در ۲۰ سال گذشته واجد شرایط اسکان در ایالات متحده اند. به این ترتیب، خروج آنان چندین سال را در بر خواهد گرفت.